Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در شهر مشهد Cardiovascular Risk Factors in Type 2 Diabetic Patients in Mashhad City پژوهشی Original مقدمه: شيوع بيماری‌های قلبی ـ عروقی در افراد ديابتی بيشتر است و وجود اين بيماری‌ها مرگ و مير و بيماری‌زايی را در اين بيماران افزايش می‌دهد. هدف از اين مطالعه بررسی شيوع عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی شناخته شده‌ی نوع 2 در شهر مشهد بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش مقطعی با نمونه‌گيری متوالی انجام شد. 752 بيمار ديابتی نوع 2 وارد مطالعه شدند و پس از معاينه‌های بالينی و انجام آزمون‌های آزمايشگاهی عوامل خطرساز بالينی و آزمايشگاهی در بيماران جستجو شد. يافته‌ها: بيماران شامل 355 مرد و 397 زن بودند. متوسط سن بيماران 5/10±7/52 سال و متوسط مدت ابتلا به ديابت 4/6±9/7 سال بود. 6/51% از بيماران افزايش همزمان فشارخون داشتند. شيوع چاقی در 7/25 % و افزايش وزن در 5/52% بيماران يافت شد. شيوع اختلال‌های ليپيدی در بيماران بسيار بالا بود. 2/95% کلسترول بيشتر از 200 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر، 1/63% تری‌گليسريد بيش از 150 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر، 9/86% کلسترولHDL پايين و 8/65% نسبت تری‌گليسريد به HDL بيشتر از 5/3 را به عنوان معيار LDL دانس دارا بودند. 75% بيماران کنترل نامطلوب قند را به شکل هموگلوبين گليکوزيله بيشتر از 7% داشتند. شيوع سندرم متابوليک در بيماران 5/73% بود. 5/21% بيماران ميکروآلبومينوری، 6/1% ماکروآلبومينوری و 8/8% فيلتراسيون گلومرولی کمتر از 60 داشتند. درصد شيوع استعمال دخانيات در بيماران 9/15% بود. نتيجه‌گيری: عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی از شيوع بالايی در بيماران ديابتی نوع 2 برخوردار است و برنامه‌های پيشگيری و درمانی اصولی‌تر برای اين بيماران ضروری است. Introduction: Cardiovascular disease (CVD) with its high prevalence is mainly responsible for the high mortality and morbidity in type 2 diabetic patients. The aim of this study was to determine the prevalence of cardiovascular risk factors in patients with type 2 diabetes. Materials and Methods: Clinical information for 752 type 2 diabetic patients was collected in a cross sectional survey. History and physical examination were recorded. Laboratory tests were done for all patients. Results: Data for a total of 752 patients (355 males and 397 females) of type 2 diabetes were analyzed. The mean age of patients was 52.7±10.5 years and the mean duration of first time diagnosis of diabetes was 7.9 ±6.4 years, 51.6% of patients had hypertension. The prevalences of overweight and obesity were 52.5% and 25.7% respectively. Lipid abnormalities were prevalent in a large numbers of our patients, 95.2% had total cholesterol > 200 mg/dL, 3.1% of patients had triglycerides > 150 mg/dl. The prevalences of low HDL-c and dense LDL were 86.9% and 65.8% respectively 73.5% of our patients had metabolic syndrome. HbA1C>7% was found in 75% of patients. Renal involvement was observed in our patients 21.5% of patients had microalbuminuria, 1.6% macroalbuminuria and 8.8% had chronic kidney disease. Conclusion: The high prevalence of CVD in our type 2 diabetic patients found demonstrate the need for more improvement in prevention and treatment of such patients. ديابت شيرين، بيماری‌های قلبی ـ عروقی، آلبومينوری، فشارخون بالا، اختلال‌های ليپيدی، عوامل خطرساز Type 2 diabetes, Cardiovascular disease, Risk factors 1 6 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-18&slc_lang=fa&sid=fa S Bonakdaran شکوفه بنکداران bonakdaransh@mums.ac.ir 400031947532846008879 Yes مشهد، خيابان احمدآباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز M Taghavi مرتضی تقوی 400031947532846008880 No

fa اثر ريزمغذی‌ها بر کاهش فشارخون افراد ديابتی نوع 2 Blood Pressure Lowering Effects of Micronutrients In Type 2 Diabetic Patients پژوهشی Original مقدمه: اين مطالعه با هدف تعيين اثر مکمل ويتامين‌های E، C و املاح منيزيم و روی با يا بدون ويتامين‌های B1، B2، B6 و B12، فولات و بيوتين بر کنترل فشارخون افراد ديابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين کارازمايی بالينی دوسوکور تصادفی، 67 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 با دامنه‌ی سنی 69-36 سال، مورد بررسی قرار گرفتند. بيماران بر اساس جنس بلوک‌بندی و به صورت تصادفی به 3 گروه برای دريافت مکمل يا دارونما تقسيم شدند. کپسول‌ها در دو دوز منقسم (صبح و شب) به بيماران داده شد. هر کپسول در گروه 1 حاوي100 ميلی‌گرم ويتامين C، 50 ميلی‌گرم ويتامين E، 5 ميلی‌گرم B1، 5 ميلی‌گرم B2، 5 ميلی‌گرم B6، 5 ميکروگرم B12، 100 ميکروگرم بيوتين، 500 ميکروگرم اسيد فوليک، 125 ميلی‌گرم منيزيم و 10 ميلی‌گرم روی بود. هر کپسول در گروه 2 حاوی 100 ميلی‌گرم ويتامين C، 50 ميلی‌گرم ويتامين E، 125 ميلی‌گرم منيزيم و 10 ميلی‌گرم روی بود. گروه شاهد دارونما دريافت کرد.�در آغاز، پايان ماه دوم و چهارم مداخله، فشارخون سيستولی و دياستولی اندازهگيری و آزمايش‌های بيوشيميايی برای بيماران انجام شد. قند خون ناشتا به روش گلوکز اکسيداز و HbA1c به روش کروماتوگرافی تعيين شد. غلظت ويتامين C پلاسما و منيزيم و روی سرم به روش رنگسنجی، ويتامين E با HPLC و�ويتامين B12 و فولات سرم با Electrochemiluminescence immunoassay اندازهگيری شد. مالونديآلدئيد سرم به روش کلريمتری تعيين شد. تجزيه و تحليل آماری دادهها با آزمون‌های آناليز واريانس اندازه‌گيری‌های تکرار شده و آناليز واريانس انجام شد. يافته‌ها: اين مطالعه نشان داد پس از 2 و 4 ماه مداخله، ميزان ويتامين C پلاسما در گروه اول (0001/0> p) و گروه دوم (به ترتيب: 029/0= p و 0001/0p<)، ويتامين E سرم در گروه اول و در گروه دوم (0001/0> p) و فولات سرم در گروه اول (0001/0>p) افزايش يافت. در گروه اول غلظت منيزيم سرم پس از 2 ماه مداخله (001/0= p )، افزايش يافت، اما تغييری در ماه چهارم مشاهده نشد. تغيير معنی‌داری در قند خون ناشتا