Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa بهبود قدرت پيش‌بينی بروز ديابت نوع 2 با استفاده از معيار سال 2003 قند ناشتای مختل: يافته‌های يک مطالعه‌ی مبتنی بر جمعيت با پيگيری 5/6 ساله در تهران Improvement in Prediction of Incident Type 2 Diabetes Using the 2003 Criteria of Impaired Fasting Glucose: Results From a Population-Based 6.5-Year Follow-Up Study in IRAN پژوهشی Original مقدمه: هدف از اين مطالعه پاسخ به اين پرسش بود که آيا استفاده از معيار سال 2003 قند ناشتای مختل (IFG) در مقايسه با تعريف سال 1997 انجمن ديابت آمريکا، باعث بهبود قدرت پيش‌بينی ديابت نوع 2 (T2DM) در آينده در يک جمعيت شهری می‌شود يا خير. مواد و روش‌ها: همه‌ی افراد غير ديابتی شرکت‌کننده‌ در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران (5794 فرد، 13±42 ساله) به مدت 5/6 سال پيگيری شدند. بروز ديابت نوع 2 بر اساس معيارهای سال 1999 سازمان جهانی بهداشت تعريف شد. برای محاسبه‌ی خطر نسبی (RR) بروز ديابت، از تحليل رگرسيونی کاکس استفاده شد. تمايز بين مدل‌ها، با محاسبه‌ی سطح زير منحنی راک (AUC) ارزيابی شد. يافته‌ها: در دوره‌ی پيگيری، 351 مورد جديد ديابت نوع 2 تشخيص داده شد. در تحليل تک‌متغيره، خطر نسبی بروز ديابت بر اساس معيارهای 1997 و 2003 به ترتيب (3/12-5/7) 6/9 و (0/10-4/6) 4/8 بود. پس از تعديل‌سازی برای همه‌ی عوامل خطرساز ديابت، RR با معيار 2003 بيشتر از تعريف 1997 شد ]به ترتيب RR با فاصله‌ی اطمينان 95%: (27/4-62/2) 34/3 در برابر (28/3-85/1)46/2[. وارد نمودن معيار 2003 در مدل چند متغيره، ميزان تمايز را نسبت به تعريف 1997بهبود بخشيد ] AUC با فاصله‌ی اطمينان 95%: (83/0-74/0) 78/0 در مقابل (79/0-70/0) 74/0، 01/0>[P. مدل‌هايی که شامل معيار 2003 يا اختلال تحمل گلوکز بودند، دارای تمايز مشابهی بودند (AUC 786/0 در مقابل 780/0، 7/0=P ). نتيجه‌گيری: وقتی در غربالگری جمعيت از نظر وضعيت ديابت، از گلوکز ناشتا استفاده می‌شود، عملکرد معيار 2003 برای اختلال گلوکز ناشتا در پيش‌گويی بروز آتی ديابت، به طور قابل توجهی بهتر از معيار سال 1997 است. Abstract Introduction: To investigate whether using the 2003 criteria for impaired fasting glucose (IFG) improves the prediction of Type 2 diabetes mellitus (T2DM) in comparison to the 1997 criteria. Materials and Methods: A total of 5794 non-diabetic subjects, aged 42±13 years, were followed for 6.5 years. T2DM was defined based on the WHO 1999 criteria. Cox regression analysis was used to calculate the relative risk (RR) of developing T2DM. Model discrimination was assessed by calculating the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). Results: During the follow-up, there were 351 new cases of T2DM. In univariate analysis, the RR of the 1997 and 2003 criteria were 9.6(7.5-12.3) and 8.4(6.4-10.0) respectively. After adjustment for a full range of diabetes risk factors, the RR of the 2003 criteria was higher compared to that of the 1997 definition [RR (95%CI): 3.3(2.6-4.2) vs. 2.4(1.8-3.2) respectively]. Inclusion of the 2003 criteria in the multivariate model significantly improved discrimination in comparison to the 1997 definition [AUC (95%CI): 0.78(0.74-0.83) vs. 0.74(0.70-0.79), P<0.01]. Conclusion: When fasting glucose is used in community screening for pre-diabetes state, the 2003 IDF criteria yield significantly better results than the original criteria for prediction of future T2DM. قند ناشتای مختل، پيش بينی، ديابت نوع 2، منحنی راک Impaired fasting glucose, Prediction, Type 2 diabetes, ROC curve 355 362 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-93&slc_lang=fa&sid=fa H. Harati هادی هراتی 4000319475328460011340 No Prevention of Metabolic Disorders Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 M Tohidi مريم توحيدی 4000319475328460011381 No Prevention of Metabolic Disorders Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 F Hadaegh فرزاد حدائق Hadaegh@endocrine.ac.ir 4000319475328460011382 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 A.S. HabibiMoeini علی سيامک حبيبی معينی 4000319475328460011383 No F. A فريدون عزيزی 4000319475328460011384 No

fa تأثير تحريک‌های الکتريکی پوستی بر درد ناشی از پلی‌نوروپاتی محيطی در بيماران ديابت نوع 2 The Effect of Electroanalgsia on Pain Relief in Patient with Diabetic Neuropathy Type II پژوهشی Original مقدمه: يکی از عوارض ديابت قندی نوروپاتی�دردناک است. درمان و کنترل درد در بيماران مبتلا به پلی‌نوروپاتی در حال حاضر محدود به درمان‌های علامتی است. يکی از روش‌های درمان برخی از دردها، استفاده از الکتروآنالژزی است. در مورد اثر و نوع الکتروآنالژزی، بر دردهای پلی‌نوروپاتی مطالعه‌های ضد و نقيض وجود دارد. هدف از اين مطالعه تعيين ميزان اثر و نوع تحريک الکتريکی مناسب در بيماران مبتلا به ديابت قندی بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت کارآزمايی بالينی دوسو کور انجام شد. آن‌ دسته از بيماران ديابتی نوع 2 که در ويزيت‌های ماهانه شکاياتی دال بر وجود دردهای نوروپاتی داشتند، پس از غربالگری و تشخيص پلی‌نوروپاتی، انتخاب شدند. 41 بيمار به سه گروه تقسيم شدند. در دو گروه دو نوع تحريک الکتريکی پوستی (تحريک الکتريکی پوستی از نوع تنس و جريان دياديناميک) اعمال شد و در گروه سوم از دارونمای تحريک الکتريکی استفاده شد. درمان طی دو مرحله انجام شد و تغييرات درد بيماران توسط نمره‌ی اسکور کيفی درد (0 تا 5) و نمره‌ی درد(VAS) اندازه‌گيری شد. اطلاعات توسط نرم‌افزار آماری SPSS جمع‌آوری و به وسيله‌ی آزمون‌های آماری تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: ميانگين درد در هر سه گروه قبل و بعد از درمان کاهش نشان داد. ولی تفاوت معنی‌داری بين گروه‌ها مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: اگرچه تحريک‌های الکتريکی پوستی برای کاهش درد در برخی از بيماری‌ها مؤثر است، در مطالعه‌ی ما تفاوت معنی‌داری بين جريان دياديناميک، تنس و دارونما در بيماران ديابتی نوع 2 که درد داشتند، مشاهده نشد. AbstractIntroduction: One of the manifestations of diabetes mellitus is pain, induced by poly neuropathy. Pain relief is obtained using different methods of symptomatic treatments, one of which is electroanalgsia, the use of which is a controversial issue among scientists and researchers. The aim of this research is to determine the efficacy and types of Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation (TENS) on pain relief in painful diabetic poly neuropathy. Materials and Methods: The design of study was a double blind randomized controlled trial. Forty one subjects with diabetic mellitus Type II, complaining of pain were selected, and assigned into three groups treated during two phases. Two kinds of Electrical Nerve Stimulation i.e.,TENS and Diadynamic were given to two groups, and for the third we used sham stimulation. The outcome measure of the study was quality of pain (0-5) and visual analog scale (V.A.S.). Data collection and analysis was done by SPSS software. Results: Mean score of pain decreased in all groups after treatment, but no significant differences were seen between groups. Conclusion: Although, using TENS and diadynamic are beneficial in some patients conditions, no significant differences in the effects of either TENS or the diadynamic current, or the placebo on pain in diabetic patients were observed. ديابت نوع 2، پلی‌نوروپاتی، تحريک الکتريکی پوستی، تنس، دياديناميک، دارونما Diabetes type II, Polynewropathy, Electrical Nerve Stimulation, Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation, Diadynamic, Placebo 363 369 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-94&slc_lang=fa&sid=fa AA Pourmomeny عباسعلی پورمؤمنی pourmomeny@rehab.mui.ac.ir 4000319475328460011341 Yes اصفهان، خيابان هزار جريب، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، دانشکده‌ی توانبخشی، گروه فيزيوتراپی M Amini مسعود امينی 4000319475328460011385 No H Safaei حسن صفائی 4000319475328460011386 No A Hassanzadeh اکبر حسن زاده 4000319475328460011387 No

