مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1384 9 1 gregorian 2005 12 1 7 4 online 1 fulltext

fa اثرات قند خون ناشتاى مختل و عدم تحمل گلوکز در پيش‌بينى بروز ديابت نوع 2 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اين مطالعه به منظور تعيين نقش مراحل ابتدايى اختلال هومئوستاز گلوکز در پيش‌بينى موارد جديد ديابت نوع 2 در جمعيت شهرى تهران طراحى شده است. مواد و روش‌ها: اين مطالعه بر اساس فاز دوم مطالعه قند و ليپيد تهران و در سال‌هاى 77-84 بر روى 4134 نفر از افراد غير ديابتى بالاى 20 سال شرق تهران انجام شده است. قند ناشتا و دو ساعت بعد از مصرف 75 گرم گلوکز هم در فاز اول (بين سال‌هاى 79-77) و هم در فاز دوم (بين سال‌هاى 83-80) در تمامى اين افراد اندازه‌گيرى شد. از معيارهاى انجمن ديابت آمريکا (ADA) در سال‌هاى 1997 و 2004 در تعريف اختلالات تحمل گلوکز و ديابت استفاده شد. يافته‌ها: بر اساس معيارهاى سال 1997 شيوع تجمعى ديابت در افراد مبتلا به IFG همراه IGT به تنهايى، IGT تنهايى، IFG به تنهايى و افراد با قند طبيعى به ترتيب 3/32، 7/10، 5/9 و 2/1% بود. با استفاده از معيار جديد ADA شيوع ديابت در گروه‌هاى فوق به ترتيب 8/24، 5/6، 9/5 و 7/0% محاسبه شد. در آناليز رگرسيون لجستيک چند متغيره، نسبت شانس ابتلا به ديابت در افراد با قند طبيعى، IFG به تنهايى، IGT به تنهايى و IFG همراه IGT به ترتيب 1، (7/16-5/2)5/6، (6/12-7/4)7/7 و (5/53-6/15)9/28 بود. پس از به کارگيرى معيار جديد ADA نسبت‌هاى فوق به ترتيب 1، (0/9-5/2)6/4، (9/12-6/3)8/6 و (5/47-5/15)1/27 محاسبه شد. علاوه بر قند ناشتا و 2 ساعته (001/0p<)، نسبت دور کمر به باسن نيز عامل خطرساز مهمى براى ابتلا به ديابت جديد بود. نتيجهگيري: ابتلا به IGT به تنهايى و IFG به تنهايى و مخصوصاً IFG همراه IGT بر اساس هريک از معيارهاى ADA، شاخص‌هاى بسيار مهمى براى پيشگويى ابتلا به ديابت نوع 2 هستند. Introduction: The aim of the current study was to ascertain which impaired glucose homeostasis at baseline is predictive of conversion to type 2 diabetes in an Iranian non-diabetic population. Materials and Methods: This is a population-based cohort study conducted in 4134 non-diabetic residents of Tehran (the capital city of Iran), aged over 20 years, from 1999 to 2004. Fasting plasma glucose and glucose levels after ingestion of 75 g glucose were measured at baseline (1999-2001) and at follow up (2002-2004) with mean follow up duration of 3.4 years. ADA 1997 and 2004 criteria were used to determine the glucose tolerance status of the participants at baseline and follow up. Results: Using ADA 1997 criteria, the cumulative incidence of diabetes for participants with IFG and IGT, isolated IGT and isolated IFG was 32.3, 10.7 and 9.5% respectively compared with 1.2% for those with normal glucose tolerance at baseline. After application of the new criteria the corresponding incidence rates were 24.8, 6.5 and 5.9% vs. 0.7%. In multivariate logistic regression analysis, the odds ratio for incident diabetes was 1, 6.5(2.5-16.7), 7.7(4.7-12.6) and 28.9(15.6-53.5) in subjects with normal glucose, isolated IFG, isolated IGT and both IFG and IGT respectively using ADA 1997 criteria. The corresponding odds ratios after application of the new criteria were 1, 4.6(2.5-9.0), 6.8(3.6-12.9) and 27.1(15.5-47.5) respectively. In addition to fasting and 2-hour glucose (p<0.001), the waist-to-hip ratio was an important risk factor for developing diabetes (p<0.01). Conclusion: Both isolated IFG and isolated IGT, and especially combined IFG and IGT, based on either the new or previous ADA criteria are strong predictors for development of type 2 diabetes. ،IFG،IGT،ديابت نوع 2،بروز IFG, IGT, type 2 diabetes, incidence 293 300 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-14&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Hadaegh دکتر فرزاد حدائق 400031947532846002244 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. H Harati دکتر هادی هراتی 400031947532846002245 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002246 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی

fa بررسى ميزان سلامت عمومى روان در يک منطقه شهر تهران: مطالعه قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمـه: شاخص‌هاى سلامت روان ارتباط مستقيمى با ابتلا به بيماري‌هاى غيرواگير جسمى و اختلالات روانى دارند. اطلاع از چگونگى اين شاخص‌ها، نقش مهمى در برنامه‌ريزى سياستگذاران بهداشتى جهت پيشگيرى از بيماري‌هاى غيرواگير ايفا مي‌کند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ميزان سلامت عمومى روان در بزرگسالان ساکن منطقه 13 شهر تهران در قالب بخشى از مطالعه آينده‌نگر قند و ليپيد تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه مقطعى 927 نفر از ساکنان بالاى 20 سال منطقه 13 تهران به تصادف انتخاب شدند. فرم اطلاعات دموگرافيک و پرسشنامه 28 سؤالى سلامت عمومى (GHQ-28) که قبلاً براى جمعيت ايرانى معتبر شده بود توسط افراد مورد مطالعه تکميل شد. در اين پرسشنامه نمره برش6 جهت شناسايى و غربالگرى اختلالات روانى در نظر گرفته شد. براى مقايسه امتياز حيطه‌هاى مختلف بين دو جنس، وضعيت تأهل، سطح سواد از آزمون‌هاى پارامترى من‌ـ ‌ويتنى و کروسکال واليس استفاده شد. همچنين براى مقايسه نسبت وجود اختلال روانى در گروه‌هاى مختلف از آزمون مربع کاى و جهت بررسى عوامل مؤثر در تعيين گروه مشکوک به اختلال روانى از رگرسيون لجستيک استفاده شد. يافته‌ها: مجموعاً 401 (3/43%) مرد و 526 (7/56%) زن مورد بررسى قرار گرفتند که از بين آنان 489 (8/52%) نفر مشکوک به اختلال روانى (امتياز 6 و بالاتر) بودند. ميانگين و انحراف معيار نمره کل پرسشنامه 4/5±0/7 با ميانه 6 و مقياس‌هاى پرسشنامه شامل جسماني‌سازى علايم، اضطراب و اختلالات خواب، اختلال عملکرد اجتماعى و افسردگى به ترتيب 7/1±2/1، 0/2±7/1، 0/2±4/3 و 4/1±75/0 (انحراف معيار±ميانگين) بود. ميانه مقياس‌هاى مذکور به ترتيب 0، 1، 3 و 0 محاسبه شد. فراوانى زنان با نمره 6 و بالاتر )نمره برش) به ميزان معني‌دارى بيشتر از مردان بود (7/59% در مقابل 43/6%، 001/0(p<. نتيجه‌گيري: فراوانى افراد مشکوک به اختلالات روانى در اين مطالعه در مقايسه با ديگر مطالعات بيشتر بوده است. بنا به اهميت و نقش بهداشت روان به عنوان يکى از مهمترين عوامل توسعه جوامع انسانى و همچنين بار مادى و معنوى ناشى از اين بيماري‌ها اتخاذ سياست‌هاى پيشگيرانه به ويژه در خصوص زنان ضرورى به نظر مي‌رسد. Introduction: There are significant correlations between the mental health status of individuals and non-communicable mental or physical diseases. Epidemiological data regarding mental health indices plays an important part in the planning and designing of mental health programs. This study was conducted to evaluate the general mental health status of inhabitants in an area of Tehran as part of the TLGS. Materials and Method: In this cross-sectional study, 927 residents (20 years and older) of a specific area were randomly selected. Subjects completed the demographic data forms alongwith the General Health Questionnaires (GHQ), validated for the Iranian population. A cut off of 6 and above was used as threshold to identify the group suspected of having psychiatric disorders. To compare the scores of total GHQ and subscales between different demographic variables, the Chi square, Mann whitney and Kruskal wallis test were used. Logistic regression was used to identify variables related to the group that scored above threshold. Results: The total sample studied consisted of 927 adults, of whom 401 (43.3%) were males and 526 (56.7%) females. Among them 489 (52.8%) were suspected of having psychiatric disorders. Mean score of total GHQ was 7.0±5.4 and regarding the subscales of the questionnaire including physical symptoms, anxiety and sleep disorders, social dysfunction and depression, mean scores were 1.2±1.7, 1.7±2.0, 3.4± 2.0, 0.75±1.4 respectively and the median of mentioned subscales were 0, 1, 3 and 0 respectively. Frequency of women suspected of mental disorders was significantly higher than that of men (59.7% vs. 43.6%, p<0.001). Conclusion: Taking into consideration the sample group and the method of gathering data, the frequency of those suspected of having psychiatric disorders in our study was higher as compared to other studies. Since mental health plays an important role in health promotion and community development, as well as the financial and psychological burden of illnesses, inplementation of policies in regard to implementation of related programs for prevention especially in women, seems vital. ،سلامت عمومى روان،بيماري‌هاى غيرواگير،مطالعه قند و ليپيد تهران General Mental Health, Non-communicable disease, TLGS 301 306 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Y Motaghipour دکتر ياسمن متقی‌پور 400031947532846002247 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Valaei دکتر فراز والايی 400031947532846002248 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. P Amiri پريسا اميری 400031947532846002249 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002250 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فريدون عزيزی R Hajipour دکتر رامبد حاجی‌پور 400031947532846002251 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa بررسی وجود اتوآنتی‌بادی ضد آنزيم گلوتاميک اسيد دکربوکسيلاز در بيماران ديابتی نوع 1 و وابستگان درجه يک آنها و مقايسه آن با افراد سالم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: گلوتاميک اسيد دکربوکسيلاز (GAD) آنزيم کاتاليزکننده واکنش تبديل گلوتاميک اسيد به گاما آمينوبوتيريک اسيد (GABA) است که ايزو آنزيم 65 کيلودالتون آن در سلول‌های بتا جزاير پانکراس وجود دارد. در دوره قبل از ديابت بالينی و طی تخريب سلول‌های بتا اين اتوآنتی‌ژن آزاد شده اتو آنتی‌بادی‌های آن در سرم پديدار می‌شوند. حداکثر 10 سال قبل از پيدايش علايم بالينی ديابت ICAS (Islet Cell Auto antibodies) را می‌توان در سرم افراد بيمار ديابتی يافت. از جمله اين اتوآنتی‌بادی‌ها اتوآنتی‌بادی ضد گلوتاميک اسيد دکربوکسيلاز (anti-GAD) است که زودتر از ساير آنتی‌بادی‌ها در سرم ظاهر می‌گردد و نشانگر مهم و مفيدی در پيش‌بينی ابتلا به ديابت خصوصاً در وابستگان درجه يک بيماران است و از اين جهت در اتخاذ تدابير درمانی پيشگيرانه حائز اهميت است. به منظور تعيين و مقايسه مقادير اتوآنتی بادی anti-GAD، اين مطالعه روی بيماران ديابتی نوع 1، وابستگان آنان و افراد سالم انجام گرفت. مواد و روش‌ها: مطالعه حاضر يک مطالعه مورد ـ شاهدی است که با روش نمونه‌گيری تصادفی بر روی 50 بيمارديابتی نوع 1 با ميانگين سنی 2/6±24/12 سال و با ميانگين مدت ابتلای 4/8±5/34 ماه و 35 نفر از وابستگان درجه يک بيماران و 50 فرد سالم بدون سابقه ابتلای فردی يا خانوادگی به ديابت که از لحاظ سن و جنس با گروه بيمار يکسان انتخاب شده بودند، صورت گرفت. مقدار قند خون ناشتا (FBS) در گروه وابستگان بيماران و افراد سالم اندازه‌گيری و طبيعی بودن آن محرز گرديد. مقدار anti-GAD در سرم هر سه گروه بيماران، وابستگان بيماران و افراد سالم به روش اليزا (ELISA) اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: بين مقدارanti-GAD در دو گروه مورد با ميانه و دامنه (2700-5) 28 و گروه شاهد با ميانه و دامنه (10-0) 2 نانوگرم در ميلی‌ليتر تفاوت آماری معنی‌دار مشاهده شد (0001 /0p<). همچنين بين مقدار anti-GAD در گروه وابستگان بيماران با ميانه و دامنه ng/mL (950-0) 7 و گروه شاهد تفاوت آماری معنی‌دار مشاهده شد (01/0p<) بين مقادير ميانگين سن (سال) و مدت ابتلا (ماه) در دو گروه از بيماران با تيترهای مثبت و منفی تفاوت آماری معنی‌دار مشاهده شد (05/0p<). بين ميزان آنتی‌بادی و سن بيماران، مدت ابتلا به بيماری و سن شروع بيماری رابطه منفی وجود داشت (به ترتيب 155/0-، 158/0-، 036/0-=r). نتيجه‌گيری: از آنجا که مقادير anti-GAD در بيماران ديابتی نوع 1 و وابستگان اين بيماران افزايش معنی‌دار دارد، اندازه‌گيری anti-GAD شاخص مهمی در شناسايی و تشخيص بيماران در مرحله قبل از ديابت بالينی است Introduction: Glutamic acid decarboxylase (GAD) catalyzes the conversion of glutamic acid to -aminobutyric acid (GABA). GAD65 isozyme is present in the pancreatic ß-cells. In the prediabetes period and during the ß-cell destruction, GAD is released as an autoantigen and anti-GAD autoantibodies appear in serum. Islet Cell Autoantibodies(ICAs) including anti-GAD are detectable in serum of diabetic patients up to 10 years before appearance of diabetes symptoms. This is an important predictive marker for diagnosis of prediabetic patients, especially in the first-degree relatives of diabetic patients for genetic factors. Anti-GAD is an important marker for detection of ß-cells