Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa عمل‌آوری سلول‌های بتا برای درمان ديابت پژوهشی Original ديابت يک بيماری متابوليک همراه با افزايش قندخون است که ممکن است به دليل کاهش ترشح انسولين از غده‌ی لوزالمعده، يا مقاومت به انسولين و يا هر دو همراه با افزايش توليد گلوکز از کبد باشد.1 تخمين زده می‌شود که تا 15 سال ديگر، حدود 380 ميليون بيمار ديابتی در دنيا وجود داشته باشد. امروزه حدود 5% از مرگ و ميرها به دليل اين بيماری است که ممکن است در 10 سال آينده 50% افزايش ‌يابد.2 در کشور ما نيز نزديک به 6/3 ميليون بيمار ديابتی و حدود 7/7 ميليون فرد به اختلال تحمل گلوکز (افزايش قند خون ناشتا يا دو ساعت بعد از غذا يا هر دو به مقدار بيش از حد طبيعی ولی نه در حد ديابت) مبتلا هستند.3 اگرچه درمان‌های دقيق و منظم به ويژه انسولين‌درمانی می‌تواند افزايش قند خون را کنترل و تا حدودی از بروز عوارض بکاهد،4،5 ولی اغلب اين بيماران همواره از اين بيماری مزمن و طولانی که در بسياری موارد کنترل نمی‌شود و با عوارض ديابتی همراه است، رنج می‌برند.6،7 کنترل ديابت به ويژه در بيماران مبتلا به ديابت نوع 1 که کاملاً وابسته به مصرف انسولين است مشکل و با وجود مصرف دفعه‌های مکرر و روزانه‌ی انسولين، در بيشتر آنها کنترل مطلوب وجود ندارد. از زمانی که کِلی و همکاران بيش از 40 سال پيش پيوند پانکراس را انجام دادند،8 تلاش‌های متعددی انجام شد تا بتوان به ترتيبی ترشح انسولين را دوباره در سلول‌های بتای فعال در افراد مبتلا به ديابت نوع 1 القاء کرد.9 به دليل خطر زياد عمل پيوند، اين جراحی فقط در تعداد کمی از بيمار به ويژه آنها که نيازمند پيوند کليه نيز هستند، به طور همزمان انجام شده است.10 ده سال پيش، انتقال جزاير لانگرهانس به بيماران ديابتی نوع 1، اميد جديدی را برای درمان ديابت نوع 1 ايجاد به وجود آورد.11 ولی باوجود اين که در سال‌های اول برخی از بيماران دريافت‌کننده‌ی جزاير لانگرهانس نياز به انسولين نداشتند، در پيگيری طولانی‌مدت ديده شد که جزاير لانگرهانس پيوند شده فعاليت خود را از دست دادند و بيماران ناچار به استفاده‌ی مجدد از انسولين شدند.12 در سال‌های اخير استفاده از سلول‌های بنيادی در درمان ديابت مورد توجه خاص قرار گرفته است. مطالعه‌هايی با پيشينه‌ی نزديک به 50 سال نشان داده‌اند که سلول‌های بنيادی می‌توانند تقسيم‌های مکرر انجام دهند و بدون تمايز بمانند امّا در صورتی که محرک خاص در محيط وجود داشته باشد قادر به تمايز به انواع مختلف سلول‌های اختصاص يافته هستند.13 به اين ترتيب، تلاش برای استفاده از سلول‌های بنيادی به منظور جايگزينی سلول‌های از کار افتاده و بدخيم در سطح مطالعه‌های آزمايشگاهی و نيز به تعداد کم در مطالعه‌های بالينی به کار رفته است. به منظور دستيابی به سلول‌های بنيادی که بتوانند به سلول‌های بتا تمايز پيدا کنند، ابتدا سلول‌های بنيادی بالغ پانکراس و سپس مغز استخوان، کبد و روده‌ی باريک مورد بررسی قرار گرفتند و يافته‌های به‌نسبت خوبی در تجربه‌های حيوانی به دست آمد.16-14 با وجود تجربه‌های محدود انسانی، استفاده از سلول‌های بتای تمايز يافته نتوانست بيماران را از انسولين درمانی کاملاً بی‌نياز نمايد و عوارض متعددی در آن‌ها ايجاد نمود. مشکلات تکنيکی و نيز کوتاه بودن عمر فعاليت سلول‌های بتا، استفاده از اين سلول‌ها را در درمان ديابت نوع 1 موکول به مطالعه‌های بيشتری نموده است.17 در دهه‌ی اخير توجه خاصی به امکان استفاده از سلول‌های بنيادی جنين معطوف شده است زيرا اين سلول‌ها دارای ظرفيت‌های متعدد <a name="_ftnref1">[1] </a>است و نيز قابليت تجديد <a name="_ftnref2">[2] </a>دارد. اولين مطالعه‌های آزمايشگاهی (In vitro) در اين رابطه در سال 2000 منتشر شد و سپس بررسی‌های متعدد نشان دادند که سلول‌های بنيادی جنين می‌توانند به کلون‌های توليدکننده‌ی انسولين تمايز يابند و هيپرگليسمی را در حيوانات آزمايشگاهی کاهش دهند.18 در ابتدا به نظر رسيد که شايد اين سلول‌ها قادر به توليد انسولين نيستند و آن را صرفاً از محيط اطراف خود می‌گيرند، زيرا در آنها توليد پپتيد C وجود نداشت و در محيط‌های فاقد انسولين نيز انسولين توليد نمی‌کردند.19 بنابراين، روش‌های جديدی برای تمايز بهتر سلول‌های بنيادی جنين به کار رفت که در نهايت به توليد سلول‌های بتا با توانايی توليد انسولين به همراه پپتيد C منجر شد.20 اگرچه سلول‌های بنيادی در مطالعه‌های انسانی مورد استفاده قرار گرفته است،23-21‌،15 نکته‌های بسيار مهمی وجود دارد که استفاده از آن را محدود نموده و در نتيجه استفاده از آن هنوز در مرحله‌ی ابتدايی بررسی‌ها است. بديهی است به کارگيری هر نوع درمان جديد در انسان نياز به سير طولانی مطالعه‌های جدی، دقيق، قابل اعتماد و با طراحی مناسب دارد. اين بررسی‌ها بايد ثابت کند که روش جديد در بسياری از بيماران به اهداف درمانی می‌رسد و عوارض جدی ايجاد نمی‌کند. مسأله‌ی ايمن بودن درمان با سلول‌های بنيادی دارای ايرادهای زيادی است. عارضه‌ای که امروزه در مدل‌های حيوانی درمان با سلول‌های بنيادی مشاهده شده است توليد تراتوم‌ها با ظرفيت بدخيمی است.24،25 با پيوند سلول‌های متمايز نشده به يک ميزبان با نقص سيستم ايمنی‌ <a name="_ftnref3">[3] </a>و يا در ميزبانی که برای جلوگيری از دفع سلول‌های پيوندی درما‌ن‌های سرکوب‌کننده‌ی ايمنی دريافت ‌می‌کنند، ممکن است اين تراتوم بروز نمايد. پژوهش‌های محدود بالينی در افراد معدود نشان داده‌اند که احتمال عدم نياز به مصرف انسولين پس از پيوند سلول‌های بنيادی، فقط 30% در دو سال و کمتر از 6% طی سه سال است و امکان عدم استفاده از انسولين برای مدت طولانی وجود ندارد.23 علاوه بر مشکلات فنی و انتخاب نوع سلول مورد استفاده برای تمايز به سلول‌های بتا، آنچه در استفاده از سلول‌های بتا از نظر فيزيولوژی بايد مد نظر قرار گيرد، ارتباط سلول‌های بتا با يکديگر و نيز با سلول‌های ديگر در جزاير لانگرهانس است. سلول‌های بتا از طريق اتصال‌های شکاف‌دار <a name="_ftnref4">[4] </a>با يکديگر در ارتباط هستند و به صورت سن‌سی‌تيوم عمل می‌کنند. از طرف ديگر، در جزاير لانگرهانس سلول‌های بتا با ديگر سلول‌های موجود در اين مجموعه يعنی سلول‌های آلفا و دلتا نيز در ارتباط هستند. اين ارتباط‌ها در کنترل فعاليت سلول‌های بتا نقش حياتی دارند.24 گردش خون جزاير لانگرهانس <a name="_ftnref5">[5] </a>نيز پيچيدگی خاص خود را دارد که در ارتباط سلول‌های آلفا و بتا و عمل بازخورد اين سلول‌ها نقش مهمی بازی می‌کند.25 اگرچه ممکن است سلول‌های تمايز يافته بتوانند انسولين ترشح کنند، اما اين‌که کنترل فعاليت اين سلول‌ها کاملاً طبيعی باشد هنوز در پرده‌ی ابهام است و مشخص نيست هر سلول جديدی بتواند به اين سطح پيچيدگی دست يابد. قبل از استفاده‌ی بالينی از سلول‌های بنيادی جنين به سؤال‌های متعددی بايد پاسخ داده شود: اين سلول‌ها پس از پيوند چگونه عمل می‌کنند؟ در محلی که در آن‌جا پيوند می‌شوند، آيا می‌توانند ارتباط‌های عروقی و عصبی مناسب ايجاد کنند؟ چگونه توليد گلوکاگون و سوماتوستاتين که در اين سلول‌ها ممکن است ايجاد شود در يک محيط ناآشنای جديد عمل خواهند کرد؟ آيا تنها تعداد کافی سلول‌های بتا کافی است و يا بايد ساختمانی مانند ساختمان جزاير لانگرهانس و يا حتی پانکراس برای تداوم فعاليت‌ آن‌ها ايجاد کرد؟ آيا مانند آنچه در مورد سلول‌های بتای پيوند شده مشاهده شد، افزايش مقاومت به انسولين سبب توسعه و تکثير بيش از حد و غيرقابل مهار اين سلول‌ها خواهد شد.17 در حال حاضر، بحث‌های زيادی در مورد مسايل اخلاقی پيوند سلول‌های بنيادی وجود دارد. سلول‌های بنيادی از جنين و يا لقاح آزمايشگاهی به دست می‌آيد. رضايت آگاهانه از همه‌ی دهنده‌ها قبل از استفاده از سلول‌ها بايد اخذ شود. متأسفانه جنين بايد کاملاً از بين برود تا اين سلول‌ها به دست آيد، بنابر اين مسأله که زندگی از چه موقع شروع می‌شود و انجام اين امور چه مقدار اخلاقی است، مورد بحث هستند. به اين بحث، ظرفيت فراوان سلول‌ها برای تکثير غيرقابل کنترل و احتمال توليد تومورها در زمان‌های طولانی نيز اضافه می‌شود. در نهايت، اگرچه از نظر تئوری استفاده از سلول‌های بنيادی و به ويژه سلول‌های بنيادی جنينی ذهن پژوهشگران را به خود معطوف نموده، مطالعه‌های متعددی در دهه‌ی گذشته انجام شده است، و ادامه‌ی تجربه‌های حيوانی آن می‌تواند اميدوار کننده باشد، اما هنوز به عنوان يک روش درمانی برای ديابت نوع 1 در مراحل اوليه‌ی بررسی و پژوهش است و به مرتفع شدن بسياری از سؤال‌های و اشکال‌ها نياز دارد. اثر اين روش درمانی در عدم نياز بيماران به مصرف انسولين در طولانی‌مدت هنوز به اثبات نرسيده است و ظرفيت ايجاد عوارض جدی به ويژه تراتوم‌ها و نيز مسايل اخلاقی متعدد هنوز مورد بحث است که انجام اين روش‌ را محدود به سطح پژوهش‌‌ نگه‌داشته است. بايد منتظر پژوهش‌های جديد در دهه‌ی آينده بود تا ظرفيت استفاده از آن به عنوان جايگزين مناسب برای فعاليت سلول‌های بتای لوزالمعده در درمان بيماران ديابتی مورد قبول واقع شود. <hr width="33%" size="1" /> <a name="_ftn1"> [1] </a>- Pluripotency <a name="_ftn2"> [2] </a>- Self-Renew <a name="_ftn3"> [3] </a>- Immunodeficient host <a name="_ftn4"> [4] </a>- Gap junction <a name="_ftn5"> [5] </a>- Microcirculation 611 614 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-1&slc_lang=fa&sid=fa فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 4000319475328460011361 Yes تهران، صندوق پستی 4763-119395 صالح زاهدی اصل 4000319475328460011457 No