و HbA1c‌ در هيچ يک از گروه‌های مورد بررسی پس از 2 و 4 ماه مداخله مشاهده نشد. در گروه دوم پس از 4 ماه مداخله، فشارخون سيستولی نسبت به پيش از شروع مطالعه در مقايسه با گروه شاهد کاهش يافت (012/0 = p) و پس از 2 و 4 ماه مداخله فشارخون دياستولی در گروه اول (به ترتيب: 003/0 = p و 012/0 = p) و در گروه دوم (به ترتيب 0001/0> p و 002/0 = p) و متوسط فشار سرخرگی در گروه اول (به ترتيب 018/0 = p و 025/0 = p)�و گروه دوم (002/0 = p)�نسبت به زمان شروع مداخله با توجه به تغييرات گروه شاهد، کاهش يافت. هم‌چنين کاهش معنيداری در مالونديآلدئيد سرم پس از 4 ماه مداخله در گروه‌های 1 و 2 مشاهده شد (به ترتيب: 009‌/0=p و 041/0=p). نتيجه‌گيری: اين بررسی نشان داد دريافت ويتامين‌های C، E و املاح منيزيم و روی همراه با يا بدون ويتامين‌های گروه B در کاهش فشارخون مؤثر هستند. Introduction: The main objective of this study was to investigate the effects of magnesium, zinc, vitamins C and E, and a combination of these micronutrients with vitamin B groups (B1, B2, B6, B12, folic acid and biotin) on blood pressure in type 2 diabetic patients. Materials and Methods: In a randomized, double-blind, placebo controlled clinical trial, 67 type 2 diabetic patients, 36-69 years old, stratified for sex and were randomly divided into three groups. Each subject received two capsules per day for a period of 4 months, each capsule containing one of the following preparations: Group 1 received 250 mg magnesium and 20 mg zinc, 200 mg vitamin C and 100 mg vitamin E, 10 mg vitamin B1, 10 mg vitamin B2, 10 mg vitamin B6, 10 μg vitamin B12 and 1 mg folic acid (n=22). Group 2: 250 mg magnesium and 20 mg zinc, 200 mg vitamin C and 100 mg vitamin E, (n=23), and group P: placebo (n=22). Blood pressure and biochemical analysis were determined at the beginning and after 2 and 4 months. Fasting blood glucose and HbA1c were determined by glucose oxidase and chromatography methods, respectively. Plasma vitamin C and serum magnesium and zinc were determined by the colorimetric method and serum α-tocopherol using HPLC. Serum malondialdehyde (MDA) was determined by a colorimetric method. Treatment effects were analyzed by general linear modelling. Results: Results indicate that after 2 and 4 months of supplementation levels of plasma vitamin C increased in group 1 (p<0.0001) and group 2 (p=0.029 and p<0.0001, respectively). Serum vitamin E increased in group 1 and 2 (p<0.0001) and serum folic acid increased in group 1, after 2 and 4 months supplementation (p<0.0001). Serum magnesium increased in group 1 after 2 months supplementation (p=0.001) but not after 4 months. After 2 or 4 months supplementation, there were no significant changes in fasting blood glucose or HbA1c in the 3 intervention groups. Levels of systolic blood pressure decreased significantly in group 2 after 4 months supplementation (p=0.012). After 2 and 4 months supplementation, diastolic blood pressure decreased significantly in group 1 (p=0.003 and p=0.012, respectively) and in group 2 (p<0.0001 and p=0.002, respectively) and mean arterial blood pressure decreased in group 1 (p=0.018 and p=0.025, respectively) and in group 2 (p=0.002). Also serum malondialdehyde decreased significantly in groups 1 and 2 (p=0.009 and p=0.041, respectively) after 4 months. Conclusion: The results of the present study indicate that in type 2 diabetic patients, combination of vitamins and minerals might decrease blood pressure. ديابت نوع 2، ويتامين C، ويتامين E، منيزيم، روی، گروه ويتامين‌های B، فشارخون Type 2 diabetes, Vitamin C, Vitamin E, Magnesium, Zinc, Vitamin B group, Blood pressure 7 15 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-19&slc_lang=fa&sid=fa M. Farvid مريم السادات فرويد farvidm@yahoo.ca 4000319475328460011374 Yes تهران، شهرک قدس، بلوار فرحزادی، خيابان ارغوان غربی، شماره‌ی 46، دانشکده‌ی علوم تغذيه‌ی و صنايع غذايی، گروه تغذيه جامعه FA Homayoni فاطمه همايونی 4000319475328460011501 No T Neyestani تيرنگ رضا نيستانی 4000319475328460011502 No Z Amiri زهره اميری 4000319475328460011503 No

fa پيش‌بينی ابتلا به ديابت با استفاده از رگرسيون منطقی Prediction of Diabetes Using Logic Regression پژوهشی Original مقدمه: ديابت نوع 2 يکی از بيماری‌های چندعاملی است که با توجه به اهميت و بار فردی و اجتماعی، لزوم شناسايی افراد پرخطر برای ابتلا به آن مشهود است. تاکنون مطالعه‌های متعددی برای پيش‌بينی بروز ديابت با استفاده از مدل‌های آماری موجود انجام شده است ولی با وجود اهميت بالينی اثر متقابل عوامل خطرساز بر بروز ديابت، امکان لحاظ کردن همه‌ی اثرهای متقابل ممکن در مدل‌های آماری فعلی وجود ندارد. در اين مطالعه، به منظور يافتن ترکيبات منطقی مناسب از عوامل خطرساز مرتبط با ديابت نوع 2 از روش رگرسيون لجستيک منطقی استفاده شد. مواد و روش‌ها: جمعيت مورد بررسی، از افراد بخش کوهورت مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران (TLGS) انتخاب شدند. 3523 نفر (8/57% زن و 2/42% مرد) وارد مطالعه شدند. تحليل‌های مربوط با استفاده از روش رگرسيون لجستيک منطقی (Logic Logistic Regression) انجام شد. پارامترهای مدل با به کارگيری الگوريتم Annealing برآورد شد. به منظور اجتناب از بيش برآورد شدن، تعداد بهينه‌ی ترکيبات منطقی و متغيرهای مدل به روش اعتبار متقاطع تعيين شد. برای ارزيابی و مقايسه‌ی مدل منطقی به دست آمده با رگرسيون لجستيک حاصل از اثر اصلی، آماره‌ی انحراف، ميزان حساسيت و ويژگی دو مدل محاسبه شد. هم‌چنين، مقايسه‌ی ميزان پيش‌بينی بروز ديابت توسط مدل‌ها با استفاده از سطح زير منحنی مشخصه‌ی عملکرد (ROC) انجام شد. نرم‌افزار R نسخه 1/8/2 برای انجام تحليل‌ها مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: با استفاده از الگوريتم Anealing مدل رگرسيون لجستيک منطقی با 4 ترکيب بولی شامل 5 متغير برازش داده شد. آماره‌ی انحراف اين مدل 3/1203 به‌دست آمد که نسبت به مدل‌های ديگر و نيز مدل لجستيک پيشرو (آماره‌ی انحراف = 88/1206) برازش بهتری داشت. عبارات بولی يافت شده در مدل با 4 ترکيب شامل اختلال تحمل قند ناشتا (نسبت بخت: 53/5 و فاصله‌ی اطمينان 95%: 59/7 و 03/4، اختلال تحمل قند دوساعته (نسبت بخت: 45/5 و فاصله‌ی اطمينان 95%: 49/7 و 96/3)، داشتن سابقه‌ی فاميلی ديابت با (نسبت بخت: 89/1و فاصله‌ی اطمينان 95%: 63/2 و 38/1)، تری‌گليسريد بالا يا دور کمر بالا (نسبت بخت: 4/2 و فاصله‌ی اطمينان 95%: 32/3 و 73/1) بود (برای همه متغيرها 001/0P<). سطح زير منحنی راک مربوط به مدل 843/0 با فاصله‌ی اطمينان 95% مجانبی (874/0 و 813/0) به دست آمد که با سطح زير منحنی راک مدل لجستيک پيشرو (839/0) تفاوت معنی‌داری نداشت. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد رگرسيون منطقی به عنوان يک روش جديد، قابليت خوبی برای غربالگری بيماری‌های چند عاملی از جمله ديابت دارد زيرا در اين رگرسيون، امکان شناسايی و لحاظ کردن اثر متقابل بين عوامل خطرساز وجود دارد. Introduction: Detection of population at risk of type II diabetes, as a multi-factorial disease, is an important issue because of its individual and social impacts. To date, several studies have been conducted to predict the incidence of diabetes, using different statistical methods. However, despite its clinical importance, it is highly difficult to consider all interactions among risk factors, in ordinary statistical models. This study aimed to extract appropriate logic combination of type 2 diabetes risk factors employing the recently introduced method, Logic regression. Materials and Methods: The study population was selected from a cohort of the <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place> Lipid and Glucose Study (TLGS). Data for 3523 participants, aged 20 years and over (57.8% female and 42.2% male) were entered into analysis, for which logistic logic regression method was used. The model parameters were estimated using the Annealing algorithm. To avoid overestimation, the optimal number of logic combinations was determined by the cross-validation method. Deviance, sensitivity and specificity measures were computed to evaluate the logic model and its comparison to ordinary logistic regression the latter accommodated only the main effects. The prediction power of the two models was compared by Area under ROC curve. R software version 2.8.1 was employed for analyses. Results: Logistic logic regression with the 4 Boolean combination including 5 variables was fitted using the Annealing algorithm and resulted in in deviance of 1203.30. This model had better fit compared to other logic models and also ordinary logistic regression with forward procedure (deviance=1206.88). The Boolean combination of the above model included impaired fasting glucose (OR=5.53, 95%CI: 4.03-7.59), IGT (OR=5.54, 95%CI: 3.96-7.49), family history of diabetes (OR=1.89, 95%CI: 1.38-2.63), and interaction of high triglycerides or abnormal waist circumference (OR=2.4, 95%CI: 1.73-3.32) all p-values <0.001. The area under ROC curve for the model was 0.843 (95%CI: 0.813-0.874). Conclusion: This study showed that the logic regression as a newly introduced method has the ability of recognizing and modelling the interactions between different risk factors. Therefore, it is recommended as an appropriate tool for screening of the multi-factorial diseases such as diabetes. رگرسيون منطقی، ديابت، اثرهای متقابل، پيش‌بينی بروز، منطق بولی، الگوريتم Annealing Logic regression, Diabetes, Interaction effects, Prediction of incidence, 16 24 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-20&slc_lang=fa&sid=fa Y. Mehrabi يداله محرابی ymehrabi@gmail.com 4000319475328460011373 Yes تهران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده بهداشت، گروه اپيدميولوژی A Khadem-Maboudi علی اکبر خادم معبودی 4000319475328460011498 No F. Hadaegh فرزاد حدائق 4000319475328460011499 No P Sarbakhsh پروين سربخش 4000319475328460011500 No

fa اثر دوازده هفته تغيير فعاليت‌های زندگی بر بيان ژن و غلظت پلاسمايی آديپونکتين در مردان چاق Effect of 12 Weeks Life-Style Activity Modification (LAM) on Adiponectin Gene Expression and Plasma Adiponectin in Obese Men پژوهشی Original مقدمه: چاقی مرکزی موجب کاهش بيان ژن آديپونکتين و غلظت آن در سرم می‌شود. اثر تغيير فعاليت‌های زندگی (LAM) مطابق با دستورالعمل مراکز کنترل بيماری (CDC) و کالج آمريکايی طب ورزش (ACSM) بر بيان ژن آديپونکتين و ترشح آن در افراد چاق به خوبی مشخص نيست. هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر 12 هفته LAM بر بيان ژن و غلظت آديپونکتين پلاسما در مردان چاق بود. مواد و روش‌ها: به اين منظور 16 مرد ميانسال سالم با ميانگين و انحراف معيار سن 01/6±06/42 سال به دو گروه شاهد (تعداد=8) و تمرين (تعداد=8) تقسيم شدند. برنامه‌ی تمرين شامل 12 هفته پياده‌روی روی نوارگردان مطابق دستورالعمل CDC و ACSM بود. براساس دستورالعمل LAM، آزمودنی‌ها 4 روز در هفته و هر روز 2 مايل را به مدت 30 دقيقه با سرعت 6/6 کيلومتر در ساعت روی نوارگردان راه ‌رفتند. پس از اتمام دوره‌ی تمرين آزمودنی‌ها به مدت يک هفته از هرگونه فعاليت بدنی شديد پرهيز کردند تا ماندگاری اثر تمرين نيز بررسی شود. يافته‌ها: وزن، نمايه‌ی توده‌ی‌ بدن، توده‌ی چربی، درصد چربی، حجم چربی زيرپوستی و احشايی ناحيه‌ی مرکزی، حجم چربی زيرپوستی ناحيه‌ی محيطی، اندازه‌ی دور کمر و لگن و نسبت دور کمر به لگن پس از 12 هفته تمرين LAM نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌دار داشت (05/0>P). يک هفته عدم تمرين تأثيری در تغييرات ايجاد شده در ترکيب بدن نداشت. هم‌چنين، حداکثر اکسيژن مصرفی و بيان ژن آديپونکتين در بافت چربی زيرپوستی ناحيه‌ی شکم و باسن آزمودني‏ها پس از 12 