مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1385 3 1 gregorian 2006 6 1 8 2 online 1 fulltext

fa بررسی اختلا‌ل‌ عملکرد تیروئید در بیماران هیپرامسیس گراویداروم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: تهوع و استفراغ یک یافته‌ی نسبتاً شایع در هفته‌های اول حاملگی می‌باشد. در صورتی که این پدیده با شدت و مدت بیشتری بروز کند اصطلاح هیپرامسیس گراویدارم به آن اطلاق می‌گردد. این بیماران اغلب در هفته‌ی 10-4 حاملگی دچار استفراغ‌های شدید و طولانی می‌شوند و با کاهش وزن بیش از 5%، کتونوری و اختلال آنزیم‌های کبدی مراجعه می‌کنند. ارتباط هیپرامسیس گراویداروم و اختلال در آزمون‌های تیروئید را بهβ-hCG ارتباط می‌دهند. دیده شده که با افزایش بیشتر -hCG، شیوع اختلا‌ل‌های تیروئیدی و استفراغ شدیدتر خواهد بود. هیپرتیروئیدی در هیپرامسیس گراویداروم موقت است، معمولاً در 20-18 هفتگی از بین میرود و اغلب موارد نیاز به درمان آنتی‌تیروئیدی نمی‌باشد. اما در مواردی که بیماری تا هفته‌ی 20 -18حاملگی طول بکشد و علایم تیروتوکسیکوز وجود داشته باشد، تجویز داروهای ضد تیروئید را باید مد نظر قرار داد. هدف از این مطالعه تعیین میزان بروز اختلال عملکرد تیروئید در بیماران با هیپرامسیس گراویداروم و تعیین شدت پرکاری تیروئید، ارتباط آن با -hCG و سرانجام بیماران با اختلال عملکرد تیروئید بود. مواد و روش‌ها: 135 زن حامله با هیپرامسیس گراویداروم که در بیمارستان‌های زنان و زایمان بستری شده بودند، انتخاب شدند. از این عده 103 نفر که سابقه‌ی مصرف داروهای تیروئیدی یا سابقه‌ی بیماری خاص نداشتند، انتخاب شدند و آزمایش‌های سدیم، پتاسیم، کتون ادرار، آزمون‌های عملکرد کبد، آزمون‌های تیروئیدی و β-hCG با دقت به عمل آمد. یافته‌ها: 35 نفر از افرادFT4I بالاتر از حد طبیعی داشتند. میانگین FT4I در این گروه از 54/0±74/4 بود، در صورتی که در 68 نفر باقیمانده 39/0±9/2 بود (0001/0p<). میانگین β-hCG در گروه اولmU/mL 14899±59406 و در گروه دومmU/mL 3476±6750 بود (0001/0p<). در میان زنانی که اختلال عملکرد تیروئید داشتند، 5 نفر به دلیل پرکاری شدید تیروئید تحت درمان با PTU قرار گرفتند و در بقیه درمان عادی هیپرامسیس گراویداروم انجام شد و چهار هفته بعد آزمون عملکرد تیروئید تکرار گردید که آزمون‌های تیروئید در 11 نفر از آنان بعد از چهار هفته طبیعی شد اما در 22 نفر آزمون‌‌‌‌ها هنوز غیر طبیعی باقی مانده بود. برای این افراد PTU شروع و Anti-TPO درخواست شد. در 3 نفر از آنان Anti-TPO مثبت بود. آزمون‌های ماهانه‌ی تیروئید درخواست و بر اساس آن دوز PTU تعدیل شد. میانگین مدت درمان با PTU در گروه با Anti-TPO منفی، 76/2 ماه و میانگین دوز دارو در این عده 20±60 میلی‌گرم در روز بود. این میزان در گروه با Anti-TPO مثبت، میانگین دوز دارو 57 β 170 میلی‌گرم در روز و میانگین مدت درمان 33/5 ماه در زمان حاملگی بود. یک ماه بعد از زایمان آزمون‌های عملکرد تیروئید انجام شد. در سه نفر از افرادی که Anti-TPO مثبت داشتند، PTU ادامه یافت و در گروه با Anti-TPO منفی که در زمان حاملگی PTU قطع شده بود، آزمون‌های تیروئید کاملاً طبیعی بود. نتیجه‌گیری: بروز اختلال عملکرد تیروئید در هیپرامسیس گراویداروم در این مطالعه حدوداً 35% بود که 20% از آنان نیاز به درمان آنتی‌تیروئید با دوز کم و مدت زمان کوتاه داشتند و بهبود در علایم بالینی و اضافه وزن به وضوح در آنان مشاهده شد. در این مطالعه درصد نوزادان دختر در هیپرامسیس گراویداروم بالاتر بود که این نتیجه با نتایج به دست آمده از مطالعه‌های دیگر هم‌خوانی داشت. Introduction: Recent studies indicate a relationship between β - hCG and thyroid dysfunction. The aim of this study were evaluation of thyroid dysfunction in patients with hyperemesis gravidarum, evaluation of severity of hyperthyroidism, relation between β - hCG and hyperemesis gravidarum and outcomes of patients. Material and Methods: 135 patients with hyperemesis gravidarum admitted to Ob- Gyn hospital were selected and based on exclusion criteria, 103 pregnant women with hyperemesis gravidarum without any history of anti thyroid drugs consumption or other diseases were chosen. Each woman was examined for clinical signs of thyroid disease and underwent investigations for urine keton Na, k, liver function test, thyroid function test and diluted β -hCG. Results: 35 women had abnormal thyroid function tests with FT4I 4.74±0.54 and this in another group of 68 women was 2.9±0.39 (P<0.0001). β-hCG in the first group was 59406±14800 mU/mL and in the second was 6750±3476 mU/mL (P<0.0001). In 5 patients PTU was started due to the severe signs and symptoms of hyperthyroidism. Thyroid function tests (TFTS) were rechecked for other patients after 4 weeks routine therapy for hyperemesis gravidarum TFTS normalized in 11 patients with hyperemesis gravidarum, but were abnormal in 22 patients, and PTU was started and anti-TPO anti-body was measured, which was positive in 3. Monthly TFT’s were done and PTU was adjusted. Mean therapy was 2.76 months and 60.63 mg/d for Anti-TPO negative and 5.33 months and 170 mg/d for Anti-TPO positive patients. One month after delivery, thyroid function test was performed. PTU was continued in Anti-TPO positive patients but was discontinued in Anti-TPO negative during pregnancy with normal (TFTS) in all of the subjects following delivery. Conclusion: The prevalence of thyroid dysfunction in women with hyperemesis gravidarum was 35% of whom 20% needed low dose anti-thyroid theraphy of short duration, which resulted in significant improvement. A female predominance among offspring of mothers with hyperemesis gravidarum was seen, smilar to findings of other studies. ،استفراغ شدید حاملگی،آزمون‌های عملکرد تیروئید،هیپرتیروئیدیسم،‌هیپرتیروئیدی گذرای حاملگی Hyperemesis Gravidarum, Thyroid Function Test, Hyperthyroidism, Transient Thyrotoxicosis 111 119 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-155&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Najafipour دکتر فرزاد نجفی‌پور najafipour@tbzmed.ac.ir 400031947532846002344 Yes 1) Department of Endocrinology, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran. تبريز، بيمارستان سينا، بخش غدد درون‌ريز و متابوليسم، دکتر فرزاد نجفی‌پور M Zareizadeh دکتر معصومه زارعی‌زاده 400031947532846002345 No 2) Department of Obstetrics &amp; Gynecology, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran. Z Fardiazar دکتر زهرا فردی‌آذر 400031947532846002346 No 2) Department of Obstetrics &amp; Gynecology, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran.