fa ارتباط شاخص گليسمی و بار گليسمی با سندرم متابوليک و شاخص‌های آن Glycemic index and Glycemic Load in Relation with Metabolic Syndrome and its Components پژوهشی Original چکيدهمقدمه: سندرم متابوليک مجموعه‌ای از اختلال‌های متابوليک است که با بيماری‌های مزمن مانند چاقی، بيماری‌های قلبی ـ عروقی و ديابت در ارتباط است. اتيولوژی دقيق آن ناشناخته است، اما به نظر می‌رسد که عادت‌های رژيمی‌ در ‌اين سندرم نقش عمده‌ای داشته باشند. در اين مطالعه‌، ارتباط شاخص گليسمی (GI) و بار گليسمی (GL) با سه تعريف سندرم متابوليک و هر يک از شاخص‌های آن بررسی شدند. مواد و روش‌ها: نمونه‌های خون و يادآمد 24 ساعته، در يک مطالعه‌ی آينده نگر، در يک پيگيری 4/6 سال از 120 فرد بالای 40 سال و بدون سندرم متابوليک يا ديابت در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران جمع‌آوری شدند. شاخص‌های تن‌سنجی، فشارخون و قند خون ناشتا اندازه‌گيری شد. GI و GL در افرادی‌که طی پيگيری به سندرم متابوليک مبتلا شدند، تعيين و با افرادی که مبتلا به سندرم متابوليک نشدند، مقايسه شدند. سندرم متابوليک بر اساس شاخص‌های تنظيم شده توسط WHO، ATPIII و IDF تعريف شد. يافته‌ها: بعد از تعديل برای متغيرهای مداخله‌گر، دريافت GIو GL به طور معکوسی با تعريف‌های ATPIII و IDF ارتباط داشت. شيوع سندرم متابوليک در بالاترين پنجک دريافت ([OR] 4.5 95%CI: 1-19. 2) GI و GL ([OR] 4.8 95%CI: 1.1-20. 6) نسبت به پايين‌ترين پنجک، بعد از تعديل برای عوامل مداخله‌گر رژيمی و شيوه‌ی زندگی به طور معنی‌داری بالاتر بود. از طرفی شاخص گليسمی در بالاترين پنجک با افزايش نمايه‌ی توده‌ی بدن، کلسترول، کلسترول LDL (005/0P=) و کاهش کلسترول HDL (01/0P=) و بار گليسمی در بالاترين پنجک با افزايش کلسترول LDL (001/0P=) و کاهش کلسترول HDL (015/0P=) در ارتباط بود. نتيجه‌گيری: شاخص گليسمی و بار گليسمی می‌توانند اثر نامطلوبی بر سندرم متابوليک و اجزای آن داشته باشند. Abstract<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: Metabolic syndrome is a clustering of metabolic abnormalities that increase the risk of chronic disease such as obesity, cardiovascular disease and diabetes. This study aimed at examing the associations between dietary glycemic index (GI) and glycemic load (GL) intake using the three definition of metabolic syndrome (Mets) and each of their components. Materials and Methods: Blood samples and 24-hour dietary recalls were obtained from 120 healthy adults, without Mets or diabetes, aged ≥40 yr, participants of the <city w:st="on">Tehran</city> Glucose and Lipid study, in the east of <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place>. Anthropometric indices, blood pressure, fasting blood glucose, trygliceride, LDL-cholestrol and HDL-cholestrol were determined and GI and GL were measured in those who developed Mets after six years and results were compared to those subjects without Mets. Mets was defined according to criterias set by ATPIII, WHO and IDF. Results: After adjustment for potential confounding variables, GI and GL were inversely associated with ATPIII and IDF definitions. After adjustment for confounding lifestyle and dietary factors the prevalence of Mets was significantly higher among those in the highest quintile of GI (OR: 4. 5 95%CI: 1-19. 2) and GL(OR: 4. 8 95%CI: 1. 1-20. 6) compared to those in the lowest quintile category. On the other hand, after controlling for potential confounders, subjects in the highest quintile of GI, had higher LDL-cholestrol (P= 0. 005), body mass index (P=0. 003) and lower HDL-cholestrol (P=0. 01) , than did those in the lowest quintile. Highest quintile of GL was associated with higher LDL-cholestrol (P= 0. 001) and lower HDL-Cholestrol (P=0. 015). Conclusion: Results suggest that GI and GL may have unfavorable effects on metabolic syndrome and its components شاخص گليسمی، بار گليسمی، سندرم متابوليک Glycemic index, Glycemic load, Metabolic syndrome 615 625 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-2&slc_lang=fa&sid=fa P Mirmiran پروين ميرميران mirmiran@endocrine.ac.ir 4000319475328460011362 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 A. Saidpour آتوسا سعيدپور 4000319475328460011458 No S Hosseinpour Niazi سميه حسين پور نيازی 4000319475328460011459 No f Azizi فريدون عزيزی 4000319475328460011460 No

fa فراوانی سندرم متابوليک در درجه‌های متفاوت وزن نوجوانان شرکت کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران The Prevalence of Metabolic Syndrome in Adolescents with Varying Degrees of Body Weight: Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS) پژوهشی Original چکيدهمقدمه: شيوع چاقی در کودکان و نوجوانان و به تبع آن سندرم متابوليک، در دهه‌های اخير افزايش يافته است. تعيين شيوع اين سندرم در گروههای مختلف وزنی، منجر به غربالگری و مداخله‌ی مناسب و در نهايت، کاهش عوارض مرگبار آتی بيماری‌های قلبی ـ عروقی و ديابت می‌شود. مطالعه‌ی حاضر جهت تعيين شيوع سندرم متابوليک در درجه‌های متفاوت وزنی نوجوانان انجام شد. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی مقطعی در افراد شرکت‌کننده در فاز سه‌ی مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران، 1523 نوجوان 19-10 ساله (708 پسر و 815 دختر) بررسی شدند. شيوع سندرم متابوليک بر اساس تعريف‌های تغيير يافته‌ی ATP III، AHA، NHANES III و IDF برای رده‌ی سنی نوجوانان، در گروههای متفاوت دارای وزنی طبيعی، در خطر اضافه وزن و اضافه وزن متوسط و شديد به تفکيک جنس، گروه سنی، وضعيت منارک دختران و سابقه‌ی فاميلی ديابت برآورد شد و داده‌ها با استفاده از آزمون‌های تی، من ـ ويتنی و نيز رگرسيون لجستيک چندگانه مورد تجزيه و تحليل آماری قرار گرفت. يافته‌ها: 15% نوجوانان در خطر اضافه وزن، 2/4% افراد دچار اضافه وزن متوسط و 6/4% دچار اضافه وزن شديد بودند و تفاوت معنی‌داری از نظر فراوانی گروه وزنی در دو جنس وجود نداشت (381/0=P). شيوع کلی سندرم متابوليک بر اساس تعريف‌های ATP III، AHA، NHANES III و IDF به ترتيب 5/9، 1/5، 8/17 و 8/5% بود که در پسران به طور مشخص، شايع‌تر از دختران بود. بر اساس تعريف‌های فوق، شيوع سندرم متابوليک به ترتيب در گروه دارای وزن طبيعی 2/2، 9/0، 6/8 و 8/0%، در گروه در معرض خطر اضافه وزن 5/21، 11، 4/36 و 11%، در گروه دارای اضافه وزن متوسط 2/42، 4/23، 1/64 و 8/32% و در گروه دچار اضافه افزايش وزن شديد 9/62، 6/38، 1/67 و 1/47% بود (001/0P<). شيوع هر يک از عوامل خطرساز سندرم متابوليک و هم‌چنين همزمانی وجود اين عوامل، با ارتقای گروه وزنی افزايش يافت. فراوانی سندرم متابوليک بعد از منارک با قبل از منارک، فقط بر اساس تعريف IDF، تفاوت معنی‌داری داشت (04/0=P). فراوانی سندرم متابوليک در وجود سابقه‌ی فاميلی ديابت بيشتر از موارد منفی اين سابقه بود (001/0P<). نتيجه‌گيری: مطالعه‌ی حاضر شيوع بالای اضافه وزن، چاقی و سندرم متابوليک را در نوجوانان تهرانی نشان می‌دهد. با افزايش وزن، شيوع سندرم متابوليک افزايش می‌يابد. سندرم متابوليک در پسران، افراد با سابقه‌ی مثبت فاميلی ديابت و دوران پس از منارک شيوع بالاتری دارد. اين اطلاعات می‌تواند در برنامه‌های اصلاح شيوه‌ی زندگی نوجوانان مورد استفاده قرار گيرد. Abstract: Introduction: The metabolic syndrome is a constellation of risk factors that increase the incidence of cardiovascular disease and type 2 diabetes mellitus. The prevalence of obesity and metabolic syndrome in adolescents is escalating worldwide. Understanding the rising prevalence of this syndrome could help decrease the occurrence of fatal cardiovascular and diabetic complications. The present study was carried out to determine the prevalence of metabolic syndrome in adolescents with varying degrees of obesity, in order to conduct and implement, timely screening and interventions. Materials and Methods: In a cross-sectional study conducted within the framework of the <city w:st="on" />Tehran</city /></place /> Lipid and Glucose Study (TLGS), phase 3, 1523 adolescents, 708 boys and 815 girls 10-19 years of age, were investigated. The prevalence of metabolic syndrome, based on modified definitions for ATP III, AHA, NHASES III and IDF, was determined in varing degrees of body weight (normal, at risk of overweight, moderate and severe overweight) and compared in different sex, age groups, menarche status and familial history of diabetes mellitus. Data was analyzed using the and Mann-Whitney tests and multiple logistic regression. Results: Overall, 15 percent of adolescents were at risk of overweight, 4. 2 percent had moderate overweight and 4. 6 percent were severely overweight, with no significant difference between the two sex groups (P=0. 381). Overall, the prevalence of metabolic syndrome, based on definitions for ATP III, AHA, NHANES III and IDF, was 9. 5, 5. 1, 17. 8 and 5. 8 percent, respectively, which was significantly higher in boys than in girls. Based on the 4 defintions, the prevalence of metabolic syndrome in the normal weight group was 2. 2, 0. 9, 8. 6, 0. 8 percent respectively, in the at risk of overweight group it was 21. 5, 11, 36. 4 and 11 percent, in moderate overweight group it was 42. 2, 23. 4, 64. 1 and 32. 8 percent, and in the severe overweight group it was 62. 9, 38. 6, 67. 1 and 47. 1 percent, respectively (P<0. 001). The prevalence of each metabolic risk factor and the number of these factors was higher in overweight adolescents. Only by the IDF definition, the prevalence of metabolic syndrome was significantly higher after-menarche than before it (P=0. 04). All definitions showed the higher prevalence of metabolic syndrome in positive familial history of diabetes mellitus (P<0. 001). Conclusion: This study showed a high prevalence of overweight, obesity and metabolic syndrome in Tehranian adolescents, with significantly higher prevalence of metabolic syndrome in more obese adolescents. Metabolic syndrome was more prevalent, in boys, thosepersons with positive familial history of diabetes mellitus and in after-menarche aged girls,which data can be put to use in lifestyle modification programs. سندرم متابوليک، شيوع، نوجوانان، گروههای وزنی، عوامل خطرساز Metabolic syndrome, Prevalence, Adolescents, Weight-groups, Risk factors 625 637 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-3&slc_lang=fa&sid=fa H. Chiti حسين چيتی 400031947532846008298 No F Hoseinpanah فرهاد حسين پناه fhospanah@endocrine.ac.ir 400031947532846008299 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 Y. Mehrabi يداله محرابی 400031947532846008300 No F Azizi فريدون عزيزی 400031947532846008301 No