هفته تمرين LAM نسبت به گروه شاهد افزايش معني‏داری پيدا کرد (05/0>P). از طرف ديگر، پس از 12 هفته تمرين LAM اختلاف معنی‌داری در سطح آديپونکتين پلاسما و پروتئين واکنش‏دهنده با حساسيت بالا (hs-CRP) در سرم بين دو گروه مشاهده نشد اما سطح آديپونکتين پلاسما پس از يک هفته عدم تمرين نسبت به گروه شاهد افزايش معنی‌دار و سطح hs-CRP سرم پس از اين مدت کاهش معنی‌داری يافت (05/0>P). نتيجه‌گيری: هر چند 12 هفته تمرين LAM موجب بهبود ترکيب بدن و آمادگی قلبی ـ تنفسی و بيان ژن آديپونکتين در مردان چاق ‌شد، شدت و مدت اين نوع تمرين‌ها برای افزايش آديپونکتين پلاسما و کاهش ميزان hs-CRP کافی نبود. Introduction: Central obesity down regulates adiponectin gene expression and plasma adiponectin concentration. The effects of lifestyle activity modification (LAM) training according to Centers for Disease Control (CDC) and <place w:st="on"><placename w:st="on">American</placename> <placetype w:st="on">College</placetype></place> of Sports Medicine ACSM guidelines on adiponectin gene expression and its secretion in obese people is not well known. The purpose of this study hence was to examine the effects of LAM on adiponectin gene expression and plasma adiponectin in obese men. Materials and Methods: Sixteen healthy middle aged men (42.06±6.01 years mean ± SD) participated in this study. The subjects were randomly assigned to the LAM (n=8) and control group (n=8). <a name="OLE_LINK4"></a><a name="OLE_LINK3">Subjects in the LAM group walked 2 miles for 30 minutes for 4 days for 12 weeks on treadmill according to the CDC and ACSM guidelines. </a>After 12 weeks LAM training, subjects were asked to avoid any high intensity physical activity for a week. Results: The results showed that weight, BMI, body fat mass, body fat percent, central (visceral and subcutaneous) and peripheral subcutaneous fat volume, waist and hip circumstance and waist to hip ratio (WHR) were decreased significantly after 12 weeks in the LAM group, compared to the controls (P<0.05). After one week detraining, body composition in the training group was maintained and did not change significantly. Also, maximum oxygen uptake, adiponectin gene expression <a name="OLE_LINK6"></a><a name="OLE_LINK5">on abdominal and hip subcutaneous adipose tissue </a>were increased significantly in the LAM group compared to controls after 12 weeks (P<0.05). On the other hand, after 12 weeks LAM training no significant differentces were observed in plasma adiponectin and serum high sensitive C reactive protein (hs-CRP), levels between groups, while after one week detraining plasma adiponectin and serum hs-CRP levels were significantly increased and decreased respectively (P<0.05). Conclusion: Although, twelve weeks LAM training improved body composition, cardiorespiratory fitness and adiponectine gene expression in obese men, but the intensity and time of these exercises are not enough to increase plasma adiponectin and hs-CRP reduction. تمرين‌های LAM، بيان ژن آديپونکتين، hs-CRP سرم، مردان چاق LAM, Adiponectin gene expression, Serum hs-CRP, Obese men 25 33 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-21&slc_lang=fa&sid=fa H. Mohebbi حميد محبی mohebbi_h@yahoo.com 400031947532846008881 Yes رشت، کيلومتر 10 جاده تهران، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گيلان، صندوق پستی 1438 M Moghadasi مهرزاد مقدسی 400031947532846008882 No F Rahmani-Nia فرهاد رحمانی نيا 400031947532846008883 No S. Hassan-Nia صادق حسن نيا 400031947532846008884 No H Noroozi حميد نوروزی 400031947532846008885 No

fa اثر چهار هفته تمرين تناوبی سرعتی فوق بيشينه بر برخی عوامل فيزيولوژيک، هورمونی و متابوليک Effect of 4 Weeks of Supramaximal Sprint Interval Training on Physiological, Hormonal and Metabolic Factors پژوهشی Original مقدمه: تمرين‌های تناوبی شديد به عنوان يک رويکرد مؤثر در بهبود آمادگی در مدت زمان کوتاه به کار گرفته می‌شوند. اثر اين‌گونه تمرين‌ها بر سازگاری‌های هورمونی و فيزيولوژيک که منجر به افزايش اجرای هوازی و بی‌هوازی ورزشکاران می‌شود، هنوز نامشخص است. بنابراين، مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی اثر چهار هفته تمرين تناوبی سرعتی فوق بيشينه بر برخی متغيرهای هورمونی و فيزيولوژيک انجام شد. مواد و روش‌ها: پانزده کشتی‌گير تمرينکرده به طور تصادفی به دو گروه (تجربی=8 نفر، شاهد=7 نفر) تقسيم شدند. پيش و پس از تمرين‌ها، آزمودنی‌ها، 1) آزمون فزاينده 2) چهار آزمون پياپی وينگيت با 4 دقيقه استراحت بين هر آزمون را اجرا کردند. نمونههای خون در زمان استراحت پيش و پس از تمرين‌ها جمعآوری شد. هر دو گروه برنامه‌ی تمرين کشتی مشابهی را به مدت چهار هفته دنبال کردند، در حالی‌که گروه تجربی در کنار برنامهی تمرين کشتی آزمون دويدن سرعتی بيهوازی (RAST) را به عنوان يک پروتکل تمرين تناوبی سرعتی فوق بيشينه، دو جلسه در هر هفته اجرا ميکردند. يافتهها: گروه تجربی افزايش معنيداری در حداکثر اکسيژن مصرفی (VO2max) (4/5%)، حداکثر برونده توان (9/34%) و ميانگين برونده‌توان (3/29%) نشان داد. تستوسترون تام، نسبت تستوسترون تام به کورتيزول (TCR) و نسبت تستوسترون آزاد به کورتيزول (FTCR) در گروه تجربی (مورد) افزايش يافت (05/0P<)، البته اختلاف معنيداری بين دو گروه در پس‌آزمون مشاهده نشد. کورتيزول در هر دو گروه تمايل به کاهش داشت (05/0P>). نتيجهگيری: يافتههای حاضر پيشنهاد ميکند که يک برنامه‌ی تمرين‌ تناوبی فوق بيشينه با دوره‌های استراحت کوتاه ميتواند موجب افزايش اجرای هوازی و بيهوازی در مدت زمان کوتاه شود. تغييرات هورمونی مشاهده شده، سازگاری‌های آنابوليک ناشی از تمرين‌های را پيشنهاد ميکنند. Introduction: Supramaximal sprint interval training is an efficient means of improving physical fitness within a short period of time. However the effects of this type of training which cause