Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa ارتباط روی سرم با استرس اکسيداتيو، غلظت انسولين و مقاومت به انسولين در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 Relationship Between Serum Zinc and Insulin Concentration, Insulin Resistance and Oxidative Stress in Postmenopausal Diabetic Women پژوهشی Original مقدمه: متابوليسم روی که يکی از ريزمغذی‌های ضروری است در بيماری ديابت تغيير می‌کند. مطالعه‌ها نشان داده‌اند که بين روی و هر دو نوع�ديابت، ديابت نوع 1 (ديابت وابسته به انسولين) و ديابت نوع 2 (ديابت غير وابسته به انسولين) ارتباط وجود دارد. هم‌چنين، افزايش پراکسيداسيون ليپيد در بيماران ديابتی باعث توليد مالون‌دی‌آلدئيد (MDA) می‌شود. اين مطالعه با هدف تعيين وجود ارتباط روی سرم با استرس اکسيداتيو (MDA)، غلظت انسولين و مقاومت به انسولين در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر يک مطالعه‌ی مقطعی ـ تحليلی است که در 45 زن ديابتی و 45 زن سالم با محدوده‌ی سنی 60-45 سال و نمايه‌ی توده‌ی بدن (BMI) 30-25�کيلوگرم بر متر مربع انجام شد. ميزان قند خون، روی، انسولين، مقاومت به انسولين و MDA سرم در هر دو گروه اندازه‌گيری شدند. از آزمون تی مستقل برای مقايسه‌ی ميانگين‌ها و از ضريب همبستگی پيرسون برای بررسی همبستگی متغيرها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: در گروه زنان بزرگسال ديابتی بين روی با انسولين سرم (06/0- =r) و مقاومت به انسولين (02/0- =r) ارتباط آماری معنی‌داری مشاهده نشد. هم‌چنين، بين روی با MDA در گروه زنان بزرگسال ديابتی نيز ارتباط آماری معنی‌داری ديده نشد (09/0- =r). نتيجه‌گيری: بين روی سرم با استرس اکسيداتيو، انسولين و مقاومت به انسولين در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 ارتباط آماری معنی‌داری مشاهده نشد. AbstractIntroduction: The metabolism of Zine (Zn), an essential nutrient, changes in diabetes. It has been shown that there is a relationship between Zn and both, type 1 or insulin-dependent diabetes mellitus (IDDM) and type 2 or non-insulin-dependent diabetes mellitus (NIDDM). Increased lipid peroxidation in diabetic patients leads to MDA production. This study aimed to investigate relationships between serum Zn concentration and insulin, insulin resistance and oxidative stress in postmenopausal diabetic women. Materials and Methods: We studied 45 diabetic women and 45 healthy ones (controls) with BMI 25-30 kg/m2 and age 45-60 y. Fasting blood sugar (FBS), serum zinc, insulin, insulin resistance and MDA were determined in both groups. Results: There were non significant correlations between Zn, insulin (r= -0.06) and insulin resistance (r = -0.027) and MDA (r = -0.09) as well in diabetic group. Conclusion: There were no significant relationships between serum zinc and insulin, insulin resistance and MDA in postmenopausal diabetic women. روی، استرس اکسيداتيو، انسولين، ديابت نوع 2 Type 2 diabetes mellitus, Zinc , Oxidative stress, Insulin 485 489 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-78&slc_lang=fa&sid=fa M Taghdir مريم تقدير 4000319475328460011353 No M Jalali محمود جلالی jalalikh@sina.tums.ac.ir 4000319475328460011426 Yes گروه تغذيه و بيوشيمی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، کدپستی 6446-14155 A Djazayeri سيد ابوالقاسم جزايری 4000319475328460011427 No M Ashourpour مهکامه عاشورپور 4000319475328460011428 No A Rajab اسدا... رجب 4000319475328460011429 No انجمن ديابت ايران، تهران M Sepandi مجتبی سپندی 4000319475328460011430 No M Zareei مهناز زارعی 4000319475328460011431 No

fa بررسی تأثير آموزش پياده‌روی بر کنترل قند خون بيماران زن مبتلا به ديابت نوع2 بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی The Effect of Educational Program Walking Based on Health Belief Model on Control Suger in Woman by Type 2 Diabetics پژوهشی Original چکيدهمقدمه: با توجه به کاربرد تئوری‌ها و مدل‌های آموزش بهداشت، هدف او مطالعه‌ی حاضر بررسی تأثير آموزش پياده‌روی بر کنترل قند خون بيماران زن مبتلا به ديابت نوع 2 بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی بوده است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يک مطالعه‌ی نيمه‌تجربی و آينده‌نگر است که در آن 88 نفر از بيماران زن مبتلا به ديابت نوع 2 شرکت داشتند. ابزار گرداوری داده‌ها پرسشنامه‌ی تنظيم شده بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی، چک‌ليست برای ثبت عملکرد بيماران، ميزان هموگلوبين گلبول (HbA1c) و قند خون آنها بود. قبل از انجام مداخله‌ی آموزشی پرسشنامه و چک‌ليست برای ثبت آزمايش HbA1c و قند خون برای هر دو گروه تکميل و بيماران گروه مورد در 4 جلسه به مدت يک ماه برنامه‌ی آموزشی را دريافت کردند هم‌چنين، 1 و 2 ماه بعد از اتمام مداخله‌ی آموزشی دو جلسه‌ی پيگيری برگزار شد و 3 ماه بعد از مداخله‌ی آموزشی هر دو گروه شاهد و مورد پرسشنامه و چک‌ليست مربوط را تکميل کردند و در نهايت، داده‌ها تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: يافته‌های پژوهش نشان داد که بين ميانگين نمره‌ی مربوط به متغيرهای اجزای مدل اعتقاد بهداشتی (حساسيت، شدت، منافع و موانع درک شده) در دو گروه مورد و شاهد در خصوص انجام پياده‌روی قبل و بعد از مداخله‌ی آموزشی اختلاف معنی‌داری وجود دارد. هم‌چنين، گروه مورد نسبت به گروه شاهد عملکرد بهتری در خصوص انجام پياده‌روی در ۳ ماه بعد از پايان برنامه‌ی آموزشی داشت به طوری که ميزان HbA1c ( از 59/9 به 63/8% 3 ماه پس از مداخله‌ی‌ آموزشی) و قندخون (از 63/184 قبل از مداخله به 29/151 ميلی‌گرم بر دسی‌ليتر 3 ماه پس از مداخله‌ی آموزشی) نيز کاهش چشمگيری داشت که از نظر آماری معنی‌دار است (001/0>P). نتيجه‌گيری: تدوين برنامه‌ی آموزش پياده‌روی برای بيماران ديابتی برای کنترل قندخون با استفاده از مدل اعتقاد بهداشتی بسيار سودمند و اثربخش است. ضمن اين که در اجرای اين برنامه‌ها کنترل، پايش و پيگيری آموزشی توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: The purpose of this study was to determine the effect of an educational program, based on Health Belief Model (HBM), on control sugar in women with type 2 diabetes. Materials and Method: This perspective, quasi-experimental intervention study was carried out on 88 women with type 2 diabetes. Data was collected using a questionnaire based on the health belief model, a checklist related to patient practices and recording patient HbA1c and FBS levels. All group completed the questionnaire and checklist. Results were documented before and three months after intervention. The patients of the experimental group participated in 4 educational classes during the one month of intervention and again two months after, with 2 sessions as the follow up of the intervention. Data were collected and analyzed. Results : Our findings indicated that mean scores of HBM Model variables, i.e susceptibility, severity, benefit and barriers perceived, were significantly increased in the experimental group compared to controls after intervention. Also, behavioral walking, rates of HbA1c (before intervention - 9.59%, after three months - 8.63%) and FBS levels (before intervention 184.63, after three months 151.29) improved significantly among the experimental group, compared to controls (p<0/001). Conclusion: Applying the HBM Model proved is very effective in developing an educational program for diabetics, to control their blood sugar and enhance walking. Besides such programs, follow up education for controlling and monitoring are highly recommended. ديابت نوع 2، پياده‌روی، مدل اعتقاد بهداشتی Type 2DM, Walking, Health Belief Model 490 499 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-79&slc_lang=fa&sid=fa M shamsi محسن شمسی 400031947532846008118 No دانشکده‌ی پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک G sharifirad غلامرضا شريفی راد sharifirad@hlth.mui.ac.ir 400031947532846008119 Yes اصفهان ـ خيابان هزارجريب ـ دانشگاه علوم پزشکی اصفهان ـ دانشکده بهداشت گروه بهداشت عمومی A kachoyee علی کچويی 400031947532846008120 No دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان A hassanzadeh اکبر حسن زاده 400031947532846008121 No دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