fa مقايسه‌ی مدل‌های شبکه‌ی عصبی مصنوعی با رگرسيون لجستيک و تحليل مميزی در پيش‌بينی سندرم متابوليک Comparison of Artificial Neural Network, Logistic Regression and Discriminant Analysis Methods in Prediction of Metabolic Syndrome پژوهشی Original مقدمه: شبکه‌های عصبی�مصنوعی به عنوان يکی از روش‌های نوين مدل‌سازی در سال‌های اخير مورد توجه ويژه�قرار گرفته است. اين مدل‌ها برای پيش‌بينی و طبقهبندی در مواردی که روش‌های کلاسيک�آماری به خاطر محدوديت‌هايشان قابل استفاده نيستند، کاربرد دارند. هدف از اين مطالعه�مقايسه‌ی توانايی مدل‌های شبکه عصبی مصنوعی با رگرسيون لجستيک و تحليل مميزی برای پيشبينی سندرم متابوليک در نمونه‌ای از افراد شرکت کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران�بود. مواد و روش‌ها: با استفاده�از بانک اطلاعاتی مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران، 347 نفر از افراد شرکت‌کننده در آن مطالعه که در ابتدای فاز اول مطالعه بر اساس تعريف ATP ΙΙΙ مبتلا�به سندرم متابوليک نبودند، به عنوان نمونه انتخاب شدند. اندازه‌گيری شاخص‌های تن‌سنجی، سابقه‌ی بيماری قلبی ـ عروقی، نمايه‌ی توده‌ی بدن، کلسترول LDL و کلسترول HDL، کلسترولتام، تريگليسريد، قندخون ناشتا، قند خون دو ساعته، مصرف سيگار، فشار خون سيستولی و�دياستولی و دور کمر در ابتدای مطالعه ثبت و بروز سندرم متابوليک پس از سه سال پيگيری به عنوان متغير پاسخ در نظر گرفته شد. مدل‌های رگرسيون لجستيک، تحليل مميزی و�شبکه‌ی عصبی مصنوعی پسانتشار (15:8:1) و (15:10:1) بر دادهها برازش داده‌ شد و پيش‌بينی بر اساس اين مدل‌ها انجام شد. از تحليل راک�و آماره‌ی کاپا برای مقايسه‌ی قدرت پيش‌بينی مدل‌ها استفاده شد. نرم‌افزار MATLAB به اين منظور مورد استفاده قرار گرفت. يافته‌ها: مساحت زير منحنی راک (ROC) برای مدل‌های رگرسيون لجستيک، تحليل مميزی و مدل‌های شبکه‌ی عصبی مصنوعی (15:8:1) و (15:10:1) به ترتيب 749/0، 739/0 و 748/0 و 890/0 به دست�آمد. ميزان حساسيت مدلها به ترتيب 483/0، 677/0، 435/0 و 836/0 و ويژگی آنها به ترتيب 857/0، 660/0، 910/0 و 884/0 برآورد شد. اندازه‌ی آماره‌ی کاپا برای�مدلها به ترتيب 322/0، 363/0، 372/0 و 712/0�به‌دست آمد. ‌نتيجهگيری: يافته‌ها نشان دادند که�مدل شبکه‌ی عصبی مصنوعی پسانتشار (15:10:1) نسبت به مدل رگرسيون لجستيک و مدل تحليل مميزی از دقت بيشتری�برای پيشبينی سندرم متابوليک در افراد مورد بررسی برخوردار است. AbstractIntroduction: Artificial neural networks as a modern modeling method have received considerable attention in recent years. The models are used in prediction and classification in situations where classic statistical models have restricted application when some, or all of their assumptions are met. This study is aimed to compare the ability of neural network models to discriminant analysis and logistic regression models in predicting the metabolic syndrome. Materials & Methods: A total of 347 participants from the cohort of the <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place> Lipid and Glucose Study (TLGS) were studied. The subjects were free of metabolic syndrome at baseling according to the ATPIII criteria. Demographic characteristics, history of coronary artery disease, body mass index, waist, LDL, HDL, total cholesterol, triglycerides, fasting and 2 hours blood sugar, smoking, systolic and diastolic blood pressure were measured at baseline. Incidence of metabolic syndrome after about 3 years of follow up was considered a dependent variable. Logistic regression, discriminant analysis and neural network models were fitted to the data. The ability of the models in predicting metabolic syndrome was compared using ROC analysis and the Kappa statistic, for which, MATLAB software was used. Results: The areas under receiver operating characteristic (ROC) curve for logistic regression, discriminant analysis and artificial neural network models (15: 8: 1) and (15: 10: 10) were estimated as 0. 749, 0. 739, 0. 748 and 0. 890 respectively. Sensitivity of models were calculated as 0. 483, 0. 677, 0. 453 and 0. 863 and their specificity as 0. 857, 0. 660, 0. 910 and 0. 844 respectively. The Kappa statistics for these models were 0. 322, 0. 363, 0. 372 and 0. 712 respectively. Conclusion: Results of this study indicate that artificial neural network models perform better than classic statistical models in predicting the metabolic syndrome. مدل‌های شبکه‌ی عصبی مصنوعی، رگرسيون لجستيک، تحليل مميزی، سندرم‌ متابوليک Artificial Neural Network, Logistic Regression, Discriminant Analysis, Metabolic syndrome 638 646 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-4&slc_lang=fa&sid=fa مرتضی سدهی 4000319475328460011363 No يداله محرابی ymehrabi@gmail.com 4000319475328460011461 Yes تهران، اوين، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی، دانشکده‌ی بهداشت، گروه اپيدميولوژی انوشيروان کاظم نژاد 4000319475328460011462 No فرزاد حدائق 4000319475328460011463 No

fa کارآزمايی بالينی دو سوکور برای بررسی تأثير «آنژی پارس» خوراکی در زخم پای ديابتی مزمن Efficacy of Oral ANGIPARS in Chronic Diabetes Foot Ulcer: A Double Blind Placebo Controlled Study پژوهشی Original چکيدهمقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماری متابوليک است و زخم‌های پای‌ديابتی از مشکلات مهم در بيماران ديابتی می‌باشند. «آنژی پارس» به عنوان يک داروی گياهی جديد، برای تسريع بهبودی اين زخم‌ها پيشنهاد شده است. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی تأثير شکل خوراکی اين دارو در کنار ساير درمان‌های استاندارد در روند بهبود زخم‌های پای ديابتی انجام شد. مواد و روش‌ها: چهل بيمار ديابتی دارای زخم پای بيش از 4 هفته به طور تصادفی به دو گروه مورد (درمان شده) و شاهد تقسيم شدند. 20 نفر در گروه اول کپسول آنژی پارس 100 ميلی‌گرم هر 12 ساعت دريافت کردند و 20 نفر در گروه دوم با کپسول دارونما، تا زمان بهبودی کامل يا حداکثر 6 هفته، پيگيری شدند. درمان‌های رايج ديابت به صورت يکسان برای هر دو گروه انجام شد و بيماران به مدت 12 هفته پيگيری شدند. روند ترميم با اندازه‌گيری مساحت زخم و عوارض دارويی با شرح حال و معاينه‌ی بالينی و سنجش متغيرهای آزمايشگاهی در هفته‌های مختلف درمان مورد ارزيابی قرار گرفت. يافته‌ها: روند کاهش مساحت زخم در هر دو گروه معنی‌دار بود (0005/p<). متوسط ميزان بهبودی در دو گروه دريافت‌کننده‌ی «آنژی پارس» و دارو نما به ترتيب 8/95% و 2/79% بود و اگرچه تغييرات درصد مساحت زخم در تمام طول درمان در گروه دريافت‌کننده‌ی آنژی پارس بيشتر از گروه دارونما بود، فقط در هفته‌ی چهارم تفاوت بين دو گروه معنی‌دار بود (2/84% کاهش مساحت زخم در هفته‌ی چهارم در گروه درمان شده، در مقابل 56%، در گروه شاهد 013/0=p) و در کل، تفاوت مشاهده شده بين دو گروه از نظر آماری معنی‌دار نبود (25/0=p). در نهايت طی 12 هفته، بهبودی کامل در 90% بيماران گروه دريافت‌کننده‌ی آنژی پارس و 70% بيماران در گروه دارونما، حاصل شد. مدت زمان لازم برای بهبودی کامل هم در دو گروه تفاوت معنی‌دار نداشت. نتيجه‌گيری: درمان‌های استاندارد رايج، اساس درمان زخم‌های پای ديابتی هستند و آنژی‌پارس اگرچه سبب تسريع روند بهبود در مرحله‌ای از درمان، به ويژه در هفته‌های دوم تا چهارم می‌شود ولی در نتيجه‌ی نهايی درمان تأثير قابل توجهی ندارد. مطالعه‌های بيشتر با در نظر گرفتن جنبه‌های خاص درمان، برای ارزيابی کارايی اين داروی جديد لازم است. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus is the most common human metabolic disease and chronic non healing diabetic foot ulcers are a critical complication for these patients. ANGIPARS is a new herbal extract which has been introduced to accelerate healing of these ulcers. The purpose of this study was to investigate the efficacy and safety of oral ANGIPARS in patients with chronic diabetic foot ulcers and also its effect on inflammatory blood markers. Materials and Methods: In a double–blind placebo-controlled trial, 40 patients with diabetic foot ulcers of at least 4 weeks duration, were randomized to receive either oral ANGIPARS, or placebo twice a day, until the ulcer was completely healed or for a maximum of 6 weeks and followed up to 12 weeks. Standard foot ulcer care was given to all patients. The healing process was assessed with measuring ulcer surface area and time needed to achieve complete wound healing. Drug safety was assessed by monitoring adverse events, using clinical and laboratory evaluations. Results: In both groups, wound surface area decreased significantly (p<0. 0005). Mean improvement ratio was 95. 8% in the ANGIPARS group and 79. 2% in the placebo group, although mean percent of wound area reduction in the former group was higher than in the placebo group at weekly assessments, this difference was not statistically significant ( p= 0. 25) except for at the 4th week. (84/2% vs. 56%, p = 0. 013) Ultimately, complete wound healing was achieved in 90% and 70% of ANGIPARS group and placebo group, respectively, after 12 weeks. Time to achieve complete wound healing, also, was not different significantly in either groups. (6. 2 vs. 7. 4 weeks, p = 0. 3) Significant reduction in ESR was seen in the ANGIPARS group. ( p = 0. 04) There was no significant changes in laboratory parameters. Two complications most likely attributable to ANGIPARS reported were worsening of proliferative diabetic retinopathy in one patient and acute renal failure and acute hepatitis in another patient with diabetic nephropathy. Conclusion: Although ANGIPARS enhanced wound healing at least within weeks 2 to 4 of treatment, we did not observe a significant effect in the outcome. Therefore, standard foot ulcer care seems to be the cornerstone of diabetic foot ulcer management and ANGIPARS should probably be reserved for treatment of the non-healing or difficult-to-heal ulcers that do not respond to standard treatments. Further studies are required to assess the efficacy of this new herbal extract. ANGIPARS, Diabetic foot ulcer, Herbal extract, Retinopathy, Nephropathy 647 655 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-5&slc_lang=fa&sid=fa A. Bahrami امير بهرامی 400031947532846008302 No A Aliasgarzadeh اکبر علی عسگرزاده asgharzadeha@tbzmed.ac.ir 400031947532846008303 Yes تبريز، خيابان گلگشت، بيمارستان امام رضا، بخش غدد M. Sarabchian محمدعلی سرابچيان 400031947532846008304 No M.M Mobasseri مجيد مبصری 400031947532846008305 No R. Heshmat رامين حشمت 400031947532846008306 No M Gojazadeh مرتضی قوجازاده 400031947532846008307 No