hormonal and physiological adaptations to increase enhanced aerobic and anaerobic performances, are not well known. Thus, the purpose of the present study was to examine the effects of four weeks of supramaximal sprint interval training on some hormonal and physiological variables. Materials and Methods: Fifteen trained wrestlers were randomly assigned into two groups, the experimental (EXP=8) and controls (CON=7) groups. Before and after training, subjects performed (a) a graded exercise test and (b) four consecutive Wingate tests with 4-min recovery intervals between each. Resting blood samples were collected before and after training. Both groups followed the same wrestling training program for 4 weeks additionally, the EXP group performed a running-based anaerobic sprint test (RAST) as a supramaximal sprint interval training protocol for 4 weeks, two sessions per week. Results: The EXP group showed improvements in VO2max (+5.4%), Peak power output (34.9%) and Mean Power Output (29.3%) after the training (P<0.05), along with significant increases in total testosterone, total testosterone/cortisol ratio (TCR) and free testosterone/cortisol (FTCR) ratio in the EXP group, but there were no significant differences between groups. Cortisol was tended to decrease in both groups (P>0.05), but none of the variables were changed in the CON group after the training. Conclusion: The current findings suggest that the supramaximal sprint interval training program with short recovery can increase both aerobic and anaerobic performances. The changes observed in FTCR and TCR suggest exercise training-induced anabolic adaptations. تستوسترون، کورتيزول، تمرين تناوبی سرعتی Testosterone, Cortisol, Sprint interval training 34 41 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-23&slc_lang=fa&sid=fa BA. Farzad بابک فرزاد 4000319475328460011376 No R Gharakhanlou رضا قراخانلو ghara_re@modares.ac.ir 4000319475328460011507 Yes دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده‌ی علوم انسانی، گروه تربيت بدنی H Agha-Alinejad حميد آقاعلی نژاد 4000319475328460011508 No M. Bahraminejad مرتضی بهرامی نژاد 4000319475328460011509 No M Bayati مهدی بياتی 4000319475328460011510 No F Mehrabian فرهاد محرابيان 4000319475328460011511 No I Poloei اسماعيل پلويی 4000319475328460011512 No

fa تأثير همزمان مصرف کراتين‌مونوهيدرات و تمرين مقاومتی بر ميزان فعاليت آنزيم‌های کبدی سرم مردان غيرورزشکار Effect of Concurrent Creatine Monohydrate Ingestion and Resistance Training on Hepatic Enzymes Activity Levels in Non-Athlete Males پژوهشی Original مقدمه: استفاده از کراتين به عنوان يک مکمل غذايی، برای کمک به عملکرد ورزشی، عموميت گسترده‌ای را در ميان ورزشکاران، کسب کرده است. با اين وجود به تازگی نگرانی‌هايی در مورد اثر مضرّ مصرف کوتاه و طولانی‌مدت کراتين بر سلامتی بيان شده است. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر به منظور تعيين تأثير مصرف همزمان کراتين‌مونوهيدرات و تمرين مقاومتی بر ميزان فعاليت آلانين‌آمينوترانسفراز (ALT) و آسپارتات‌آمينوترانسفراز (AST) در سرم مردان غيرورزشکار انجام شد. 20 نفر از مردان غيرورزشکار (با سن 02/2±25/22 سال، وزن 72/4±55/71 کيلوگرم و قد 98/5±92/171 سانتی‌متر) به صورت هدفمند انتخاب و در دو گروه ]تمرين ـ کراتين (10 نفر)، تمرين ـ دارونما (10 نفر)[ به روش دوسو‌کور بررسی شدند. هر دو گروه به مدت دو ماه به تمرين‌های مقاومتی (با شدت 75% يک تکرار بيشينه) پرداختند. گروه تمرين ـ کراتين، 250 ميلی‌ليتر محلول مکمل کراتين‌مونوهيدرات (07/0 گرم کراتين به ازای هر کيلوگرم وزن بدن) و گروه تمرين ـ دارونما، فقط دارونما (07/0 گرم آرد گندم به ازای هر کيلوگرم وزن بدن) مصرف کردند. نمونه‌های خونی، قبل و 48 ساعت بعد از آخرين جلسه‌ جمع‌آوری و با استفاده از دستگاه اتوآنالايزور ميزان فعاليت آنزيم‌های سرمی ALT و AST، اندازه‌گيری شد. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی همبسته و مستقل در سطح معنی‌داری 05/0 تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: افزايش فعاليت ALT و AST در گروه تمرين ـ کراتين (ALT: 102/0< PALT؛ AST: 086/0≥PAST) و گروه تمرين ـ دارونما (ALT: 265/0< PALT؛ AST: 769/0≥PAST) معنی‌دار نبود. به علاوه، ميانگين و دامنه‌ی تغييرات فعاليت آنزيم ALT و AST در گروه دريافت‌کننده‌ی مکمل کراتين، تفاوت معنی‌داری با گروه دارونما نداشت. نتيجه‌گيری: می‌توان گفت در اثر تمرين مقاومتی دوماهه و مصرف طولانی‌مدت کراتين‌مونوهيدرات، احتمال افزايش نامطلوب آنزيم‌های ALT و AST، به عنوان شاخص آسيب سلول کبدی وجود ندارد. با اين حال اظهار نظر قطعی در رابطه با آسيب‌ سلول کبدی ناشی از تمرين مقاومتی و مصرف مکمل کراتين، نياز به انجام مطالعه‌های بيشتر دارد. Introduction: The use of creatine (Cr) as a nutritional supplement to aid athletic performance has gained widespread popularity among athletes. However, concerns have recently been expressed over the potentially harmful effects of short and long term Cr supplementation on health. Materials and Methods: Therefore this study was conducted to determine effect of creatine monohydrate (CrM) ingestion and resistance training on serum Alanin Aminotransferase (ALT) & Aspartate Aminotransferase (AST) changes in non-athlete males. Twenty non-athlete males (age 22.25±2.02yr, weight 71.55±4.72Kg and height 171.92±5.98 Cm) were selected and studied in two groups, the training-creatine (TC): n=10, and the training-placebo (TP): n=10, in a double-blind trial. Both groups participated in resistance training and completed two months of weight training (75% one repeat maximum). The TC group consumed a 250 ml CrM solution supplement (0.07 g/kg/day, creatine) during the training protocol, while the control group just placebos (0.07 g/kg/day, wheat