destruction. The patients with high titers of anti-GAD have a worse disease prognosis and are in greater need of insulin injections. Materials and Methods: This survey is a case-control study aimed at detection of anti-GAD presence in sera of type 1 diabetic patients and their first-degree relatives and comparison with healthy individuals. Fifty type 1 diabetic patients with mean age of 12.24 ± 6.2 years and mean disease duration of 34.5 ± 8.4 months, 35 first-degree relatives and 50 normal individuals without familial diabetes were included in the study all the individuals were chosen by a random sampling method. The values of fasting blood sugar were determined in first-degree relatives and controls and all were found to be normal. The values of anti-GAD were determined by ELISA method. Results: Median values of anti-GAD in cases and controls were 28, (range: 5-2700) ng/ml and 2, (0-10) ng/ml, respectively. The anti-GAD titers were significantly higher in patients than in normal individuals and relatives together (p<0.0001). Median value of anti-GAD in first-degree relatives was 7, (0-950) ng/ml. There was a significant statistical difference between anti-GAD titers in first-degree relatives and controls, (p<0.01). There was a significant difference between mean value of age and diabetes duration in anti-GAD positive and anti-GAD negative patients, (p<0.05). There was a negative correlation between anti-GAD and age, diabetes duration, disease beginning age of patients, (r= -0.155,-0.158,-0.036), respectively. Conclusion: By increasing of anti-GAD in diabetic patients and their first-degree relatives it may be concluded that measurement of anti-GAD is an important and beneficial tool for detection and diagnosis of prediabetic and diabetic patients. ،گلوتاميک اسيد دکربوکسيلاز (GAD)، anti-GAD،ديابت،ICAS Glutamic acid decarboxylase, Anti-GAD, Diabetes, ICA S. 307 314 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-16&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Nadri محبوبه ندری nadri_m@hotmail.com 400031947532846002252 Yes Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. تهران، بلوار کشاورز، خيابان قدس، خيابان پورسينا، درب شمالی دانشگاه تهران، گروه تغذيه و بيوشيمی، آزمايشگاه بيوشيمی، محبوبه ندری M Jalali دکتر محمود جلالی 400031947532846002253 No Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. AA Sabour دکتر علی‌اکبر صبور 400031947532846002254 No Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. M Jeddi Tehrani دکتر محمود جدی تهرانی 400031947532846002255 No Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. AR Sadeghi دکتر احمدرضا درستی 400031947532846002256 No Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health, Tehran University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran.

fa تأثير مصرف همزمان اسيدفوليک با لووتيروکسين در کاهش سطح هموسيستئين خون بيماران هيپوتيروئيد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: افزايش سطح سرمی هموسيستئين، به عنوان يک عامل خطر مستقل برای بيماری‌های قلبی ـ عروقی، در بيماران مبتلا به هيپوتيروئيديسم مطرح شده است. با توجه به تأثير لووتيروکسين بر کاهش هموسيستئين در اين بيماران و نقش اساسی اسيد فوليک در چرخه متابوليک اين ماده، در اين مطالعه تلاش شده تا سطح هموسيستئين در بيماران هيپوتيروئيد تحت درمان با ترکيب اسيدفوليک و لووتيروکسين با بيماران تحت درمان با لووتيروکسين به تنهايی مقايسه گردد. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی دو سوکور، 60 بيمار هيپوتيروئيد به صورت تصادفی به دو گروه 30 نفری تقسيم شده تحت درمان با لووتيروکسين (µg100ـ50) همراه با mg1 اسيدفوليک (گروه مورد) يا دارونما (گروه شاهد) قرار گرفتند. سطح هموسيستئين، اسيدفوليک و ويتامين B12 ناشتا در ابتدا و پس از طبيعی شدن سطح TSH در نمونه‌ها اندازه‌گيری و مقايسه شد. يافتهها: سطح هموسيستئين در گروه مورد از mol/L 33/677/15 به mol/L 54/38/10 (001/0p<) و در گروه شاهد از mol/L 4/669/15 به mol/L 69/13 (03/0p=) کاهش يافت. اختلاف موجود در ميانگين هموسيستئين در دو گروه پس از اتمام دوره درمان معنی‌دار بود (0165/0=p). نتيجهگيری: اگرچه در پی درمان، سطح هموسيستئين در هر دو گروه کاهش داشته، ميزان اين کاهش در گروه دريافت کننده لووتيروکسين و اسيدفوليک بيشتر بود. به نظر ميرسد استفاده همزمان از اسيد فوليک و لووتيروکسين بتواند آثار مخرب هموسيستئين را که در دوره‌های زمانی کوتاه نيز تظاهر می‌يابد، به صورت مؤثرتری کنترل نمايد. Introduction: Elevated level of serum homocysteine, as an independent risk factor for cardiovascular diseases, has been reported in hypothyroid patients. Considering the effect of levothyroxine on lowering homocysteine levels in these patients, and the fundamental role of folate in the metabolic cycle of homocysteine, this study was performed to compare the level of homocysteine in patients with hypothyroidism following treatment either with levothyroxine alone or in combination with folic acid. Materials and Methods: In this double-blind clinical trial study, 60 hypothyroid patients were randomly divided into two groups (n=30 each), and both were treated with 50-100 ‌µg of levothyroxine, with conjunction of an additional 1 mg folic acid (cases) or placebo (controls). The level of fasting homocysteine, folic acid, and vitamin B12 was measured and compared in all participants at the beginning of the study and after TSH levels were normalized. Results: The level of homocysteine in the case group was decreased from 15.77±6.33 µmol/L to 10.8±3.54 µmol/L (p<0.001), and was also decreased in the control group from 15.69±6.4 µmol/L to 13.9±6 µmol/L (p=0.03). The difference in the mean serum homocysteine level between 2 groups was statistically significant at the end of the study (p=0.0165). Conclusion: Although the level of homocysteine was decreased in both groups, it was lowered to a greater extent in the group who received levothyroxine and folic acid. It seems that using folic acid in conjunction with levothyroxine can lower the potential harmful effects of homocysteine, which may even be exerted over a short-time period more efficiently. ، هيپوتيروئيديسم،هموسيستئين،اسيد فوليک،، بيماری‌های قلبی ـ عروقی Hypothyroidism, Homocysteine, Folic Acid, Cardiovascular Diseases. 