en تداخل مثبت در اندازه‌گیری سطح سرمی تام هورمون تری‌یدوتیرونین به روش رادیوایمونواسی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در سال‌های گذشته موارد متعددی از بروز تداخل در اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئیدی با استفاده از روش‌های ایمونواسی گزارش شده است. هدف از مطالعهی حاضر، بررسی بروز تداخل در اندازه‌گیری سطح تام هورمون T3 به وسیله‌ی یکی از کیت‌های تشخیصی متداول اندازه‌گیری آن (کیت ایزوتوپ از مجارستان) است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه 3471 بیمار ارجاع شده توسط متخصصان غدد از نظر سطوح سرمی تام هورمون‌های T3 و T4 و TSH مورد بررسی قرار گرفتند. اندازه‌گیری T3 به روش ایمونواسی رقابتی فاز جامد و با استفاده از آنتی‌ژن نشاندار شده با I125 و کیت T3-RIA ایزوتوپ (کمپانی ایزوتوپ، بوداپست، مجارستان) انجام شد. در صورتی که سطح T3 با توجه به دیگر هورمون‌های تیروئیدی و به تشخیص پزشک معالج با تابلوی بالینی بیمار سازگار نبود و یا مقدار به دست آمده برای T3 به نحو فاحشی از مقادیر طبیعی انحراف داشت (بالاتر از 780 نانوگرم در دسی‌لیتر) احتمال وقوع تداخل مطرح می‌شد. در مورد این بیماران، اندازه‌گیری مجدد T3 تام با یک کیت T3-RIA دیگر (کیت ایمونوتک، مارسی، فرانسه) انجام می‌شد. یافته‌ها: از 3471 بیمار شرکت کننده، در 40 بیمار (36 زن و 4 مرد) با میانگین (و انحراف معیار) سنی 8/38 (و 0/15) سال، سطح تام T3 با تابلوی بالینی بیمار سازگار نبود و/ یا مقدار به دست آمده برای آن، بالاتر از 780 نانوگرم در دسی‌لیتر بود. میانگین (و انحراف معیار) T4 تام در این گروه 0/9 (و 0/2) میکروگرم در دسی‌لیتر و برای TSH 79/1 (و 47/1) میکرو واحد در میلی‌لیتر بود. در تمامی این 40 بیمار، سطح T3 تام اندازه‌گیری شده با کیت دوم (با میانگین و انحراف معیار 1/132 و 0/31 نانوگرم در دسی‌لیتر) در محدوده‌ی طبیعی بود و با وضعیت بالینی بیمار سازگاری داشت. نتایج به دست آمده به وضوح نشان دهنده‌ی وقوع تداخل مثبت در بعضی از اندازه‌گیری‌های انجام شده با کیت T3-RIA ایزوتوپ است. نتیجه‌گیری: با توجه به بروز بالای بیماری‌های تیروئیدی در جامعه ما و تأثیر عمیق نتایج بررسی عملکرد تیروئید بر تصمیم بالینی پزشکان، نتیجه‌ی این مطالعه یک بار دیگر اهمیت توجه به امکان تداخل در اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئیدی توسط کیت‌های متداول را مورد تأکید قرار می‌دهد. Introduction: Determination of thyrotropin, total and free thyroxine and triiodothyronine are widely used as diagnostic methods for thyroid function evaluation. There have been numerous reports of interferences in thyroid hormone immunoassays. Herein, a prominent positive interference is reported for a radioimmunoassay kit of total triiodothyronine. Materials and Methods: In this study, a total of 3471 patients, referred by endocrinologists, were examined by serum level measurement of thyroid stimulating hormone (TSH), total thyroxine (T4) and triiodothyronine (T3). T3 analysis was made through a competitive solid-phase radio labeled (I125) immunoassay by T3 Izotop kit (Izotop Co. Budapest, Hungary). The presence of T3 assay interference was considered probable if the hormone profile was inconsistent with the clinical picture and/or the obtained value for T3 was extremely deviated from normal levels, i.e. it was above 780 ng/dL. For such patients, the possibility of T3 assay interference was investigated through re-measuring T3 level by another RIA kit (Immunotech kit, Marseille, France). Results: Among 3471 patients studied, 40 cases (36 women, 4 men), with a mean±D age of 38.8±15.0 years, had T3 serum levels inconsistent with their clinical pictures and/or above 780 ng/dL. The mean serum levels of T4 and TSH in this group were 9.0±2.0 μg/dL and 1.79±1.47 μU/mL, respectively. In all these 40 cases, T3 level was in the normal range according to T3-Immunotech kit (with a mean±SD of 132.k1±31.0 ng/dL), in accordance with their clinical pictures. Conclusion: Results clearly indicate the presence of positive interference(s) in some of T3 assays made with Izotop T3-RIA kits. The probable explanations for the observed positive interference are discussed. Hyperthyroidism, Interference, Triiodothyronine, Radioimmunoassay. 121 125 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-156&amp;slc_lang=en&amp;sid=fa M Hedayati دکتر مهدی هدايتی 400031947532846002347 Yes Endocrine Research Center of Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran. N Rezaei-Ghaleh دکتر نصراله رضايی قلعه 400031947532846002348 No Endocrine Research Center of Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran. A Ordookhani دکتر آرش اردوخانی 400031947532846002349 No Endocrine Research Center of Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی 400031947532846002350 No Endocrine Research Center of Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran.