fa اثر درمان عفونت هليکوباکترپيلوری بر کنترل کوتاه‌مدت قند‌خون در بيماران ديابتی نوع 2 Effect of Helicobacter Pylori Eradication on Short-Term Control of Glycemia in Patients with Type 2 Diabetes Mellitus پژوهشی Original چکيدهمقدمه: ديابت شيرين (مليتوس) يکی از شايع‌ترين بيماری‌های غدد درون‌ريز است که کنترل دقيق آن به منظور جلوگيری از بروز جدی مهم است. هليکوباکترپيلوری نيز از شايع‌ترين عفونت‌های باکتريايی مزمن در دنيا است و در بعضی از مطالعه‌ها، بيماران آلوده به عفونت هليکوباکترپيلوری نيازمند دوزهای بالاتر انسولين بوده و حتی سطح سرمی بالاتر ((HbA1c نسبت به بيماران غيرآلوده به عفونت داشتند. اين مطالعه به منظور ارزيابی اثر درمان عفونت ناشی از هليکوباکترپيلوری بر کنترل قند خون بيماران ديابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: بيماران مبتلا به ديابت مليتوس که آزمون تنفسی اوره‌آز مثبت داشتند، به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسيم شدند. گروه اول به عنوان گروه مورد که از نظر درمان عفونت هليکوباکترپيلوری درمان می‌شدند و گروه دوم به عنوان کرده شاهد پيگيری شدند. در تمام بيماران HbA1c و FBS در شروع مطالعه و سه ماه بعد کنترل شد. يافته‌ها: 19 بيمار در گروه مورد و 22 بيمار در گروه شاهد به طور کامل بررسی شدند. کاهش متوسط HbA1c و FBS در دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت. نتيجه‌گيری: در مطالعه‌ی حاضر درمان عفونت هليکوباکترپيلوری در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2، نقشی در کنترل کوتاه‌مدت بيماری نداشت. شايد انجام مطالعه‌های جديد با تعداد نمونه‌ی بيشتر و پيگيری طولانی‌مدت و اجتناب از متغيرهای مخدوش‌کننده که بر افزايش قندخون اثر دارند، بتواند نقش هليکوباکترپيلوری را در کنترل ديابت بهتر نشان دهد. AbstractIntroduction: Precise control of diabetes mellitus, one of the most prevalent endocrine diseases, is important for prevention of serious vascular complications. Helicobacter pylori (H. pylori) is one of the most common chronic bacterial infections in the world and data reveals that diabetic patients with concomitant H. pylori infection require higher doses of insulin, despite which they have higher levels of HbA1c than their uninfected counterparts. Our study was hence designed to assess the effect of H. pylori eradocatopmon hyperglycemia control in diabetic patients. Materials and Methods: Between January and June 2005, patients with type 2 diabetes mellitus and positive urea breath tests, were randomly allocated into two groups, the first treated for H. pylori infection (cases) and the second served as controls. HbA1c and FBS were measured in all patients at initiation of study and three months later. Results: The study included 19 cases and 22 controls. Mean decrease of HbA1c and FBS in the two groups showed no significant differences. Conclusion: Study results indicate that treating H. pylori in patients with type 2 diabetes mellitus has no role in short-term control of the disease. In most studies numbers and types of evaluated cases have limitations, and results differ. More extensive studies, using long term randomized clinical trials-term are recommendated. ديابت شيرين (مليتوس)، هليکوباکترپيلوری، هموگلوبين گليکوزيله (HbA1c) Diabetes mellitus, H. pylori, HbA1c 500 503 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-80&slc_lang=fa&sid=fa J Moghimi جميله مقيمی e-mail:malekmoj@yahoo.com 400031947532846008122 Yes سمنان بلوار 17 شهريور ـ بيمارستان فاطميه M Malek مجتبی ملک 400031947532846008123 No بخش داخلی، بيمارستان فاطميه، دانشگاه علوم پزشکی سمنان S Mousavi شاهرخ موسوی 400031947532846008124 No بخش داخلی، بيمارستان فاطميه، دانشگاه علوم پزشکی سمنان m Babaei مهدی بابايی 400031947532846008125 No بخش داخلی، بيمارستان فاطميه، دانشگاه علوم پزشکی سمنان J Toussy جعفر طوسی 400031947532846008126 No ) بخش پاتولوژی، بيمارستان فاطميه، دانشگاه علوم پزشکی سمنان،

fa سطح سرمی 25 هيدروکسی ويتامينD و عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی نوع 2 Serum 25 Hydroxy Vitamin D3 and Laboratory Risk Markers of Cardiovascular Diseases in Type 2 Diabetic Patients پژوهشی Original چکيدهمقدمه: کمبود سطح ويتامين D در تمام دنيا شايع است و رابطه‌ی ثابت شده‌ای با افزايش شيوع ديابت نوع 2، سندرم متابوليک، مقاومت به انسولين، و احتمالاً خطر بروز بيماری‌های قلبی ـ عروقی دارد. هدف از اين مطالعه بررسی رابطه‌ی کمبود 25 هيدروکسی ويتامين D با عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی نوع 2 بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی مقطعی در 119 بيمار سرپايی مبتلا به ديابت نوع 2 در مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز مشهد انجام شد. ابتدا بيماران دارای شرح حال مثبت بيماری‌های قلبی ـ عروقی حوادث مغزی و بيماری‌های عروق محيطی از سايرين جدا شدند. در ساير بيماران اقدام‌های تشخيصی برای تأييد يا رد اين بيماری‌ها انجام شد. از تمام بيماران نمونه برای بررسی سطح سرمی پروتئين C-reactive protein، آلبومين ادراری، انسولين، هموسيستئين، قندخون ناشتا و هموگلوبين گليکوزيله، اسيداوريک، ليپيدها و سطح ويتامين D گرفته شد و رابطه‌ی سطح ويتامين D با بيماری‌های قلبی ـ عروقی و سطح آزمايشگاهی عوامل‌های خطرساز اين بيماری‌ها سنجيده شد. يافته‌ها: سن متوسط بيماران 2/11±3/55 سال و متوسط سطح سرمی ويتامين D ، 6/21±4/32 نانوگرم در ميلی‌ليتر بود. شيوع کمبود ويتامين D در بيماران 1/26% ارزيابی شد که اين ميزان تفاوت معنی‌داری با گروه شاهد سالم همزمان نداشت (12/0=P). در مجموع، 36 (3/30%) از بيماران درگيری قلبی ـ عروقی داشتند. رابطه‌ی کمبود ويتامين D با اين درگيری معنی‌دار نبود (11/0=P). بيماران دچار کمبود ويتامين D تفاوت واضحی در نمايه‌ی توده‌ی بدن (003/0=P)، وجود سندرم متابوليک (05/0=P)، سطح CRP (009/0=P)، ميکرآلبومينوری (04/0=P) و ميزان فيلتراسيون گلومرولی (02/0=P) در مقايسه با بيماران دارای سطح طبيعی ويتامين D داشتند. سطح ويتامين D رابطه‌ای با ميزان قندخون ناشتا، هموگلوبين گليکوزيله، پروفايل چربی‌ها، هموسيستئين، اسيداوريک و ميزان مقاومت به انسولين نداشت. نتيجه‌گيری: رابطه‌ی آماری معنی‌دار بين کمبود ويتامين D و عوامل‌های خطرساز قلبی ـ عروقی وجود دارد، ويتامين D به نظر می‌رسد در سلامت سيستم قلبی ـ عروقی نقش داشته باشد. AbstractIntroduction: Vitamin D deficiency is prevalent worldwide. Low 25 hydroxyvitamin D3 concentration is inversely associated with type 2 