flour). Venous blood samples were obtained before and 48h after the last session and serum ALT and AST activities were measured using the auto-analyzer system. Data was statistically analyzed by dependent and independed t-test, with a 0.05 significance level. Results: There were no significant differences in serum ALT and AST activity between the TC (ALT, P≤0.102 AST, P≤0.086) and TP groups (ALT, P≤0.265 AST, P≤0.009). Nor were any significant differences observed in mean and changes range for ALT and AST activities between the TC and TP groups. Conclusion: The results suggest that two months resistance training and CrM ingestion had no adverse effects on hepatic cellular damage indices. However, more research is needed to identify the side effects of acute and chronic CrM ingestion and resistance training. تمرين مقاومتی، مکمل کراتين، آلانين آمينوترانسفراز، آسپارتات آمينوترانسفراز، مردان غيرورزشکار Resistance training, Creatine monohydrate ingestion, Aspartate Aminotransferase, Alanin Aminotransferase, Non-athlete males 42 47 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-24&slc_lang=fa&sid=fa J Bashiri جبار بشيری bashiri.jabbar@gmail.com 4000319475328460011375 Yes تبريز، دانشگاه آزاد اسلامی تبريز، گروه تربيت بدنی و علوم ورزشی H Hadi حمداله هادی 4000319475328460011497 No M. Bashiri مهدی بشيری 4000319475328460011504 No H. Nikbakht حجت اله نيکبخت 4000319475328460011505 No A. Gaeini عباسعلی گائينی 4000319475328460011506 No

fa اثر مکمل اسيد لينولئيک مزدوج بر ترکيب بدن و سطح لپتين سرم در زنان يائسه سالم Effects of Conjugated Linoleic Acid Supplementation on Body Composition and Leptin Concentration in Post-menopausal Women تغذيه Nutrition پژوهشی Original مقدمه: مکمل اسيدلينولئيک مزدوج، ترکيب بدن را در مدل‌های حيوانی تغيير می‌دهد اما در مورد تأثير آن بر انسان به ويژه زنان يائسه، مطالعه‌های محدودی انجام شده است. در اين مطالعه اثر مصرف مکمل اسيد لينولئيک مزدوج بر ترکيب بدن و مقدار لپتين سرم در زنان يائسه‌ی سالم بررسی شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور، کنترل شده با دارونما انجام شد. تغييرات ترکيب بدن و سطح هورمون لپتين پس از 12 هفته، مصرف روزانه‌ی 4 گرم کپسول اسيد لينولئيک مزدوجG80 با خلوص 80% دارای نسبت مساوی ايزومرهای cis-9, trans-11: trans-10, cis-12 محتوی 2/3 گرم (Conjugated Linoleic Acid) CLA و 4 گرم دارونما (روغن آفتاب‌گردان غنی از اسيد اولئيک) در زنان يائسه بررسی شد. 76 زن يائسه سالم که شرايط ورود به مطالعه را داشتند، به طور تصادفی در دو گروه دريافت‌‌کننده‌ی اسيد لينولئيک مزدوج و دارونما تقسيم شدند. تغييرات ترکيب بدن (توده‌ی ماهيچه و چربی) به روش DEXA در ابتدا و پس 12 هفته اندازه‌گيری شدند. نمونه‌ی خون وريدی پس از 12-10 ساعت ناشتا بودن برای اندازه‌گيری سطح لپتين سرم در ابتدا و پس از 12 هفته جمع‌آوری شد. سه روز يادآمد خوراک 24 ساعته توسط متخصص تغذيه در ابتدای مطالعه، هفته‌ی ششم و دوازدهم، گرفته شد و سپس توسط نرم‌افزار II Food Processor آناليز شد. شاخص‌های تن‌سنجی براساس دستورالعمل‌های استاندارد اندازه‌گيری و نمايه‌ی توده‌ی بدن محاسبه شد. يافته‌ها: مقادير مربوط به متغيرهای نمايه‌ی توده‌ی بدن، سن، مدت زمان سپری شده از يائسگی، دور کمر، توده‌ی چربی، توده‌ی ماهيچه، فعاليت فيزيکی، فشارخون سيستولی و فشارخون دياستولی در شروع مطالعه بين دو گروه اختلاف معنی‌داری نداشتند. ميزان CLA دريافتی در گروه دريافت‌کننده‌ی مکمل 2/43 ±5/104 ميلی‌گرم و در گروه دريافت‌کننده دارونما، 2/38±5/99 ميلی‌گرم بود. توده‌ی ماهيچه به ميزان 1/0±87/0 کيلوگرم پس از 12 هفته مصرف مکمل CLA افزايش يافت (05/0>p) اما مقدار هورمون لپتين، توده‌ی چربی، وزن، دور کمر و نمايه‌ی توده‌ی بدن پس 12 هفته مصرف مکمل تغيير معنی‌داری را نشان نداد. نتيجه‌گيری: از داده‌های حاصل از اين مطالعه می‌توان نتيجه گرفت که مصرف روزانه‌ی 2/3 گرم مکمل اسيد لينولئيک مزدوج به مدت 12 هفته، می‌تواند در بهبود تحليل عضلات زنان يائسه‌ی سالم مفيد واقع شود. Introduction: Animal studies reveal that conjugated linoleic acid (CLA) alters body composition, but few studies have examined the effects of CLA supplementation on body composition and leptin concentration in post menopausal women. Materials and Methods: In the present study, A randomized, double blind, placebo-controlled trial was performed to examine the changes in body composition and leptin concentration following 12 week supplementation of either 4 capsules of CLAG80 containing 3.2g CLA (50: 50 ratios of cis-9, trans-11 and trans-10, cis-12 isomers) or 4 placebo capsules (high oleic sunflower) in post-menopausal women. Seventy-six healthy post-menopausal women were randomized to receive placebo or 3.2g CLA for 12 weeks. Dual-Energy X-Ray Absorptiometry was used to measure body composition at baseline and after 12 weeks. Blood samples were collected after 10-12 hours fasting before and after intervention in order to determine leptin levels. Subjects completed 3 day dietary records during the trial, at week 0 (baseline), and at weeks 6 and 12. These dietary records were coded by the same dietitian, and analyzed using Food Processor II. Anthropometric measurements were done according to standard methods. Results: Baseline data for time since menopausal age, BMI, fat mass, lean mass, waist circumference, physical activity and systolic and diastolic pressure were similar in both groups. Dietary CLA in the CLA and placebo groups were 104.5±43.2 mg and 99.5 ±38.2 mg respectively. Although lean body mass increased by 0.87 kg in the CLA group (p<0.00) after 12 weeks of intervention, leptin concentration did not change in either group. Conclusion: Conjugated Linoleic Acid supplementation improves loss of skeletal muscle in postmenopausal women. اسيد لينولئيک مزدوج، ترکيب