fa آثار سودمند رژیم کاهنده‌ی فشار خون (DASH) بر اجزای تشکیل دهنده‌ی سندرم متابولیک غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: این پژوهش به منظور تعیین اثرات رژیم غذایی کاهنده‌ی فشار خون DASH بر اجزای تشکیل‌دهنده‌ی سندرم متابولیک انجام شده است. مواد و روش‌ها: یک مطالعه‌ی کارازمایی بالینی تصادفی کنترل شده روی 116 بیمار مبتلا به سندرم متابولیک انجام شد. سه رژیم غذایی به مدت 6 ماه تجویز شدند: رژیم غذایی کنترل، رژیم غذایی کاهش وزن با تأکید بر انتخاب‌های غذایی سالم، رژیم غذایی DASH همراه با کاهش انرژی دریافتی و افزایش دریافت میوه و سبزی، لبنیات کم چربی، دانه‌های کامل، و کاهش دریافت چربی‌های اشباع، چربی تام، کلسترول، و محدودیت سدیم تا حداکثر 2400 میلی‌گرم در روز. متغیرهای وابسته شامل اجزای سندرم متابولیک بودند. یافته‌ها: رژیم غذایی DASH نسبت به رژیم غذایی کنترل به ترتیب در مردان و زنان منجر به افزایش HDL (7 و 10 میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، کاهش تری‌گلیسرید (18- و 14- میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، فشارخون سیستولیک (12- و 11- میلی‌متر جیوه)، فشارخون دیاستولیک (6- و 7- میلی‌متر جیوه)، وزن (16- و 14- کیلوگرم)، فشارخون ناشتا (15- و 8- میلی‌گرم در دسی‌لیتر) گردید (001/0p<). کاهش خالص در تری‌گلیسرید (17- و 18- میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، فشارخون سیستولیک (11- و 11- میلی‌متر جیوه)، فشارخون دیاستولیک (5- و 6- میلی‌متر جیوه)، فندخون ناشتا (4- و 6- میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، وزن (16- و 15- کیلوگرم) و افزایش در HDL(5 و 10 میلی‌گرم در دسی‌لیتر) میان مردان و زنان در گروه غذایی DASH بیشتر بود (در همه‌ی موارد 05/0p<). رژیم غذایی کاهش وزن در مردان و زنان به ترتیب منجر به تغییر معنی‌دار در TG (13- و 10- میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، فشارخون سیستولیک (6- و 6- میلی‌متر جیوه) و وزن (13- و 12- کیلوگرم) شد (در همه موارد 05/0p<). نتیجه‌گیری: رژیم غذایی DASH احتمالاً می‌تواند بیشتر خطرات متابولیک را در مردان و زنان مبتلا به سندرم متابولیک کاهش دهد. مکانیسم‌‌های مربوط به این موضوع نیاز به مطالعه‌های بیشتر دارند. Introduction: This study aims at determining the effects of the Dietary Approach to Stop Hypertension (DASH) eating plan on metabolic risks, in patients with metabolic syndrome. Materials and Methods: This was a randomized controlled outpatient trial conducted on 116 patients with metabolic syndrome. Three diets were prescribed for 6 months a control diet, a weight reducing diet emphasizing on healthy food choice, and the DASH diet with reduced in calories and increased in fruit, vegetables, low fat dairies, whole grain and reduced in saturated fat, total fat, cholesterol and restricted to 2400 mg Na. The main outcome measures were the components of the metabolic syndrome. Results: Relative to the control diet, the DASH diet resulted in higher HDL (7 and 10 mg/dL), lower TG (-18 and –14 mg/dL), SBP (-12 and –11 mmHg), DBP (-6 and –7 mmHg), weight (-16,-14 Kg), FBS (-15 and –8 mg/dL), and weight (-16 and –15 kg), among men and women respectively. (all P<0.001). The net reduction among men and women in TG (-17 and –18 mg/dL), SBP (-11 and –11 mmHg), DBP (-5 and –6 mmHg) and FBS (-4 and –6 mg/dL), weight (-16,-15 Kg) and increase in HDL (5 and 10 mg/dL) was higher in the DASH group (all p<0.05). The weight reducing diet resulted in significant change in TG (-13 and –10 mg/dL), SBP (-6 and –6 mmHg), weight (-13 and –12 kg) among men and women, respectively (all p<0.05). Conclusions: The DASH diet can likely reduce most of the metabolic risks both in men and women the related mechanisms need further study. ،رژیم غذایی DASH،سندرم متابولیک،رژیم کاهش وزن،رژیم غذایی کاهنده‌ی فشار خون،پرفشاری خون DASH, Metabolic syndrome, Weight reducing diet, Dietary approach to top hypertension, Blood pressure 127 138 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-164&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa P Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002351 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. L Azadbakht ليلا آزادبخت 400031947532846002352 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Padyab مژگان پادياب 400031947532846002353 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A Esmaillzadeh احمد اسماعيل‌زاده 400031947532846002354 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002355 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز، دکتر فريدون

fa بررسی چند متغيره عوامل مرتبط با سندرم متابوليک با استفاده از تحليل عاملی: مطالعه قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: از آنجا که سندرم متابوليک در جامعه‌ی ايرانی شيوع بالايی دارد متغير‌های مختلف در ابتلا به آن نقش دارند، در اين مطالعه وابستگی عوامل مرتبط با سندرم متابوليک به يکديگر و نقش ديس ليپيدمی در جمعيت تهرانی با استفاده از روش تحليل عاملی بررسی شد. مواد و روش‌ها: 8990 نفر از افراد بالای 18 سال، در طرح قند و ليپيد تهران، جهت اين بررسی انتخاب شدند. ابتدا ميزان شيوع سندرم متابوليک با استفاده از متغيرهای تن سنجی، فشار خون، قند و چربی خون، بررسی و سپس تحليل عاملی در 3956 مرد و 5034 زن، قبل و بعد از حذف افراد مبتلا به ديابت و پرفشاری خون، انجام شد. يافته‌ها: سندرم متابوليک طبق معيار ATPIII در6/26% مردان و 3/36% زنان مشاهده شد. فراوان‌ترين يافته در اين افراد پايين بودن HDL-C بود. پس از تحليل عاملی، هشت متغير تن‌سنجی و متابوليکی به چهار عامل مجزا تبديل شدند. واريانس بيان شده توسط اين عوامل، در مجموع 3/83% از تغييرات را در بر گرفت. چاقی به عنوان اولين عامل، و پرفشاری خون و هيپوگليسمی به عنوان عوامل دوم و سوم مؤثر در تغيير شناخته شد. ديس‌ليپيدمی در همه‌ی موارد به عنوان عامل چهارم در نظر گرفته شد که عوامل دخيل در آن با چاقی پيوستگی بالايی نشان می‌دهند. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين مطالعه نشان‌دهنده‌ی آن است که سندرم متابوليک شامل مجموعه‌ای از چند عامل مستقل (ديس ليپيدمی، چاقی، پرفشاری و هايپرگليسمی) می‌باشد و ديس ليپيدمی و چاقی در ايران از مهم‌ترين اين عوامل هستند. Introduction: Because of the high prevalence of the metabolic syndrome in Iran, this study used factor analysis to examine how the major components of the metabolic syndrome relate to each other and the role of hyperlipidemia in Iranian subjects. Materials and Methods: 8990 subjects aged over 18 years, participants of the Tehran Lipid and Glucose Study, were selected. Anthropometry, blood pressure, serum glucose and lipid concentrations were measured to estimate the prevalence of the metabolic syndrome. Before and after excluding individuals with diabetes and hypertension, we used factor analysis to examine the pattern of the metabolic syndrome in 3956 men and 5034 women. Result: 26.6% of men and 36.3% of women had metabolic syndrome by ATPIII criteria and low HDL-C was the most frequent finding in subjects. Factor analysis reduced 8 anthropometric and metabolic variables into four uncorrelated factors. Four factors, which together account for 83.3% of the variance, can be identified: the first was obesity, blood pressure and hyperglycemia were second (hypertension) and the third factor was hypoglycemia. Dyslipidemia was the last factor and had a correlation with obesity. Conclusion: Findings support a concept in which the metabolic syndrome represents several distinct entities (dyslipidemia, obesity, hypertension and hyperglycemia) and obesity is the most important factor, having a strong correlation with dislipidemia in the Iranian population. ،سندرم متابوليک،ديس ليپيدمی،چاقی،تحليل عاملی Metabolic syndrome; Dyslipidemia; Obesity; Factor analysis 139 146 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Daneshpour مريم‌السادات دانشپور 400031947532846002356 No Endocrine research centre, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences. Tehran, I.R.Iran. Y Mehrabi دکتر يداله محرابی 400031947532846002357 No Endocrine research centre, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences. Tehran, I.R.Iran. M Hedayati دکتر مهدی هدايتی 400031947532846002358 No Endocrine research centre, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences. Tehran, I.R.Iran. M Houshmand دکتر مسعود هوشمند 400031947532846002359 No National Institute for Genetic Engineering and Biotechnology, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@ erc.ac.ir 400031947532846002360 Yes Endocrine research centre, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences. Tehran, I.R.Iran. هران، صندوق پستی 4763-19395، مرکز تحقيقات غدد، دکترفريدون عزيزی

fa شیوع چاقی شکمی در جمعیت شهری 20 تا 70 ساله استان مازندران(سال 1383) غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: چاقی شکمی (مرکزی) از پیامدهای ناشی از تغییر در رفتار‌‌‌ها و شیوه‌ی زندگی است. این مطالعه با هدف تعیین الگوی شیوع چاقی شکمی و برخی عوامل مرتبط در جمعیت شهری 20 تا 70 ساله استان مازندران انجام شد. مواد و روش‌ها: این پژوهش به روش مقطعی و مبتنی بر جمعیت بود و با نمونه‌ای از 3600 نفر از طریق نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای در جمعیت شهری استان مازندران در سال1383 انجام شد. اندازه‌های تن‌سنجی (قد، وزن، دور کمر، و دور باسن) به روش استاندارد به دست آمد و با مصاحبه از طریق پرسشنامه، اطلاعات در مورد سن، جنس، سطح سواد، شغل، وضعیت تأهل، سن ازدواج، سابقه‌ی چاقی والدین، تحرک فیزیکی از نظر شغلی، تحرک فیزیکی در اوقات فراغت و تعداد ساعت‌های ورزش در هفته و سابقه‌ی حاملگی‌‌‌‌ها و زایمان در زنان گرداوری شد. در ارزیابی چاقی شکمی به روش استاندارد پیشنهادی WHO براساس اندازه‌ی دور کمر تعیین شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از مدل رگرسیونی لجستیک انجام و نسبت شانس تطبیق شده‌ی سنی خطر چاقی مرکزی محاسبه شد. یافته‌ها: میانگین (±انحراف معیار) سن مردان و زنان مورد مطالعه به ترتیب 3/14±5/38 سال و 0/13±5/37 سال بود. میانگین (±انحراف معیار) دور کمر در مردان 5/11±3/89 Cm و در زنان 6/13±8/87 Cm بود. شیوع چاقی مرکزی در مردان 6/10% و در زنان 2/46% بود. الگوی توزیع چاقی مرکزی در گروه‌های مختلف سنی تفاوت معنی‌داری در هر دو جنس وجود داشت. نتایج مدل رگرسیونی نشان داد که نسبت شانس تطبیق شده‌ی سنی برای چاقی شکمی در زنان تقریباً 47/8 برابر مردان بود (با فاصله اطمینان 95%: 21/10-05/7). نسبت شانس تطبیق شده با افزایش سطح سواد به طور معنی‌داری تمایل به کاهش نشان داد (0001/0p<) به طوری که در افراد دارای لیسانس و بالاتر نسبت شانس برابر 20/0 (با فاصله‌ی اطمینان 95%: 28/0-14/0) بود. شانس تطبیق شده‌ی خطر چاقی مرکزی در افراد با والدین چاق، 75/1 برابر (با فاصله‌ی اطمینان 95%:05/2-50/1) و با تحرک فیزیکی شغلی سخت برابر 39/0 (با فاصله‌ی اطمینان 95%: 63/0-24/0) بود و با تحرک فیزیکی خیلی زیاد در اوقات فراغت نسبت شانس تمایل به کاهش داشت (84/0OR= با فاصله‌ی اطمینان 95%: 21/1-58/0). شانس خطر چاقی مرکزی با افزایش سن ازدواج به طور معنی‌داری کاهش یافت و در زنان با افزایش زایمان‌ها به طور معنی‌داری افزایش نشان داد، به طوری که برای 5 زایمان یا بیشتر نسبت شانس تطبیق شده 30/3 (با فاصله‌ی اطمینان 95%: 17/5-11/2) برابر افزایش داشت. نتیجه‌گیری: نتایج دلالت بر افزایش آشکار شیوع چاقی شکمی در جمعیت شهری بزرگسال دارد. خطر شیوع آن در زنان به مراتب بیشتر از مردان می‌باشد. سطح سواد، تحرک شغلی سخت، تحرک فیزیکی در اوقات فراغت، تعداد ساعت‌های ورزش در هفته و سن ازدواج با شیوع چاقی شکمی رابطه‌ی معکوس دارند. بنا بر این، برای تأمین سلامت جمعیت بالای 20 سال و جلوگیری از بروز بیماری مرتبط با چاقی، برنامه‌های مداخله‌ای در کنترل رفتارهای تغذیه‌ای و مقابله با تغییر در الگوی شیوه‌ی زندگی شهری لازم است. Introduction: Abdominal (central) adiposity is an outcome of changes in life styles and behaviors. This study aimed at determining the prevalence of central obesity and the associated factors in a population aged 20 to 70 years in an urban area of the Mazandaran province. Methods and Materials: A population based cross-sectional study was conducted with a sample of 3600 subjects in an urban area of the Mazandaran province using cluster sampling techniques in 2004. Anthropometric measures (height, weight, waist and hip circumference) were measured with standard methods and social, demographic, and some life style data such as age, sex, education level, occupation, marital status, marriage age, parental obesity, occupational activity, leisure time physical activity, exercise level and history of pregnancy and parity for women, were collected during interviews using questionnaires. To assess central obesity, we used a standard recommended WHO method based on waist circumference (WC). In statistical analysis, the logistic regression model was used to estimate the age adjusted odds ratio and its 95% confidence interval and P-value <0.05 was