diabetes, metabolic syndrome, insulin resistance, and probably cardiovascular disease. The objective of this study was to evaluate of association between vitamin D deficiency and cardiovascular risk factors among diabetic patients. Materials and Methods: This cross-sectional study, which investigated 119 type 2 diabetes patients, was conducted in Mashhad between December 2007 and March 2008. Coronary, cerebrovascular and peripheral vascular diseases in the subjects were confirmed, and blood biochemical parameters, including laboratory risk markers of cardiovascular disease were determined. Serum 25 (OH) D was measured during winter to determine the correlation between vitamin D deficiency and cardiovascular prevalent and the laboratory variables. Results: Mean patient age was 55.3±11.2 years. Mean 25 (OH) D concentration was 32.4±21.6 ng/ml. Prevalence of vitamin D level / deficiency D was 26.1% among diabetic patients, difference with control group not being significant (P=0.12). Overall, 36 (30.3%) patients were positive for coronary vascular disease (CVD). The correlation between hypovitaminosis D and CVD was not significant (p=0.11). Patients with vitamin D deficiency had significant differences in body mass index (P=0.003), metabolic syndrome (P=0.05), high sensitive CRP (P=0.009), microalbuminuria (P=0.04), and glumerolar filtration rate (P=0.02) compared with patients with sufficient vitamin D FBS, HbA1c, lipid profiles, homocysteine, uric acid and insulin resistance were not related to vitamin D deficiency. Conclusion: Results showed an association between hypovitaminous D and coronary risk markers indicating the importance of this vitamin in cardiovascular health. ويتامين D، ديابت،HSCRP ، بيماری‌های قلبی ـ عروقی Vitamin D, Diabetes, Cardiovascular disease, HsCRP 504 509 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-81&slc_lang=fa&sid=fa S Bonakdaran شکوفه بنکداران dr.bonakdaran@yahoo.com 400031947532846008127 Yes مشهد، خيابان احمدآباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم A Varasteh عبدالرضا وارسته 400031947532846008128 No مرکز تحقيقات ايمونولوژی، پژوهشکده‌ی بوعلی مشهد M Khaajeh-Dalouie محمد خواجه دلويی 400031947532846008129 No بخش اجتماعی، بيمارستان قائم مشهد

fa ارتباط سطوح سرمی دهيدرواپی‌اندروسترون و دهيدرواپی‌اندروسترون سولفات با شاخص‌های تن‌سنجی در زنان با درجه‌های مختلف چاقی Relationship between DHEA and DHEA-S with Anthropometric Indices in Women with Different Grades of Obesity پژوهشی Original چکيدهمقدمه: دهيدرواپی‌اندروسترون (DHEA) و دهيدرواپی‌اندروسترون سولفات (DHEA-S) فراوان‌ترين استروئيد‌های موجود در سرم انسان هستند. هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط سطوح سرمی دهيدرواپی‌اندروسترون و دهيدرو‌اپی‌اندروسترون سولفات با شاخص‌های تن‌سنجی در زنان دارای درجه‌های مختلف چاقی بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی مقطعی، 35 زن با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/24-5/18 کيلوگرم بر مترمربع به عنوان گروه دارای وزن طبيعی، 33 زن با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/29-25 دارای اضافه وزن، 36 زن با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/34-30 دچار چاقی درجه‌ی 1، 33 زن با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/39-35 درجه‌ی 2 و 33 زن با نمايه‌ی توده‌ی بدن بيشتر از 40 کيلوگرم بر مترمربع به عنوان دارای چاقی درجه‌ی 3 بررسی شدند. نمايه‌ی توده‌ی بدن از تقسيم وزن (کيلوگرم) بر قد (مترمربع) محاسبه شد. سطوح سرمی دهيدرواپی‌آندروسترون و دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات، هورمون رشد و گلوکز به ترتيب با روش ايمونواسی و گلوکزاکسيداز اندازه‌گيری شدند. يافته‌ها: همبستگی منفی و معنی‌داری بين غلظت سرمی دهيدرواپی‌اندروسترون و سن در گروه دارای وزن طبيعی (45/0- = r و 006/0P=)، دچار اضافه وزن (41/0- = r و 01/0P=)، چاق درجه‌ی 1 (40/0- = r و 015/0P=)، چاق درجه‌ی 2 (39/0- = r و 02/0P=) و چاق درجه‌ی 3 (35/0- = r و 04/0P=) مشاهده شد. هم‌چنين، همبستگی منفی و معنی‌داری بين غلظت سرمی دهيدرو‌اپی‌اندروسترون سولفات و سن در گروههای دارای اضافه وزن (39/0- = r و 019/0P=)، چاق درجه‌ی 1 (45/0- = r و 005/0P=) و چاق درجه‌ی 2 (39/0- = r و 02/0P=) مشاهده شد. ارتباط مثبت و معنی‌داری بين دهيدرواپی‌اندروسترون و جثه‌ی افراد در گروههای چاق درجه‌ی 1 و 2 و 3 مشاهده شد. ارتباط مثبت و معنی‌داری نيز بين دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات و جثه‌ی افراد در گرو‌ههای دارای اضافه وزن، چاق درجه‌ی 1 و چاق درجه‌ی 2 مشاهده شد. نتيجه‌گيری: سطح سرمی DHEA با افزايش درجه‌ی چاقی کاهش اما سطح سرمی DHEA-S افزايش می‌يابد. AbstractIntroduction: Dehydroepiandrosterone (DHEA) and dehydroepiandrosterone sulfate (DHEA-S) are the most abundant steroids in human plasma. The aim of this study was to evaluate the relationship between DHEA and DHEA-S and anthropometric indices in women with different grades of obesity. Materials and Methods: This cross- sectional study investigated 170 women 35 normal weight (BMI= 18.9-24.9), 33 overweight, (BMI = 25-29.9) as 36 women (BMI= 30-34.9) as obese grade I, 33 (BMI = 35-39.9) as obese grade II and 33 (BMI≥40) as obese grade III. Body mass index was defined as weight in kilograms divided by the square of the height in meters. Serum levels of dehydroepiandrosterone, dehydroepiandrosterone sulfate and glucose were measured by commercially available enzyme immunoassay kits and the glucose oxidase method, respectively. Results: There was a negative and significant correlation between DHEA and age in the normal (r=-0.457, P=0.006) overweight (r=-0.414, P=0.017) obese I(r=-0.402, P=0.015) obese II(r=-0.391, P=0.024) and obese III (r=-0.354, P=0.043) groups, respectively. Also a negative and significant correlation was found between DHEA-S and age in overweight (r=-0.394, P=0.019), obese grade I (r=-0.455, P=0.005) and obese grade II (r=-0.390, P=0.023) groups respectively. We found a positive and significant correlation between DHEA and frame size in individuals of the Obese I, Obese II and Obese III groups, and also a positive and significant correlation between DHEA-S and frame sizes in individuals of these three groups. Conclusion: Results showed that serum levels of DHEA decrease with increasing grades of obesity, whereas serum levels of DHEA-S increase with increasing obesity. چاقی، نمايه‌ی توده‌ی بدن، دهيدرواپی‌اندروسترون، دهيدرواپی‌اندروسترون سولفات، شاخص‌های تن‌سنجی Obesity, BMI, DHEA and DHEA-S, Anthropometric Indices 510 520 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-82&slc_lang=fa&sid=fa قربان محمدزاده 400031947532846008130 No گروه بيوشيمی بالينی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز نصرت اله ضرغامی zarghami@tbzmed.ac.ir 400031947532846008131 Yes مرکز تحقيقات کاربردی دارويی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، صالح زاهدی اصل 400031947532846008132 No پژوهشکده‌ی علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی فرهاد حسين پناه 400031947532846008133 No پژوهشکده‌ی علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی

fa موانع فردی اصلاح شيوه زندگی در نوجوانان چاق يا دارای اضافه وزن: يک مطالعه کيفی Personal Barriers to Life Style Modification in Overweight/Obese Adolescents: A Qualitative Study پژوهشی Original چکيدهمقدمه: . يافته‌های موجود، روند رو به رشد اضافه وزن و چاقی را در نوجوانان ايرانی نشان می‌دهند. با توجه به ضرورت شناخت دقيق از عوامل مؤثر بر اضافه وزن و چاقی در نوجوانان و همچنين محدوديت مطالعه‌های مشابه در ايران، مطالعه‌ی حاضر با هدف تبيين موانع فردی اصلاح شيوه‌ی زندگی در نوجوانان چاق و دارای اضافه وزن انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی کيفی با رويکرد نظريه‌ی مبتنی بر زمينه انجام شد. مشارکت‌کنندگان 35 نوجوان (19 دختر و 16 پسر) چاق يا دارای اضافه وزن، در گروه سنی 17-15 سال بودند. برای آگاهی از تجربه‌های نوجوانانی که متعلق به گروه‌های مختلف اجتماعی ـ اقتصادی بودند، نمونه‌گيری از دو منطقه‌ی شمالی و جنوبی شهر تهران و از بين دانش‌آموزان دبيرستان‌ها انجام شد. به منظور جمع‌آوری اطلاعات، 5 بحث گروهی و 10 مصاحبه‌ی عميق بدون ساختار انجام شد. همه‌ی مصاحبه‌ها و بحث‌های گروهی ضبط شده و بلافاصله پس از اتمام آنها روی کاغذ آورده شدند. فرايند آناليز داده‌ها به طور همزمان و با استفاده از روش اشتراوس و کوربين انجام شد. يافته‌ها: بر اساس تجزيه و تحليل محتوايی داده‌ها رضايت‌مندی از شرايط، اولويت درس، ضعف اراده، تجارب منفی، عزت نفس پايين و عدم کنترل درک شده، مهم‌ترين موانع فردی اصلاح شيوه‌ی زندگی در نوجوانان بودند. نتيجه‌گيری:يافته‌های پژوهش حاضر، نشانگر، موانع فردی اصلاح شيوه‌ی زندگی و کاهش وزن در نوجوانان است. يافته‌های اين مطالعه می‌تواند کمکی مؤثر در زمينه‌ی طراحی مداخله‌های جامع اصلاح شيوه‌ی زندگی و پيشگيری از چاقی در نوجوانان باشد. AbstractIntroduction: Existing data show a rising prevalence of overweight and obesity among Iranian adolescents. Considering the lack of related studies from <place w:st="on"><country-region w:st="on">Iran</country-region></place>, the current study investigates personal barriers to life style Modification among overweight/obese adolescents. Materials and Methods: This is a qualitative study, conducted according to the grounded theory approach. Participants were 35 school children (19 girls and 16 boys), aged 15-17 years, who were either overweight or obese. To collect data, 5 semi-structured focus group discussions and 10 in-depth interviews were conducted. To obtain views across a range of socioeconomic backgrounds, two demographically diverse areas in <city w:st="on"><place w:st="on">Tehran</place></city> were selected, and in each area, participants were recruited from schools. All interviews and focus group discussions were audio recorded and transcribed verbatim. Data collection and analysis were done simultaneously according to the Strauss and Corbin analysis method. Results: Based on data analysis, positive perception of conditions, priority of studying, lack of willingness, negative experiences, low self-esteem, and perceived lack of control were the major personal barriers to adolescents’ healthy lifestyles. Conclusion: Study results demonstrated the main personal barriers for a healthy life style as perceived by adolescents, barriers that any effective interventions require to address for tackling overweight and obesity in adolescents. چاقی، شيوه‌ی زندگی، نوجوانان، مطالعه‌ی کيفی Obesity, Life style, Adolescents, Qualitative study 521 529 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-83&slc_lang=fa&sid=fa پريسا اميری 400031947532846008134 No گروه آموزش بهداشت، دانشگاه تربيت مدرس فضل اله غفرانی پور ghofranf@modares.ac.ir 400031947532846008135 Yes تهران، تقاطع بزرگراه جلال‌ آل‌احمد و شيخ‌فضل‌ا... نوری، زير پل نصر، دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده‌ی پزشکی، گروه آموزش بهداشت فضل اله احمدی 400031947532846008136 No گروه پرستاری، دانشگاه تربيت مدرس حيدرعلی هومن 400031947532846008137 No گروه روانشناسی، دانشگاه شهيد بهشتی فرهاد حسين پناه 400031947532846008138 No مرکز تحقيقات پيشگيری و درمان چاقی، پژوهشکده‌ی علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی سارا جلالی فراهانی 400031947532846008139 No مرکز تحقيقات پيشگيری و درمان چاقی، پژوهشکده‌ی علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی

fa بررسی قدرت پيش‌بينی بروز سندرم متابوليک بر اساس تعاريف MODIFIED ATP III و IDF توسط هر يک از مؤلفه‌های آن: يک بررسی آينده‌نگر 5/6 ساله در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران Evaluation of Power of Components of Metabolic Syndrome for Prediction of its Development: A 6.5 Year Longitudinal Study in Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS) پژوهشی Original مقدمه: هدف از اين مطالعه بررسی قدرت پيش‌بينی بروز سندرم متابوليک بر اساس تعاريف MODIFIED ATP III و IDF توسط هر يک از مؤلفه‌های آن بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی هم‌گروهی ـ مشاهده‌ای در 2279 فرد 20 ساله و بالا‌تر غير مبتلا به سندرم متابوليک براساس معيار ATPIII و 2310 فرد 20 ساله و بالاتر غير مبتلا به سندرم متابوليک براساس معيار IDF از افراد شرکت‌کننده در فاز يک مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران انجام شد. يافته‌ها: بعد از ميانگين 5/6 سال پيگيری، 462 نفر (231 مرد و 231 زن) براساس معيار ATP III و 602 نفر براساس معيار IDF (360 مرد و 242 زن) به سندرم متابوليک مبتلا شدند. در بين مبتلايان براساس معيار ATP III بالاترين نسبت شانس (Odds ratio) در مردان مربوط به چاقی مرکزی (6/5-2/1) 6/2 و در زنان مربوط به افزايش تری‌گليسريد (12/4-03/2) 8/2 بود. بالاترين مقدار Odd's ratio براساس معيار IDF در هر دو گروه مردان (7/3-2/2) 8/2 و زنان (3/4-9/1) 9/2 مربوط به افزايش تری‌گليسريد بود. سطح زيرمنحنی ROC برای مؤلفه‌های دورکمر، تری‌گليسريد و HDL-C در هر دو گروه مردان و زنان و براساس هر دو معيار، نزديک‌ترين سطح زير منحنی به سطح زير منحنی روک برای همه‌ی مؤلفه‌های سندرم متابوليک بود و سطح زير منحنی دو مؤلفه‌ی دور کمر و تری‌گليسريد و يا دور کمر و HDL-C براساس هر دو معيار در هر دو گروه تفاوت واضحی با سطح زير منحنی کل مؤلفه‌ها نداشت. نتيجه‌گيری: دو مؤلفه‌ی دور کمر و تری‌گليسريد و يا دور کمر و HDL-C می‌تواند قدرت پيش‌بينی به اندازه‌ی همه‌ی مؤلفه‌های سندرم متابوليک، برای بروز آن داشته باشد. بنابراين اندازه‌گيری دور کمر، تری‌گليسريد و HDL-C به عنوان جزيی از برنامه‌ی بيماريابی به منظور شناسايی افراد در معرض خطر ابتلا به سندرم متابوليک و عواقب ناشی از آن توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: This study amis at determining which components of the metabolic syndrome are the best predictors of its development. Material and Methods: In this cohort study, from the participants of the cross sectional phase of the Tehran Lipid and Glucose Study(TLGS), 2279 subjects (aged 20-87) who did not have the metabolic syndrome, based on modified ATP III criteria, and 2310 subjects (aged 20-87) without the metabolic syndrome according to IDF criteria were followed. Results: After a mean interval of 6.5 years, 462 and 602 new cases of the metabolic syndrome were diagnosed on basis of the modified ATP III and IDF criteria, respectively. The