315 319 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-17&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Rezvanian دکتر حسن رضوانيان rezvanian@med.mui.ac.ir 400031947532846002257 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز درمانی تحقيقاتی حضرت صديقه طاهره، مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم دانشگاه علوم پزشکی اصفهان؛ دکتر حسن � A Hajigholami دکتر علی حاجی‌غلامی 400031947532846002258 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A Kachuei دکتر علی کچوئی 400031947532846002259 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. S Haghighi دکتر ساسان حقيقی 400031947532846002260 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. G Sattari گشتاسب ستاری 400031947532846002261 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Amini مرضيه امينی 400031947532846002262 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Amini دکتر مسعود امينی 400031947532846002263 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa بررسی اختلالات صوتی در بيماران مبتلا به کم‌کاری تيروئيد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: کم‌کاری تيروئيد يکی از بيماری‌های نسبتاً شايع کشور است که بر دستگاه‌های مختلف بدن اثرات متفاوتی داشته و نشانه‌هايی ايجاد می‌کند. يکی از اين نشانه‌ها، خشونت صداست که باعث اختلال در ارتباط گفتاری می‌شود. به منظور بررسی دقيق‌تر آن و يافتن ارتباط با کم‌کاری تيروئيد اين پژوهش صورت گرفته است. مواد و روش‌ها: در اين بررسی 15 بيمار که پس از آزمايش‌های هورمونی (با غلظت T4 کمتر از 5 µg/dL و غلظت TSH بيشتر از 10 (mu/L توسط متخصص غدد به عنوان بيمار مبتلا به هيپوتيروئيدی تشخيص داده شده بودند، به آسيب‌شناس گفتار و صوت ارجاع داده شدند و توسط دستگاه Visipitch و برنامه MDVP تحت آناليز صوتی قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد که اکثر بيماران (93%) به درجات مختلف دارای گرفتگی صدا بودند و خشونت صدا، نفس‌آلودگی و احساس توده در حنجره از علايم شايع آنها بود. فرکانس پايه Fo نمونه‌های مورد مطالعه با ميانگين و انحراف معيار 47±200 با مقادير طبيعی اختلاف معنی‌داری نشان داد (01/0< p). کميت ژيتر نيز در نمونه‌های مورد مطالعه با ميانگين و انحراف معيار 31/1±79/1 اختلاف معنی‌داری با مقادير طبيعی دارد (01/0< p). همچنين پارامتر شيمر در نمونه‌ها با ميانگين و انحراف معيار 66/4±15/6 دارای اختلاف معنی‌داری با مقادير طبيعی است (01/0p<). نتيجه‌گيری: نتايج اين بررسی، شيوع بالای مشکلات صوتی در افراد مبتلا به کم‌کاری تيروئيد را نشان داد. Introduction: Hypothyroidism is a common disease in Iran. It can interfere with the normal function of some of the systems in the human body one of the symptoms it is associated with is hoarseness, a of dysfunction that may occur in such patients. This study has been performed to determine the details of voice disorders in hypothyroidism. Materials and methods: Hypothyroidism was confirmed in fifteen patients examined by an endocrinologist, using hormone laboratory tests. In all patients T4 level was less than 5 mg[d] and TSH level was over 10 mu/L. the vocalization and speech quality of all the cases were recorded and analyzed using the MDVP program by Visipitch system. Results: The result of this study indicates that the majority of cases suffer from some degrees of dysphonia dryness of pharynx & larynx, hoarseness & the feeling of having a lump in their larynx are among the common complaints of these patients. Fundamental frequency (FO) in their voices with mean & SD (200  47 Hz) indicates a meaningful difference with normal values (P<0/01). Jitter parameter in studied patients with mean & SD (1/79  1/31) also indicates a meaningful difference with normal values (p<0/01). This is also the case with the Shimmer parameter in the studied patients with mean & SD (6/15  4.66) implying a meaningful difference with normal values (p<0/01). Conclusion: This study indicates that voice problems are very common in hypothyroidism. ،کم‌کاری تيروئيد، پارامترهای صوت،ديسفونی Hypothyroid, Voice parameters and Dysphonia 321 324 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-18&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Mohammadzadeh دکتر علی محمدزاده 400031947532846002264 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. E Heydari دکتر ايرج حيدری 400031947532846002265 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002266 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی

fa بررسی فراوانی ديابت در مادران باردار مبتلا به پيلونفريت بخش زنان بيمارستان امام خمينی اهواز طی سالهای 1382 ـ 1370 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: باتوجه به عوارضی مانند شوک سپتيک، آنمی، کم‌وزنی هنگام تولد که پيلونفريت برای مادر و جنين به همراه دارد شناخت عوامل خطرزای آن می‌تواند در درمان به موقع و مؤثر پيلونفريت کمک کننده باشد. هدف از اين مطالعه تعيين فراوانی ديابت در مادران باردار مبتلا به پيلونفريت و مقايسه آن با فراوانی ديابت در مادران بارداری است که پيلونفريت ندارند. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه که به صورت گذشته‌نگر انجام شده است، 300 پرونده از پرونده‌های مادران بارداری که براساس کدهای ICD 10 –CM، باتشخيص نهايی پيلونفريت در بخش زنان بيمارستان امام خمينی اهواز تحت درمان قرار گرفته‌اند (گروه بيمار) و310 پرونده از پرونده‌های مادران بارداری که براساس اين کدگذاری، کد پيلونفريت نداشتند (گروه شاهد) به طور تصادفی انتخاب و بررسی شده است. اطلاعات لازم از پرونده‌ها استخراج شد و با استفاده از آزمون مربع کای و پيرسون و با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS تحت تجزيه و تحليل آماری قرار گرفت. يافته‌ها: از 300 مورد گروه بيمار، 50 مورد و از 310 مورد گروه شاهد 60 مورد به علت سابقه عفونت ادراری از مطالعه خارج شدند. 8/10% ازخانم‌های باردار مبتلا به پيلونفريت و2/7% از مادران باردار گروه شاهد ديابت داشتند (14/0 =p).