fa ارتباط بين غلظت روی و لپتين سرم در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 Relationship between Serum Zinc and Leptin Concentrations in Postmenopausal Diabetic Women پژوهشی Original چکيدهمقدمه: لپتين، هورمون ترشح شده از سلول‌های چربی است که هوموستاز انرژی را از طريق کاهش دريافت غذا و افزايش مصرف انرژی کنترل می‌کند. عنصر روی نيز نقش مهمی در تنظيم اشتها عهده دارد. کمبود روی اشتها را کاهش و مکمل روی آن‌را افزايش می‌دهد. اين مطالعه به منظور تعيين ارتباط روی و لپتين سرم در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر يک مطالعه‌ی مقطعی و توصيفی تحليلی است که در 45 زن ديابتی و 45 زن سالم با محدوده‌ی سنی 60-45 سال و نمايه‌ی توده‌ی بدن (BMI) 30-25�کيلوگرم بر متر مربع انجام شد. روی سرم، لپتين سرم، فاکتور نکروز کننده‌ی تومور (TNF-α) و‌ اينترلوکين-6 (IL-6) در هر دو گروه اندازه‌گيری شدند. از آزمون تی مستقل برای مقايسه‌ی ميانگين متغيرها و از آزمون رگرسيون خطی برای بررسی همبستگی متغيرها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: بررسی همبستگی بين روی با لپتين سرم نشان داد که بين روی و لپتين در گروه زنان بزرگسال ديابتی ارتباط معکوس (14/0- =r ) و در گروه زنان بزرگسال سالم ارتباط مستقيم (10/0= r) وجود داردکه در هر دو گروه اين ارتباط از نظر آماری معنی‌دار نيست. متغيرهای IL-6 و TNF-αبر ارتباط بين روی و لپتين در دو گروه زنان بزرگسال ديابتی و سالم تأثير معنی‌داری نداشتند. نتيجه‌گيری: در مطالعه‌ی حاضر، بين روی و لپتين در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 ارتباط آماری معنی‌داری مشاهده نشد. به نظر می‌رسد مطالعه‌های بيشتری در اين زمينه بايد انجام شود. AbstractIntroduction: Leptin, a hormone secreted by the adipocytes, plays a key role in a feedback loop that maintains energy balance by signaling the state of energy stores to the brain and by influencing the regulation of appetite and energy metabolism. Zinc (Zn) also plays an important role in appetite regulation. It has been shown that Zn deficiency decreases appetite and that Zn supplementation increases it. Our aim is to evaluate the relationship between serum Zn, and leptin in postmenopausal diabetic women. Materials and Methods: We studied 45 diabetic women and 45 healthy women (controls) with Body Mass Index (BMI) 25-30 kg/m2 and age 45-60 y. Serum leptin, serum zinc, Tumor Necrosis Factor-α (TNF-α), and Interleukin-6 (IL-6) were determined in diabetic and healthy groups. Comparisons were performed with the t test in diabetic and healthy groups. Linear regression was used to evaluate the relations among different variables in the two groups. Results: There was a non-significant, negative correlation between serum leptin and zinc in postmenopausal diabetic women (r=-0. 14), and, a non-significant, positive correlation between serum leptin and zinc in postmenopausal healthy women (r= 0. 10). TNF-α and IL-6 have no significant effects on the relationship between serum zinc and leptin in postmenopausal diabetic and healthy women. Conclusion: There was no significant relationship between serum leptin and zinc in postmenopausal diabetic women. The pathophysiological pathways by which zinc and leptin regulate energy intake and appetite and the detailed mechanism between them need to be further clarified by future studies. لپتين، روی، ديابت نوع2، زنان يائسه Leptin, Zn, Type 2 diabetes mellitus, Postmenopausal women 656 660 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-6&slc_lang=fa&sid=fa M.M Taghdir مريم تقدير 4000319475328460011364 No A Djalali محمود جلالی jalalikh@sina.tums.ac.ir 4000319475328460011464 Yes گروه تغذيه و بيوشيمی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، کدپستی 6446-14155 A. Djazayeri سيدابوالقاسم جزايری 4000319475328460011465 No M Ashourpour مهکامه عاشورپور 4000319475328460011466 No M Sepandi مجتبی سپندی 4000319475328460011467 No

fa رابطه‌ی ميزان هموگلوبين سه ماهه‌ی اول بارداری با ديابت حاملگی Relationship between Maternal Hemoglobin Level in First Trimester with Gestational Diabetes Mellitus پژوهشی Original چکيدهمقدمه: ديابت شايع‌ترين بيماری غدد درون‌ريز در حاملگی است و شناسايی عوامل خطرساز ديابت بارداری به کشف زنانی که در ابتلا به خطر ديابت نوع 2 در آينده قرار دارند، کمک می‌کند. اين مطالعه با هدف تعيين رابطه‌ی ميزان هموگلوبين سه ماهه‌ی اول بارداری با ديابت بارداری در مراجعه‌کنندگان به مراکز بهداشتی ـ درمانی شهر تهران در سال 88-1387 انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی مورد ـ شاهدی در 60 زن باردار با تشخيص قطعی ديابت بارداری (گروه مورد) و همزمان با آن، 61 زن باردار غيرمبتلا (گروه شاهد) که به درمانگاه مراقبت‌های بارداری، مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم بيمارستان‌ آيت‌ا... طالقانی و مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم شهر تهران مراجعه کرده بودند، انجام شد. روش گردآوری داده‌ها، مصاحبه و نمونه‌گيری به صورت در دسترس بود. دو گروه از نظر سن، تعداد سقط و تعداد زايمان با يکديگر همسان شدند. يافته‌ها: ويژگی‌های دموگرافيک در دو گروه مشابه بود. ميزان هموگلوبين بالا (>8/13 گرم بر دسی‌ليتر) در گروه مورد بيشتر از گروه شاهد بود (6/6% در برابر 60%). آزمون آماری اختلاف معنی‌داری را بين ميزان هموگلوبين در دو گروه نشان داد (0001/0 =p). زنان با هموگلوبين بالا، 61/7 برابر گروه شاهد در معرض خطر ابتلا به ديابت بارداری بودند (28/21-72/2= فاصله‌ی اطمينان 95%، 61/7=OR). نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌های مطالعه‌ی حاضر، وجود هموگلوبين بالا می‌تواند يک عامل پيشگويی‌کننده برای ابتلا به ديابت بارداری باشد. به نظر می‌رسد اگر غربالگری انتخابی برای ديابت بارداری مد نظر باشد، اين سابقه که به آسانی و با هزينه‌ی کم قابل شناسايی است، می‌تواند در تصميم‌گيری برای انجام آزمايش‌های قند خون در نظر گرفته شود. Abstract Introduction: Identification of women at risk of diabetes mellitus a most prevalent disorder in pregnancy, could be useful. This 2009 study investigated whether high maternal Hemoglobin (Hb) level in the first trimester would be associated with Gestational Diabetes Mellitus in women referring to healthcare centers in Tehran. Materials and Methods: A case-control was conducted on 60 pregnant women with gestational diabetes (case group) and 61 pregnant women without the condition (control group) referring to healthcare clinics affiliated to the Research Center of Endocrinology and Metabolism of the Ayatolah Taleghani Hospital as well as Iran Research Institute of Endocrinology and Metabolism, selected by convenience sampling. An information form was used for collecting data by interviewing the subjects. Both groups were matched for age, number of abortions and parity. Results: Demographic characteristics were similar in the two groups. Levels of Hb (>13. 8g/dl) in the case group were higher than in the control group (60% vs. 6. 6%) significant difference between the 2 groups (p=0. 0001) with an estimated odds ratio (OR) 7. 61 (CI 95% = 2. 72 -21. 28). Conclusion: Findings showed a significant relationship between high maternal Hb and Gestational Diabetes Mellitus. Healthcare workers can use the results of this study to monitor high maternal hemoglobin in the first trimester as a significant risk factor for gestational diabetes. Thus, in selected screening programs for gestational diabetes in terms of risk factors, women should undergo GTT and preventive measures with less time and cost can be taken decrease the complications. ديابت بارداری، هموگلوبين Gestational diabetes, Hemoglobin 661 666 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-7&slc_lang=fa&sid=fa S.H Alamolhoda سيده هانيه علم الهی 4000319475328460011365 No N Kariman نورالسادات کريمان :n_kariman@yahoo.co 4000319475328460011468 Yes تهران، خيابان شريعتی، جنب بيمارستان مفيد، دانشکده‌ی پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی FA Hoseinpanah فرهاد حسين پناه 4000319475328460011469 No H Alavi Majd حميد علوی مجد 4000319475328460011470 No