adjusted odds ratio for development of the metabolic syndrome by ATP III criteria was highest for central obesity in men, 2.8 (2.2-3.7) and for triglycerides in women, 2.8 (2.0-4.1). The adjusted odds ratio for development of the metabolic syndrome by IDF criteria was highest for triglycerides in both men and women, OR being: 2.8 (2.2-3.7) and 2.9 (1.9-4.3) respectively. The area under the ROC curves for waist circumference, triglycerides and <stockticker w:st="on">HDL</stockticker> were the highest. A model that included waist circumference and triglycerides or waist circumference and HDL predicted the metabolic syndrome as well as a model that included all five metabolic syndrome components. Conclusion: High risk subjects should undergo periodic screening, including measurement of waist circumference, triglycerides and plasma HDL, for timely prediction of development of metabolic syndrome. سندرم متابوليک، ATP III، IDF، مؤلفه‌ها، پيش‌بينی Metabolic Syndrome, ATP III, IDF, Components, Prediction 530 542 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-84&slc_lang=fa&sid=fa Z Heidari زهرا حيدری 4000319475328460011354 No مرکز تحقيقات غدد، پژوهشکده‌ی علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی F Hosseinpanah فرهاد حسين پناه 4000319475328460011432 No مرکز تحقيقات پيشگيری و درمان چاقی Y Mehrabi يداله محرابی 4000319475328460011433 No آمار زيستی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پرشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد بهشتی F Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 4000319475328460011434 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa جهش‌های احتمالی ژن تيروئيد پراکسيداز در کودکان مبتلا به کم‌کاری مادرزادی دايمی تيروئيد در استان اصفهان Potential Mutations of Thyroid Peroxidase Gene in Children with Congenital Hypothyroidism in Isfahan Province پژوهشی Original مقدمه: کم‌کاری مادرزادی تيروئيد، شايع‌ترين بيماری متابوليک و درون‌ريز، و يکی از علل بروز عقب‌افتادگی ذهنی در کودکان است. اين بيماری ممکن است در اثر جهش ژن‌های کدکننده‌ی آنزيم‌های دخيل در سنتز هورمون‌های تيروئيد رخ دهد که ديس هورمونوژنزتيروئيدی نام دارد. نقص در ژن تيروئيد پراکسيداز به عنوان متداول‌ترين عامل در بروز ديس هورمونوژنزتيروئيد مطرح است. هدف در اين مطالعه بررسی شيوع جهش‌های ژن تيروئيد پراکسيداز در کودکان مبتلا به ديس‌هورمونوژنز تيروئيد در استان اصفهان بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت مقطعی در روی 40 نوزاد مبتلا به کم‌کاری دايمی مادرزادی تيروئيد به دليل ديس هورمونوژنز تيروئيد انجام شد. استخراج DNA ژنوميک از نمونه‌ی خون اين بيماران به روش استاندارد اشباع نمک انجام شد. 17 ناحيه‌ی اگزونی ژن تيروئيدپراکسيداز تکثير شدند و محصولات PCR با روش غربالگری SSCP و تعيين توالی مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: يک جهش بدمعنی در موقعيت (G2669A) در اگزون 15 در يک بيمار، و7 پلی‌مورفيسم تک‌نوکلئوتيدی مختلف واقع در اگزون‌های 1، 7، 8، 11 و 15 ژن تيروئيد پراکسيداز يافت شد. نتيجه‌گيری: شيوع جهش در ژن تيروئيدپراکسيداز در اين مطالعه در مقايسه با ساير مطالعه‌های مشابه، کمتر بود. اين احتمال وجود دارد که جهش مربوط به اين ژن در بيماران مورد بررسی مربوط به نواحی اينترونی و تنظيمی باشد. علاوه بر اين، استفاده از روش‌های ديگر در کنار SSCP و بررسی ژن‌های ديگر دخيل در ديس‌هورمونوژنز تيروئيد در مطالعه‌های بعدی لازم به نظر می‌رسد. Introduction: Congenital hypothyroidism (CH), the most common congenital endocrine disorder in childhood and one of the causes of mental retardation, may be caused by defects in the enzymatic cascade of thyroid hormone synthesis, called thyroid dyshormonogenesis, of which thyroid peroxidase gene (TPO) mutations are one of the most common causes. The aim of this study was to assess frequency of TPO gene defects in patients with thyroid dyshormonogenesis in <place w:st="on"><city w:st="on">Isfahan</city></place> province. Materials and Methods: This was a cross sectional study conducted on 40 patients with permanent congenital hypothyroidism, due to thyroid dyshormonogenesis. Genomic DNA was extracted from the peripheral blood of these patients, using the salting out method. The 17 exonic region of the TPO gene was amplified and mutation screening was performed by single-strand conformational analysis (SSCP) and sequencing. Results: Results demonstrated one missense mutation in the (G2669A) location of exon 15 in one patient and seven different single nucleotide polymorphisms (SNPs) in exons 1, 7, 8, 11 and 15 of the TPO gene. Conclusion: Frequency of TPO gene mutation in this study was lower in comparison to other similar studies. It remains possible that in these patients, the disorder was caused by a TPO gene defect in regulatory or intronic regions. In addition, methods besides SSCP analysis and detection of other gene defects in thyroid dyshormonogenesis need to be further investigated in this field. کم‌کاری مادرزادی تيروئيد، ديس هورمونوژنز تيروئيد، ژن تيروئيد پراکسيداز، جهش، SSCP Congenital Hypothyroidism, Thyroid dyshormonogenesis, Thyroid peroxidase gene, Mutation, SSCP 543 552 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-85&slc_lang=fa&sid=fa S karimizare سکينه کريمی زارع 400031947532846008140 No F Soheilipour فهيمه سهيلی پور 400031947532846008141 No M.B. Karimipour مرتضی کريمی پور 400031947532846008142 No H Khanahmad حسين خان احمد شهرضا 400031947532846008143 No انستيتو پاستور ايران P. Yaghmayee پريچهر يغمايی 400031947532846008144 No L Kokabee ليلا کوکبی 400031947532846008145 No S Aminzadeh سپيده امين زاده 400031947532846008146 No انستيتو پاستور ايران M Hashemipour مهين هاشمی پور Hashemipour@med.mui.ac.ir 400031947532846008147 Yes اصفهان ـ خيابان خرم ـ مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم اصفهان M Amini مسعود امينی 400031947532846008148 No مرکز تحقيقات غدد درون ريز و متابوليسم دانشگاه علوم پزشکی اصفهان R Hadyan رضوانه هاديان 400031947532846008149 No