fa ارتباط بين لپتين سرم با عوامل التهابی و استرس اکسيداتيو در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 Relationship Between Serum Leptin Concentration and Inflammatory Factors and Oxidative stress in Postmenopausal Type II Diabetic Women پژوهشی Original مقدمه: هورمون لپتين توسط�سلول‌های�بافت�چربی�سنتز می‌شود و در تنظيم متابوليسم انرژی، ذخاير بافت چربی و وزن بدن نقش مهمی دارد. TNF-αو IL-6 سيتوکين‌هايی هستند که با نمايه‌ی توده‌ی بدن و مقاومت به انسولين ارتباط دارند. هم‌چنين افزايش پراکسيداسيون ليپيد در بيماران ديابتی باعث توليد مالون‌دی‌آلدئيد(MDA) می‌شود. برخی مطالعه‌ها نشان داده‌اند که بين لپتين با TNF-α، IL-6 و MDA ارتباط وجود دارد. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط بين لپتين با عوامل التهابی (TNF-αو IL-6) و استرس اکسيداتيو (MDA) در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر يک مطالعه‌ی مقطعی ـ تحليلی است که در 45 زن ديابتی و 45 زن سالم با محدوده سنی 60-45 سال و نمايه‌ی توده‌ی بدن (BMI) 30-25�کيلوگرم بر مترمربع انجام شد. ميزان قند خون ناشتا، لپتين، TNF-α و IL-6 و MDA در هر دو گروه اندازه‌گيری شدند. از آزمون تی مستقل برای مقايسه‌ی ميانگين و از ضريب همبستگی پيرسون برای بررسی همبستگی متغيرها در دو گروه استفاده شد. يافته‌ها: بين لپتين و MDA در زنان بزرگسال ديابتی ارتباط آماری معنی‌داری وجود ندارد (04/0=r). بين لپتين و IL-6 و TNF-α در زنان بزرگسال ديابتی ارتباط آماری معنی‌داری وجود ندارد (به ترتيب 06/0- =r و 2/0=r). نتيجه‌گيری: بين لپتين سرم با عوامل التهابی (TNF-α و IL-6) و استرس اکسيداتيو (MDA) در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 ارتباط آماری معنی‌دار مشاهده نشد. AbstractIntroduction: Leptin, a hormone secreted by the adipocytes, has a role in the pathogenesis of obesity and non-insulin-dependent diabetes mellitus (NIDDM). There are relationships between Tumor Necrosis Factor-α (TNF-α) and Interleukin-6 (IL-6) with Body Mass Index (BMI) and insulin resistance. Increased lipid peroxidation leads to produce MDA in diabetic people. It have been shown that, there are relationships between leptin and TNF-α , IL-6, and MDA,showing that increased lipid peroxidation leads to MDA production in diabetics. This study investigates relationships between serum leptin concentration and inflammatory intermediate and oxidative stress in postmenopausal diabetic women. Materials and Methods: We studied 45 postmenopausal diabetic women and 45 postmenopausal healthy women (controls), aged between 45-60 y and with BMI 25-30 kg/m2. Fasting blood sugar, serum leptin, TNF-α, IL-6, and MDA were determined in postmenopausal diabetics and healthy women, and comparisons were performed using the t test in the diabetic and healthy groups. Pearson correlation was used to evaluate the relations among different variables in two groups. Results: There were non significant correlations between leptin and TNF-α (r=0.2) and IL-6 (r= -0.06) in postmenopausal diabetic women, and also between leptin and MDA (r= 0.04) in postmenopausal diabetic women. Conclusion: There were no significant relationships between serum leptin and TNF-α, IL-6, and MDA in postmenopausal diabetic women. It seems these relationships need to be further clarified in future studies with larger sample sizes. لپتين، عوامل التهابی، استرس اکسيداتيو، ديابت نوع 2 Leptin, Inflammatory factprs, Oxidative stress, Type 2 diabetes mellitus 371 376 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-95&slc_lang=fa&sid=fa M Taghdir مريم تقدير 4000319475328460011342 No Department of Nutrition and Biochemistry SA Djazayeri سيدابوالقاسم جزايری jazaiers@tums.ac.ir 4000319475328460011388 Yes گروه تغذيه و بيوشيمی، دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی تهران، کدپستی 6446-14155 M Djalali محمود جلالی 4000319475328460011389 No M Ashourpour مهکامه عاشورپور 4000319475328460011390 No M Sepandi مجتبی سپندی 4000319475328460011391 No Epidemiology and Biostatistics, School of Health, Tehran University of Medical Sciences A Rajab اسداله رجب 4000319475328460011392 No Iranian Diabetes Society,Tehran,I.R.Iran انجمن ديابت ايران، تهران

fa اثر مکمل اسيدلينولئيک مزدوج بر آپوپروتئين B و مالون دی‌آلدئيد در بيماران ديابت نوع 2 Effects of Conjugated Linoleic Acid on Serum Apo B and MDA in Type II Diabetic Patients پژوهشی Original مقدمه: برخی مطالعه‌های حيوانی نشان داده‌اند که مکمل‌ياری يا اسيدلينولئيک مزدوج (CLA) بر چربی‌های خون به عنوان عامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در افراد مبتلا به ديابت نوع 2، اثر مطلوب درمانی دارد. با اين حال، يافته‌های مطالعه‌های انسانی بر عوامل خطرساز ديابت مشخص نيست. پژوهش حاضر به منظور بررسی تأثير مصرف مکمل CLA بر فشار خون سيستولی و دياستولی، سطح سرمی چربی‌های خون، آپوپروتئين 100B و مالون‌دی‌آلدئيد بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 دارای اضافه وزن انجام گرفت. مواد و روش‌ها: افراد مورد بررسی در اين مطالعه 39 فرد مبتلا به ديابت نوع 2 با نمايه‌ی توده‌ی بدن 25 تا 30 کيلوگرم بر مترمربع بودند که از داروی متفورمين برای کنترل قند خون استفاده می‌کردند. افراد مذکور بر اساس سن، جنس و نمايه‌ی توده‌ی بدن به طور تصادفی در دو گروه تقسيم شدند. گروه آزمون روزانه 3 گرم کپسول حاوی اسيدلينولئيک مزدوج و گروه شاهد معادل آن کپسول دارونما (روغن سويا) به مدت 8 هفته دريافت نمودند. در ابتدا و انتهای دوره از هر دو گروه پس از ناشتايی 12 ساعته خون‌گيری به عمل آمد و غلظت سرمی تری‌گليسريد، کلسترول تام، LDL-C و HDL-C، MDA و آپو 100B اندازه‌گيری شد.