fa رابطه‌ی غلظت روی سرم با اختلال تحمل گلوکز و مقاومت به انسولين در بيماران مبتلا به تالاسمی ماژور Correlation between Serum Zinc Level with Impaired Glucose Tolerance and Insulin Resistance in Major Thalassemic Patients پژوهشی Original چکيدهمقدمه: ديابت قندی از شايع‌ترين بيماری‌های آندوکرين در بيماران مبتلا به تالاسمی ماژور است. اگرچه به نظر می‌رسد شايع‌ترين علت ايجاد آن، افزايش بار آهن در بيماران دچار تالاسمی باشد، افزايش مقاومت به انسولين حتی شايد قبل از ديابت آشکار به ميزان فراوانی در اين بيماران وجود دارد. در بسياری از مطالعه‌ها به کاهش سطح روی سرم در بيماران دچار تالاسمی اشاره شده است. اين مطالعه با هدف شناسايی شيوع کاهش روی سرم در بيماران دچار تالاسمی و نقش احتمالی آن در ايجاد اختلال در متابوليسم کربوهيدرات‌ها و مقاومت به انسولين در اين بيماران انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی مقطعی ـ توصيفی در 109 بيمار مبتلا به تالاسمی ماژور انجام شد. معيار‌های خروج از مطالعه شامل وجود ديابت شناخته شده و مصرف دارو‌های مؤثر در سطح سرمی روی (به استثنای داروهای شلات‌کننده) و گلوکز بود. سطح سرمی قند ناشتا، انسولين، روی، آلبومين، PT، PTT و آزمون تحمل گلوکز در تمام بيماران بررسی شد. مقاومت به انسولين با استفاده از روش HOMA-IR محاسبه شد. موارد 9/3 HOMA> به عنوان مقاومت به انسولين کامل، موارد 9/3-5/2 به عنوان مقاومت نسبی و موارد 5/2 HOMA< به عنوان طبيعی مقاومت به انسولين در نظر گرفته شدند. يافته‌ها: 66/3% (4 بيمار) دچار اختلال تحمل گلوکز و 83/1% (2 بيمار) ديابت داشتند. 5/38% (42 بيمار) کاهش سطح سرمی روی داشتند. متوسط سطح سرمی روی در بيماران ديابتی 9/2±2/88 ميکروگرم در دسی‌ليتر و در بيماران غير ديابتی 9/14±2/84 ميکروگرم در دسی‌ليتر بود که تفاوت معنی‌داری نداشتند (34/0=P) 5/63% (68 بيمار) مقاومت کامل به انسولين، 9/28% (31 بيمار) مقاومت نسبی و تنها 47/7% (8 بيمار) حساسيت طبيعی به انسولين داشتند. تفاوت معنی‌داری بين سطح سرمی فريتين (93/0=P)، سن (35/0=P) و جنس (28/0=P) در افراد ديابتی و غيرديابتی وجود نداشت. رابطه‌ی عددی سطح سرمی روی با قندخون ناشتا، معکوس و معنی‌داری ارزيابی شد (002/0=P). رابطه‌ی کاهش سطح سرمی روی و افزايش سطح فريتين سرم رابطه‌ی معنی‌داری بود (05/0=P). رابطه‌ی روی با ساير متغير‌ها معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: کمبود روی و افزايش مقاومت به انسولين در بيماران دچار تالاسمی ماژور شايع است ولی در اين مطالعه‌ی رابطه‌ی معنی‌داری بين کاهش سطح سرمی روی و ايجاد ديابت در بيماران دچار تالاسمی ماژور يافت نشد. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus in thalassemic major patients is common. It is usually caused by secondary hemosiderosis but a long period of insulin resistance may be occur before occurrence of overt diabetes. Zinc deficiency, also common in thalassemic patients, it seems aggravates abnormal glucose metabolism in such patients. The aim of this study was to determine serum zinc level and the contributory effect of zinc deficiency on insulin resistance and glucose intolerance in thalassemic patients in <place w:st="on">Mashhad</place> city. Materials & Methods: This descriptive study was conducted on patients with thalassemia major. Patients with diabetes, using medicines that interfere with serum zinc (except of iron chelators) and glucose levels were excluded. Blood samples for assessment of glucose, insulin, zinc, ferretin, albumin, PT, PTT levels were obtained and a standard glucose tolerance test was performed for all patients. Insulin resistance was calculated by the homeostatic model assessment of insulin resistance (HOMA- IR). Complete insulin resistance was defined complete in HOMA-IR>3. 9, partial in HOMA-IR between 2. 5-3. 9 and normal in HOMA-IR<2. 5. Results: Of the 109 thalassemic patients were enrolled, 4 (3. 66%) patients had impaired glucose tolerance test, 2 (1. 83%) had diabetes and the remaining were normal. The prevalence of zinc deficiency was 38. 5% in our patients. Mean serum zinc level in diabetic patients was 88. 2±2. 9 micgr/dl and in non-diabetic patients was 84. 2±14. 9 (p=0. 34). After exclusion of diabetic patients, insulin resistance was very high in the remaining patients. Of these, 68 (63. 5%) of patients had complete insulin resistance, 31 (28. 9%) had partial resistance and only 8 (7. 47%) had normal insulin sensitivity. No significant difference was found in ferretin levels, age and sex, between diabetic and non- diabetic patients (p=0. 93, 0. 35, 0. 28 respectively). A significant reverse correlation was found between serum zinc level and fasting blood sugar (p=0. 002) and serum ferretin level (p=0. 05). The correlation with other variables was not significant. Conclusion: Zinc deficiency and insulin resistance are prevalent in thalassemic patients but no association was found between zinc deficiency and occurrence of diabetes in our study population. ديابت، عنصر روی، تالاسمی ماژور، مقاومت به انسولين، اختلال تحمل گلوکز Diabetes, Zinc, Major thalassemia, Insulin resistance , Impaired glucose tolerance 667 672 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-8&slc_lang=fa&sid=fa S. Bonakdaran شکوفه بنکداران dr.bonakdaran@yahoo.com 4000319475328460011366 Yes مشهد، خيابان احمدآباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز M ‌Khajeh-Dalouie محمد خواجه‌دلويی 4000319475328460011471 No J Jalili-Shahri جلوه جليلی شهری 4000319475328460011472 No

fa ميزان بروز اختلال عملکرد و سير طبيعی اختلال‌های زيربالينی تيروئيد در بزرگسالان تهرانی The Incidence of Subclinical Thyroid Dysfunction and It’s Natural Course In The Tehranian Adults پژوهشی Original چکيده<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut LETTER-SPACING: -0.1pt mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">مقدمه<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut LETTER-SPACING: -0.1pt mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">: باوجود شيوع قابل توجه اختلال‌های عملکرد تيروئيد، اپيدميولوژی آن به درستی مشخص نيست. اين مطالعه برای تعيين ميزان بروز اختلال‌های عملکرد و سير طبيعی اختلال‌های زير بالينی تيروئيد در جامعه‌ی شهر تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: از افراد 20 ساله و بالاتر شرکت‌کننده در «مطالعه‌ی آينده‌‌نگر قند و ليپيد تهران» که در شروع و نيز 7/6 سال بعد دارای نمونه‌ی خون کافی بودند، آزمايش‌های <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" LETTER-SPACING: -0.1pt mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TSH<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut LETTER-SPACING: -0.1pt mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> و آنتی‌بادی ضدتيروئيد پر اکسيداز ( <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" LETTER-SPACING: -0.1pt mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TPO-Ab<span dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> ) به عمل آمد. از 808 نفر جمعيت مورد مطالعه که فاقد سابقه‌ی بيماری يا جراحی تيروئيد <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">،<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> مصرف هورمون‌های تيروئيد <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">،<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> داروهای آنتی‌تيروئيد، <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">،<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> گواتر يا ندول و آنتی‌بادی ضد <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TPO<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> منفی بودند <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">، <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">ميانگين، ميانه، صدک‌های 5/2، 5، 95 و 5/97 برای <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TSH<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> تعيين و براساس صدک‌های 5/2 و 5/97، دامنه‌ی طبيعی <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TSH<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> بين 8/5-4/0 ميکروواحد بر ميلی‌ليتر تعيين شد. در افراد دارای <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TSH<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> غير طبيعی <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">T3<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">، <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">T4<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">، <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">T3RU<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> انجام و <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">FTI<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> محاسبه شد. يافته‌ها: در مرحله‌ی اول آزمون‌های تيروئيد 1065 زن و 693 مرد، طبيعی بودند. 