fa اثر ريکاوری فعال بر غلظت‌ اينترلوکين‌هاي6، 8، 10 و کراتين‌کيناز سرم پس از ورزش برون‌گرای شديد در دختران فعال The Effects of Active Recovery on Serum IL-6, IL-8, IL-10 and CK Concentrations After Eccentric Strenuous Exercise in Active Female پژوهشی Original مقدمه: هدف از اين مطالعه بررسی اثر انواع ريکاوری فعال و غيرفعال بر اينترلوکين‌های 6، 8 و 10 (IL-6، IL-8،IL-10) و کراتين‌کيناز (CK) سرم متعاقب يک وهله ورزش برون‌گرای شديد روی نوارگردان بود. مواد و روش‌ها: 28 دانشجوی دختر رشته‌ی تربيت بدنی (ميانگين سن 99/1±8/23 سال، قد 61/5±03/164 سانتی‌متر، توده‌ی بدن 23/8±21/58 کيلوگرم و درصد چربي86/4 ± 18/27 درصد) به صورت تصادفی در دو گروه ريکاوری فعال و غيرفعال قرار گرفتند. فعاليت بدنی شامل 30 دقيقه دويدن روی نوار گردان با شدت 80 تا 85% ضربان قلب بيشينه (MHR) (شيب 5- درصد) بود که در گروه ريکاوری فعال (AR) با 15 دقيقه دويدن با 50 تا 60% MHR روی نوار گردان و در گروه ريکاوری غيرفعال (PA) به شکل نشستن دنبال شد. پيش، بلافاصله پس از فعاليت و پس از ريکاوری نمونه‌ی خونی از آزمودنی‌ها برای اندازه‌گيری غلظت‌های اينترلوکين‌های 6، 8 و 10 و CK گرفته شد. يافته‌ها: هر دو گروه افزايش در سطوح سيتوکين‌ها را پس از ورزش و ريکاوری نشان دادند. تنها IL-10 پس از ورزش کاهش يافت. سطح سرمی IL-6 پس از ريکاوری در گروه AR بالاتر بود. هم‌چنين تفاوت معنی‌داری بين دو گروه در سطح سرمی IL-8 و IL-10 پس از ريکاوری مشاهده شد. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که افزايش سطح سرمی سيتوکين‌ها پس از ورزش ناشی از آسيبب عضلانی نيست. بنابراين، افزايش سيتوکين‌ها بعد از ريکاوری فعال احتمالاً به دليل اثر ضد التهابی آن‌ها است. Introduction: The purpose of this study was to investigate the effect of active recovery (AR) vs passive recovery (PR) on serum levels of interleukin 6 (IL)-6, IL-8, IL-10 and Creatine Kinase (CK) after eccentric strenuous exercise. Materials and Methods: Twenty-eight female students of physical education participated in this study, age (23.8±1.99) years, height 164.03±5.61 cm, weight 58.21 (8.23) kg and fat percent 27.18 (4.86)]. The subjects were randomly divided into two groups and completed a set of strenuous workouts, including a 30 min of treadmill downhill running (-5% grade) at 80-85% of Maximal Heart Rate (MHR), followed by AR for 15 min at 50-60% of MHR, or complete rest in the seated position (PR). Blood samples were collected pre- and post exercise, and after recovery in order to measure the levels of IL-6, IL-8, IL-10 and CK. Results: Both the AR & PR groups showed increase in the levels of serum cytokines after exercise and recovery, except IL-10 that decreased after exercise. IL-6 levels after recovery were higher in AR. Also, there were significant differences between the two groups after recovery in IL-8 and IL-10. Conclusion: The results show no significant differences in the levels of IL-6 in either group. It also seems that the post exercise increase in the levels of circulating cytokines is not due to the muscle damage, in spite of the increase in CK indicating that the increase of cytokines after AR is probably because of their anti-inflammatory effects. ريکاوری فعال، اينترلوکين 6، اسنترلوکين 8، اينترلوکين 10، ورزش برون‌گرا Active Recovery, IL-6, IL-8, IL-10, Eccentric exercise 553 560 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-86&slc_lang=fa&sid=fa H Agha Alinejad حميد آقاعلی نژاد halinejad@modares.ac.ir 4000319475328460011355 Yes تهران بزرگراه جلال آل احمد دانشگاه تربيت مدرس دانشکده ی علوم انسانی M Molanouri Shamsi مهديه ملانوری شمسی 4000319475328460011435 No M Azarbayjan محمدعلی آذربايجانی 4000319475328460011436 No M Rahimi علی رضا رحيمی 4000319475328460011437 No M Asghari Jafarabadi محمد اصغری جعفرآبادی 4000319475328460011438 No L Tofighi ليناسادات توفيقی 4000319475328460011439 No M Mirani سيده مرجان ميرانی 4000319475328460011440 No

fa نقش ديس‌ليپيدمی در کاهش شنوايی حسی ـ عصبی در کودکان The Role of Dyslipidemia in Sensorineural Hearing Loss in Children پژوهشی Original مقدمه: ارتباط ديس‌ليپيدمی با شنوايی به خصوص در کودکان که شواهد مرتبط موجود، بسيار کم و محدود به چند گزارش موردی است، بحث‌برانگيز به نظر ميرسد. مواد و روش‌ها: هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط ميان ديسليپيدمی و کاهش شنوايی حسی ـ عصبی در کودکان و نوجوانان 5 تا 18 ساله می‌باشد. مواد و روش‌ها: پرونده‌ی تمام بيماران 5 تا 18 ساله که از فروردين 86 تا فروردين 88 به درمانگاه غدد اطفال بيمارستان لقمان تهران مراجعه کرده بودند، بررسی شد. برای بيمارانی که در مدارک‌شان، پروفايل ليپيد وجود داشت و از نظر معيارهای مطالعه، واجد شرايط بودند، آزمايش ليپيد ناشتای سرم دوباره انجام شد و در صورت تأييد نتيجه‌ی قبلی، وارد مطالعه شدند. گزارش مربوط به (Pure Tone Audiometry)، درصد تفکيک گفتاری (speech discrimination score) و پروفايل ليپيد، بررسی شد. يافته‌ها: هنگامی که آناليز با کنترل سن و جنس انجام شد، هيچ ارتباط معنيداری ميان ديس‌ليپيدمی و کاهش شنوايی حسی ـ عصبی (SNHL) يافت نشد. هم‌چنين، رابطهای ميان ديسليپيدمی و SNHL در گروههای سنی مختلف نيز وجود نداشت. نتيجه‌گيری. با توجه به يافته‌های مطالعه حاضر، هيچ ارتباطی ميان ديسليپيدمی و SNHL در کودکان و نوجوانان 5 تا 18 ساله وجود ندارد. Introduction: The relationship between dyslipidemia and hearing is controversial, especially in children as data are scarce and limited to case reports. We sought to determine whether dyslipidemia is associated with sensorineural hearing loss (SNHL) in a group of 5-18 year old children and adolescents. Materials and Methods. Records of all 5 to 18 year old children who attended the pediatric endocrinology clinic of <placename w:st="on">Loghman</placename> <placetype w:st="on">Hospital</placetype> in <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city>, <country-region w:st="on">Iran</country-region></place>, between April 2007 and April 2009, were reviewed. Records with a lipid profile were obtaimed and following confirmation of their lipid profiles, they were enrolled if the results were the same as before (normal or dyslipidemic). Pure tone thresholds, speech discrimination score and lipid profiles were analyzed. Results. When controlled for age and sex, no associations between dyslipidemia and SNHL were found. There was also no statistically significant relationship between dyslipidemia and SNHL in different age groups. Conclusion. No association was found between dyslipidemia and SNHL in children and adolescents aged 5 to 18 years. کاهش شنوايی، حسی‌عصبی، ديس‌ليپيدمی، اختلال چربی، کودکان، نوجوانان Hearing loss, Sensorineural, Dyslipidemia, Children, Adolescent 561 567 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-87&slc_lang=fa&sid=fa S Anbari ساغر عنبری 4000319475328460011356 No D Isazadeh داود عيسی زاده 4000319475328460011441 No A Safavi Naieni سيدعباس صفوی نائينی abbas.safa@gmail.com 4000319475328460011442 Yes تهران بزرگراه شهيد چمران خيابان پروانه بيمارستان آيت ا... طالقانی بخش گوش و حقل و بينی M Alaie محمدرضا علائی 4000319475328460011443 No N Saadat نويد سعادت 4000319475328460011444 No A Abdi علی عبدی 4000319475328460011445 No