شيوع ديابت بارداری در گروه مبتلا به پيلونفريت 6/5% و در گروه شاهد 2/5% (86/0=p) و شيوع ديابت آشکار در گروه مبتلا به پيلونفريت و گروه شاهد به ترتيب 2/5% و 2% (04/0=p) به‌دست آمد. نتيجه‌گيری: براساس اين مطالعه، اگرچه شيوع ديابت بارداری در مادران باردار مبتلا به پيلونفريت در مقايسه با مادران باردار گروه شاهد تفاوت آماری معنی‌داری نداشت، شيوع ديابت آشکار بين دو گروه بيمار و شاهد تفاوت معنی‌دار نشان داد. Introduction: Concidering complications of pyelonephritis in the mother and fetus such as septic shock, anemia, low birth weight, etc., recognition of these risk factors may be helpful in early and effective treatment.The purpose of this study is to determine frequency of diabetes in pregnant women with pyelonephritis and compare it with diabetes prevalence in pregnant women without pyelonephritis. Materials and Methods: This survey was conducted as a cross-sectional study on 250 pregnant women whose final diagnosis based on ICD 10–CM codes was pyelonephritis and 250 pregnant women whose diagnosis was not pyelonephritis, in the Emam Khomeini hospital of Ahwaz and these findings was analyzed statistically. Results: In 250 pregnant women with pyelonephritis, 27 cases and in 250 pregnant women without pyelonephritis, 18 cases had diabetes. Of these 27 cases (10.8%), 13 cases (5.6%) had Gestational Diabetes Mellitus (GDM) and 13 cases (5.2%) had overt diabetes. In the control group, 13 cases (5.2%) had GDM and 5 cases (2%) had overt diabetes (p=0.86), (p=0.04). Conclusion: The prevalence of Gestational diabetes in pregnant women with pyelonephritis compared to the frequency of Gestational diabetes in pregnant women without pyelonephritis had no significant difference (p= 0.86) but, the prevalence of overt diabetes in case and control groups showed significant difference (p=0.04). ،ديابت،پيلونفريت،بارداری Diabetes, Pregnancy, Pyelonephritis. 325 329 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-19&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Nokhostin دکتر فروغ نخستين fnakhostin@yahoo.com 400031947532846002267 Yes School of Medicine, Ahwaz Jondishapoor University of Medical Seiences &amp; Health Services, Ahwaz, I.R.Iran. : اهواز، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی جندی‌شاپور اهواز، دکتر فروغ نخستين A Bavar دکتر عبدالحميد باور 400031947532846002268 No Departmant of Biostatistics and Epidemiology, Faculty of Health, Ahwaz Jondishapoor University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran M Hedayati دکتر مهدی هدايتی 400031947532846002269 No Departmant of Biostatistics and Epidemiology, Faculty of Health, Ahwaz Jondishapoor University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran S Zahedi Asl دکتر صالح زاهدی اصل 400031947532846002270 No Departmant of Biostatistics and Epidemiology, Faculty of Health, Ahwaz Jondishapoor University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran M Latifi سيدمحمود لطيفی 400031947532846002271 No School of Medicine, Ahwaz Jondishapoor University of Medical Seiences &amp; Health Services, Ahwaz, I.R.Iran.

fa مقايسه اثرات مصرف درازمدت رژيم کاهش وزن با مقدار چربی متوسط در مقايسه با رژيم کم چرب بر عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اين مطالعه با هدف تعيين اثرات مصرف درازمدت رژيم غذايی با مقدار چربی متوسط (30% انرژی از چربی) در مقايسه با رژيم غذايی کم چرب (20% انرژی از چربی) بر عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی صورت گرفت. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يک کارآزمايی بالينی است که طی 14 ماه بر روی 89 فرد چاق يا دارای اضافه وزن kg/m2) 25 (BMI≥ انجام شد. افراد مورد مطالعه به طور تصادفی به دو گروه مصرف کننده رژيم کاهش وزن با چربی متوسط (30% از انرژی) (45=(n يا رژيم کاهش وزن با چربی کم (20% از انرژی) (44=(n تقسيم شدند. اندازه‌گيری وزن، دور کمر، LDL-C، HDL-C، کلسترول تام، تری‌گليسريد، فشار خون سيستولی و دياستولی به عنوان متغيرهای وابسته اصلی در ابتدای مطالعه، انتهای ماه هفتم و چهاردهم صورت گرفت. جهت مقايسه متغيرهای اصلی در دو گروه از آزمون t و جهت مقايسه هر گروه با وضعيت ابتدايی از آزمون t زوجی استفاده شد. يافته‌ها: خصوصيات همه افراد که به طور تصادفی در هر يک از دو گروه قرار گرفته بودند يکسان بود. اثر رژيم غذايی با چربی کم و متوسط بر عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی در پايان ماه هفتم مشابه بود. ولی رژيم کاهش وزن با چربی متوسط تأثير بيشتری بر وزن kg) 5/1±9/4 ـ در مقابل 1/1±7/2 ـ کيلوگرم؛ 0001/0(p<، دور کمر (4/2±5/5 ـ سانتی‌متر در مقايسه با 3/1±3/2 ـ سانتی‌متر؛ 0001/0(p<، و ساير عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی در مقايسه با رژيم کم‌چربی پس از گذشت 14 ماه داشت. نتيجه‌گيری: رژيم غذايی با چربی متوسط ممکن است اثر بهتری بر عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی در مقايسه با رژيم غذايی کم چربی در درازمدت داشته باشد. Introduction: To determine the effects of long term moderate fat diet (30% of energy from fat) vs low fat (20% of energy from fat) diet on metabolic risks. Materials and Methods: A randomized, prospective 14-month trial on overweight and obese patients, a total of 89 overweight and obese men and women. Intervention: (1) Moderate-fat diet (30% of energy), (2) Low fat diet (20% of energy). Main Outcome Measurements: Change in body weight, waist circumference, LDL-C, HDL-C, total cholesterol, triglyceride, systolic and diastolic blood pressure. Results: 45 subjects on a moderate fat diet and 44 subjects, on a low fat one were studied. Characteristics of all randomized participants were similar in both groups. After 7 months the moderate and low fat diets had similar effects on cardiovascular risks. The moderate fat diet was more successful after 14 months in reducing weight (-5.0±2.5 kg in the moderate group vs –1.2±1.1 kg in the low fat one p<0.0001), waist circumference (-5.5±2.4 cm in the moderate group vs – 2.3±1.3 cm in the low fat one p<0.0001), and other cardiovascular risk factors as well(LDL, triglycerides, total cholesterol, systolic blood pressure). Conclusion: A moderate fat diet, controlled for energy intake long term might have more beneficial effects on cardiovascular risk factors as compared to a low-fat diet. ،رژيم غذايی با چربی متوسط،رژيم غذايی کم چرب،عوامل خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی،درازمدت،کاهش وزن Moderate fat diet, Low fat diet, Cardiovascular risk factors, Long term, Weight reducing. 331 340 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-20&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa L Azadbakht ليلا آزادبخت 400031947532846002272 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. P Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002273 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A Esmaillzadeh احمد اسماعيل زاده 400031947532846002274 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002275 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فريدون عزيزی

fa بررسی توده استخوانی در زنان مبتلا به کمردردهای پس از يائسگی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: کمردرد يک علامت شايع در افراد جامعه به ويژه در سالمندان و شايعترين چهره بالينی استئوپوروز بوده و نشانه‌ای از شکستگی مهره‌ها نيز به شمار می‌آيد. اين مطالعه با هدف تعيين فراوانی کاهش توده استخوانی در بيماران يائسه که به علت کمردرد مراجعه کرده‌اند انجام شده است. مواد و روش‌ها:155 بيمار زن يائسه مبتلا به کمردرد وارد مطالعه شدند.‌ فراوانی استئوپروز و استئوپنی با اندازه‌گيری تراکم استخوان (Bone mineral densiy BMD gr/cm2) در نواحی ستون فقرات کمری و مفصل ران با يک دستگاه سنجش تراکم نورلند مدل Excell با روش Dual-energy x-ray absorptiometry (DXA ) تعيين شد. پارامترهای Z-score ، T-score ناحيه فقرات کمری (L2-L4) و ناحيه گردن استخوان ران (Femoral neck) تعيين شد. فراوانی استئوپوروز و استئوپنی بر اساس معيارهای سازمان بهداشت جهانی تأييد شد. بيماران مبتلا به بيماری‌های اسکلتی عضلانی التهابی، کمردردهای التهابی، فتق ديسک بين مهره‌ای، بيماری‌های بدخيم و عفونی ستون فقرات، بيماران با سابقه جراحی ستون فقرات، جراحی رحم و تخمدان و بيماران تحت درمان با استروئيد‌های خوراکی يا تز ريقی از مطالعه خارج شدند. در آناليز آماری از آزمون t و مربع کای استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين سنی بيماران 8±64 سال و ميانگين مدت يائسگي 9±16 سال بود. BMD فقرات کمری ( L2-L4 ) معادل g/cm2 13 /0±70/0 و گردن استخوان رانg/cm2 18/0±79/0 بود. در ناحيه فقرات کمری 30% بيماران و در ناحيه گردن استخوان ران 56% بيماران استئوپوروز داشتند. 5/61% بيماران حداقل در يک ناحيه از فقرات کمری يا گردن استخوان ران استئوپوروز نشان دادند. در ناحيه فقرات کمری 40% بيماران Z-score کمتر از 1- و 22% کمتر از 2- داشتند و در ناحيه گردن استخوان ران اين نسبت به ترتيب 37% و 11% بوده است. تراکم استخوان گروه سنی 70 سال و بالاتر در مقايسه با گروه سنی زير 70 سال در ناحيه گردن استخوان ران به مقدار 14% و در ناحيه فقرات کمری به مقدار 10% کمتر بود (به ترتيب، 02/0p< و 01/0‍p<). خطر بروز استئوپوروز 10 سال پس از شروع يائسگی 6/5 برابر افرادی بود که از مدت يائسگی آنها کمتر از 10 سال گذشته بود. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين مطالعه نشان می‌دهد که اکثر زنان يائسه مبتلا به کمر درد، دچار استئوپنی و يا استئوپوروز در ناحيه ستون فقرات و به ويژه استخوان ران هستند و به اين علت در معرض خطر شکستگی مهره‌ها و تشديد کمردرد و نيز شکستگی استخوان ران هستند. Introduction: Back pain (BP) is a common symptom among the general population,particularly in the elderly subjects. It is the most common feature of osteoporosis (OP) as well as a symptom of vertebral fracture (VF). In elderly women it may be a heralding symptom of OP and possibly a presenting feature of VF. The present study was designed to determine the frequency of low bone mass in postmenopausal women presenting with BP. Materials and methods: 155 postmenopausal women with BP were studied. Bone mineral density (BMD) was measured with use of dual enegy x-ray absorptiometry (DXA) with a single Norland Excell densitometer. BMD was determined in the femoral neck (FN) and L2-L4 region of lumbar spine (LS). T-score and Z-score at both regions were determined. Frequency of OP and osteopenia at the FN and LS regions were detrmined according to WHO criteria. Patients with inflammatory musculoskeletal diseases, inflammatory back pain, infectious, or malignant spinal diseases, and history of rheumatic diseases or spinal surgery were excluded. Chi square and t tests were used for comparisons. Results: The mean age and the mean menopausal duration of patients were 64±8 and 16±9 years respectively. Sixty-three percent of patients were 60 years or over. The mean BMD at the LS and FN were 0.70±0.13 gr/cm-2 and 0.79±0.18 gr/cm-2 respectively. The proportion of OP at the FN and LS were 30% and 56% respectively. The combined prevalence of OP at both FN and LS was 61.5%. The proportion of patients with Z-score < -1 and < -2 at the LS were 40% and 22% and at the FN were 37% and 11% respectively. In patients, aged 70 years and over, compared with patients below 70 years the BMD was decreased by 14% at the FN and 10% at the LS (P<0.02 and P<0.001 respectively). Menopausal duration of over than 10 years was associated with 5.6 fold risk of OP. Conclusion: The results of this study indicate that, the majority of postmenopausal women with BP are osteoporotic or osteopenic at the LS or FN. So they are at increased risk of future vertebral or femoral neck fractures. ،کمردرد،استئوپوروز،يائسگی،دانسيتومتری Back pain, Menopause, Osteoporosis Bone mineral density. 341 346 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa B Heidari دکتر بهزاد حيدری heidaribeh@yahoo.com 400031947532846002276 Yes Department of Medicine,Shaheed Beheshti hospital,Babol University of Medical Sciences,Babol, I.R.Iran : بابل، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بيمارستان شهيدبهشتي؛ دکتر بهزاد حيدری P Heidari پرهام حيدری 400031947532846002277 No Azad university of Karj, I.R.Iran. MA Ghazi Mir Said دکتر محمد علی قاضی ميرسعيد 400031947532846002278 No Department of Medicine,Shaheed Yahya Nejad Hospital,Babol University of Medical Sciences,Babol, I.R.Iran. SH Amini شيث امينی 400031947532846002279 No Shaheed Beheshti University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran.

fa پادتن ضد کارديوليپين در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: ديابت نوع 1 يک اختلال خودايمنى است که با پيدايش طيف مختلفى از پادتن‌هاى خودى عليه اندام‌هاى مختلف از جمله آنتى بادى ضد کارديوليپين (ACLA) همراهى دارد. ارتباط ACLA با ديابت نوع 1 مورد بررسى گسترده‌اى قرار نگرفته است. هدف اين مطالعه تعيين شيوع IgG ACLA و IgM و بررسى ارتباط احتمالى آن با ساير پادتن‌هاى خودى، مدت ابتلا و سطح کنترل قند خون در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 بوده است. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه مقطعى، 48 بيمار ديابتى نوع 1 در شهر بندر عباس پس از جورکردن براى سن و جنس با 41 فرد سالم، از نظر وجود ACLA (IgG و IgM)، فاکتور روماتوئيد (RF) و پادتن ضدهسته‌اى (ANA) مورد بررسى قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين سنى بيماران ديابتى 10±5/20 سال بود. تيترهاى بالاى ACLA (IgG و يا IgM) در افراد ديابتى نسبت به افراد سالم بالاتر بود (18 در برابر 0%) که البته اين اختلاف بين زن و مرد معني‌دار نبود (به ترتيب 4 و 12%). برخلاف ACLA IgG ميانگين سطح سرمى ACLA IgM در بيماران ديابتى به مراتب بالاتر از گروه سالم بود (8/2±8/6 در برابرGPLU/ml 4/2±5/4). در گروه ديابتي‌ها، در افرادى که تيتر بالاى ACLA داشتند ](+)[ACLA سن تقويمى و سن ابتلا به ديابت نسبت به کسانى که داراى تيتر طبيعى بودند بالاتر بود ولى بين آنها اختلاف معني‌دارى از نظر مدت زمان ابتلا به ديابت و نيز سطح HbA1C ديده نشد. بين بيماران ديابتى تازه تشخيص داده شده (کمتر از 1 سال از زمان تشخيص) و ديابتى قديمى (مدت بيمارى بيشتر از 1 سال) تفاوتى از نظر فراوانى و ميانگين تيتر پادتن ضد کارديوليپين مشاهده نشد. همچنين در بيماران (+) ACLA فراوانى فاکتور روماتوئيد مثبت نسبت به گروه (-)ACLA بالاتر بود (25 در برابر 0%). نتيجه‌گيري: شيوع نسبتاً بالاى (+) ACLA در بيماران ديابتى نوع 1 و ارتباط آن با ساير پادتن‌هاى خودى مي‌تواند بيانگر يک پاسخ ايمنى غيرطبيعى در مراحلى از سير ديابت نوع 1 باشد. لذا به نظر مي‌رسد که ACLA را بتوان به ليست پادتن‌هاى خودى که بايد در بيماران ديابتى نوع 1 اندازه گرفت اضافه کرد. Aims: Type 1 diabetes mellitus is an autoimmune disorder which is associated with different organ specific autontibodies including anticardiolipin antibody (ACLA). The association of ACLA with diabetes has not been widely reported. The aim of this study was to determine the prevalence of ACLA IgG and IgM and evaluation of their possible association with other auto-antibodies, duration of disease and status of control of blood glucose in type 1 diabetes patients. Materials and Methods: In a cross sectional study, 48 patients with type 1 diabetes in Bandar Abbas were compared with 41 age & sex matched healthy persons for the presence of ACLA (IgG and IgM), Rheumatoid Factor (RF) and Anti Nuclear Antibody. Results: The mean age of diabetic patients was 20/5 ± 10 years. High titers of ACLA (IgG and/or IgM) were more common in type 1 diabetic patients than in healthy controls (18% vs. 0%, p<0.01) with no significant difference between males and females (4 and 12% respectively). Unlike ACLA IgG, the mean value of serum ACLA IgM was significantly higher in type 1 diabetic patients than in controls (6.8±2.8 vs. 4.5±2.4 GPLU/ml). Among type 1 diabetic patients, those with high titers of ACLA (ACLA+) were older and had higher age of onset of diabetes than those with normal titers, but there were no difference in duration of diabetes or level of HbA1c between them. No significant difference was observed in the prevalence of ACLA+ or the mean values of ACLA IgG and IgM between recently (< 1 years) and previously (> 1 years) diagnosed diabetic patients. ACLA+ patients were also more likely to show positive RF than the ACLA- group(25 vs. 0%). Conclusion: The relatively high prevalence of ACLA (+) in type 1 diabetic patients and its association with other autoantibodies may reflect an abnormal immunologic response in some stages of type 1 diabetes. ACLA might be added to the list of autoantibodies that should be measured in type 1 diabetes patients. ،: پادتن ضد کارديوليپين،ديابت نوع 1 Anticardiolipin antibody, Type 1 diabetes. 347 354 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-22&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Tohidi دکتر مريم توحيدی tohidimaryam@yahoo.com 400031947532846002280 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. ، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر مريم توحيدی F Hadaegh دکتر فرزاد حدائق 400031947532846002281 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. H Harati دکتر هادی هراتی 400031947532846002282 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. AR Sobhani دکتر سيد عليرضا سبحانی 400031947532846002283 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Farshadi مرجان فرشادی 400031947532846002284 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. P Esteaneh پريسا استعانه 400031947532846002285 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa اثر استرس روانی(محدوديت حرکتی) مزمن بر ترشح انسولين از جزاير لانگرهانس جدا شده موش صحرايی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: با وجود مطالعات متعدد هنوز نقش دقيق استرس، به ويژه استرس روانی، در ايجاد ديابت مشخص نيست. اين مطالعه به بررسی تأثير استرس روانی (محدوديت حرکتی) مزمن بر ترشح انسولين از جزاير لانگرهانس جدا شده موش صحرايی پرداخته است. مواد و روش‌ها: موش‌های صحرايی نر نژاد ويستار به دو گروه مساوی شاهد و آزمون تقسيم شدند (هر گروه 8 سر). در گروه آزمون استرسورهای محدود کننده روزانه 2 بار، هر بار يک ساعت و به مدت 15 و 30 روز اعمال شدند. هنگام شروع و پس از پايان دوره‌های آزمايش پس از اندازه‌گيری وزن، از حيوانات نمونه خون تهيه و مقادير گلوکز، انسولين و کورتيکوسترون ناشتای پلاسما اندازه‌گيری ‌شد. در روز بعد جزاير لانگرهانس حيوانات (از هر گروه 5 سر) جدا شد و ترشح استاتيک انسولين از جزاير در حضور غلظت‌های مختلف گلوکز (8/2، 6/5، 3/8 و 7/16 ميلی‌مولار) بررسی شد. يافته‌ها: غلظت گلوکز ناشتای پلاسما در روز پانزدهم در گروه آزمون در مقايسه با گروه شاهد افزايش معنی‌داری نشان داد، در حالی که اين افزايش در روز سی‌ام معنی‌دار نبود. غلظت انسولين ناشتای پلاسما در روزهای پانزدهم و سی‌ام کاهش معنی‌داری در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد نشان داد. افزايش معنی‌دار غلظت کورتيکوسترون ناشتای پلاسما تنها در روز پانزدهم در گروه آزمايش نسبت به گروه شاهد مشهود بود. مقايسه ميزان ترشح انسولين از جزاير در حضور غلظت‌های مختلف گلوکز افزايش معنی‌دار ميزان ترشح انسولين را در گروه آزمون نسبت به گروه شاهد تنها در روز سی‌ام نشان داد. نتيجه‌گيری: نتايج مطالعه حاضر نشان می‌دهد که استرس روانی مزمن سبب افزايش جواب به گلوکز جزاير لانگرهانس جدا شده پانکراس موش‌های صحرايی می‌شود. بنابراين به نظر می‌رسد که کاهش غلظت انسولين پلاسما در حيوانات استرس ديده دليل ديگری غير از کاهش توان ترشح انسولين دارد. Introduction: Despite documented studies, the exact role of stress in diabetes is still unclear. In the present study the effect of chronic psychological stress on insulin release from rat pancreatic islets has been investigated. Materials and Methods: Male Wistar rats were divided into two equal groups of control and stressed (n=8/group). The animals of the stressed group were exposed to restraint stressors (1 hour twice daily) for 15 and 30 consecutive days. At the beginning and end of the experimental periods the animals were weighed and blood samples were taken to determine the basal plasma levels of glucose, insulin and corticosterone. Following this, the pancreatic islets of 5/group of the above animals were isolated and the static release of insulin in the presence of different glucose concentrations (2.8, 5.6, 8.3, 16.7 mM) was assessed. Results: The results showed that in the stressed group fasting plasma glucose levels on the 15th day were significantly increased compared to those of the control group. However there was no significant increase on the 30th day. Fasting plasma insulin showed a significant decrease on the 15th and 30th days of the experiment in the stressed group. Stressed rats showed significantly higher basal plasma corticosterone levels, only on the 15th day, as compared to the controls. Insulin secretion from islets of the stressed group, in response to increasing concentrations of glucose, showed significant increase on the 30th day of the experiment compared to the control group. Conclusion: The results suggest that chronic psychological stress could increase response of pancreatic β cells to glucose and thus, low insulin levels of the stressed animals, in vivo, could be explained by reason(s) other than the reduction of insulin release capacity of pancreatic β cells. ،استرس،گلوکز،انسولين،کورتيکوسترون،جزاير لانگرهانس،موش صحرايی Stress, Glucose, Insulin, Corticosterone, Islets of langerhans, Rat. 355 363 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-23&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Zardooz حميرا زردوز h_zardooz@hotmail.com 400031947532846002286 Yes Department of Physiology, School of Medicine, Jondishapoor Ahwaz University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. : تهران، صندوق پستی 181-19831؛ حميرا زردوز S Zahedi Asl دکتر صالح زاهدی‌اصل 400031947532846002287 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. MK Gharib Naseri دکتر محمدکاظم غريب ‌ناصری 400031947532846002288 No Department of Physiology, School of Medicine, Jondishapoor Ahwaz University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran.

fa ارزيابى روش‌هاى سنجش کلسترول در ليپوپروتئين‌هاى با دانسيته بالا (HDL-C) غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original با محرز شدن اهميت ليپوپروتئين‌هاى با دانسيته بالا در بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى، درخواست اين آزمايش جزء لاينفک نسخه پزشکان در اين نوع بررسي‌ها گرديده است. امروزه در آزمايشگاه‌هاى تشخيص طبى از روش‌هاى ساده رسوبى قديمى تا انواع سنجش‌هاى يکنواخت جديد براى اين منظور استفاده مي‌شود، اما واقعاً ويژگى، دقت، صحت و کارايى اين روش‌ها تا چه ميزان است و استاندارد نمودن و ارزيابى آنها چگونه ميسر مي‌شود؟. در اين مقاله سعى شده است تا متدولوژى انواع روش‌هاى مهم اندازه‌گيرى کلسترول در ليپوپروتئين‌هاى با دانسيته بالا اعم از اولتراسانتريفيوژ، الکتروفورز، روش‌هاى رسوبى و روش‌هاى سنجش يکنواخت بررسى شود و برترى روش‌هاى سنجش يکنواخت مورد بحث قرار گيرد. در نهايت، پيچيدگى، نياز به مهارت بالاى پرسنلى، زمان‌بر بودن و هزينه بالاى روش‌هاى اولتراسانتريفيوژ، الکتروفورزهاى کمى، طيف سنجى مغناطيسى هسته و انواع روش‌هاى کروماتوگرافى، سبب عدم مطلوبيت اين روش‌ها براى آزمايشگاه‌هاى تشخيص طبى گرديده است. نياز به مراحل نمونه‌بردارى، رسوب‌دهى و جداسازى دستى، از دقت روش‌هاى غير يکنواخت کاسته و باعث جايگزينى آنها با روش‌هاى دقيق‌ترى مانند روش‌هاى سنجش يکنواخت شده است. البته براى رقابتى شدن قيمت روش‌هاى يکنواخت در مقايسه با روش‌هاى رسوبى غير يکنواخت اندکى زمان لازم است. Following confirmation of the role of HDL-C role in cardiovascular disease, its measurement has become a fixed requirement by physicians. Today serum HDL-C is measured using different methods from simple outdated precipitation methods to the latest of homogenous assays used for HDL-C determination. However, the precision, accuracy and performance, standardization, and evaluation for those methods are controversial. This paper briefly discusses the methodology of various HDL-C determination methods e.g ultra centrifugation, electrophoresis, precipitation and homogenous assays, and advantages of homogenous methods. Human expertise, time consuming and high cost instrumentation of ultra centrifugation, quantitative electrophoresis, nuclear magnetic resonance and chromatographic methods are key factors that make the methods undesirable for clinical laboratories. Precipitation and manual separation steps of non homogenous HDL-C determination methods, reduces their precision, and causes them to be replaced by more precise methods such as homogenous assays however more time is needed for their costs to be more competitive. ،ارزيابى،HDL-C،سنجش Evaluation, HDL-C, Determination. 365 373 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-24&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Hedayati دکتر مهدی هدايتی hedayati@erc.ac.ir 400031947532846002289 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران صندوق پستی 4763-19395 MS Daneshpour مريم‌السادات دانشپور 400031947532846002290 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.