7/6 سال بعد ميزان بروز برای هر هزار نفر برای کم‌کاری بالينی تيروئيد 28/0 در زنان و 21/0 در مردان، و کم‌کاری زير بالينی تيروئيد 59/11 در زنان و 69/4 در مردان، پرکاری بالينی 4/1 در زنان و 21/0 در مردان، پرکاری زير بالينی 72/5 در زنان و 62/3 در مردان بود. در اين مدت، افزايش مثبت شدن آنتی‌بادی ضد <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TPO<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> از 9/15% به 7/17% در زنان معنی‌دار بود. (006/0<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">P=<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">). در مرحله‌ی اول، 8 زن کم‌کاری زير بالينی تيروئيد داشتند که در پيگيری 5 نفر در همان وضعيت ماندند، يک نفر دارای کارکرد طبيعی تيروئيد، يک نفر به کم‌کاری بالينی تيروئيد مبتلا شد. يک نفر باقيمانده در حال مصرف لووتيروکسين و دچار پرکاری بالينی تيروئيد بود. دو زن باپرکاری زير بالينی تيروئيد در مرحله‌ی اول بدون مصرف دارو در پيگيری طبيعی شدند. در مرحله‌ی اول، دو مرد کم‌کاری زير بالينی داشتند که در پيگيری يک نفر در همان وضعيت ماند و يک نفر به کم‌کاری بالينی تيروئيد مبتلا شد. نتيجه‌گيری: دامنه‌ی طبيعی <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TSH<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> در اين جامعه‌ی تهرانی 8/5-4/0 ميکروواحد در ميلی‌ليتر بود و افزايش فراوانی آنتی‌بادی ضد <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-ansi-language: EN-US mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">TPO<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> مثبت در زنان ديده شد. بروز اختلال‌های زير بالينی نسبت به اختلال‌های بالينی تيروئيد بارزتر بود. AbstractIntroduction: The aim of this study was to determine the incidence of thyroid dysfunction and the natural course of subclinical thyroid disorders in the Tehranian community. Materials and Methods: All individuals ≥20 years, who participated during the first to third phases (6 years, 7 months), of the "<place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place> Lipid and Glucose Study" and provided the relevant data were included in this study. Both Tpo-Ab and TSH were measured. In 808 TPO-Ab negative individuals who were not taking any thyroid & anti-thyroid drugs and without a history of thyroid disease, thyroid surgery, goiter and thyroid nodules, mean, median, 2.5, 5, 95, 97.5 percentile TSH were determined. On the basis of 2.5 and 97.5 percentile, normal reference range for TSH was 0.4-5.8 μu/mL. In those, whose TSH fell outside the reference range, T3, T4, and T3 uptake were measured and FTI was calculated. Results: In the first stage, 1065 women and 693 men had normal thyroid tests. After 6.7 years the incidence of clinical hypothyroidism was 0.28 in 1000 women and 0. 21 in 1000 men, subclinical hypothyroidism was 11.59 in 1000 women and 4. 69 in 1000 men, clinical hyperthyroidism was 1.4 in 1000 women and 0.21 in 1000 men, subclinical hyperthyroidism was 5.72 in 1000 women and 3.62 in 1000 men. In this period, increasing positivity of TPO-Ab from 15.9 to 17.7% in women was significant. (P=0.006) In the first stage 8 women had subclinical hypothyroidism, 5 still did on follow-up, one was normal, and one was diagnosed with clinical hypothyroidism. The remaining one was hyperthyroid on levothyroxin. Two women with subclinical hyperthyroidism in the first stage were normal in follow-up, without any treatment. In the first stage 2 men had subclinical hypothyroidism, and in follow-up, one was same, while the other was diagnosed with clinical hypothyroidism. Conclusion: <place w:st="on">Normal</place> range of TSH was 0.4-5.8 μu/mL in the Tehranian community. There was significant increase of the frequency of subclinical thyroid disorders in both genders and frequency of clinical hyperthyroidism and TPO-Ab positive in women. Compared to clinical thyroid disorders, the incidence of subclinical thyroid disorders, was more significant. اختلال‌های زيربالينی تيروئيد، پرکاری تيروئيد، کم‌کاری تيروئيد، بيماری‌های اتوايميون تيروئيد، ميزان بروز، سير طبيعی Subclinical thyroid disorders, Hyperthyroidism, Hypothyroidism autoimmune thyroid disorders, Incidence, Natural course 673 679 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-9&slc_lang=fa&sid=fa M Assadi مژگان اسدی 4000319475328460011367 No H Delshad حسين دلشاد 4000319475328460011473 No M Tohidi مريم توحيدی 4000319475328460011474 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 4000319475328460011475 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa شيوع هيپوتيروئيدی دايمی در مادران مبتلا به تيروئيديت پس از زايمان Occurence of Permanent Hypothyroidism in Patients with Postpartum Thyroiditis پژوهشی Original چکيدهمقدمه: تيروئيديت متعاقب زايمان اغلب گذر است، اما در برخی افراد متعاقب فاز حمله‌ی حاد، کم‌کاری دايمی تيروئيد به وجود می‌آيد. هدف از اين مطالعه، بررسی شيوع هيپوتيروئيدی دايمی در مادران مبتلا به تيروئيديت متعاقب زايمان در شهر اهواز بود. مواد و روش‌ها: همه‌ی زنان که�طی سال‌های 1378 تا 1386 به درمانگاه غدد مراجعه کرده بودند و برای آن‌ها تشخيص تيروئيديت پس از زايمان مطرح شده بود، به مدت 2 تا 10 سال پيگيری شدند. بيماران از زمان تشخيص بيماری به مدت 6 تا 24 ماه با لووتيروکسين درمان شدند. سپس درمان بيماران برای بررسی ماندگاری هيپوتيروئيدی قطع شد. بر اساس يافته‌های آزمايش‌های هورمونی پس از قطع درمان، بيماران به سه گروه تقسيم شدند. گروه يک: دارای آزمون عملکرد تيروئيد طبيعی، گروه دو: دچار کم‌کاری زير بالينی، و گروه سه: کم‌کاری آشکار. يافته‌ها: 58 بيمار بيش از 6 ماه پس از قطع درمان با لووتيروکسين تحت نظر باقی مانده بودند که وارد مطالعه شدند. 25 بيمار (1/43%) در گروه يک، 13 بيمار (4/22%) در گروه دو، و 20 بيمار (5/34%) در گروه يه قرار گرفتند. ميانگين سطح T4 در بيماران گروه يک به طور واضح از بيماران گروه دو و سه بالاتر بود (003/0=P). بروز هيپوتيروئيدی دايمی (آشکار يا زير بالينی) در بيمارانی که TSH اوليه‌ی کمتر يا مساوی 10 داشتند، از بيمارانی که TSH اوليه بيشتر از 10 داشتند، کمتر بود (p =. 049). بروز هيپوتيروئيدی دابمی در بيمارانی که تظاهر زمان تشخيص بيماری آن‌ها به صورت کم‌کاری بود، نسبت به بيمارانی که تظاهرات آن‌ها به صورت هيپرتيروئيدی بود به طور معنی‌داری بيشتر بود (006/0=P). نتيجه‌گيری: درصد بالايی از بيماران مبتلا به تيروئيديت پس از زايمان به کم‌کاری دايمی تيروئيد مبتلا می‌شوند. تشخيص به هنگام موارد خفيف تا شديد بيماری و مراقبت صحيح سبب بهبود زندگی مادر و کودک می‌شود. AbstractIntroduction: Postpartum thyroiditis is often a syndrome of transient thyroid dysfunction, but can develop to permanent hypothyroidism in some patients. The incidence of postpartum thyroiditis is variably reported, ranging from 1. 1% to 16. 7%, with an incidence ranging between 11% to 63% for permanent hypothyroidism. This study was conducted to assess the prevalence of permanent hypothyroidism after postpartum thyroiditis in <place w:st="on">Ahwaz</place>. Materials and Methods: All cases of postpartum thyroiditis referred to the endocrinology clinic between 1999 March and 2007 March were followed for 2 to 10 years. Levothyroxin was administered for 6 to 24 months after diagnosis, and then discontinued to evaluate the patients. Based on laboratory hormonal tests, patients were divided into 3 groups: 1) <place w:st="on">Normal</place> thyroid function test, 2) Sub clinical hypothyroidism, and 3) Clinical hypothyroidism. Results: Fifty-eight women, were followed 6 months after discontining levothyroxin, twenty five (43. 1%) of group 1, 13 (22. 4%) of group 2, and 20 (34. 5%) in group 3. The average T4 level was significantly higher in group 1 compared to groups 2 and 3 (p =. 003). Permanent hypothyroidism was more frequent in patients who initially (during postpartum thyroiditis) had TSH levels >10 mg/dL. Occurrence of permanent hypothyroidism was less frequent in patients who were initially hyperthyroid. (p =. 006) Conclusion: It is concluded that a high percentage of patients with postpartum thyroiditis proceed to permanent thyroid failure. The timely recognition of mild to severe cases of postpartum thyroiditis is important for the improvement of life for mothers and infants. کم‌کاری تيروئيد، تيروئيديت پس از زايمان، T4، TSH Permanent hypothyroidism, Postpartum thyroiditis, T4, TSH 680 685 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-10&slc_lang=fa&sid=fa H Shahbazian حاجيه شهبازيان hjb_shahbazian@yahoo.com 4000319475328460011368 Yes بيمارستان گلستان اهواز، دفتر گروه داخلی، صندوق پستی 61355 M Khodadadi مهدی خدادادی 4000319475328460011476 No R Shirzadei رعنا شيرزادی 4000319475328460011477 No

fa اثر مصرف شير کم‌چرب، شير سويای غنی شده با کلسيم و مکمل کلسيم بر سطح آديپوسيتوکين‌ها در زنان غير يائسه‌ی دارای اضافه وزن و چاق Comparison of the Effects of Cows Milk, Fortified Soy Milk, and Calcium Supplement on Plasma Adipocytokines in Overweight and Obese Women پژوهشی Original چکيدهمقدمه: چاقی يک مشکل بهداشتی رو به افزايش است. بافت چربی، مولکول‌های فعالی را با نام آديپوسيتوکين‌ها ترشح می‌کند که در ايجاد اختلال‌های متابوليک مرتبط با چاقی از جمله بيماری‌های قلبی ـ عروقی نقش دارند. مطالعه حاضر با هدف مقايسه‌ی اثر مصرف شير کم‌چرب، شير سويای غنی شده با کلسيم و مکمل کلسيم بر سطح آديپوسيتوکين‌های سرم در زنان غير يائسه‌ی دارای اضافه وزن و چاق انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين کارآزمايی بالينی، 100 زن دارای اضافه وزن يا چاق غير يائسه‌ی سالم به صورت تصادفی به يکی از گروه‌های زير اختصاص يافته، به مدت 8 هفته بررسی شدند: 1)گروه شاهد: دريافت‌کننده‌ی 600-500 ميلی‌گرم کلسيم در روز 2) گروه مصرف کننده‌ی مکمل کلسيم که کلسيم را مانند گروه شاهد دريافت کردند به علاوه 800 ميلی‌گرم کلسيم در روز به شکل کربنات کلسيم 3) گروه مصرف‌کننده‌ی شير، 3 سروينگ در روز شير کم چرب 4)گروه مصرف‌کننده‌ی شير سويا، مصرف‌کننده‌ی 3 سروينگ در روز شير سويا (انرژی همه‌ی گروه‌ها 500 کيلو مصرف‌کننده‌ی کالری کمتر از نياز روزانه فرد بود). در ابتدای مطالعه و پايان هفته‌ی هشتم، شاخص‌های تن‌سنجی و آديپوسيتوکين‌های سرم اندازه‌گيری شدند. يافته‌ها: در ابتدای مطالعه‌ی لپتين و پروتئين Reactive (CRP) با تمام شاخص‌های تن‌سنجی به جز نسبت دور کمر به دور باسن (WHR) ارتباط مستقيم و آديپونکتين