�هم‌چنين، در ابتدا و انتهای مطالعه فشار خون سيستولی و دياستولی بيماران اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: تفاوت آماری معنی‌داری در تغييرات سطح سرمی تری‌گليسريد، کلسترول تام، LDL-C و HDL-C، MDA و آپو 100B بين دو گروه از ابتدا تا انتهای مطالعه ديده نشد. تغييرات فشار خون سيستولی و دياستولی نيز بين دو گروه معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: تجويز کوتاه‌مدت روزانه 3 گرم مکمل CLA در افراد ديابتی نوع 2 ممکن است نتواند باعث بهبود فشار خون، ميزان چربی‌های خون، آپو 100B و MDA شود. AbstractIntroduction: Some animal studies have suggested that Conjugated Linoleic acid (CLA) supplementation may have therapeutic potential with respect to lipid metabolism, considered to be the most important cardiovascular disease (CVD) related risk factor, associated with type 2 diabetes mellitus (T2DM). However, results from human studies on risk markers of diabetes are ambiguous. This study was carried out to determine the effect of CLA supplementation (as 50:50 proportions of c9, t11 and t10, c12 CLA isomers) on serum lipid profiles, MDA, apo-B100, systolic and diastolic blood pressures in patients with T2DM. Materials and Methods: The study was a randomized double-blind, placebo-controlled parallel intervention. Participants were 39 T2DM patients (35 to 50 y, 30>BMI >25) stratified, according to sex, age and BMI into two groups. The intervention group took 3.0 g CLA/d (3×1g, capsules), a 50:50 isomer blend of c9, t11 and t10, c12 CLA) while the control group took soy bean oil as CLA placebo for 8 weeks. Blood pressure, serum lipid profile, MDA, and <place w:st="on">Apo</place> B were measured at baseline and at the end of the intervention. Results: There were no significant differences in serum triacylglycerol, total cholesterol, LDL-C, HDL-C, apo-B100 and MDA between the two groups after week 8 nor were any significant differences observed in systolic and diastolic blood pressure between the two groups after intervention. Conclusion: Results of this study suggest that short term CLA supplementation (3g/d) may not improve lipid profiles, apo-B100 and MDA concentrations in T2DM patients. اسيد لينولئيک مزدوج، ديابت نوع 2، آپو 100B، مالون‌دی‌آلدئيد، فشار خون Conjugated Linoleic Acid, Vitamin E, Type 2 diabetes mellitus, Apo-B100, MDA, Blood pressure 377 383 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-96&slc_lang=fa&sid=fa Zh Shadman ژاله شادمان 4000319475328460011343 No National Nutrition and Food Technology Research Institute, Dept. of Human Nutrition, Faculty of Nutrition Sciences and Food Technolog R Rastmanesh سيدرضا راست منش 4000319475328460011393 No National Nutrition and Food Technology Research Institute, Dept. of Human Nutrition, Faculty of Nutrition Sciences and Food Technolog FA Taleban فروغ اعظم طالبان 4000319475328460011394 No National Nutrition and Food Technology Research Institute, Dept. of Human Nutrition, Faculty of Nutrition Sciences and Food Technolog M Hedayati مهدی هدايتی hedayati@endocrine.ac.ir 4000319475328460011395 Yes Prevention & Treatment of Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, I.R.Iran مرکز تحقيقات درمان و پيشگيری از چاقی، پژوهشکده علوم غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه علوم پزشکی شهيد بهشتی

fa اثربخشی آموزش مديريت استرس به شيوه‌ی شناختی ـ رفتاری برکنترل قندخون و افسرگی در بيماران ديابتی نوع 2 The Effectiveness of Cognitive-Behavioral Stress Management Training on Glycemic Control and Depression in Patients with Type 2 Diabetes پژوهشی Original مقدمه: ديابت يک بيماری مزمن با عوارضی نامطلوب است. علاوه بر عوارض جسمی، برخی مشکلات روان‌شناختی به ويژه استرس و افسردگی نيز در افراد مبتلا به ديابت شايع است. هدف از پژوهش حاضر، تعيين اثربخشی آموزش مديريت استرس به روش شناختی ـ رفتاری، بر کنترل قند خون و افسردگی در بيماران ديابتی نوع 2 بود. مواد و روش‌ها:�طی يک کارآزمايی بالينی تصادفی تعداد 40 بيمار�از اعضای مؤسسه‌ی خيريه ديابت اصفهان که مبتلا به ديابت نوع 2 بودند، به روش نمونه‌گيری داوطلبانه‌ی در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی به دو گروه�مورد (20= تعداد) و شاهد (20= تعداد) تقسيم شدند. گروه مورد به مدت 12 جلسه‌ی دو ساعته در دوره‌ی آموزش مديريت استرس به شيوه‌ی شناختی ـ رفتاری گروهی شرکت کردند. به منظور ارزيابی تأثير مداخله، آزمايش هموگلوبين گليکوزيله (HbA1c)، قبل و سه ماه پس از پايان مداخله انجام شد. پرسشنامه‌ی DASS به عنوان زير مقياس افسردگی قبل، پس از پايان مداخله و سه ماه بعد از آن توسط هر دو گروه تکميل شد. داده‌های حاصل با آناليز کوواريانس و واريانس برای اندازه‌گيری‌های تکرار شونده بررسی شدند. يافته‌ها:�در مورد قندخون (HbA1c) پس از مداخله، ميانگين نمره‌های گروه مورد نسبت به گروه شاهد به طور معنی‌داری کاهش يافته بود (001/0>p). هم‌چنين، ميانگين نمره‌های افسردگی گروه مورد نيز پس از مداخله به طور معنی‌داری کمتر از گروه شاهد بود (001/0>p). اين يافته در پيگيری سه ماهه نيز پابرجا باقی ماند. نتيجه‌گيری: آموزش مديريت استرس می‌تواند بر کاهش افسردگی و حتی کنترل قند خون در بيماران ديابتی نوع 2 اثربخش باشد. ارايه‌ی اين نوع آموزش به عنوان بخشی از درمان و مراقبت جامع ديابت توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: Diabetes is a chronic disease with undesirable complications. In addition to physical complications, some psychological problems, especially stress and depression are prevalent among people with diabetes. The aim of present study was to determine the effectiveness of cognitive-behavioral stress management training on glycemic control and depression in patients with type 2 diabetes mellitus. Materials and Methods: In a randomized clinical trial, 40 members of the <city w:st="on"><place w:st="on">Isfahan</place></city> Diabetes charity, with type 2 diabetes mellitus were selected through voluntary accessible sampling. Participants were randomized to the cognitive-behavioral (n=20) and the control groups (n=20). The case group participated in two-hour sessions of cognitive-behavior stress management training for 12 weeks. To evaluate the effects of intervention, the glycosylated hemoglobin(HbA1c) test was administered before and 3 months after interventions and the depression subscale of the DASS scale was administered before, after, and again 3 months following intervention. Data were analyzed using repeated measures analysis of variance and analysis of covariance. Results: After intervention, the mean of HbA1c in the experimental group was significantly lower than the control group (p< 0/001). Also the mean for depression in the experimental group was significantly lower than in controls (p< 0/001), a finding that remained as such at the 3 month follow-up assessment. Conclusion: Stress management training can improve glycemic control and depression in patients with type 2 diabetes mellitus. It is recommended that such trainings programs be intergrated into comprehensive treatment of diabetes mellitus. ديابت نوع 2، هموگلوبين گليکوزيله، آموزش مديريت استرس، شناختی ـ رفتاری، افسردگی Type 2 diabetes mellitus, Glycosylated hemoglobin, Stress management training, Cognitive- behavioral, Depression 385 392 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-97&slc_lang=fa&sid=fa MH Davazdah Emamy محمدحسن دوازده امامی davazdahemamy@gmail.com 4000319475328460011344 Yes Behavioral Science Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan مرکز تحقيقات علوم رفتاری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان R Roshan رسول روشن 4000319475328460011396 No Shahed University of Tehran گروه روان‌شناسی، دانشگاه شاهد، تهران A Mehrabi علی محرابی 4000319475328460011397 No The University of Social Welfare and Rehabilitation, Tehran, I.R.Iran دانشگاه علوم بهزيستی و توانبخشی تهران، A Attari عباس عطاری 4000319475328460011398 No Behavioral Science Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan

fa تعيين قدرت پيش‌بينی بروز سندرم متابوليک توسط سطح سرمی تستوسترون تام، SHBG و نمايه‌ی تستوسترون آزاد در مردان 20 ساله و بيشتر: مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران Predicting the Metabolic Syndrome According to Serum Total Testosterone, Free Testosterone Index and SHBG in Males Aged Over 20 Years: Tehran Lipid and Glucose (TLGS) پژوهشی Original مقدمه: سندرم متابوليک به دليل ارتباط آن با ديابت نوع 2 و بيماری‌های قلبی ـ عروقی بسيار مورد توجه است. يافته‌های متناقضی در مورد نقش هورمون‌های جنسی در پاتوژنز سندرم متابوليک وجود دارد. هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی ارتباط تستوسترون تام، نمايه‌ی تستوسترون آزاد و SHBG سرم با بروز سندرم متابوليک بر اساس دو معيار IDF و ATP III بود. مواد و روش‌ها: از ميان جمعيت شرکت‌کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران، 836 مرد 80-20 ساله که بر اساس دو معيار ATP III و IDF فاقد سندرم متابوليک بودند، به مدت 5/6 سال پيگيری شدند. شانس بروز سندرم متابوليک بر اساس هر دو معيار به طور جداگانه قبل و بعد از تعديل عوامل مداخله‌گر اعم از سن، فعاليت بدنی، مصرف سيگار، سطح تحصيلات، قند خون ناشتا، تری‌گليسريد و HDL-C سرم، دور کمر و فشارخون سيستولی و دياستولی با استفاده از مدل رگرسيون لوجستيک در هر دو گروه محاسبه شد و ارتباط آن با سطح سرمی تستوسترون و SHBG و نمايه‌ی تستوسترون آزاد تعيين شد. يافته‌ها: سن افراد شرکت‌کننده 9±38 سال بود. پس از 5/6 سال، 131 مرد (15%) بر اساس معيار ATP III و 207 مرد (24%) بر اساس معيار IDF به سندرم متابوليک مبتلا شدند. بعد از تعديل عوامل مداخله‌گر فقط در يک سوم تحتانی غلظت سرمی، تستوسترون تام با سطح سرمی بر اساس هر دو معيار سندرم متابوليک تری‌گليسريد سرم ارتباط معنی‌دار داشت (5/2-02/1= CI 95% و 6/1= OR). بر اساس معيار ATP III، همبستگی معنی‌داری بين نمايه‌ی تستوسترون آزاد و SHBG با سندرم متابوليک وجود نداشت و تستوسترون تام در يک سوم تحتانی غلظت هورمون در صورت تعديل با دور کمر پيش‌بينی کننده‌ی سندرم متابوليک نبود (3/2-8/0= CI 95% و 34/1=OR). بر اساس معيار IDF، SHBG بعد از تعديل با مؤلفه تری‌گليسريد در يک سوم تحتانی غلظت هورمونی پيش‌بينی کننده سندرم متابوليک نبود (5/2-9/0 = CI 95% و 5/1 = OR) و تستوسترون تام هم در صورت تعديل با مؤلفه‌ی دور کمر پيش‌بينی کننده‌ی سندرم متابوليک بر اساس معيار IDF نبود (3/2-9/0 = CI 95% و 45/1= OR). نتيجه‌گيری: داده‌های ما، تئوری کمبود آندروژن‌ها در پيش‌بينی سندرم متابوليک بر اساس معيار ATP III و يا IDF را تأييد نکرد. يافته‌ها مؤيد آن است که کمبود آندروژن‌ها در سندرم متابوليک ممکن است حاصل کنترل ضعيف تری‌گليسريد سرم و افزايش دور کمر باشد. Abstract:Introduction: In recent years, much attention has been focused on the metabolic syndrome and its association with development of non insulin dependent diabetes mellitus (NIDDM) and cardiovascular disease. Although androgen deficiency in men is associated with obesity, whether the deficiency predisposes to, or is a consequence of the syndrome is still unclear. This study aimed at assessing the association between low levels of total testosterone, the sex hormone binding globulin (SHBG) and free testosterone index, and development of the syndrome, based on ATP III and IDF criteria. Materials and Methods: We assessed 836 men, aged ≥ 20 years, participants of the Tehran Lipid Glucose Study, at baseline and over 6.5 years follow-up, according to both definitions for occurrence of metabolic syndrome, following adjustment for confounding factors such as age, physical activity, smoking, education, fasting plasma glucose, triglycerides, serum HDL-C, waist circumference, systolic and diastolic hypertension. Using logistic regression models, the association between serum total, free testosterone index and SHBG and metabolic syndrome was investigated. Results: After 6.5 years of follow-up, metabolic syndrome was found to have developed in 131 men and 207 men according to ATP III and IDF criteria respectively. Multiple logistic regression analysis showed an inverse relationship for total testosterone in the lower tertile concentration and serum triglycerides according to both criteria [odds ratio (OR)=1.6 95% confidence interval (CI), 1.02-2.5)]. According to ATP III criteria, adjustment of waist circumference eliminated most of the correlations between total testosterone and metabolic syndrome (OR=1.34, 95% CI (0.8-2.3), while SHBG and free testosterone index were not significantly associated with the syndrome. According to IDF criteria, statistical adjustment of waist circumference eliminated most of the correlations between total testosterone and metabolic syndrome [(OR=1.45, 95% CI (0.9-2.3)], and adjustment with triglycerides eliminated any correlation between SHBG and metabolic syndrome (OR=1.5, 95% CI (0.9-2.5). Conclusion: Our data do not support a predictive or causative role androgen deficiency in the development of metabolic syndrome according to ATP III and IDF definitions but do demonstrate that androgen deficiency may be consequence of the effect of poorly controlled triglycerides and increased waist circumference on, rather that a cause of, poor metabolic status. سندرم متابوليک، ATP III، IDF، هورمون‌های جنسی، تستوسترون تام، نمايه‌ی تستوسترون آزاد، SHBG Metabolic Syndrome IDF and ATP III, Sex hormones, Total testosterone, SHBG, Free testosterone Index 393 403 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-98&slc_lang=fa&sid=fa Z Sabet زری ثابت 4000319475328460011345 No Endocrine Research Center, Institute for Endocrine Sciences,Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran,I.R.Iran A. Amouzegar عطيه آموزگار 4000319475328460011399 No Endocrine Research Center, Institute for Endocrine Sciences,Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran,I.R.Iran M Hedayati مهدی هدايتی 4000319475328460011400 No Endocrine Research Center, Institute for Endocrine Sciences,Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran,I.R.Iran F Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 4000319475328460011401 Yes Endocrine Research Center, Institute for Endocrine Sciences,Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran,I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa شيوع سندرم متابوليک در بزرگسالان اکبرآباد کوار فارس در سال 1387 Prevalence of Metabolic Syndrome Among Adults in a Rural Area پژوهشی Original مقدمه: سندرم متابوليک که سندرم مقاومت به انسولين هم ناميده می‌شود، مجموعه‌ای از عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی و ديابت نوع 2 است. اطلاعات محدودی در مورد شيوع اين سندرم در نواحی روستايی ايران وجود دارد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش مقطعی در 1402 فرد (90-19 ساله) از ساکنان اين روستا که به روش نمونه‌گيری تصادفی ساده انتخاب شده بودند، انجام شد. تشخيص سندرم متابوليک بر اساس معيارهای ATPIII، ATPIII بازنگری