بدن، لپتين، زنان يائسه CLA, Body composition, Leptin, Post-menopausal women 48 59 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-287-7&slc_lang=fa&sid=fa A. Tavakkoli Darestani آزاده توکلی دارستانی 400031947532846008926 No FA Hosseinpanah فرهاد حسين پناه 400031947532846008927 No F. Tahbaz فريده طاهباز 400031947532846008928 No Z Amiri زهره اميری 400031947532846008929 No R. Tavakkoli Darestani رضا توکلی دارستانی 400031947532846008930 No Mehdi Hedayati مهدی هدايتی Hedayati@endocrine.ac.ir 400031947532846008931 Yes مرکز تحقيقات چاقی، پژوهشکده‌ی غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa ارتباط پلی‌مورفيسم A1936/G اگزون 11 از ژن پراکسيداز تيروئيد با تيتر آنتی‌بادی ضد پراکسيداز تيروئيد در جمعيت ايرانی Association of A1936/G Exon11 Polymorphism of Thyroid Peroxidase Gene with Anti-TPO Levels in an Iranian Population ژنتيك Genetic پژوهشی Original مقدمه: تغيير ساختار پروتئين‌های بدن می‌تواند منجر به توليد آنتی‌بادی ضد پروتئين‌های خودی شود. احتمالاً ايجاد پلی‌مورفيسم در ژن کدکننده‌ی آنزيم پراکسيداز تيروئيد (TPO) و تغيير ساختار آن می‌تواند باعث توليد آنتی‌بادی ضد اين پروتئين (Anti-TPO) شود. اختلال در آنزيمTPO می‌تواند يکی از دلايل اصلی بيماری کم‌کاری تيروئيد باشد که شيوع و گسترش اين بيماری ما را بر آن داشت تا در اين مطالعه به بررسی ارتباط پلی‌مورفيسم A1936/G اگزون 11 از ژن TPO (10189135rs: ) با ميزان Anti –TPO بپردازيم. مواد و روش‌ها: از ميان جمعيت بررسی شده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران (TLGS) 190 نفر در دو گروه با تيتر Anti-TPO بيشتر و کمتر از 100 واحد بين‌المللی بر ليتر به عنوان گروه شاهد و بيمار انتخاب شدند. محتوای DNA ژنوم اين افراد به روش Salting out استخراج شد. سپس پلی‌مورفيسم مورد نظر در اگزون 11 به روش ARMS-PCR بررسی شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: فرکانس آللی پلی‌مورفيسم A1936/G اگزون 11 در جمعيت مورد بررسی از تعادل هاردی ـ واينبرگ تبعيت کرد. يافته‌های حاصل نشان داد که فراوانی آلل G در پلی‌مورفيسم A1936/G اگزون 11 از ژن TPO در افرادی که ميزان Anti-TPO آنها بالای 100 است، بيشتر می‌باشد و ميزان Anti-TPO در سه گروه ژنوتيپ (AA,AG,GG) تفاوت معنی‌داری را نشان داد (05/0P<) (IU/L57±238 GG= در مقابل IU/L33±74AA=). نتيجه‌گيری: با توجه به ارتباط سطح Anti-TPO سرم با پلی‌مورفيسم A1936/G اگزون 11 در جمعيت مورد بررسی، می‌‌توان از اين پلی‌مورفيسم به عنوان يکی از عوامل مستعد‌کننده‌ی (عوامل خطرساز) ابتلا به خودايمنی ضد تيروئيد استفاده کرد. Introduction: Antibody secretion in human may be the result of the changes in protein structure, or polymorphism in human thyroid peroxidase (TPO) gene that are the reason for presence of the Anti TPO. In this study we examined the association between of A1936/G exon11 polymorphism of TPO gene in respect to Anti-TPO level and in a sample population of <city w:st="on"><place w:st="on">Tehran</place></city>. Materials and Methods: We enrolled 190 individuals with 47±2 y an average age of case-control groups. PCR-ARMS was used to amplify the segment of exon11 polymorphisms. Results: In exon 11, the genotype frequencies were in conformity with the Hardy-Weinberg expectation. The results of this study show that the frequencies were 0.7298 for the G allele and 0.2710 for A allele. The presence of the G allele is significantly associated with increased anti-TPO level (GG: 238±57 IU/ml vs. AA: 74±33 IU/ml, P<0.05). The G allele frequenc in the group with anti-TPO>100, was higher than that of the A allele. Conclusion: The results indicated that G allele carriers of exon 11 are exposed to increased Anti-TPO levels higher than A carriers. پراکسيداز تيروئيد، پلی‌مورفيسم، ARMS-PCR، A1936/G Thyroid Peroxidase (TPO), Polymorphism, ARMS-PCR, A1936G 60 64 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-287-4&slc_lang=fa&sid=fa M Hedayati مهدی هدايتی Hedayati@endocrine.ac.ir 400031947532846008932 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 B Faam بيتا فام 400031947532846008933 No R Hajihosseini رضا حاج حسينی 400031947532846008934 No M Daneshpour مريم السادات دانشپور 400031947532846008935 No فريدون عزيزی 400031947532846008936 No

fa روش هضم مايکروويوی برای سنجش ميزان يد ادرار Microwave Digestion for Urine Iodine Determination بيوشمي Biochemistry پژوهشی Original مقدمه: در سنجش يد ادرار، مرحله‌ی هضم يکی از مراحل اساسی به منظور حذف مواد تداخل‌کننده و نيز آزاد سازی يد از نمونه‌ی ادرار محسوب می‌شود. حرارت دادن محلول دارای اسيد به مدت يک ساعت علاوه بر طولانی شدن زمان سنجش، همواره مشکل ايمنی در هضم اسيدی به شيوه‌ی حرارتی را مطرح ساخته است. هدف از اين مطالعه جايگزينی امواج مايکروويو به جای حرارت الکتريکی در هضم و سنجش يد ادراری بود. مواد و روش‌ها: هضم نمونه‌های ادرار در محيط اسيد کلريک به شيوه‌ی رايج حرارت الکتريکی و نيز امواج مايکروويو انجام شد. ميزان يد توسط واکنش معروف سندل ـ کالتوف و نقش کاتاليزوری يد در واکنش سريم (+4) و آرسنيک (+3) انجام شد. يافته‌ها به منظور افزايش سرعت و دقت، در ميکروپليت و توسط دستگاه خوانشگر الايزا خوانده شد. حساسيت، دقت و قياس يافته‌ها به هر دو روش بررسی شد. يافته‌ها: فقط 10 دقيقه استفاده از توان 80 وات امواج مايکروويو برای هضم کامل نمونه ادرار کافی بود. محدوده‌ی عملکرد اين روش 20 تا 400 ميکروگرم در ليتر بود. ضريب تغييرات درون آزمونی 7/6 تا 3/9% و ضريب تغييرات برون آزمونی 8/9 تا 3/12% محاسبه شد. يافته‌های حاصل از اين روش با روش رايج هضم اسيدی همبستگی خوب (ضريب رگرسيون 928/0) و توافق (شيب 963/0) داشت. ميزان بازيافت 91 تا 113% بود. حساسيت روش اندازه‌گيری 5 ميکروگرم در ليتر محاسبه شد. نتيجه‌گيری: داده‌های حاصل از اين مطالعه نشان داد که روش هضم به شيوه‌ی امواج مايکروويو جايگزين مناسبی برای هضم به روش حرارت الکتريکی است و قادر به کاهش زمان سنجش و افزايش ايمنی