fa تأثير تمرين استقامتی کوتاه مدت بر تظاهر ژن ABCA1 کبدی و انتقال معکوس کلسترول در موش ويستار نر The Effect of Short Term Endurance Training on the Expression of Hepatic ABCA1 and Reverse Cholesterol Transport in Male Wistar Rats پژوهشی Original مقدمه: فرايند انتقال معکوس کلسترول شامل جمع‌آوری کلسترول اضافی از بافت‌های پيرامونی و بازگرداندن آن به کبد به منظور تشکيل صفرا است. اين فرايند شامل خروج کلسترول و فسفوليپيد از سلول توسط ناقل جعبه‌ای وابسته به آدنوزين تری‌فسفات (ABCA1) به آپوليپوپروتئين‌های A-I برای تشکيل ليپوپروتئين‌های پرچگال پری‌بتای صفحه‌ای و در نهايت استريفه شدن کلسترول توسط آنزيم پلاسمايی لسيتين‌کلسترول‌آسيل‌ترانسفراز برای تشکيل ليپوپروتئين‌های پرچگال (HDL) کروی است. اثر تمرين استقامتی ميان مدت بر تظاهر ژن ABCA1 نشان داده شده است. مطالعه‌ی حاضر به بررسی اثر تمرين استقامتی کوتاه‌مدت بر تظاهر ژن ABCA1، سطح آپوليپوپروتئين A-I، سطح ليپوپروتئين‌های پرچگال پری‌بتا، فعاليت آنزيم‌لسيتين کلسترول آسيل‌ترانسفراز و سطح ليپوپروتئين پرچگال سرم می‌پردازد. به اين منظور 28 سر موش صحرايی نر (14 سر گروه شاهد، 14 سر گروه مورد) از نژاد ويستار برای مدت 3 هفته با شدت 26 متر در دقيقه و به مدت 90 دقيقه، 5 روز در هفته روی نوارگردان تمرين کردند. يافته‌ها: به روشنی نشان داد که تظاهر ژن ABCA1 در گروه مورد به طور معنی‌داری بيشتر از شاهد بود. يافته‌های مطالعه در خصوص ساير عوامل کليدی در روند انتقال معکوس کلسترول حاکی از عدم تغيير آپوليپوپروتئين A-I، افزايش معنی‌دار در غلظت پلاسمايی ليپوپروتئين پرچگال پری‌بتا (01/0=P)، فعاليت آنزيم لسيتين‌کلسترول‌آسيل ترانسفراز (04/0=P) و در نهايت، افزايش غلظت ليپوپروتئين پرچگال (004/0=P) است. يافته‌های اين مطالعه به روشنی نشان می‌دهد که 3 هفته تمرين استقامتی با شدت متوسط تأثير مثبت معنی‌داری بر روند انتقال معکوس کلسترول و در نهايت پيشگيری از بروز تصلب شراين دارد. Introduction: The Reverse Cholesterol Transport (RCT) process consists of removing excess cholesterol and phospholipids from peripheral cells to liver to exert as bile. This process consists of removing excess cholesterol by ABCA1 transporter to the Apolipoprotein A-I to form PreBeta HDL, which is then converted to spherical HDL by the action of LCAT enzyme. Previously we have shown that six weeks of endurance training has positive effects on expression of ABCA1. In the present study, we investigate the effect of short term endurance training on ABCA1 expression and other factors in RCT such as Apolipoprotein A-I, Prebeta HDL, LCAT activity and HDL-C concentration. Materials and Methods: Twenty-eight male wistar rats were subjected to endurance training treadmill running for 3 weeks, 5 days a week, 90 min with 26 m/min during each training session. Results: Expression of hepatic ABCA1 was clearly evident following the 3 weeks of endurance training. The concentration of <place w:st="on">Apo</place> A-I did not change because of endurance training but the results showed significant increases in PreBeta HDL (P=0/01), LCAT activity (P=0/04) and HDL-C concentration (P=0/004). Conclusions: The results of this study clearly show that 3 weeks of endurance training with moderate intensity can improve the RCT process and has a positive effect in prevention of arteriosclerosis. ژن ABCA1، انتقال معکوس کلسترول، ليپوپروتئين پرچگال، تمرين استقامتی ABCA1, Reverse cholesterol transport, HDL-C, Endurance training 568 575 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-88&slc_lang=fa&sid=fa B Khabazian بهزاد مهدی خبازيان khabazian@ut.ac.ir 4000319475328460011357 Yes تهران، خيابان ولی عصر، خيابان زرتشت شرقی، پلاک 31، ط 4، کدپستی 1597715919 A Ghanbari-Niakki عباس قنبری نياکی 4000319475328460011446 No A Hosseini-Khakhak سيدعليرضا حسينی کاخک 4000319475328460011447 No F Rahbarizadeh فاطمه رهبری زاده 4000319475328460011448 No M Hedayati مهدی هدايتی 4000319475328460011449 No M Jabari Noghabi مهدی جباری نوقابی 4000319475328460011450 No

fa اثر اسيد رتينوئيک بر ساختار سلول‌های پانکراس جنين موش صحرايی Effects of All-trans Retinoic Acid on The Pancreas Development in Rat Embryo پژوهشی Original مقدمه: مطالعه‌های اخير نشان داده‌اند که برای تکامل اوليه‌ی پانکراس در حيوانات اسيد ريتنوئيک�مورد نياز است. از آن‌جا اثر اسيد رتينوئيک (ATRA) با منشای بيرونی در روز دهم دوره‌ی جنينی در مراحل بعدی تکامل بر ساختار پانکراس به خوبی مشخص نشده است، اين مطالعه انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی مداخله‌ای، موش‌های صحرايی ماده (Rat) به طور تصادفی در دو گروه شاهد و آزمايش (5 سر در هر گروه) قرار گرفتند. به گروه آزمايش، اسيد رتينوئيک 100�ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم به صورت خوراکی و از طريق لوله داده شد. در روز هيجدهم بارداری جنين‌ها (از هر گروه 24 جنين) جمع‌آوری شدند.�سپس نمونهها برای رنگ‌آميزی آسينی‌ها، مجاری و جزاير لانگرهانس آماده شدند. تراکم متغير‌های فوق در هر ميدان ديد ميکروسکوپی به همراه اقطار آسينی، و هسته‌ی سلو ل آن اندازه‌گيری و محاسبه شدند. يافته‌ها با استفاده از آزمون آماری تی زوجی مقايسه شدند. يافته‌ها: ميانگين تراکم آسينی‌ها و سيستم مجاری همراه با جزاير لانگرهانس در هر ميدان ديد ميکروسکوپی در گروه مورد (آزمايش) نسبت به گروه شاهد به ترتيب 5/23٪ و 76٪ افزايش داشت که هر دو از نظر آماری معنی‌دار (001/0P<) بود. ميانگين اقطار آسينی و هسته‌ی سلول‌های آن در گروه مورد (آزمايش) نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌دار نشان داد. نتيجه‌گيری: با توجه به يافته‌های حاصل از اين مطالعه پيشنهاد می‌شودکه ATRA ممکن است تکثير و تمايز آسينيها و مجاری همراه با جزاير لانگرهانس را افزايش دهد. Introduction: Recent data shows that retinoic acid (RA) signaling is required for early pancreatic development in animals, whereas the effects of exogenous All-trans Retinoic Acid (ATRA) on gestation day (GD) 10 in later development have not been well documented. Materials and Methods: In this experimental interventional study, female rats, were randomly divided into two groups (experimental and control, n=5 each). Animals in the experimental group received single dose (100 mg /kg) of ATRA orally on GD 10 and fetuses were observed on GD 18.The fetus pancreas (from both the experimental and control groups each n=24) were processed for staining and followed by measuring the accumulation of pancreatic acinus and pancreatic ductile associated with the islets of langerhans. In addition, the mean diameter of pancreatic acinus, acinar cells and related nucleus were measured. Statistical analysis was done by student t-test, P value<0.05 being considered significant. Results: In the experimental embryos on GD 18, the mean accumulation of pancreatic acinus (23.5%), and pancreatic ductile, associated with the islets of langerhans (76%) per field were increased. There was a significant difference in accumulation of pancreatic acinus (P< 0.0001) and pancreatic ductile, associated with the islets of langerhans (P< 0.0001), between the groups in this regard. The mean diameter of pancreatic acinus and the related nucleus were compared in the two groups, and results showed significant (P< 0.0001) decrease of this parameter in the experimental group. Conclusion: Results suggest that ATRA may have positive effects on proliferation, differentiation and maturation of pancreatic acinus and pancreatic ductile associated with the islets of langerhans. پانکراس، اسيد رتينوئيک اسيد (ATRA)، جزاير لانگرهانس، جنين Pancreas, All-trans retinoic acid, Islets of langerhans, Embryo 576 582 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-89&slc_lang=fa&sid=fa B Yousefi بهپور يوسفی behpour.y9@gmail.com 4000319475328460011358 Yes سمنان، کيلومتر 5 جاده دامغان، دانشکده‌ی پزشکی، گروه علوم تشريح N Bromand نوشين برومند 4000319475328460011451 No دانشگاه آزاد، واحد دامغان S Haghighi سعيد حقيقی 4000319475328460011452 No گروه علوم تشريح، دانشگاه علوم پزشکی سمنان

fa بررسی اثر تجويز درازمدت سيلی‌مارين بر هيپرآلژزيای حرارتی و شيميايی در مدل تجربی نوروپاتی ديابتی در موش صحرايی نر Evaluation of the Effect of Chronic Administration of Silymarin on Thermal and Chemical Hyperalgesia in an Experimental Model of Diabetic Neuropathy in Male Rats پژوهشی Original مقدمه: هيپرآلرژی يکی از مشخصه‌های بارز نوروپاتی ديابتی است. با توجه به اثر هيپوگليسميک و آنتی‌اکسيدانی سيلی‌مارين، در مطالعه‌ی حاضر اثر ضد درد سيلی‌مارين، در مدل تجربی نوروپاتی ديابتی در موش‌های صحرايی نر بررسی شد. مواد و روش‌ها: برای انجام آزمون Warm tail immersion، موش‌ها به چهارگروه شاهد، ديابتی، کنترل و ديابتی تيمار شده با سيلی‌مارين تقسيم شدند. در آزمون فرمالين، به چهار گروه فوق دو گروه شاهد و ديابتی دريافت‌کننده‌ی سديم‌ساليسيلات نيز اضافه شد. برای ديابتی شدن از داروی استرپتوزوتوسين به ميزان 60 ميلی‌گرم بر کيلوگرم به صورت داخل صفاقی استفاده شد. دو گروه تيمار شده با سيلی‌مارين، در ابتدا (در گروه حيوانات ديابتی، قبل از ديابتی شدن آنها به وسيله‌ی تزريق داخل صفاقی داروی استرپتوزوتوسين) 200 ميلی‌گرم بر کيلوگرم و سپس به مدت 8 هفته روزانه 100 ميلی‌گرم بر کيلوگرم سيلی‌مارين به روش داخل صفاقی دريافت کردند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد که در پايان هفته‌ی هشتم، نمره‌های درد در موش‌های ديابتی، در دو فاز حاد و مزمن آزمون فرمالين افزايش (006/0-03/0P=)، زمان تأخير خارج کردن دم از آب گرم نيز کاهش می‌يابد (02/0P=). درمان با سيلی‌مارين به مدت هشت هفته، موجب کاهش معنی‌داری در نمره‌های درد در مراحل حاد و مزمن شده (0006/0-06/0P=)، و زمان تأخير خارج کردن دم از آب گرم را نيز افزايش می‌دهد (03/0P=). از طرف ديگر، کاهش معنی‌داری در نمره‌های درد گروه شاهد تيمار شده با سيلی‌مارين در مقايسه با گروه شاهد مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: به طور خلاصه، به نظر می‌رسد تجويز داخل صفاقی سيلی‌مارين به مدت هشت هفته موجب کاهش معنی‌داری در ميزان شدت درد در مدل تجربی نوروپاتی ديابتی می‌شود که اين را می‌تواند به عنوان يک درمان کمکی در هيپرآلژزی ديابتی مطرح شود. Introduction: Hyperalgesia is recongnized as one of the marked signs of diabetic neuropathy. Considering the hypoglycemic and antioxidant effects of silymarin, this study was designed to investigate the analgesic effect of silymarin in an experimental model of diabetic neuropathy in male rats. Materials and Methods: In warm tail immersion test, rats were divided into control, silymarin-treated control, diabetic, silymarin-treated diabetic groups. For the formalin test, sodium salicylate (SS)-treated control and diabetic groups were addded to the previous four groups. For induction of diabetes, streptozotocin (60 mg/Kg, i.p., STZ) was administered as a single dose. The treatment groups(in diabetic group, before induction of diabetes), first received a single dose (200mg/kg i.p) and then a daily dose(100mg/kgi.p) of silymarin for eight weeks. Results: Results showed that diabetic rats exhibited a higher score of pain during both phases of the formalin test(P=0.03-0.006) and significant decrease in tail flick latency (P<0.02) after eight weeks of diabetic induction in the warm tail immersion test. Treatment with silymarin for eight weeks caused significant decrease in pain scores at both phases of the formalin test(P=0.06-0.0006) and increase in tail flick latency (P=0.03). On the other hand, silymarin caused no significant decrease in pain scores of control rats. Conclusion: It seems that eight weeks i.p. administration of silymarin could attenuate nociception in an experimental model of diabetic neuropathy, which may be considered as a treatment for painful diabetic neuropathy. سيلی‌مارين، نوروپاتی ديابتی، آزمون فرمالين، آزمون Warm tail immersion، موش صحرايی Silymarin, Diabetic neuropathy, Formalin test, Warm tail immersion, Rat 583 589 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-90&slc_lang=fa&sid=fa توراندخت بلوچ نژاد مجرد tmojarad@yahoo.com 4000319475328460011359 Yes تهران بزرگراه همت ـ دانشگاه علوم پزشکی ايران ـ مرکز علوم پايه پزشکی گروه فيزيولوژی مهرداد روغنی 4000319475328460011453 No زينب خواست خدايی 4000319475328460011454 No

fa گزارش يک مورد سوجذب کاذب لووتيروکسين Levothyroxin Pseudo-Malabsorption: A Case Report پژوهشی Original مقدمه: هيپوتيروئيدی بيماری به نسبت شايعی است. درمان بيماران بيشتر با لووتيروکسين انجام می‌شود. زمانی که دوزهای بالای قرص لووتيروکسين برای درمان هيپوتيروئيدی لازم باشد،علت آن بايد توسط پزشک مورد بررسی قرار گيرد. معرفی بيمار: بيمار خانم 43 ساله‌ای بود که به دليل عدم کنترل کم‌کاری تيروئيد با مصرف 1000 ميکروگرم لووتيروکسين و 150 ميکروگرم ليوتيرونين به درمانگاه غدد معرفی شد. بيمار با احتمال سوء‌جذب کاذب لووتيروکسين در بيمارستان بستری شد تا آزمون جذب لووتيروکسين (Levothyroxin Loading) برای او انجام شود. يافته‌ها: سطح T4 سرم بعد از مصرف لووتيروکسين در دقايق صفر، 30، 60، 120 و 240 اندازه‌گيری شد که افزايش يافته بود (به ترتيب 9/0، 2/1، 4/1، 3/2 و 6/2 ميکروگرم در دسی‌ليتر بود) که نشانه‌ی جذب طبيعی T4 در روده‌ی کوچک است و اين به معنی سوءجذب کاذب لووتيروکسين بود که به دليل عدم مصرف منظم دارو ايجاد شده بود. نتيجه‌گيری: آزمون جذب لووتيروکسين قادر به افتراق سوءجذب واقعی از کاذب است. از آن‌جا که علايم روحی به خصوص افسردگی در بيماران مبتلا به هيپوتيروئيدی شايع‌تر است، در صورت عدم پاسخ به درمان با وجود افزايش دوز لووتيروکسين بايد به فکر سوءجذب لووتيروکسين به خصوص نوع کاذب آن باشيم. در اين حالت پس از رد ساير علل با آزمون فوق بايد به تشخيص قطعی رسيد و درمان مناسب را انجام داد. Introduction: Hypothyroidism is a relatively common disease, and patients are often treated with levothyroxin however when high doses of levothyroxin are needed for its treatment of hypothyroidism, we should carefully consider the reasons. Case report: A 43 year old woman, suffering from uncontrolled hypothyroidism, referred to an endocrine clinic, was treated with 1000 microgram levothyroxin and 150 microgram liothyronin tablets. She admitted to hospital with a likely diagnosis of levothyroxin false malabsorbtion to take the levothyroxin loading test. Results: Serum T4 was measured at 0, 30, 60,120 and 240 minutes after levothyroxin consumption and showed increases in serum T4 level was 0.9, 1.2, 1.4, 2.3, 2.6 μg/dL respectively. Absorption of T4 was normal in the small bowel, due to false levothyroxin malabsorbtion that had occurred because of irregular drug consumption. Conclusion: Levothyroxin loading test can differentiate between true and false malabsorbtion. Considering the high prevalence of psychological symptoms, depression in particular, in hypothyroid patients who do not responsd to treatment despite increased the doses of levothyroxin, levothyroxin malabsorbtion needs to be researched, especially the false type and following a definite diagnosis, appropriate treatment can be prescribed. هيپوتيروئيدی، لووتيروکسين، جذب Hypothyroidism, Levothyroxin, Absorption 590 594 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-91&slc_lang=fa&sid=fa M Gozashti محمدحسين گذشتی drgozashti@yahoo.com 4000319475328460011360 Yes کرمان، مرکز آموزشی ـ درمانی افضلی‌پور، گروه غدد درون‌ريز و متابوليسم A Soltani اکبر سلطانی 4000319475328460011455 No M Mashrouteh مهديه مشروطه 4000319475328460011456 No