شده و IDF انجام شد. يافته‌ها: در اين مطالعه شيوع کلی سندرم متابوليک بر اساس تعريف ATPIII، 6/25 درصد بود که اين ميزان براساس تعريف ATPIII بازنگری شده و IDF به ترتيب 29 درصد و 5/30 درصد بود. يافته‌های مدل رگرسيونی پس از تعديل اثر عوامل سن، جنس، نمايه‌ی توده‌ی بدن، وضعيت تأهل و ميزان تحصيلات نشان داد که براساس تعريف ATPIII و ATPIII بازنگری شده بين مردان و زنان از نظر شيوع سندرم متابوليک تفاوت آماری وجود ندارد (2/0P =)، اما بر اساس تعريف IDF، شيوع سندرم متابوليک در زنان 97/1 برابر مردان بود. بر اساس هر سه تعريف پس از تطبيق جنسی به ازای هر يک سال افزايش در سن ميزان سندرم متابوليک 05/1 درصد (فاصله‌ی اطمينان 95%: 06/1-04/1) بيشتر ‌شد از ميان عوامل خطرساز سندرم متابوليک بر اساس هر سه تعريف، HDL-C پايين در هر دو جنس شايع‌ترين بود و اختلاف قندخون ناشتا کمترين شيوع را داشت. نتيجه‌گيری: يافته‌ها بر شيوع بالای سندرم متابوليک در جمعيت روستايی بزرگسال روستای اکبرآباد فارس دلالت دارد. بر مبنای اين پژوهش بايد در جهت اصلاح عوامل خطرساز سندرم متابوليک کوشيد تا از ابتلای افراد پيشگيری شود و سلامت عمومی جامعه ارتقاء يابد. � Abstract Introduction: Metabolic syndrome (MS) is a risk factor for type 2 diabetes mellitus and cardiovascular disease. Limited information is available about the prevalence of the metabolic syndrome in rural areas of Iran. Materials and Methods: A total 1402 adults (1042 females and 360 males), aged between 18-90 yrs, participated in a community-based cross-sectional study. Prevalence of metabolic syndrome was determined by the definition of the National Cholestrol Education Program Adult Treatment Panel III (NCEP ATPIII), and results were compared with those based on the revised ATPIII and International Diabetes Federation (IDF) definitions. Results: Overall prevalence of ATP III defined metabolic syndrome was 25.6% compared to 29% and 33% using the revised ATP III, IDF definition respectively. The results of multiple logistic regression model showed after adjusting for age, sex, Body Mass Index (BMI), marital status, and education level, there was no difference between men and women for metabolic syndrome (P=0.2) by ATP III and revised ATP III definitions while prevalence of metabolic syndrome was 1.97 times greater in women versus men (95% CI: 1.4 – 2.7, p< 0.001) by the IDF-definition. Sex-adjusted prevalence of metabolic syndrome (by three definitions) increased 1.05%, for each one year increase in age [95% CI: (1.04-1.06)]. In the current study, low serum High Density Lipoprotein Cholesterol (HDL-C) was the most common component of metabolic syndrome, while high fasting plasma glucose was the least common. Conclusion: These results show that the metabolic syndrome is prevalent in rural areas and interventional strategies should be considered for weight reduction and treating components of metabolic syndrome in this population. Metabolic Syndrom, ATP III, Modified ATP III, IDF 405 414 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-99&slc_lang=fa&sid=fa R Jalali راحله جلالی 4000319475328460011346 No Endocrine and Metabolism Research Center, Nemazee Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran. شيراز، خيابان زند، فلکه‌ی نمازی، بيمارستان نمازی، طبقه‌ی سوم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، M Vasheghani مريم واشقانی 4000319475328460011402 No شيراز، خيابان زند، فلکه‌ی نمازی، بيمارستان نمازی، طبقه‌ی سوم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، MH Dabbaghmanesh محمدحسين دباغ منش 4000319475328460011403 No شيراز، خيابان زند، فلکه‌ی نمازی، بيمارستان نمازی، طبقه‌ی سوم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، Gh Ranjbar Omrani غلامحسين رنجبرعمرانی hormone@sums.ac.ir 4000319475328460011404 Yes شيراز، خيابان زند، فلکه‌ی نمازی، بيمارستان نمازی، طبقه‌ی سوم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم،

fa سن شروع قاعدگی و ارتباط آن با نمايه‌ی توده‌ی بدن و ليپوپروتئين‌های سرم The Influence of Serum Lipoprotiens and Body Mass Index on the Age of Menarche پژوهشی Original مقدمه: شروع قاعدگی (منارک)، يکی از پديده‌های حايز اهميت در مراحل بلوغ جنس مؤنث محسوب می‌شود. عوامل متعددی بر وقوع سن منارک دخالت دارند. تأثيرعواملی مانند وزن، نمايه‌ی توده‌ی بدن و قد بر سن منارک فرضيه‌ای است که در مطالعه‌های مختلف، يافته‌های متفاوتی از آن به دست آمده است. با توجه به کم بودن اطلاعات در مورد عوامل مؤثر بر سن منارک در ايران، اين مطالعه انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر، يک مطالعه‌ی توصيفی است و نمونه‌های مورد مطالعه شامل 370 دختر 16-10 ساله‌ی ساکن منطقه‌ی 13 تهران بودند که در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران شرکت کرده بودند، و حداکثر از شروع اولين قاعدگی آنها شش ماه گذشته بود. يافته‌ها: در اين مطالعه ميانگين سن منارک 1/1±6/12 سال، وزن 5/10±7/53 کيلوگرم، قد 5/5±3/157 سانتی‌متر، دور شکم 8/9±5/72 سانتی‌متر و نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/3±7/21 کيلوگرم / متر مربع بود. مطالعه‌ها نشان داده‌اند که بين سن منارک با قد و نمايه‌ی توده‌ی بدن، دور شکم و ميزان تحصيلات مادر، رابطه‌ی آماری معنی‌دار وجود دارد، در حالی‌که در مطالعه‌ی حاضر بين سن منارک با وزن و ميزان ليپيدهای خون، ارتباط آماری معنی‌دار به دست نيامد. نتيجه‌گيری: به نظر نمی‌رسد که ميزان ليپوپروتئين‌های سرم عامل تأثيرگذار بر رخداد بلوغ دختران باشد. AbstractIntroduction: Menarcheal age is an important event in human life and is influenced by various genetic, demographic, socio-economic and inviromental factors. Limited current data shows controversy regarding the effect of antropometric and biochemical variables on age of menarche and the related factors among Iranian girls. The objective of the present study is to evaluate the effect of antropometric,demographic and serum lipoproteins on the age of menarche. Materials & Methods: in the present descriptive study, we enrolled 370 girls aged 10-16 year, from the <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place> Lipid and Glucose Study (TLGS), whose menstruation had begun 6 months prior to the study. Results:The mean age of menarche, weight, height, waist circumference and body mass index were 12.6±1.1years, 53.7 ±10.5kg, 157.3±5.5cm, 72.5 ±9.8cm and 21.7 ±3.9 kg/m2, respectively. Although there were statistically significant relationships between age of menarche and body mass index, height, waist circumference and level of mother’s education, there was no significat correlation between menarcheal age and weight or serum lipoprotiens. Conclusion: Serum lipoprotiens were not found to have any influence on the menarcheal age in girls. سن منارک، نمايه‌ی توده‌ی بدن، ليپوپروتئين‌های سرم، دور شکم، دختران نوجوان، مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران Age of menarche, Body Mass Index, Serum lipoprotiens, Waist circumference, Adolescents, Tehran Lipid and Glucose Study 415 421 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-100&slc_lang=fa&sid=fa M. Farahmand مريم فرهمند 4000319475328460011347 No Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran F Ramezani فهميه رمضانی Ramezani@endocrine.ac.ir 4000319475328460011405 Yes Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 F Azizi فريدون عزيزی 4000319475328460011406 No Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran

fa نارسايی آدرنال در بيماران دچار ضربه‌ی مغزی متوسط و شديد بستری در بخش‌های مراقبت ويژه Adrenal Insufficiency in Patients Admitted to Intensive Care Unit with Moderate to Severe Traumatic Brain Injury پژوهشی Original مقدمه: آسيب ناشی از ضربه (تروما) به سر يکی از علل مرگ و مير بزرگسالان است. با توجه به ايجاد اختلال عملکرد غده‌ی‌ آدرنال پس از ضربه‌ی مغزی و تأثير آن در پيش آگهی بيماران و هم‌چنين عدم توافق در خصوص شيوه‌ی تشخيص آن، در اين مطالعه فراوانی نارسايی آدرنال در فاز حاد پس از ضربه‌ی مغزی متوسط و شديد بررسی شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی بررسی موردی پنجاه نفر از بيماران دچار ضربه‌ی مغزی با شدت متوسط و شديد در محدوده‌ی سنی 70-15 سال بستری در بخش مراقبت‌های ويژه‌ی چهار بيمارستان شهر تهران، از نظر عملکرد آدرنال با آزمون تحريکی ACTH يک و 250 ميکروگرم بررسی شدند. يافته‌ها: در اين مطالعه، بروز نارسايی آدرنال در 10 روز اول آسيب ترومايی مغزی براساس تعريف‌های مختلف نارسايی آدرنال از 82%-34% متفاوت بود. موارد شناسايی نارسايی آدرنال براساس آزمون ACTH يک ميکروگرم بيشتر از آزمون�250 ميکروگرم و کورتيزول پايه بود. به دليل ممنوعيت انجام آزمون طلايی تحمل انسولين در اين بيماران نمی‌توان در مورد حساسيت و ويژگی اين دو آزمون قضاوت کرد. آزمون همبستگی کاپا نشانگر عدم همخوانی بين يافته‌های آن دو آزمون است (17/0 = کاپا). افت فشار خون و مصرف وازوپرسور به طور بارزی در بيماران تشخيص داده شده به وسيله‌ی آزمون 250 ميکروگرم بيشتر بود. بين کورتيزول پايه و دقيقه‌ی 60 آزمون‌های تحريکی يک و 250 ميکروگرم رابطه‌ی خطی معنی‌دار وجود داشت (0001/0P<). نتيجه‌گيری: نارسايی آدرنال در فاز حاد پس از ضربه‌ی مغزی شايع و باعث افزايش موربيديتی می‌شود که لزوم تشخيص زودرس موارد تحت بالينی را براساس آزمون‌های ديناميک به منظور درمان مناسب ايجاب می‌نمايد. AbstractIntroduction: Traumatic brain injury is a cause of death in adult populations. Adrenal insufficiency has a great impact on the prognosis of patients with traumatic brain injury. However there is a lack of consensus regarding the diagnostic criteria of adrenal insufficiency. Our aim was to assess adrenal function in patients with moderate to severe traumatic brain injury. Materials and Methods: In a multicenter case-series study, 50 patients, aged 15 to 70 years, with moderate to severe traumatic brain injury were enrolled from 4 intensive care units in <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place>. Adrenal function was assessed using the 1 and 250µg ACTH stimulation tests. Results: The incidence of adrenal insufficiency in the first 10 days after traumatic brain injury varied from 34% to 82%, based on various definitions of adrenal insufficiency. More cases of adrenal insufficiency were detected by 1µg ACTH stimulation test compared to the basal cortisol and 250µg ACTH tests. Since the gold standard insulin stimulation test is regarded as potentially dangerous in the acute phase of post traumatic brain injury, the sensitivity and specificity of the stimulation tests could not be assessed. Kappa test showed no agreement between the two tests (Kappa=0.17). The incidence of hypotension and vasopressor requirement was higher in patients diagnosed by the 250µg ACTH test. Baseline cortisol had linear correlation with the 60-minute cortisol of both the 1 and 250µg ACTH tests (P<0.0001). Conclusion: The prevalence and associated morbidity of adrenal insufficiency in patients with traumatic brain injury warrant early diagnosis of subclinical cases by dynamic stimulation tests and judicious corticosteroid therapy. آسيب ترومايی مغز، نارسايی آدرنال، آزمون کوزينتروپين، کورتيزول Traumatic brain injury, Adrenal insufficiency, Cosyntropin test, Cortisol 423 431 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-101&slc_lang=fa&sid=fa MR Mohajeri Tehrani محمدرضا مهاجری تهرانی 4000319475328460011348 No Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran B Mirzaei بيتا ميرزايی 4000319475328460011407 No Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran MK Shahrzad محمدکريم شهرزاد 4000319475328460011408 No Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran Z Annabestani زهره عنابستانی 4000319475328460011409 No Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran SH Mohseni شهرزاد محسنی 4000319475328460011410 No Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran B Larijani باقر لاريجانی :emrc@tums.ac.ir 4000319475328460011411 Yes Endocrinology & Metabolism Research Center, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، بيمارستان شريعتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

fa اثر پيشگيری‌کننده‌ی سير بر هيستوپاتولوژی کبد و نشانگرهای آسيب آن در موش‌های ديابتی شده با استرپتوزوتوسين Preventive Effect of Garlic on Histopathology of Liver and Markers of Hepatic Injury in Streptozotocin-Induced Diabetic Rats پژوهشی Original مقدمه: ديابت مليتوس با تغييرات بيوشيميايی، فيزيولوژيکی و پاتولوژيکی کبد در ارتباط است. در اين مطالعه اثر پيشگيری‌کننده‌ی آب سير بر تغييرات ساختار کبد موش‌های صحرايی و فعاليت آلانين‌آمينوترانسفراز (ALT) و آسپارتات آمينوترانسفراز (AST) سرم بعد از تزريق استرپتوزوتوسين (STZ) بررسی شد. مواد و روش‌ها: 40 سر موش صحرايی به 5 گروه 8 تايی تقسيم شدند: الف) گروه طبيعی (N)، ب) گروه طبيعی + سير (N+G): 6 هفته 1 ميلی‌ليتر آب سير را روزانه به ازای هر 100 گرم وزن بدن دريافت کردند، ج) گروه ديابتی، (D): به اين گروه 60 ميلی‌گرم/کيلوگرم وزن بدن داروی STZ تزريق شد، د) گروه ديابتی + سير ـ قبل (D+Gb) که 3 هفته قبل از تزريق استرپتوزوتوسين آب سير دريافت کردند و 3 هفته بعد از ديابتی شدن نيز مصرف آب سير را ادامه دادند، ﮬ) گروه ديابتی+سير بعد (D+Ga) که در پايان هفته‌ی سوم و پس از ديابتی شدن به مدت 3 هفته آب سير دريافت کردند. بررسی تغييرات هيستولوژيک کبد با رنگ‌آميزی هماتوکسيلين ـ ائوزين و ميکروسکوپ نوری انجام شد. يافته‌ها: فعاليت ALT و AST در گروه D افزايش معنی‌دار نسبت به ساير گروه‌ها نشان داد (05/0>p). در گروه‌های D+Gb و D+Ga فعاليت سرمی ALT نسبت به گروه D کاهش معنی‌دار نشان داد. فعاليت سرمی AST در گروه D+Gb اختلاف معنی‌داری با گروه‌های N وN+G نداشت و نسبت به گروه D کاهش معنی‌دار نشان داد. نکروز پراکنده‌ی هپاتوسيت‌ها، بی‌نظمی صفحه‌های کبدی و التهاب لنفوسيتی در گروه D مشهود بود. در گروه‌های D+Gb و D+Ga در مقايسه با گروه D علايم مذکور بهبودی نشان دادند. نتيجه‌گيری: آب سير می‌تواند بر تغييرات آمينوترانسفرازها مؤثر باشد و باعث پيشگيری از تخريب بافتی کبد طی القای ديابت ناشی از STZ می‌شود. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus is associated with biochemical, physiological, and pathologic alterations in the liver. In this study, we investigated the preventive effect of garlic juice on changes in the structure of rat liver and serum activities of alanine and aspartate aminotransferases after streptozotocin injection. Materials and Methods: Forty rats were divided into five groups of 8 rats each: a) Normal group (N), b) Normal+Garlic group (N+G) received 1 ml of garlic juice/100g BW/day for 6 weeks, c) Diabetic group (D) was injected with streptozotocin (60mg/kg BW, i.p.), d) Diabetic+Garlic_before group (D+Gb) received garlic juice for 3 weeks before STZ injection and continued for another 3 weeks, e) Diabetic+Garlic_after group (D+Ga) received garlic juice for 3 weeks after being injected with STZ. Hepatic histological changes were assessed with hematoxylin-eosine staining using a light microscope. Results: In diabetic rats, the activities of serum ALT and AST were significantly increased (p<0.05) compared to other groups. In D+Gb and D+Ga rats the activity of serum ALT was significantly decreased compared to the D group. The activity of serum AST in D+Gb group had no significant difference with the N and N+G groups and was significantly decreased compared to the D group. In the D group, separated necrosis of hepatocytes, anarchism of liver plates, and lymphocytic inflammation were observed in the D+Gb and D+Ga groups compared to the D group, all of previous signs improved. Conclusion: Garlic juice was found to influence changes of aminotransferases and prevent the histopathological changes of liver associated with STZ diabetes in rats. ديابت مليتوس، سير، آلانين آمينوترانسفراز، آسپارتات آمينوترانسفراز، هيستوپاتولوژی Diabetes mellitus, Garlic, ALT, AST, Histopathology 433 441 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-102&slc_lang=fa&sid=fa F Masjedi فاطمه مسجدی 4000319475328460011349 No A Gol علی گل agol@mail.uk.ac.ir 4000319475328460011412 Yes کرمان، انتهای بلوار ٢٢ بهمن، مجتمع دانشگاه شهيد باهنر کرمان، دانشکده‌ی علوم، گروه زيست‌شناسی، Sh Dabiri شهريار دبيری 4000319475328460011413 No A Javadi عبدالرضا جوادی 4000319475328460011414 No

fa اثر سير بر آسيب‏های بيضه‏ای ناشی از ديابت شيرين در موش‌های صحرايی نر Effects of Garlic on Testicular Damages Induced by Diabetes Mellitus in Rats پژوهشی Original مقدمه: ديابت�شيرين با تغييرات بافتی بيضه همراه است. در مطالعه‌ی حاضر هر دو اثر پيشگيری‌کننده و درمانی سير بر آسيب بيضه‌ای در موش‌های صحرايی نر ديابتی شده با استروپتوزوتوسين (STZ) بررسی شد. مواد و روش‌ها: 40 سر موش صحرايی نر از نژاد ويستار به 5 گروه تقسيم شدند. 1) گروه طبيعی (N)، 2) گروه طبيعی + سير (N+G)، 3) گروه ديابتی (D)، که ديابت از طريق تزريق داخل صفاقی (60 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم وزن بدن) استرپتوزوتوسين ايجاد شد. 4) گروه ديابتی + دريافت سير قبل از ديابتی شدن (D+Gb)، که دريافت سير به مدت سه هفته قبل از تزريق STZ آغاز شد و آن برای سه هفته‏ی ديگر ادامه يافت.�5) گروه ديابتی +�دريافت سير�بعد ديابتی شدن D+Ga))، که دريافت سير به مدت سه هفته بعد از تزريق STZ وجود داشت. آب سير با دوز 1 ميلی‌ليتر به ازای هر صد گرم وزن بدن توسط گاواژ به موش‌های صحرايی خورانده شد. آسيب بيضه‌ای با استفاده از رنگ‌آميزی هماتوکسيلين ـ ائوزين بررسی شد. يافته‌ها: موش‌های ديابتی کاهش چشمگيری در قطر و تعداد سلول‌های زاينده‌ی توبول سمينيفروس نشان دادند. سير به طور قابل توجهی تغييرات مورفولوژيک ايجاد شده به وسيله‌ی ديابت و کاهش سلول‌های زاينده را کم کرد. گروه دريافت‌کننده‌ی سير قبل از تزريق STZ (D+Gb) نسبت به گروه دريافت‌کننده‌ی سير بعد از تزريق STZ ((D+Ga بهبودی بيشتری را در عوارض ناشی از ديابت نشان دادند. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه برای اولين بار نشان داده شد که مصرف آب سير دارای هر دو اثر پيشگيری‌کننده و درمانی بر کاهش آسيب‌های بيضه‌ای در موش‌های صحرايی�نر ديابتی می‌باشد. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus is associated with histologic alterations of the testis. In the present study, we aimed to investigate both preventive and protective effects of garlic juice on testicular damage in male rats with streptozotocin (STZ)-induced diabetes. Materials and Methods: Forty male wistar rats were divided into 5 groups: 1) Group normal (N), 2) Group Normal+Garlic (N+G), 3) Diabetic (D) received STZ, 60mg/kg BW /i.p., 4) Group diabetic+garlic before (D+Gb) received garlic juice for 3 weeks before STZ injection and for 3 weeks after, and 5) Group diabetic+garlic after (D+Ga) three days after STZ injection, received garlic juice for 3 weeks. Garlic juice was given by gavage (1ml/100g BW). Testicular damage was examined using hematoxylin and eosin staining. Results: Diabetic rats showed a significant reduction in seminiferous tubule diameter and the number of germ cells. Garlic significantly attenuated the diabetes-induced morphological changes and the decrease in germ cells. The diabetic group receiving garlic before STZ injection (D+Gb) showed more amelioration in complications than that receiving it after STZ injection. Conclusion: In this study, for the first time, we showed that administration of garlic juice could play both preventive and therapeutic roles in testicular damage in male diabetic rats. سير، آسيب‌های بيضه‌ای، ديابت، موش صحرايی نر Garlic, Testicular damage, Diabetes, Male rat 443 453 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-103&slc_lang=fa&sid=fa A Abdolahnejad اکرم عبداله نژاد 4000319475328460011350 No Department of Biology, Faculty of Sciences, Shahid Bahonar University A Gol علی گل agol@mail.uk.ac.ir 4000319475328460011415 Yes Department of Biology, Faculty of Sciences, Shahid Bahonar University کرمان، انتهای بلوار ٢٢ بهمن، مجتمع دانشگاه شهيد باهنر کرمان، دانشکده علوم، گروه زيست‌شناسی، Sh Dabiri شهريار دبيری 4000319475328460011416 No A Javadi عبدالرضا جوادی 4000319475328460011417 No

fa اثر دويدن روی نوارگردان بر غلظت پروتئين وابسته به آگوتی (AGRP) عضله و سرم در موش‌های نر صحرايی The Effect of Treadmill Running on Plasma and Muscle Agouti-Related Protein (AGRP) Concentration in Male Rats پژوهشی Original مقدمه:.سازوکار تنظيم اشتها يکی از موضوعات مهم در فيزيولوژی ورزش است. AGRP يکی از نوروپپتيدهای مهم تنظيم‌کننده‌ی اشتها و هموستاز انرژی است. هدف از اين مطالعه بررسی اثر تمرين دويدن روی نوارگردان بر غلظت بافتی و سرمی AGRP در موش‌های صحرايی نر بود. مواد و روش‌ها: 40 سر موش نر صحرايی نژاد ويستار به دو گروه تجربی و شاهد تقسيم شدند. گروه تجربی به مدت 10هفته، هر هفته 5 روز متوالی و هر روز يک جلسه با شدت 28 متر در دقيقه، معادل 75% حداکثر اکسيژن مصرفی، به تمرين پرداختند. پس از اتمام دوره‌ی تمرين، گروه‌های تجربی و شاهد هر کدام به دو زيرگروه ناشتا و سير (10 عدد) تقسيم شدند، به اين ترتيب که دو زيرگروه ناشتا پس از يک شب کامل ناشتايی و دو زيرگروه سير پس از 3 ساعت محروميت از غذا بيهوش و سپس کشته شدند. غلظت AGRP در عضله‌ی سولئوس و سرم اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: تمرين باعث افزايش معنی‌داری در AGRP بافت عضله و سرم در حالت ناشتا و افزايشAGRP سرم در حالت سيری شد. اما بر AGRP عضله در حالت سيری تأثيری نداشت. هم‌چنين، همبستگی مثبتی بين AGRP عضله و سرم مشاهده شد. نتيجه‌گيری: با توجه به اين‌که تمرين باعث تعادل انرژی منفی در موش‌ها می‌شود، در پاسخ به آن AGRP از هيپوتالاموس ( و شايد عضله) ترشح می‌گردد تا دريافت غذا تحريک شده و نيازهای انرژی تأمين شوند و شايد اين يکی از سازوکارهای فراجبرانی گليکوژن نيز باشد. AbstractIntroduction: Appetite regulation is one of the most important issues in exercise physiology. AGRP is one of the most important neuropeptide in appetite regulation and energy homeostasis. The aim of this study was to investigate the effect of treadmill running on plasma and muscle (Soleus) concentration of AGRP in male Wistar rats. Materials and Methods: Forty rats were randomly assigned into two groups. The training group was given exercise on a motor-driven treadmill at 28 m/min (equal to 75% vo2max) for 60 min/day, 5 days/week for 10 weeks. After finishing the exercise protocol, each group was divided into 2 subgroups, the fasting and the fed (n=10) groups. Each subgroup was anesthetized and sacrificed after an overnight fast and the other, after 3 hours of food deprivation. Results: The results showed muscle and plasma AGRP were significantly (P < 0.001) higher in the trained rats in comparison to the control rats. Also there was a significant and positive correlation between Soleus AGRP and plasma AGRP. Conclusion: It can be speculated that negative energy balance as well as local hyperphagia in muscle, induced by exercise produces satiety, signals the hypothalamus, which therefore increases release of AGRP facilitating energy recovery. This mechanism may be involved in glycogen supercompensation as well. AGRP عضله، AGRP سرم، تمرين هوازی، عضله‌ی سولئوس، موش صحرايی Muscular and Serum, AGRP, Treadmill running, Soleus muscle, Rat 455 461 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-104&slc_lang=fa&sid=fa SA Hosseini-Khakhak سيدعليرضا حسينی کاخک hosseini18@yahoo.com 4000319475328460011351 Yes Tarbiat Moallem University, Sabzevar سبزوار، توحيد شهر، دانشگاه تربيت معلم سبزوار، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، A Ghanbari Niaki عباس قنبری نياکی 4000319475328460011418 No F Rahbarizadeh فاطمه رهبری زاده 4000319475328460011419 No MA Mohagheghi محمدعلی محققی 4000319475328460011420 No B Mehdi Khabazian بهزاد مهدی خبازيان 4000319475328460011421 No R Fathi رزيتا فتحی 4000319475328460011422 No M Hedayati مهدی هدايتی 4000319475328460011423 No

fa وازوپرسين واسطه‌ی اثر قلبی ـ عروقی سيستم گاباارژيک هسته‌ی بستر الياف عصبی انتهايی در موش صحرايی نر Vasopressin Mediates the Cardiovascular Effects of GABAergic System in the Bed Nucleus of the Stria Terminalis پژوهشی Original مقدمه: هسته‌ی بستر الياف عصبی انتهايی (BST) بخشی از ساختمان ليمبيک است. مطالعه‌های قبلی نشان داده‌اند که مهار گيرنده‌ی گابا A فشارخون و ضربان قلب را افزايش می‌دهد. در مطالعه‌ی حاضر بررسی سازوکار و مدارهای نورونی واسطه‌ی اين پاسخ‌ها بررسی شده است. مواد و روش‌ها: 39 موش‌های صحرايی نر بيهوش با يوروتان برای مطالعه بررسی شدند. شريان و وريد رانی به منظور ثبت فشارخون، ضربان قلب و تزريق داروها کانول‌گذاری شد. حيوانات به منظور سهولت در تنفس تراکئوستومی شدند. بيکوکولين ـ آنتاگونيست گابا A به صورت يک طرفه توسط ميکروپيپت در BST تزريق شد. ميانگين حداکثر فشار متوسط شريانی و ضربان قلب در هر گروه قبل و بعد از تزريق با آزمون تی زوجی مقايسه شدند. يافته‌ها: تزريق بيکوکولين، با دوز 100 پيکومول در حجم 100 نانوليتر در BST باعث افزايش معنی‌دار فشار متوسط شريانی(1/5±3/41 ميلی‌متر جيوه) و افزايش ضربان قلب (6/5±2/33 ضربه در دقيقه) شد. تزريق داخل وريدی هم‌اتروپين ـ مهار‌کننده‌ی گيرنده‌ی موسکارينی ـ به صورت 1 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم وزن بدن تاثيرمعنی‌داری بر اثر فشار شريانی و ضربان قلب ناشی از بيکوکولين نداشت در حالی‌که تزريق داخل وريدی هگزامتونيوم ـ مهارکننده‌ی گيرنده‌ی نيکوتينی گانگليونی ـ به صورت 30 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم خون بدن تأثيری بر مقدار فشار شريانی نگذاشت اما اثر تاکی‌کاردی بيکوکولين را از بين برد که نشان می‌دهد سيستم پاراسمپاتيک در اين پاسخ‌ها نقش ندارد. تزريق داخل وريدی آنتاگونيست گيرنده‌ی V1 وازوپرسين (µg/Kg 50) اثر هيپرتانسيون بيکوکولين را از بين برد که نشان‌دهنده‌ی کاهش فشارخون ناشی از سيستم گابا به دليل مهار تونيک وازوپرسين است. نتيجه‌گيری: اين داده‌ها برای اولين بار نشان داد که مهارگيرنده‌ی گابا A، BST فشارخون و ضربان قلب را افزايش می‌دهد و اين عمل را با اثر بر سيستم وازوپرسينرژيک و اعصاب سمپاتيک اعمال می‌نمايد. AbstractIntroduction: The nucleus bed of the stria terminalis (BST) is a part of the limbic system. Previous studies have shown that inhibition of GABA A receptor increases blood pressure and heart rate. This study was performed to find the possible mechanisms and circuits that mediate these responses. Materials and Methods: In 39 urethane-anesthetized male rats the femoral artery and vein were cannulated for recording the blood pressure and heart rate and drug injection respectively. Trachea was cannulated to ease ventilation, and bicuculline was unilaterally microinjected into the BST using micropipette. The maximum changes of mean arterial pressure (MAP) heart rate (HR) were compared with the preinjection values using the paired t-test. Results: Injection of bicuculline methiodide (<stockticker w:st="on">BMI</stockticker>, 100 pmol/100 nl), a GABAA antagonist, caused a significant increase in the <stockticker w:st="on">MAP</stockticker> (41.3±5.1 mmHg) as well as in the HR (33.2±5.6 beats/min). Administration (i.v.) of the muscarinic receptor blocker, homatropine methyl bromide had no effect on the magnitude of mean arterial pressure or heart rate responses to BMI, suggesting that the parasympathetic system is not involved in these responses. However administration (i.v.) of the nicotinic receptor blocker, hexamethonium bromide, althought it had no effect on the magnitude of mean arterial pressure response, did abolish heart rate response to BMI, indicating that the sympathetic system is involved in the bradycardic effect of GABA. On the other hand, administration (i.v.) of a selective vasopressin V1 receptor antagonist abolished the pressor effect of BMI, which suggests that the GABAergic system of the BST decreases the arterial pressure via tonic inhibition of vasopressin release. Conclusion: We demonstrated, for the first time, that inhibition of GABAA, receptors increase blood pressure and heart rate via tonically inhibiting vasopressin release and sympathetic outflow to the heart. هسته‌ی بستر الياف عصبی انتهايی، گابا، فشارخون، ضربان قلب، وازوپرسين Bed nucleus of the stria terminalis, GABA, Blood pressure, Heart rate, Vasopressin 463 469 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-105&slc_lang=fa&sid=fa A Nasimi علی نسيمی 4000319475328460011352 No f Kharazmi فاطمه خوارزمی 4000319475328460011424 No M Hatam معصومه حاتم mhatam@hums,ac.ir 4000319475328460011425 Yes بندر عباس، بلوار شهيد ناصر دانشکده‌ی پزشکی، گروه فيزيولوژی،