روش است. کاهش هزينه‌ی دستگاه نيز مزيت ديگر اين شيوه‌ی هضم محسوب می‌شود. <a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1">Introduction: Digestion is an important step in urine iodine determination methods. High temperatures and long heating durations can be considered as weaknesses of the present methods. The aim of the study was assessment of microwave use for digestion of urine and decompostion of interfering substances, aimed at shortening the time and increasing safety in the procedure. Materials and Methods: Random urine samples were processed by conventional acid digestion and also by new microwave optimized digestion methods. After digestion, iodine levels of samples, digested by the two mentioned methods, were also determined using chemical colorimetric kinetic reaction Ce+4 and Ce+3 according to the well known Sandell-Kolthoff reaction. Microplate reading format by ELISA reader was used to increase speed and precision of reading. Sensitivity, precision and comparison results were assayed in both the methods as well. Results: Optimized microwave digestion showed that merely a 10 min duration is adequate for complete digestion of urine samples. Intra- and inter- assay coefficients of variation were 6.7- 9.3% and 9.8-12.3% respectively. The final results of the comparison of iodine contents of samples, were obtained through the two microwave and conventional methods, showed acceptable correlation (r=0.928). The assay recovery was 91-113% and the sensitivity 5 µg/dL. Conclusion: The results of this study showed that the microwave procedure for urine digestion is acceptable. The digestion method obtained comparable results with conventional digestion methods, and can hence replace conventional electrical heat digestion methods. </a> امواج مايکرو ويو، هضم اسيدی، يد ادرار Microwave, Acid digestion, Urine iodine 65 70 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-287-5&slc_lang=fa&sid=fa M Khazan مرجان خزان 400031947532846008937 No P Yaghmaei پريچهر يغمايی 400031947532846008938 No L. Behdadfar ليلا بهدادفر 400031947532846008939 No MS Daneshpour مريم السادات دانشپور 400031947532846008940 No M Hedayati مهدی هدايتی hedayati@endocrine.ac.ir 400031947532846008941 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa بررسی بيان پروتئين IGF-I در نواحی مختلف مغز موش صحرايی مقاوم به انسولين Level of The Brain IGF-I Protein Expression in The Insulin Resistant Animal Model فيزيولوژي Physiology پژوهشی Original مقدمه: انسولين در مغز نقشی در انتقال گلوکز به نورون‌ها ندارد، ولی با واسطه‌ی گزارش از بافت‌های محيطی به مغز جذب می‌شود که بر بقا و عملکرد نورون‌ها تأثيرگذار است. در مدل‌های حيوانی مقاوم به انسولين، جذب انسولين از بافت‌های محيطی به مغز کاهش می‌يابد. با توجه به اين که عامل رشد شبه انسولينی (IGF-I) نيز به موازات انسولين و با واسطه‌ی گيرنده‌ی انسولين در مغز عمل می‌کند، بيان آن در بيشتر مناطق مغز موش بالغ مشاهده می‌شود و کاهش آن در سرم در شرايط مقاومت به انسولين گزارش شده است، اين مطالعه به ارزيابی تغييرات در سطح اين عامل در مغز مدل حيوانی مبتلا به مقاومت به انسولين پرداخته است. مواد و روش‌ها: با خوراندن آب فروکتوزدار (10%) مقاومت به انسولين در موش صحرايی ويستار القا شد و سطح بيان پروتئينIGF-I در برش‌های مغز با استفاده از روش ايمونوهيستوشيمی مورد بررسی قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‌های مطالعه‌ی ما نشان داد که ميزان بيان پروتئينIGF-I در بيشتر نواحی مغز افزايش يافته است. نتيجه‌گيری: به اين ترتيب، با توجه به نقش موازی انسولين و IGF-I و با توجه به کاهش ميزان جذب انسولين محيطی در مغز در شرايط مقاومت به انسولين، می‌توان از افزايش IGF-I مغز به عنوان يک گزينه‌ی جبرانی برای کاهش انسولين مغزی ياد کرد. Introduction: In insulin resistance animal models, insulin uptake from periphery to the brain is impaired. While insulin is not involved in glucose transfer to the neurons, it is required for neuron survival and function through binding to its receptor. Furthermore, an insulin homologue called insulin like growth factor (IGF-I) is abundantly expressed in mature rats, acts in parallel with the insulin in brain, binds to the insulin receptor and its serum levels reduced in insulin resistance. In this study, we sought to investigate whether the expression of brain IGF-I is altered in the insulin resistant animal model. Materials and Methods Wistar rats were fed with 10% fructose in their drinking water up to 4 months and induced with the insulin resistance. The rats were killed, perfused with 4% PFA, and their brains were sectioned and studied for the immunoreactivity of the IGF-I. Results: Results showed that there is an increased intensity of IGF-I in most brain areas. Conclusion: Altogether, despite the low levels or lack of insulin in brain of the insulin resistant animal model, increased expression of the brain suggests a compensatory mechanism to maintain the insulin function. ديابت نوع 2، مقاومت به انسولين، موش صحرايی، IGF-I Diabetes type 2, Insulin Resistance, Rats, IGF-I 71 76 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-575-1&slc_lang=fa&sid=fa Azita Parvaneh Tafreshi آزيتا پروانه تفرشی tafreshi@nigeb.ac.ir 4000319475328460011320 Yes The national research institute for genetic engineering and biotechnology, , Tehran, Iran 14965-161 پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتيک و زيست فناوری، تهران، ايران 161-14965 R Jalal راضيه جلال 4000319475328460011321 No S Darvishalipour شميلا درويش علی پور 4000319475328460011322 No H Sepehri حوری سپهری 4000319475328460011323 No K Adeli خسرو عادلی 4000319475328460011324 No