considered significant. Results: The mean (±SD) ages of men and women were 38.5±14.3, 37.5 ±13.0 years respectively. The mean (±SD) of WC was 89.3 ±11.5 for men and 87.8 ±13.6 for women. The prevalence of central obesity was 46.2% for women and 10.6% for men. The pattern of central obesity was significantly different in different age groups in both genders. The results of logistic regression model showed that the age adjusted odds ratio for central obesity was roughly 8.37, times greater in women compared with men (95% CI:7.03-10.21). The adjusted odds ratio decreased with increasing levels of education (P<0.0001) while the odds ratio was 0.20 for education at university level (95% CI: 0.14 – 0.28). The adjusted odds ratio increased 1.75 fold (95% CI: 1.55-2.05) in subjects with history of parental obesity it tended to decrease with severe occupational activities (OR=0.39: 95% CI: 0.24-0.63), high physical activity level in leisure time (OR=0.84, 95%CI: 0.58-1.21) and exercise level >5 h/w (OR=0.67, 95%CI: 0.51- 0.87). The adjusted odds ratio also decreased significalntly with marriage age and among women, it increased with parity while for >=5 parities, the age adjusted odds increased 3.3 fold (95% CI: 2.11–5.17). Conclusion: These results revealed an increased rate of abdominal obesity in the adult urban population in particular for women low levels of activity and low education, parity, family history of obesity, marriage at an earlier age, age and female gender are responsible for central obesity. Community-based multiple strategies are required to combat increasing rates of central obesity and the subsequent complications in the north of Iran. ،تن‌سنجی،چاقی،چاقی شکمی،دور کمر،دور باسن،نمایه توده بدنی Anthropometric measures, Obesity, Abdominal (central) obesity, Waist circumference, Hip circumference, Body mass index 147 156 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-165&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa K Hajian دکتر کريم‌اله حاجيان drhajian@yahoo.com 400031947532846002361 Yes Department of Social Medicine and Health, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran بابل، دانشگاه علوم پزشکی اجتماعی و بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بابل B Hiedari دکتر بهزاد حيدری 400031947532846002362 No Department of Social Medicine and Health, Babol University of Medical Sciences, Babol, Iran

fa بررسی میزان اضافه وزن و چاقی در دانشجویان پزشکی دختر دانشگاه گیلان ـ 1382 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: افزایش شهرنشینی و صنعتی شدن در اغلب کشور‌‌‌ها همراه با تغییرات رفتاری و تغذیه‌ای به سمت تغذیه با میزان بالای چربی و انرژی در کنار کم‌تحرکی، باعث اپیدمی چاقی در دنیا شده است.مطالعه‌ی حاضر جهت بررسی این مشکل در دانشجویان پزشکی به عنوان پزشکان آینده به اجرا درآمده است. مواد و روش‌ها: در یک مطالعه‌ی مقطعی، همه‌ی 282 دانشجوی پزشکی دختر دانشگاه علوم پزشکی گیلان در نیمه‌ی اول سال 1382 تحت مطالعه قرار گرفتند. گرداوری داده‌‌‌‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای حاوی اطلاعات دموگرافیک, رفتارهای تغذیه‌ای، میزان فعالیت فیزیکی و شاخص‌های تن‌سنجی قد، وزن، دورکمر و دور باسن ثبت شد. در این مطالعه افزایش اضافه وزن بر اساس نمایه‌ی توده‌ی بدن بالاتر یا مساوی 25 و چاقی بر اساس نمایه‌ی توده‌ی بدن بالاتر از 30 تعریف شد. چاقی تنه‌ای بر اساس دو شاخص دور کمر بالاتر از80 سانتی‌متر و نسبت دور کمر به باسن بالاتر از 8/0 در نظر گرفته شد. یافته‌ها: در این مطالعه 23 دانشجو (1/8%) کم وزن، 7/78% دارای وزن طبیعی، 36 نفر دارای اضافه وزن (7/12%) و 1 نفر (4/0%) چاق بودند. بر اساس میزان دور کمر، 29 نفر (2/10%) دانشجویان دارای چاقی بالاتنه و بر اساس دور کمر به باسن 42 نفر (8/14%) دارای چاقی شکمی بودند. پس از آنالیز کوواریانس تنها متغیر مؤثر بر نمایه‌ی توده‌ی بدن، سابقه‌ی چاقی در دوره‌ی کودکی (02/=p) و سابقه‌ی چاقی دوره‌ی نوجوانی و دبیرستان (001/0>p) بود. حدود نیمی از دانشجویان دید درستی از وزن مطلوب خود نداشتند. نتیجهگیری: نتایج به دست آمده از مطالعه‌ی حاضر، نشان دهنده‌ی هم‌زمانی مشکل کم وزنی و افزایش اضافه وزن در دانشجویان از یک طرف و عدم اطلاع از وزن مطلوب از طرف دیگر بوده، لزوم آموزش هر چه بیشتر دانشجویان را در رابطه با مشکلات تغذیه‌ای خاطر نشان می‌سازد. Introduction: Urbanization, industrialization, and related lifestyle changes in and the dietary transition to high fat and calorie diets are leading causes of the worldwide obesity epidemic. The aims of this study was to assess prevalence of overweight and obesity among future physicians. Methods and Materials: A cross-sectional study involving 282 female students aged 18-26 years. Weight and height were measured to 0.1 kg and was 0.1 cm respectively. Other information regarding behavior and socioeconomic factors were obtained using a questionnaire during interviews. Physical activity was measured using the Bake questionnaire. Overweight was defined as BMI of 25.0 to 29.9 kg/m2 and BMI >= 30.0 kg/m2 was defined as obese. A waist circumference (WC) of >= 80 cm or waist-to-hip ratio (WHR) of >=0.8 was considered to represent central obesity. Results: Findings revealed that 12.8% of students were overweight, 0.4% obese and 8.1% underweight. Central obesity was 10.2% (using the WC) and 14.8% (using WHR) cut-offs. Over half the subjects lach understanding of appropriate weight for their age. History of obesity in childhood and adolescence were factors affecting current BMI. Conclusion: Results indicate a prevalence of both over weight and underweight exist in this student group, along with a lack of accurate information on appropriate weight ranges. Educational programes to increase awareness are recommended. ،اضافه وزن،چاقی،دانشجویان پزشکی،دختر،نمایه‌ی توده‌ی بدن Obesity, Overweight, Student, University, Female, BMI 157 162 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-166&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Z Mohtasham Amiri دکتر زهرا محتشم اميری mohtashamaz@yahoo.com 400031947532846002363 Yes Department of Social Medicine, School of medicine رشت، صندوق پستی 2381، دکتر زهرا محتشم اميری M Maddah دکتر محسن مداح 400031947532846002364 No School of Public Health, Guilan University of Medical Sciences, Rasht , I.R.Iran.