با WHR ارتباط معکوس داشت. پس از انجام مداخله، سطح لپتين، CRP و اينترلوکين-6 (IL-6) در همه‌ی گروه‌ها (به جز CRP در گروه شاهد) کاهش يافت (01/0 < P)، اما اختلاف آماری معنی‌دار بين تغييرات چهار گروه مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: رژيم‌های کم‌کالری می‌توانند سطح آديپوسيتوکين‌های پلاسما را کاهش دهند، اما کلسيم موجب هيچ‌گونه تغييرات اضافی نمی‌شود. AbstractIntroduction: Obesity is an escalating public health problem. Adipose tissue synthesizes and secretes a variety of biological molecules, termed adipocytokines that may contribute to obesity-linked metabolic abnormalities, including cardiovascular diseases. We compared the effects of cow¢s milk, calcium fortified soy milk and calcium supplement on adipocytokines in premenopausal overweight and obese women. Materials and Methods: In this clinical trial, 100 healthy overweight or obese premenopausal women were randomly allocated to one of the following dietary regimens for 8 weeks: 1) a control diet 2) a calcium- supplemented diet containing 800mg/d calcium carbonate 3) a high milk diet containing three servings of low fat milk or a 4) a soy milk diet containing three servings of calcium fortified soy milk (all of them providing a 500kcal/day deficit). At baseline and after 8 weeks, anthropometric indices and plasma leptin, adiponectin, TNFa, CRP, and IL-6 were measured. Results: Plasma CRP and leptin were significantly correlated with all anthropometric indices except for WHR, and plasma adiponectin had significant negative correlation with WHR at baseline. Although plasma leptin, CRP, and IL-6 decreased significantly in all groups (P<0. 01), except for CRP in the control group, there were no significant differences among four groups. Conclusion: Results showed that a 500kcal/d deficit diet has beneficial effects on plasma adipocytokines, but calcium intake, either as calcium carbonate or as milk, causes no differences, and merits further research. کلسيم، آديپوسيتوکين‌ها، اضافه وزن Calcium, Adipocytikines, Overweight 692 698 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-11&slc_lang=fa&sid=fa S. Faghih شيوا فقيه 4000319475328460011369 No M Hedayati مهدی هدايتی 4000319475328460011478 No A Abadi عليرضا ابدی 4000319475328460011479 No M Kimiagar سيدمسعود کيمياگر smkimiagar@yahoo.com 4000319475328460011480 Yes تهران، بلوار فرحزادی، ارغوان غربی، دانشکده‌ی علوم تغذيه و صنايع غذايی، گروه تغذيه بالينی

fa اثر ترکيب و ميزان فعاليت بدنی بر سطح اينترلوکين‌های 6 و 18 و پروتئين التهابی C و ارتباط آنها با شاخص مقاومت به انسولين The Effect of Body Composition and Physical Activity on Basal Levels of Insulin, Glucose, IL-18, IL-6 & CRP and Their Relationship with Insulin Resistance پژوهشی Original چکيدهمقدمه: مقاومت به انسولين نقطه‌ی مشترک بسياری از بيماری‌های التهابی است و با سطوح بالاتر از حد طبيعی نشانگرهای آن قابل شناسايی است. هدف از پژوهش حاضر تعيين عامل قويتر در بروز مقاومت به انسولين از بين بيتحرکی جسمانی و چاقی با توجه به تغيير سطح سرمی نشانگرهای آن پروتئين التهابی و اينترلوکين‌ها 6 و 8 بود. مواد و روشها: 32 مرد با ميانگين سن 52/2±81/24 سال، قد 85/6±5/175 سانتيمتر و تودهی بدن 11/20±77/81 کيلوگرم در اين مطالعه شرکت کردند. ميزان فعاليت بدنی آزمودنی‌ها با استفاده از پرسشنامهی فعاليت بدنی مشخص شد. آزمودنيها بر اساس ميزان فعاليت بدنی و نمايه‌ی توده‌ی بدن به چهار گروه چاق فعال، چاق غيرفعال، لاغر فعال و لاغر غيرفعال تقسيم شدند. نمونهی خون در ساعت 8 صبح برای تعيين غلظت ناشتای مقادير اينترلوکين‌ها 6 و 8 و پروتئين التهابی، گلوکز و انسولين سرم گرفته شد. يافتهها: افراد چاق دارای سطوح بالاتر اينترلوکين‌ها 6 و 8 و پروتئين التهابی سرم نسبت به افراد لاغر بودند. هيچ تفاوتی در سطح استراحتی نشانگرهای التهابی در افراد لاغر فعال و لاغر غيرفعال ديده نشد. در مقابل، ميانگين سطح استراحتی IL-18 در افراد چاق فعال و غيرفعال تفاوت معنيداری داشت (031/0 P=). سطح سرمی اينترلوکين‌ها 6 و 8 و پروتئين التهابی، انسولين و HOMA در آزمودنی‌های گروه چاق غير فعال با گروه‌های لاغر فعال و لاغر غيرفعال تفاوت معنيداری داشت. از بين شاخصهای التهابی، IL-18 همبستگی قويتری با شاخص مقاومت به انسولين داشت (54/0r= 001/0 P=). نتيجهگيری: چاقی عامل قويتری نسبت بيتحرکی جسمانی در بروز مقاومت به انسولين است. از طرف ديگر، فعاليت بدنی دارای اثر ضد التهابی است و می‌تواند اثر چاقی را در بروز مقاومت به انسولين کاهش دهد. Abstract: Introduction: Obesity and physically inactive lifestyles are associated with an increased risk for developing insulin resistance. It has been confirmed that insulin resistance is a common feature in many inflammatory diseases and can be recognized with overproduced levels of markers such as IL-6, IL-18 & CRP. The aim of this study was to determine whether obesity or inactivity are stronger factors in the develop mental insulin resistance, considering insulin resistance markers such as IL-6, IL-18 and CRP. Materials and Methods: Thirty-two healthy, male students participated in the present study, age 24. 8±2. 52 years, height 175. 47±6. 7, and weight 81. 64±20. 14). Weight and body fat were measured with the body composition set and levels of exercise was determined with the PA-Rscore questionnaire. All subjects based on body fat and levels of exercise were divided into 4 groups: Active obese(n=8), active, non-obese (n=8), inactive, obese (n=8) and inactive, non-obese (n=8). To determine fasting values of IL-6, IL-18, CRP, glucose and insulin blood samples were obtained at 8 a. m. Results: Obese subjects had higher resting levels of IL-6, IL18, CRP and insulin than lean subjects, with no significant difference between active lean and inactive lean subjects at resting levels of inflammatory markers. However there was a significant difference in the resting levels of IL-18 between active and inactive obese subjects (t=-2. 51 P=0. 031), and also a significant difference in resting levels of IL-6, IL-18,CRP, insulin and HOMA between inactive obese with active and inactive lean subjects, IL-18 having the strongest relationship with HOMA (r=0. 54 p=0. 001). Conclusion: Results indicated that obesity is a stronger factor than inactivity for development of insulin resistance. On the other hand, activity has anti-inflammatory effects, and hence can decrease the effects of obesity, in the development of insulin resistance. چاقی، مقاومت به انسولين، ميزان فعاليت بدنی، نشانگرهای التهابی Obesity, Insulin resistance, Levels of exercise, Inflammatory markers 699 706 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-12&slc_lang=fa&sid=fa S Amani Shalamzari صادق امانی شلمزادی 4000319475328460011370 No H Agha Alinejad حميد آقاعلی نژاد halinejad@modares.ac.ir 4000319475328460011481 Yes تهران، بزرگراه جلال‌آل‌احمد، دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده‌ی علوم انسانی، گروه تربيت بدنی و علوم ورزشی R Gharakhanlou رضا قراخانلو 4000319475328460011482 No M. Molanouri Shamsi مهديه ملانوری شمسی 4000319475328460011483 No K. Talebi Badrabadi کمال طالبی بدرآبادی 4000319475328460011484 No

fa Investigation on the Levels of IGF-I Receptor and IGF-I Binding Protein I in the Brain of Insulin Resistant Rats پژوهشی Original Abstract Introduction: There is limited knowledge available on the metabolism of glucose in the brain, an insulin insensitive organ. Insulin receptors hybridize with insulin like growth factor receptor (IGF-I) to transduce the signals in different areas of the brain. In this article we aimed at investigating whether the expression of IGF-I receptor and IGF-I binding proteins (IGFBP1) is changed in the brain of the diabetic animal model. Materials and Methods: To induce insulin resistance, adult wistar rats were fed with fructose in their drinking water (10%). The expression of IGF-I receptor and its binding protein were examined immunohistochemically. Results: Our findings demonstrated that the expression of IGF-I receptor and IGF-I binding protein were not changed in different areas of the brain in insulin resistant rats, compared to those in the control rats. Conclusion: The unchanged expression levels of IGF-I receptor and its binding protein I not imply the lack of involvement of the IGF-I signal transduction pathway in the insulin resistant brain, further investigations are to clarify the issue. Diabetes type II, Insulin Resistance, Brain, IGF binding protein I, IGF-I receptor 707 712 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-13&slc_lang=fa&sid=fa A. Parvaneh Tafreshi آزيتا پروانه تفرشی tafreshi@nigeb.ac.ir 4000319475328460011371 Yes پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتيک و زيست فناوری تهران، صندوق پستی 161-14965، دکتر آزيتا پروانه تفرشی R Jalal راضيه جلال 4000319475328460011485 No S Darvishalipour شميلا درويش علی پور 4000319475328460011486 No H Sepehri حوری سپهری 4000319475328460011487 No K Adeli خسرو عادلی 4000319475328460011488 No