fa الگوی توزیع چربی بدن (نسبت دور کمر به دور باسن) و ارتباط آن با نمایه‌ی توده‌ی بدن در دختران دبیرستانی شهر لاهیجان غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: چاقی مهم‌ترین مشکل تغذیه‌ای ـ بهداشتی نوجوانان در کشورهای توسعه یافته است. در کشورهای درحال توسعه نیز به دلیل توسعه‌ی شهرنشینی، تغییر در شیوه زندگی و مدرنیزه شدن، روند رو به افزایش آن زنگ خطر مشکلات بهداشتی عنوان می‌شود. چاقی دوره‌ی نوجوانی خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن را در بزرگسالی افزایش داده و سبب مرگ و میر زودرس از این بیماری‌ها می‌شود. لذا، مطالعه‌ی حاضر با هدف تعیین الگوی توزیع چربی بدن و ارتباط آن با نمایه‌ی توده‌ی بدن در گروهی از دختران دانش آموز 17-14 ساله‌ی شهر لاهیجان در سال 80-1379 انجام شد. مواد و روش‌ها: در این بررسی مقطعی- تحلیلی، 400 دختر دبیرستانی با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای و به طور تصادفی انتخاب شدند. اندازه‌گیری‌های تن‌سنجی (وزن، قد، دور کمر و دور باسن) انجام و نمایه‌ی توده‌ی بدن و دور کمر به دور باسن محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌‌‌‌ها از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمون‌های همبستگی پیرسون و آنالیز واریانس یکطرفه استفاده شد. یافته‌ها: 8/14% دختران دارای اضافه وزن و 3/5% آنان چاق بودند. بر اساس شاخص دور کمر به دور باسن، 5/21% کل نمونه‌های مورد بررسی و 7/66% دختران چاق، چاقی شکمی داشتند. همبستگی مثبت و معنی‌داری بین نمایه‌ی توده‌ی بدن و دور کمر به دور باسن مشاهده شد (0001/0p<، 35/0 =r). نتیجه‌گیری: نتایج بررسی حاضر نشان می‌دهد که در دختران نوجوان چاق، چربی بیشتر در نواحی مرکزی بدن ذخیره می‌شود. از آنجا که چاقی شکمی عامل خطر انواع بیماری‌ها از جمله بیماری‌های قلبی ـ عروقی، فشار خون بالا، دیابت نوع دو و مرگ و میر زودرس می‌باشد، لزوم پایش و ارایه خدمات تغذیه‌ای و ورزشی برای این گروه سنی به صورت فردی و گروهی توصیه می‌گردد. Introduction: Obesity is one of the most important public health problems of adolescents in developed countries. Recently, the prevalence of obesity has increased dramatically among adolescents of developing countries as a result of changes in life style and rapid growth of urbanization of societies. Considering that adolescent obesity is related to an increased adult morbidity and mortality, the present study was carried out in high school girls aged 14-17 years living in Lahijan in 2000-2001 to determine the pattern of fat distribution and its relationship with Body Mass Index (BMI). Materials and Methods: In this descriptive-analytical study, 400 students were selected by random stratified sampling. Weight, height, waist and hip circumferences were measured and BMI and WHR were calculated. Data were analyzed using the SPSS program and Pearson correlation and ANOVA tests. Results: The prevalences of obesity and overweight were 5.3% and 14.8%, respectively. On the basis of WHR, 21.5% of subjects and 66.7% of obese girls had a central pattern of fat distribution. A significant positive correlation was found between BMI and WHR (r=0.35, P<0.0001). Conclusion: Results showed that in obese adolescent girls, fat deposition occurs in the body’s centeral regions. Since central obesity has been associated with an increased risk of cardiovascular disease, hypertension and type 2 diabetes mellitus, implementation and monitoring of individual and groups nutritional and physical activity programs is recommended for this age group. (as individuals and groups). ،الگوی توزیع چربی بدن،نمایه‌ی توده‌ی بدن،دختران نوجوان Fat distribution, BMI, Adolescent girls 163 168 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-167&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Bazhan مرجان باژن marjanbazhan@yahoo.com 400031947532846002365 Yes Faculty of Nutrition and Food Technology, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. شهرک غرب، بلوار شهيد فرحزادی، خيابان ارغوان غربی، پلاک 46 ، مرجان باژن N Kalantari دکتر ناصر کلانتری 400031947532846002366 No Faculty of Nutrition and Food Technology, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A Houshiar-Rad آناهيتا هوشيار راد 400031947532846002367 No Faculty of Nutrition and Food Technology, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa بررسی تأثیر مصرف سبوس برنج بر روی سطح گلوکز و فراسنج‌های لیپیدی افراد مبتلا به دیابت نوع دو غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: دیابت قندی شایع‌ترین بیماری غدد درون ریز است. اخیراً بیماران دیابتی را به افزایش دریافت فیبر غذایی تشویق می‌کنند، هدف از این مطالعه بررسی تأثیر مصرف سبوس برنج بر فراسنج‌های قندی و لیپیدی بیماران دیابتی نوع دو بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور بود که بر روی 60 بیمار دیابتی، غیر سیگاری 65-30 ساله که فاقد بیماری قلبی، کبدی و کلیوی بودند و فشار خون بالا نداشتند، انجام شد. بیماران به طور تصادفی در 2 گروه مداخله و شاهد قرار گرفتند که گروه مداخله 10 گرم سبوس برنج در 2 وعده (صبح و قبل از خواب) و گروه کنترل به همان ترتیب دارونما دریافت کردند. به بیماران توصیه شد در مدت مطالعه فعالیت و رژیم غذایی خود را تغییر ندهند و یادآمد غذایی قبل، حین و بعد مداخله‌ی آن‌‌‌ها کنترل شد. قند خون و لیپیدهای پلاسمای بیماران قبل و بعد مطالعه با آزمون تی و با استفاده از نرم‌افزار SPSS و Food processor تجزیه و تحلیل شد. نتایج: قند خون ناشتای بیماران گروه مداخله از 69±177 به 45±6/142 میلی‌گرم در دسی‌لیتر رسید که کاهش آماری معنی‌داری را نشان داد (001/0 p<). میزان تری گلیسرید کاهش و سطح HDL افزایش آماری معنی‌داری را نشان دادند (001/0 p<) و (01/0 p<) سطح LDL و کلسترول هم کاهش داشت ولی از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتیجه‌گیری: سبوس برنج کاهش معنی‌داری در قند خون و تری‌گلیسرید و افزایش معنی‌داری در HDL ایجاد می‌کند. Introduction: Diabetes mellitus is a common endocrine disorder recently diabetic patients are being encouraged to increase their fiber intake. The main aim of this study was to determine the of effect of rice bran on blood glucose levels and plasma lipids in type II diabetic patients. Materials and Methods: This study was a double blind clinical Trial. 60 non-smoking diabetic patients, with no history of renal or liver disorder, or hypertension were selected and randomly divided in to the intervention and control groups. The first group were given 10g soluble rice bran twice daily (morning and before sleeping) and the second group took placebos. Blood glucose and plasma lipids levels were measured before and after the study. Data were analyzed using t-test and t SPSS and Food processor software. Results: Fasting serum glucose levels reduced significantly from 177± 69 mg/dL to 142±42 mg/dL (P<0.001). Triglyceride levles reduced and HDL levels increased significantly (P<0.001) and (P<0.01). LDL and chlesterol also reduced, though not significantly. Conclusion: While rice bran had a significant reducing effect on blood glucose and triglyceride levels it increased HDL levels. ،دیابت نوع دو،سبوس برنج،قند خون، لیپیدهای پلاسما Diabetes type II, Rice bran, Blood Glucose, Plasma Lipid 169 174 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-25&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Z Tazakori زهرا تذکری tazakori@yahoo.com 400031947532846002368 Yes 1. ardebil university of medical science, ardebil, i.r.iran. اردبيل، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی اردبيل ، زهرا تذکری M Zare مريم زارع 400031947532846002369 No 1. ardebil university of medical science, ardebil, i.r.iran. M Iranparvar دکتر منوچهر ايران پرور علمداری 400031947532846002370 No 1. ardebil university of medical science, ardebil, i.r.iran. Y Mehrabi دکتر يداله محرابی 400031947532846002371 No 2. shaheed beheshti university of medical science, i.r.iran.

fa همبستگی اختلال عملکرد جنسی و نارضایتی زناشویی در مبتلایان به دیابت غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: شیوع اختلال‌ عملکرد جنسی در مبتلایان به دیابت در مقایسه با جمعیت عادی بالاتر و رضایت‌مندی زناشویی نامناسب‌تر گزارش شده است. با این وجود، همبستگی بین اختلال‌های عملکرد جنسی و نارضایتی زناشویی در بیماران دیابتی مورد سؤال است. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی ارتباط همبستگی بین اختلال عملکرد جنسی و نارضایتی زناشویی در مبتلایان به دیابت انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر به صورت مقطعی است که طی آن 100 بیمار مبتلا به دیابت در سال 1384 از درمانگاه فوق تخصصی غدد انتخاب شدند. رضایت‌مندی زناشویی با استفاده از پرسشنامه‌ی گریمس (GRIMS) بررسی شد. کاهش میل جنسی و اختلال عملکرد جنسی مرحله‌ی تحریکی (در مردان نعوظ و در زنان لوبریکاسیون واژن) در نمونه‌‌‌‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ی (Laumann) بررسی شد. رضایت‌مندی زناشویی بیماران با میل جنسی طبیعی و کاهش یافته، و اختلال عملکرد جنسی مرحله‌ی تحریکی مقایسه شد. یافتهها: ناتوانی عملکرد جنسی مرحله تحریکی و کاهش میل جنسی به ترتیب در 76 نفر (76%) و32 نفر(32%) گزارش شد. رضایت‌مندی زناشویی در افراد دچار و فاقد ناتوانی عملکرد جنسی و هم‌چنین کاهش میل جنسی به میزان معنی‌داری کمتر بود (05/0p<). نتیجهگیری: طبق نتایج مطالعه حاضر، وضعیت رضایت‌مندی زناشویی در مبتلایان به دیابت که دچار اختلال‌ عملکرد جنسی می‌باشند، نامناسب تر از دیگر بیماران مبتلا به دیابت است بنا بر این حداکثر توجه به روابط زناشویی مبتلایان به دیابت باید به مبتلایان به اختلال‌های عملکرد جنسی معطوف گردد. Introduction: The prevalence of sexual dysfunction and marital dyssatisfaction is reported to be higher among diabetics than in the general population. Correlation between marital satisfaction and sexual dysfunction in these patients is controversial. This study assesses the correlation between marital satisfaction and sexual dysfunction in diabetic subjects. Materials and methods: In this cross-sectional study, 100 diabetics from a diabetes clinic in Shahrekord were selected. Presence of decreased libido and arousal sexual dysfunction were assessed in subjects, using the Laumann et al questionnaire. Golombok Rust Iinventory of Marital Satisfaction (GRIMS) was used to measure marital satisfaction. The mean score of the marital satisfaction was compared in subjects with and without each type of sexual dysfunction. Results: Decreased libido and arousal sexual dysfunction was seen in 76 (76%) and 32 (32%) subjects, respectively. Marital satisfaction was lower in those diabetics with decreased libido or arousal sexual dysfunction(p>0.05). Conclusion: According to this study, marital satisfaction is expected to be worse in diabetics with sexual dysfunction. It is therefore recommended that more attention be paid to diabetics with sexual dysfunction. ،رضایت‌مندی زناشویی،اختلال عملکرد جنسی،دیابت Marital satisfaction- Sexual dysfunction- Diabetes Melitus 175 179 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-26&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Najafi دکتر مصطفی نجفی 400031947532846002372 No Shahrekord University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Mirhoseini دکتر محمود ميرحسينی 400031947532846002373 No Shahrekord University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. M Moghani Lankarani دکتر مريم مغانی لنکرانی 400031947532846002374 No Azad University of Medical Sciences, Tehran Branch, Tehran, I.R.Iran SH Assari دکتر شروين آثاری assarish@yahoo.com 400031947532846002375 Yes Institute of Medicine and Health Promotion, Tehran, I.R.Iran. تهران، خيابان کامرانيه جنوبی، خيابان دژم‌جو، بن‌بست راز، پلاک 58، دکتر شروين آثاری

fa فراوانی و سیر دیابت بی‌مزه به دنبال آدنکتومی هیپوفیز در بیمارستان بقیه‌ا... (عج) در سال‌های 80-1370 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: آدنومای هیپوفیز از شایع‌ترین تومورهای مغز می‌باشد، و دیابت بی مزه (DI) از شایع‌ترین عوارض جراحی این تومور‌‌‌ها است. مطالعه‌ی حاضر با تعیین فراوانی نسبی DI به دنبال جراحی‌های آدنومای هیپوفیز، بررسی ارتباط همبستگی بین ابتلا به DI و برخی متغیر‌‌‌ها و نیز بررسی سیر (زمان و طول مدت) ابتلا به DI در بیماران صورت گرفت. مواد و روش‌ها: این مطالعه بین سال‌های 80-1370 در بیمارستان بقیه‌ا... تهران و به صورت آینده‌نگر انجام شد. 50 بیمار غیر مبتلا به دیابت بی مزه به دلیل ابتلا به آدنوم هیپوفیز تحت ترانس اسفنوئیدال (35 نفر) و ترانس کرانیال (15 نفر) قرار گرفتند. ابتلا به DI، زمان آغاز DI، طول مدت ابتلا به DI و نیاز به Minirin در بیماران ثبت شد. DI بر حسب طول مدت، به انواع DI Immediate (کمتر از 10 روز) و Delayed DI (بیشتر از 10 روز) تقسیم شد. یافته‌ها: 15 نفر از بیماران (30%) پس از جراحی دچار DI شدند. از 15 مورد DI، 10 مورد (67%) DI Immediate و 5 مورد (33%) Delayed DI بود. زمان ابتلا به DI در 5 نفر (3/33%) روز عمل، در 7 نفر(6/46%) یک روز پس از عمل، و در 1 نفر (6/6%) هفت روز پس از عمل بود. ارتباط معنی‌داری بین ابتلا به DI و گروه‌های سنی، جنس و روش جراحی وجود نداشت. ابتلا به Delayed DI به دنبال جراحی ترانس کرانیال (6/26%) بیشتر از جراحی ترانس‌اسفنوئید (8/2%) مشاهده شد (024/0=p). از بین مبتلایان به DI، 5 نفر (33%) نیاز به Minirin نداشتند، 5 نفر (33%) یک‌روز تحت درمان با Minirin قرار گرفتند و 5 نفر (33%) 180- 4 روز (4،11، 15، 62 و بیش از 180 روز) از Minirin استفاده نمودند. نتیجه‌گیری: مطالعه‌ی حاضر نشان داد که 30% مبتلایان به آدنوم هیپوفیز به دنبال جراحی دچار DI می‌شوند. هم‌چنین این مطالعه نشان داد که DI به دنبال جراحی آدنوم در اکثر موارد خود محدود شونده می‌باشد و نیازی به Minirin ندارد. بر اساس نتایج این مطالعه، توصیه می‌شود از تجویز زود هنگام Minirin در این بیماران خودداری شده و اساس درمان در ابتدا بر جایگزینی مناسب مایعات قرار گیرد. هم‌چنین مطالعه‌ی حاضر، روش آدنکتومی ترانس اسفنوئیدال را به عنوان روش همراه با بروز کمتر DI نشان داد، که باید در انتخاب روش جراحی، مورد توجه متخصصان قرار گیرد. Introduction: Adenoma is one of the most common pituitary tumors, with diabetes Insipidus (DI) being one of the most common complications. This study was conducted with the following aims: a) determination of relative frequency of DI following hyphophyseal adenectomy, b) assessment of correlation between DI and some variables, c) study the clinical course of DI development after surgery of hyphophyseal adenoma. Matherials and Methods: This prospective study was conducted between 1991-2001 in Baqyiatallah Hospital, Tehran, 50 Patients with pituitary adenoma without diabetes underwent trans-Sphenoidal (n = 35) or trans-cranial adenectomy (n = 15). Development, time of onset, duration of DI, and need to use Minirin was assessed in patients. DI was categorized to Immediate DI (IDI, ≤ day 10) and Delayed DI (DDI, >day 10). Results: DI occurred in 15 cases (30%), of which, 10 had IDI (67%) and 5 cases had DDI (33%). DI developed in 5 (33.3%), 7 (46.6%), and 1 (6.6%) subjects, on days 