fa اثر افزايش سن همراه با افزايش وزن بر قطر و درجه‌ی ناهمگونی اندازه‌ی سلول‌ها در بافت چربی نواحی مختلف بدن موش صحرايی Effects of Aging Associated with Weight Gain on The Cell Size and Heterogeneity of Different Fat Depots in The Rat پژوهشی Original چکيدهمقدمه: افزايش وزن سبب افزايش توده‌ی بافت چربی بدن می‌شود که به طور عمده بخاطر افزايش قطر سلول‌های چربی است. قطر سلول‌های چربی از شاخص‌های مهم ميزان متابوليسم آن است. هدف از اين مطالعه تعيين اثر افزايش سن توام با افزايش وزن بر اندازه‌ی سلول‌های چربی نواحی مختلف بدن بود. مواد و روش‌ها: بافت‌های چربی از نواحی زيرجلدی (SC)، رتروپريتونئال (RP)، پری‌رنال (PR)، پروگزيمال اپيديديم (PE) و ديستال اپيديديم (DE) از دو گروه موش صحرايی با تفاوت سنی 30 روز و افزايش وزن 36% برداشته شد. قطر سلول‌های چربی با ميکروسکوپ مجهز به ميکرومتر اندازه‌گيری گرديد. درجه‌ی ناهمگونی اندازه‌ی سلول‌ها از روی شاخص ضريب پراکندگی از ميانگين قطر سلولی تعيين شد. يافته‌ها: در هر دو گروه قطر سلول‌های چربی بين نواحی مختلف تفاوت معنی‌داری نداشت. افزايش وزن موجب افزايش معنی‌داری در قطر سلول‌های چربی همه‌ی نواحی به استثنای RP شد. بيشترين و کمترين افزايش قطر سلول به ترتيب در نواحی PR و RP مشاهده شد. افزايش وزن تغيير معنی‌داری در درجه‌ی ناهمگونی اندازه‌ی سلول در بافت‌های مختلف ايجاد نکرد. نتيجه‌گيری: هنگام افزايش سن همراه با افزايش وزن سلول‌های چربی نواحی مختلف به يک اندازه دچار هيپرتروفی نمی‌شوند، به طوری‌که سلول‌های چربی اطراف اندام‌های با اهميت حياتی بيشتر مانند کليه و اندام توليد مثل بيش از سلول‌های چربی نواحی ديگر تأثير می‌پذيرند. يافته‌های اين مطالعه می‌تواند به شناخت بيشتر از رشد بافت چربی و بيماری‌های مرتبط با آن مانند اختلال‌های قلبی ـ عروقی و ديابت کمک کند. AbstractIntroduction: The mass of adipose tissue expands during weight gain mostly because of an increase in fat cell diameter, which is one of the most important determinants of tissue metabolism. The aim of this study was to examine the effects of aging associated with weight gain on cell size and heterogeneity of adipocytes at different fat depots. Materials and Methods: Adipose tissues were harvested from subcutaneous (SC), retroperitoneal (RP), perirenal (PR), proximal epididymal (PE) and distal epididymal (DE) regions of two groups of rats with a 30-day difference in age and 36% increase in body weight. Diameters of fat cells were measured using a microscope equipped with a calibrated micrometer. Cell size heterogeneity was deduced from coefficient of variation. Results: In both groups, no significant regional differences were observed in diameter of adipocytes in various fat depots. With the exception of the RP depot, the weight gain caused a significant increase in diameter of adipocytes in all other depots. The highest and the lowest increase were seen in PR and RP adipocyte diameter, respectively. The degree of heterogeneity of fat depots was not significantly altered by weight gain. Conclusion: Aging associated with weight gain leads to fat cell hypertrophy in a depot specific manner, and cells at depots close to survival organs such as kidney and gonads are more affected than those of the other depots. The results of this study can enhance current knowledge on adipose tissue mass expansion and its related health complications such as cardiovascular diseases and diabetes. بافت چربی، قطر سلول، افزايش وزن، افزايش سن، موش صحرايی Adipose tissue, Cell diameter, Weight gain, Aging, Rat 713 720 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-14&slc_lang=fa&sid=fa A. Ghorbani احمد قربانی ghorbani_ahmad@yahoo.com 400031947532846008923 Yes شيراز، ميدان ستاد، دانشکده‌ی پزشکی، طبقه‌ی 6، گروه فيزيولوژی M Varedi معصومه واردی 400031947532846008924 No GR Ranjbar Omrani غلامحسين رنجبر عمرانی 400031947532846008925 No

fa اثر عصاره‌ی اندام‌های هوايی گياه گزنه بر آزادسازی انسولين و پپتيد-C از رده‌ی سلول‌های بتای پانکراس موش صحرايی (RIN5F) و ميزان مصرف گلوکز توسط سلول‌های ماهيچه‌ی انسان Effect of Total Extract of Urtica Dioica on Insulin and C-Peptide Secretion From Rat (RIN5F) Pancreatic β Cells and Glucose Utilization by Human Muscle Cells پژوهشی Original چکيده<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US">مقدمه<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US">: در بررسی‌های متعدد تأثير عصاره‌ی الکلی گياه گزنه در کاهش قند خون نشان داده شده است. اين مطالعه با هدف تعيين سازوکار احتمالی تأثير عصاره‌ی گزنه در کاهش قند خون در سلول‌های ماهيچه‌ی انسان و سلول‌های پانکراس موش صحرايی <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">(RIN5F)<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US"> انجام شد. مواد و روش‌ها: سلول‌های بتای پانکراس و سلول‌های ماهيچه‌ی انسان در محيط کشت و درون فلاسک‌های متعدد آماده شدند. با تيمار عصاره‌ی الکلی گزنه با دوزهای 50، 100 و 200 ميکروگرم درون فلاسک‌های حاوی سلول‌های ماهيچه و با همين مقادير تيمار گزنه‌ی توأم با انسولين، درون دستهای ديگر از فلاسک‌های حاوی سلول‌های ماهيچه‌ی انسان، ميزان گلوکز فلاسک‌های مورد و شاهد در زمان‌های صفر، 60، 120، 180 دقيقه سنجش شد. درون فلاسک‌های سلول‌های بتای پانکراس <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">RIN5F<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US"> نيز دوزهای مورد اشاره از عصاره‌ی گزنه تيمار و در زمان‌های صفر، 60، 120، 180 دقيقه غلظت انسولين و پپتيد-<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">C<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US"> اندازهگيری شد. يافته‌ها: ميانگين گلوکز گروه‌های محيط سلولی ماهيچه‌ی انسان با افزودن عصاره‌ی گزنه به تنهايی و يا با انسولين در مقادير و زمان‌های ذکر شده تغيير معنی‌دار پيدا نکرد. ميزان انسولين در محيط‌های سلولی پانکراس در گروه‌های مختلف گزنه و زمان‌های مختلف ميکروگرم بر ميلی‌ليتر 2/0 و پايين‌تر بود. ميزان پپتيد<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">C-<span dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US"> اندازه‌گيری شده در گروه 50 ميکروگرم در فواصل زمانی مورد اشاره 31/0، 33/0 ،86/0، 8/0 و در گروه 100 ميکروگرم 7/0، 2/0، 4/0، 39/0 و 200 ميکروگرم 32/0، 33/0، 93 /0 و77/0 ميکروگرم در ميلی‌ليتر بود (تغيير غير معنی‌دار). نتيجه‌گيری: يافته‌های حاصل از اين مطالعه نشان داد که عصاره‌ی الکلی گزنه موجب افزايش حساسيت به انسولين در سطح سلول‌های عضلانی و نيز تحريک ترشح انسولين از سلول‌های بتای پانکراس در موش‌های صحرايی <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">RIN5F<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-fareast-language: EN-US"> نمی‌شود. به نظر نمی‌رسد تأثير گياه گزنه در کاهش قندخون از طريق سازوکار‌های مورد نظر اين مطالعه باشد. AbstractIntroduction: The hypoglycemic effects of the Uritca Dioica (UD) extract, used for treatment of diabetes mellitus for many centuries, have been documented in several studies. The present study was designed to determine the possible mechanisms of hypoglycemic effects of UD on human muscle cells and RIN5F rat pancreatic b cells. Materials and Methods: In the cell culture laboratory of the <place w:st="on"><placename w:st="on">Drug</placename> <placename w:st="on">Applied</placename> <placename w:st="on">Research</placename> <placetype w:st="on">Center</placetype></place>, pancreatic b cells and human muscle cells were prepared in multiple flasks containing culture media. Alcoholic extract of UD at concentrations of 50, 100 and 200 mg/mL were added to muscle cell flasks. The same concentrations of extract plus insulin were added to other muscle cell flasks. Glucose levels were measured in the flasks before and after 60, 120 and 180 minutes after adding of extract. Also the same concentrations of UD were added to flask containing RIN5F rat pancreatic b cells, and insulin and C-peptide level were measured at 0, 60, 120 and 180 minutes. Results: Mean glucose level in the muscle cell media with UD alone and UD plus insulin, at the concentrations and time intervals mentioned, did not change significantly. Insulin levels in pancreatic cells media, before and after applying of UD at different concentrations, and at different times was ≤0. 2 µg/ml. C-peptide (µg/ml) levels in these medias with a dose of 50 µg/ml of UD and at above mentioned times were 0. 31, 0. 33, 0. 86 and 0. 8 at concentration of 100 µg/mL they were 0. 7, 0. 2, 0. 4 and 0. 39, and at concentration of 200 µg/mL were 0. 32, 0. 33, 0. 93, 0. 77 respectively (Nonsignificant changes). Conclusion: The results of the present study showed that alcoholic extract of UD was unable to increase insulin sensitivity in muscle cells and/or increase insulin and C-peptide secretion from RIN5F pancreatic b cells. It seems that hypoglycemic effects of UD were not mediated through the proposed mechanisms of this study. ديابت، گزنه، کشت سلولی، پپتيد-C، انسولين Diabetes Mellitus, Urtica dioica, Culture Media, C-peptide, Insulin 721 727 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-799-15&slc_lang=fa&sid=fa M Mobasseri مجيد مبصری 4000319475328460011372 No A. Bahrami امير بهرامی t.u.end.d@tbzmed.ac.ir 4000319475328460011489 Yes تبريز، خيابان گلگشت، بيمارستان امام رضا (ع)، بخش غدد درون‌ريز، دکتر امير بهرامی N Zargami نصرت اله ضرغامی 4000319475328460011490 No A Aliasgarzadeh اکبر علی عسگرزاده 4000319475328460011491 No M Rhmati محمد رحمتی 4000319475328460011492 No A. Delazar عباس دل آذر 4000319475328460011493 No F Najafipoor فرزاد نجفی پور 4000319475328460011494 No M Niafar ميترا نيافر 4000319475328460011495 No N Agamohmmadzadeh ناصر آقامحمدزاده 4000319475328460011496 No