1, 2 and 7 following their operation, respectively. DI was not correlated with sex, age and kind of surgery (p>0.05). DDI was seen more after trans-Cranial surgery than after trans-Sphenoid surgery (26.6% vs 2.8%, p=0.024). Of 15 cases of DI, 5 (33%) did not need Minirin, 5 (33%) needed it just for one day, and 5 (33%) received it for 4-180 days (4, 11, 15, 62 and over 180 days). Conclusion: This study reported the relative frequency of hypophyseal adenectomy to be 33%. According to this study, one third of patients have self-limited DI and do not need drug therapy. However, we recommend that in patients with DI after these surgeries, early and routine prescription of Minirin should be avoided and treatment should be based on fluid replacement. This study also reported trans-Sphenoid surgery to be less frequently accompanied by DI, which seems to be an important factor in the selection of operation techniques for these surgeries. ،آدنوم هیپوفیز،جراحی ترانس‌اسفنوئیدال،دیابت بی‌مزه Diabetes Insipidus (DI), Pituitary Adenoma, Transsphenoidal Surgery. 181 186 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-27&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa GH Farzanegan دکتر غلامرضا فرزانگان 400031947532846002376 No 1. Baqiyatallah University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. A Sadidi دکتر احمد سديدی 400031947532846002377 No 1. Baqiyatallah University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. R Rouientan دکتر رحيم روئين‌تن 400031947532846002378 No 1. Baqiyatallah University of Medical Sciences,Tehran, I.R.Iran. SH Assari دکتر شروين آثاری assarish@yahoo.com 400031947532846002379 Yes 2. Medicine and Health Promotion Institute, Tehran, I.R.Iran. تهران، خيابان کامرانيه‌ی جنوبی، خيابان دژم‌جو، بن‌بست راز، پلاک 58، دکتر شروين آثاری

fa تأثیر مکمل یاری کلسیم بر پروفایل لیپید زنان مبتلا به اضافه وزن یاچاقی: کارازمایی بالینی تصادفی شده دو سوکور غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: شواهدی مبنی بر نقش کلسیم در بهبود پروفایل لیپید وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر مصرف روزانه‌ی مکمل 1000 میلی‏گرمی کلسیم به مدت 30 روز بر پروفایل لیپید زنان مبتلا به اضافه وزن یا چاقی است. مواد و روش‏ها: این پژوهش به روش کارازمایی بالینی تصادفی دوسوکور انجام شد. 44 زن بالغ مبتلا به اضافه وزن یا چاقی (نمایه‌ی توده‌ی بدن 25 کیلوگرم بر متر مربع و بیشتر، سن 6±25 سال) به دو گروه مکمل کلسیم (دریافت کننده‌ی روزانه 1000 میلی‌گرم کلسیم عنصری) یا دارونما تقسیم شدند. مدت مطالعه 30 روز بود. لیپیدها، لیپوپروتئین‌‌‌‌ها و آپولیپوپروتئین‌‌‌‌ها شامل تری‏گلیسرید، کلسترول تام، کلسترول HDL، آپولیپوپروتئینA-I و B پیش و پس از مداخله اندازه‌گیری شدند. کلسترول LDL با استفاده از فرمول فریدوالد و کلسترول VLDL معادل یک پنجم تری گلیسرید محاسبه شد. مقادیر کلسیم و انرژی رژیم غذایی با استفاده از پرسشنامه‌ی 3 روز یادآمد 24 ساعته‌ی خوراک به دست آمد. تمام آنالیز‌‌‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ویرایش 9 انجام و 05/0p< معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته‏ها: تفاوت معنی‌داری در متغیرهای زمینه ای، فراسنج‌های سرمی و دریافت انرژی و کلسیم در ابتدای مطالعه بین دو گروه وجود نداشت. کلسترول تام، کلسترول LDL، تری‏گلیسرید و کلسترول VLDL سرم در هر دو گروه افزایش یافت، اما تنها افزایش کلسترول تام در گروه دارونما (01/0=p) و تری‏گلیسرید و کلسترول VLDL در گروه مکمل کلسیم (03/0=p) معنی‏دار بود. افزایش کلسترول LDL در هر دو گروه مکمل کلسیم و دارونما معنی‏دار بود (05/0p<). کلسترول HDL در هر دو گروه مکمل کلسیم و دارونما کاهش معنی‌داری یافت (01/0p<). تغییر معنی‏داری در آپولیپوپروتئین‏های دو گروه مشاهده نشد. تفاوت معنی‌داری در فراسنج‌های سرمی بین گروه‌‌‌‌ها در انتهای مطالعه مشاهده نشد. نتیجه‏گیری: در این مطالعه با مکمل یاری کوتاه مدت کلسیم تأثیرمطلوب قابل توجهی بر پروفایل لیپید زنان مبتلا به اضافه وزن یا چاقی مشاهده نشد. از آنجایی که تعداد مطالعه‌‌‌‌ها در این زمینه محدود است، برای نتیجه‌گیری قطعی کارآزمایی‌های بالینی بیشتری مورد نیاز است. Introduction: There is some evidence suggesting a probable beneficial effect of calcium intake on serum lipid profile. The objective of this study was to determine the effect of 1000 mg calcium supplementation for 30 days on serum lipid profiles in overweight or obese women. Materials and methods: A double blind randomized clinical trial was conducted in 44 overweight or obese adult women (Body mass index ≥25 kg/m2, age: 25±6 years) randomly assigned to the calcium (receiving 1000 mg elemental calcium per day) or the placebo group. Serum lipids, lipoproteins and apolipoproteins including triglycerides, total cholesterol, HDL cholesterol, ApoA-I and Apo B were obtained at baseline and after the intervention period. Freidwald equation was used to calculate LDL cholesterol and VLDL cholesterol was calculated from TG divided by 5. Dietary calcium and energy intake were estimated using 24 hour recall for 3 days. Statistical analyses were performed using SPSS software (version 9). P values < 0.05 were considered as statistically significant. Result: No significant differences were observed in dietary, anthropometric and serum variables between the two groups at the baseline. Although all serum total-, LDL cholesterol and triglycerides tended to increase in both study groups, total cholesterol elevation was only significant in the placebo group (p=0.01), and triglyceride and VLDL cholesterol only showed significant increase in the calcium group (p=0.03). LDL cholesterol elevation was significant in both groups (p<0.05) HDL cholesterol decreased significantly in both groups (p<0.01). Apolipoproteins did not change significantly in the study groups. No significant differences were observed in serum variables between groups after intervention. Conclusion: In the present study short term calcium supplementation in overweight or obese women’s showed no beneficial effect on lipid profiles. Because of the limited studies available, further studies are recommended. ، کلسیم،کلسترول،تری‏گلیسرید،اضافه وزن،چاقی،آپولیپوپروتئین Calcium, Cholesterol, Triglyceride, Overweight, Obesity, Apolipoprotein 187 193 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-28&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Karandish دکتر مجيد کارانديش mkarandish@yahoo.com 400031947532846002380 Yes Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. اهواز، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز، دانشکده‌ی پيراپزشکی، گروه تغذيه، دکتر مجيدکارانديش S Shockravi سوده شکروی 400031947532846002381 No Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. M Jalali دکتر محمد طه جلالی 400031947532846002382 No Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. MH Haghighizadeh محمد حسين حقيقي‌زاده 400031947532846002383 No Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran.