Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa آينده‌نگری در پيشرفت‌های علمی کشور پژوهشی Original 231 233 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-80&slc_lang=fa&sid=fa F. Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 400031947532846007454 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa تغييرات آگاهی، نگرش و عملکرد تغذيه‌ای نوجوانان منطقه 13تهران پس از 4 سال آموزش Changes in Nutritional Knowledge, Attitude, and Practices of Adolescents in District 13 of Tehran after 4 Years of Education پژوهشی Original مقدمه: شواهد اپيدميولوژی بيانگر شيوع بيماری‌‌های مزمن غيرواگير در نوجوانان و نقش مهم تغيير شيوه‌ی زندگی در برطرف کردن اين عوامل خطرساز است. لازمه‌ی ايجاد تغيير، آگاهی از ميزان اطلاعات و عملکرد نوجوانان است. اين مطالعه با هدف ارزيابی آگاهی، نگرش و عملکرد تغذيه‌ای دانش‌آموزان در منطقه‌ی 13 تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی مقطعی طی سال‌های 1386-1382 در 19944 دانش‌آموز مقطع راهنمايی و دبيرستان منطقه‌ی 13 آموزش و پرورش تهران در قالب مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران انجام شد. به طور تصادفی 12 مدرسه در گروه مداخله و 10 مدرسه در گروه شاهد تقسيم شدند. آموزش از طريق معلمان، والدين و تهيه‌ی پوستر و پمفلت برای مدارس در منطقه‌ی مداخله انجام شد. پرسشنامه‌ی آگاهی، نگرش و عملکرد تغذيه‌ دو سال يک‌بار در مناطق مورد و شاهد توسط دانش‌آموزان تکميل شد. يافته‌ها: 6/50 افراد مورد مطالعه پسر و 4/49% دختر بودند. ميانگين امتياز آگاهی، نگرش و عملکرد دو منطقه‌ی مداخله و شاهد در ابتدای مطالعه تفاوت معنی‌داری نداشت (به ترتيب 5±27، 6±19 و 6±33 برای هر دو گروه). درصد فراوانی دانش‌آموزان با آگاهی ضعيف تغذيه‌ای در منطقه‌ی مداخله 6/1% در برابر 1/2% در سال 82 و 7/1% در برابر 1/2% در سال 86 بود. 18% دانش‌آموزان منطقه‌ی مداخله و 17% از گروه شاهد عملکرد تغذيه‌ای مناسبی در ابتدای مطالعه داشتند که اين ميزان در انتهای مطالعه به 29% و 28% افزايش يافت. هر سه امتياز منطقه‌ی مداخله در سال 1384، افزايش يافت و تفاوت معنی‌دار با سال 1382 داشت (001/0p<). در سال 1386، به ترتيب 5±28، 5±20 و 7±35 بود که تنها عملکرد تفاوت معنی‌داری داشت و در دو منطقه مشابه بود. نتيجه‌گيری: باوجود افزايش آگاهی در دانش‌آموزان مورد بررسی، روند رو به افزايش نگرش و عملکرد تغذيه‌ای نامناسب وجود داشت. با توجه به اين يافته‌ها، افزايش ساعت‌های آموزش کاربردی تغذيه و تغيير سياست‌گزاری‌های مدارس در جهت بهره بردن از تغذيه‌ی سالم ضروری به نظر می‌رسد. AbstractIntroduction: As documented in epidemiological studies, the prevalence of non-communicable diseases (NCDs) is fast increasing. Changes in lifestyle factors like improper dietary habits could positively affect risk factors of NCDs. We conducted this study to evaluate the nutritional knowledge, attitudes and practices among Tehranian schoolchildren of district 13, <place w:st="on"><city w:st="on">Tehran</city></place>. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted in 3 phases between 2003 and 2007, on 19944 schoolchildren, aged 11-17 years within the frame work of <city w:st="on">Tehran</city> Lipid and Glucose Study (TLGS) in district 13 of Tehran. The schools were randomly divided into the intervention (n=12) and control (n=10) groups. Besides sending posters and pamphlets for the intervention area, we educated volunteers (teachers and parents) on interventions. Children were assessed using a knowledge-attitude and practice questionnaire every 2 year, which they completed themselves. Results: Of the subjects studied, 50.6 and 49.4% were male and female, respectively. Initially, mean±SD of knowledge, attitude and practice scores were 27±5, 19±6 and 33±6, for both the intervention and control groups. Intervention vs. control area: 1.6 vs. 2.1 percent of adolescents had a poor nutritional knowledge during 2003, which changed to 1.7 vs. 2.1% and 18 vs 17% had a good nutritional practices in the first phase which was 29 vs. 28% in 2007. The scores increased for intervention group during first phase of intervention (2005) but showed no difference with the scores of 2007, except for practice and were equal for two areas knowledge: 28±5, attitude: 20±5 and practice: 35±7. Conclusions: There was an increasing trend in scores, but levels of poor attitude and practice were high among children, indicating the necessity of nutritional modeling education for adolescents and implementation of changes in school strategies to promote the quality of their dietary patterns. نوجوانان، آگاهی، نگرش، عملکرد، تغذيه Adolescent, Knowledge, Attitude, Practice, Nutrition 235 243 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-79&slc_lang=fa&sid=fa H. Hamayeli Mehrabani حميرا حمايلی مهربانی 400031947532846007455 No P. Mirmiranl پروين ميرميران mirmiran@endocrine.ac.ir 400031947532846007456 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 F. Alaiin فرشته علائيان 400031947532846007457 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846007458 No

fa اثر آنتی‌اکسيدانی آلفا ـ ليپوئيک اسيد بر فشار خون افراد مبتلا به ديابت نوع 2 The Effect of Alpha-Lipoic Acid on Blood Pressure in Type 2 Diabetics پژوهشی Original مقدمه: اغلب بيماران مبتلا به ديابت با گذشت زمان به فشار خون مبتلا می‌شوند. آلفا ـ ليپوئيک اسيد دارای نقش آنتی‌اکسيدانی است و تأثير مفيدی بر کاهش استرس اکسيداتيو و پيشگيری از پيشرفت آسيب‌های عروقی دارد. اين مطالعه به منظور بررسی اثر آنتی‌اکسيدانی مکمل غذايی آلفا ـ ليپوئيک اسيد (ALA) بر فشار خون افراد مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: اين کارآزمايی بالينی تصادفی در 57 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 (14 مرد و 43 زن) با ميانگين سن 5/53 سال که در سال 1385 به درمانگاه مطهری شيراز مراجعه کردند، انجام شد گروه تصادفی مورد (مداخله) و شاهد تقسيم شدند. افراد گروه مورد (29 نفر) روزانه 300 ميلی‌گرم مکمل ‌آلفا ـ ليپوئيک اسيد و افراد گروه شاهد (28 نفر) روزانه 2 عدد کپسول دارونما، به مدت 8 هفته دريافت کردند. اطلاعات پرسشنامه‌‌های اطلاعات عمومی و يادآمد خوراک 24 ساعته از طريق مصاحبه‌ی حضوری جمع‌آوری شد. اندازه‌گيری فشارخون و تن‌سنجی قبل، حين و بعد از مداخله انجام شد. آناليز آماری با استفاده از برنامه‌ی ‌SPSS و آزمون‌‌های تی زوجی، تی مستقل و آناليز واريانس برای اندازه‌گيری مکرر انجام شد. يافته‌ها: ميانگين نمايه‌ی توده‌ی بدن، مواد مغذی دريافتی و نوع دارو‌‌های مصرفی بيماران در?طول مطالعه تغييری نداشت. کاهش معنی‌داری در فشارخون سيستولی و دياستولی در گروه مصرف‌کننده‌ی آلفا ـ ليپوئيک اسيد (مورد) در پايان مطالعه نبت به شروع مطالعه، مشاهده شد (0001/0 P <). هم‌چنين تفاوت معنی‌داری در فشار خون سيستولی و دياستولی در پايان مطالعه بين دو گروه مورد و شاهد وجود داشت (001/0 P=). نتيجه‌گيری: با توجه به اثر مکمل آلفا ـ ليپوئيک اسيد در کاهش فشار خون سيستولی و دياستولی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2، می‌توان اين آنتی‌اکسيدان را برای پيشگيری از افزايش فشار خون در اين بيماران توصيه نمود. AbstractIntroduction: Majority of diabetic patients eventually develop hypertension. Becase of its antioxidative properties, alpha-lipoic acid plays an effective role in decreasing oxidative stress and preventing endothelium dysfunction. The purpose of the present study was to determine the effect of alpha-lipoic acid on blood pressure in type 2 diabetic patients. Materials & Methods: Fifty-seven type 2 diabetic patients (14 male and 43 female), mean age 53.5 years, were enrolled in this study. Upon arrival subjects were randomly divided into either the experimental (n=29) or control (n=28) groups. The experimental group received 300 mg alpha-lipoic acid daily for eight weeks, while the control group received a placebo for eight weeks. Blood pressure and 24 hours diet recall were measured at the beginning of the study and every two weeks after that. Results: The results of the study showed a significant decrease in both systolic and diastolic blood pressures at the end of study in the alpha lipoic acid group compared to their initial values (p<0/0001), and to the control group (p=0/001). Conclusion: This study suggests that alpha-lipoic acid supplements can be recommended for type 2 diabetic patients to prevent high blood pressure. Alpha-lipoic acid, Type 2 diabetes, Blood pressure, Oxidative stress, Antioxidant 245 250 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-81&slc_lang=fa&sid=fa Z. Mazloom زهره مظلوم zohremazlom@yahoo.co.in 400031947532846007459 Yes H. Ansar هستی انصار 400031947532846007460 No

fa تأثير تمرين‌‌های ورزشی هوازی بر سلامت روان، ابعاد نشانه‌‌های بدنی، اضطراب و بی‌خوابی، کارکرد اجتماعی و افسردگی در بيماران ديابتی نوع 2 Effects of Aerobic Exercise training on the Mental and Physical Health and Social Functioning of Patients with Type 2 Diabetes Mellitus پژوهشی Original مقدمه: بيماری ديابت می‌تواند بر عملکرد فيزيکی، وضعيت روحی ـ روانی، ارتباطات فردی، خانوادگی و اجتماعی و به طور کلی سلامت عمومی و احساس خوب بودن بيماران تأثير منفی داشته باشد. به عنوان مثال محدوديت‌‌های شديد غذايی و دارو‌های خوراکی و تزريقی مؤثر در درمان ديابت تأثير نامطلوبی بر سلامت روانی بيماران ديابتی دارند. اين مطالعه با هدف بررسی اثر تمرين‌‌های ورزشی هوازی بر سلامت روان، ابعاد نشانه‌های بدنی، اضطراب و بيخوابی، کارکرد اجتماعی و افسردگی بيماران ديابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: 53 بيمار ديابتی نوع 2 با دامنه‌ی سنی (11/6±15/45 سال) و ميانگين مدت بيماری 3±5 سال به صورت هدف‌دار انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه مورد (27 نفر) و شاهد (26 نفر) تقسيم شدند. ‌گروه مورد در يک برنامه‌ی تمرينی هوازی شرکت کردند. برنامه‌ی تمرين شامل 45 تا 60 دقيقه فعاليت هوازی با شدت 70-60 درصد ضربان قلب ذخيره روی دوچرخه‌ی کارسنج، سه بار در هفته و به مدت 8 هفته بود. قبل و بعد از تمرين‌‌های ورزشی هوازی، آزمودنی‌‌های هر دو گروه پرسشنامه‌ی سلامت عمومی (GHQ) را تکميل کردند. اين مطالعه از نوع کارآزمايی بالينی بود و برای تجزيه و تحليل آماری اطلاعات از آزمون تی مستقل استفاده شد. يافته‌ها: تمرين ورزشی هوازی به مدت 8 هفته تأثير معنی‌داری بر سلامت روان، خرده مقياس‌های نشانه‌های بدنی، اضطراب و بيخوابی داشت (05/0p<) ولی بر خرده مقياس‌های اختلال در کارکرد اجتماعی و افسردگی تأثير معنيداری نداشت (05/0<p). نتيجه‌‌گيری: تمرين ورزشی هوازی برای بيماران ديابتی نوع 2 می‌تواند نمونه‌ای از برنامه‌‌های ارتقای سلامت باشد و در افزايش سلامت روانی بيماران ديابتی مؤثر است. AbstractIntroduction: Diabetic mellitus disease can negatively influence the physical functioning, emotional state, and individual, family and social relationships of patients with diabetes and, in general, their health and feeling of wellness. Caloric restriction and oral hypoglycemic agents also have undesirable effects on the mental health of these patients. The purpose of this study was to examine the effect of aerobic exercise training on mental and physical health, anxiety, insomnia, social functioning and depression in patients of type 2 diabetes mellitus. Materials and Methods: In this clinical trial, fifty-three patients with type 2 diabetes, age range 45.15±6.11 years, with average of 5±3 years of disease were chosen purposively and were randomly assigned into 2 groups, the 8 week aerobic exercise training (n=27) and the non-training (n=26) group. The aerobic exercise training group participated in an aerobic training program, intensity 60-70% heart rate reserve, frequency 3 days/week, duration 45-60 min/session. Mental health was evaluated using a general health questionnaire (GHQ) in the two groups before and after the study. The independent t-test was used for data analysis. Results: The 8 week aerobic exercise training had a significant effect on mental health, subscales of physical symptoms, anxiety & insomnia (p<0/05). However no significant effect on subscales of social functioning and depression was observed (p>0/05). Conclusion: Aerobic exercise training, as part of a health promotion program, can be effective on the mental health of patients with type 2 diabetes. تمرين‌‌های ورزشی هوازی، سلامت روان، اضطراب، افسردگی، ديابت نوع 2 Aerobic exercise training, Mental health, Anxiety, Depression, Type 2 diabetes mellitus 251 256 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-82&slc_lang=fa&sid=fa MA Sardar محمدعلی سردار sardarma@mums.ac.ir 400031947532846007461 Yes M Sohrabi مهدی سهرابی 400031947532846007462 No A Shamsian سيدعلی اکبر شمسيان 400031947532846007463 No R Aminzadeh رضا امين زاده 400031947532846007464 No

fa تسهيل کننده‌‌های پايبندی به رژيم درمانی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2: يک مطالعه‌ی پديدارشناسی Facilitators of Adherence to Self-management in Type 2 Diabetic Patients: a Phenomenological Study پژوهشی Original مقدمه: ديابت بيماری مزمنی است که به دلايل متعددی توجه سيستم بهداشتی ـ درمانی جهان را به خود معطوف نموده است. ماهيت اين بيماری به گونه‌ای است که بسياری از جنبه‌‌های زندگی روزانه را متأثر می‌سازد و در درمان آن يک رويکرد زيستی ـ روانی ـ اجتماعی نياز است. يکی از مشکلات عمده در کنترل مطلوب اين بيماری، عدم پايبندی بيماران به رژيم‌های درمانی است. اين مطالعه‌ی کيفی با هدف بررسی تجربه‌های بيماران از عوامل تسهيل‌کننده‌ی پايبندی به رژيم درمانی انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر مطالعه‌ای کيفی، پديدارشناسی و توصيفی است. مشارکت‌کنندگان، 11 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه کننده به مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم اصفهان و بيمارستان‌ الزهرا در نيمه‌ی اول سال 1385 بودند که به صورت مبتنی بر هدف انتخاب شدند. داده‌‌ها با استفاده از مصاحبه‌‌های عميق سازمان نيافته جمع‌آوری و به روش کلايزی تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: مفاهيمی که در تجربه‌های بيماران به عنوان عواملی در راستای تسهيل عملکرد و افزايش انگيزه‌ی فرد در فرايند خودمراقبتی مطرح شدند، عبارت بودند از: ترس، رضايت از تيم درمان، حمايت، هشدار عينی، بازخورد و رضايت از درمان. نتيجه‌گيری: تمرکز بر رضايت بيمار از درمان و خدمات درمانی، درک کافی از جديت بيماری، اضطراب تجربه شده توسط بيمار، درگير نمودن خانواده به عنوان منبع ضروری حمايت، بازخورد به بيمار در مورد يافته‌های آزمايشگاهی و فرايند خودمراقبتی از مواردی است که بايد به عنوان راهکار مناسبی برای تحريک تغيير رفتار و افزايش انگيزه، در برنامه‌ريزی‌های خدمات درمانی مدنظر قرار گيرند. AbstractIntroduction: Diabetes is chronic disease affecting all aspects of daily life and hence is a priority health care strategy. Its treatment needs a bio-psychosocial approach. One of the major problems in its management is patient noncompliance to therapeutic regimens. This qualitative phenomenological study aimed at assessing to patient experiences of factors facilitating self-management. Materials and Methods: Patients were recruited from the “Glands and <placename w:st="on">Metabolism</placename> <placename w:st="on">Research</placename> <placetype w:st="on">Center</placetype>” and “Alzahra hospital” in <place w:st="on"><city w:st="on">Isfahan</city></place> in 2006. A purposive sample of 11 diabetic patients volunteered to participate in the study. Unstructured one-on-one interviews were conducted and interview data were transcribed and analyzed for themes using the Collizi method. Results: Themes, identified as facilitators to patient adherence to the therapeutic regimen are fear, satisfaction, support, objective alarm, feedback. Conclusion: The research highlights that factors such as patient satisfaction of treatment, insight into nature of disease, patient anxiety, family involvement as a major source of support, feedback on test results and the self-management process should be considered in designing heath care strategies to facilitate changes in behavior and enhance motivation. تجربه‌ی زندگی، پديدار شناسی، ديابت نوع 2، پايبندی، تسهيل‌کننده Lived experience, Phenomenology, Type-2-diabetes, Adherence, Facilitator 257 264 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-83&slc_lang=fa&sid=fa M. Doosti Irani مهری دوستی ايرانی doosti@nm.mui.ac.ir 400031947532846007465 Yes P. Abazari پروانه اباذری 400031947532846007466 No S. Babaei سيما بابايی 400031947532846007467 No N Shahgholian ناهيد شاهقليان 400031947532846007468 No

fa بررسی يد ادرار و يد شير در نوزادان هيپوتيروئيد و مادرانشان و مقايسه آن با گروه کنترل Comparison of Urine and Milk Iodine Concentration among Congenitally Hypothyroid Neonates and Their Mothers and a Control Group پژوهشی Original مقدمه: باوجود شناخته شدن ايران به عنوان منطقه‌ی عاری از کمبود يد، هيپوتيروئيدی نوزادی شيوع بالايی دارد. نظر به اين‌که يکی از علل هيپوتيروئيدی می‌تواند ازدياد يد باشد، درصدد بر آمديم تا اثر ازدياد يا کمبود يد را در بروز بالای هيپوتيروئيدی نوزادی بررسی کنيم. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی مقطعی، ميزان يد ادرار نوزادان هيپوتيروئيد و يد ادرار و شير مادرانشان با گروه شاهد مقايسه شد. سطح يد ادرار و شير به روش هضم اسيدی بر اساس واکنش سندل ـ کولتوف اندازه‌گيری شد.?آناليز آماری با کمک آزمون‌های آماری مجذور خی، ويلکاکسون?و همبستگی پيرسون انجام شد. مقدار 05/0P< معنی‌دار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانه‌ی غلظت يد شير مادران نوزادان هيپوتيروئيد (68 = تعداد) با سالم (179 = تعداد) تفاوت داشت (µg/L 210 در مقابل µg/L 170، 05/0>P) ولی ميانه‌ی غلظت يد ادرار نوزادان و مادران دو گروه تفاوت معنی‌دار نداشت (µg/L 305 در مقابل µg/L 300 و µg/L 150 در مقابل µg/L 130، 05/0<P). مادران نوزادان هيپوتيروئيد و سالم به ترتيب 2/71% و 7/46% غلظت يد شير بيشتر يا مساوی µg/L180 (ازدياد يد) داشتند (002/0=P). بحث: با توجه به بالاتر بودن غلظت يد شير در مادران نوزادان هيپوتيروئيد، ازدياد يد می‌تواند يکی از عوامل خطرساز هيپوتيروئيدی نوزادی باشد، ولی يافته‌هايی مانند متفاوت نبودن غلظت يد ادرار در نوزادان هيپوتيروئيد و سالم و همين‌طور بين مادرانشان موجب می‌شود تا انجام مطالعه‌های بيشتر، در مورد اتيولوژی هيپوتيروئيدی نوزادی محتاطانه صحبت کنيم. <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: Although <place w:st="on"><country-region w:st="on">Iran</country-region></place> is known as an iodine sufficient area, congenital hypothyroidism (CH) is prevalent. Because iodine excess can contribute to hypothyroidism, we evaluated the role of iodine excess and ID in the etiology of CH. Methods and Materials: In a cross sectional study UICs (Urine Iodine Concentration) in newborns with CH as well as UIC and MIC (Milk Iodine Concentration) of their mothers were compared with a control group. After acid digestion of urine samples milk samples, iodine concentrations were determined by the Sandell-Kolthoff method. Chi-square and Wilcoxon, and Pearson correlation tests were used for statistical analysis. A P value less than 0.05 was considered statistically significant. Results: The median of MIC of CH (n=68) and healthy subjects (n=179) was different (210 vs. 170 µg/L respectively, P<0.05). However the median of UIC in neonates and those of mother's of CH and healthy subjects were not different statistically (305 vs. 300µg/L and 150 vs.130µg/L respectively, P>0.05) 71.2% and 46.7% of mothers of hypothyroid and healthy subjects had MICs above 180 µg/l (iodine excess) respectively (p=0.002). Conclusion: Based on the higher levels of MIC in mothers of CH neonates, iodine excess could be a possible risk factor for <country-region w:st="on"><place w:st="on">CH.</place></country-region> Since however comparison of UIC between the control and neonate groups showed no differences, further investigations are needed to facilitate deeper insight into and clarification of the etiology of CH. هيپوتيروئيدی نوزادی، يد ادرار، يد شير Congenital hypothyroidism, Milk iodine, Urine iodine 265 272 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-84&slc_lang=fa&sid=fa P. Nasri پيمان نصری 400031947532846007469 No M Hashemipour مهين هاشمی پور Hashemipour@med.mui.ac.ir 400031947532846007470 Yes S. Hovsepian سيلوا هوسپيان 400031947532846007471 No M. Amini مسعود امينی 400031947532846007472 No K Heidari کمال حيدری 400031947532846007473 No SA Sajjadi سيدعلی سجادی 400031947532846007474 No A. Ajami علی عجمی 400031947532846007475 No H Movahedian Attar حسين موحديان عطار 400031947532846007476 No M Dastanpoor معصومه داستان پور 400031947532846007477 No R Hadian رضوانه هاديان 400031947532846007478 No L Mohhebat ليلی موهبت 400031947532846007479 No

fa اثر‌های حاد و ماندگار تمرين کوتاه‌مدت هوازی بر فاکتور‌های انعقادی، فيبرينوليزی و الگوی چربی‌‌ها در زنان يائسه پژوهشی Original مقدمه: حوادث قلبی ناگهانی و بروز ضايعات ترومبوفيليک در زنان پس از سن يائسگی‌ افزايش می‌يابد که به دليل تغييرات هورمونی، تغييرات تن‌سنجی و به خصوص تغيير در فعاليت فاکتور‌های انعقادی در اين دوران است. با توجه به نقش ورزش بر سيستم هموستاتيک، در اين مطالعه اثر تمرين‌‌های هوازی کوتاه‌مدت بر فاکتور‌های انعقادی و فيبرينوليتيک، الگو‌ی چربی‌‌ها و ويژگی‌‌های تن‌سنجی در زنان يائسه بررسی شد. مواد و روش‌ها: افراد شرکت کننده در اين مطالعه 20 زن يائسه‌ی سالم غير ورزشکار با دامنه‌ی سنی 55-48 سال بودند که به طور تصادفی در دو گروه تقسيم شدند. 10 نفر از اين افراد در قالب گروه «مورد» 3 بار در هفته و به مدت 10 جلسه، هر بار 35 دقيقه با دوچرخه‌ی ثابت به ورزش sub-maximal پرداختند (5 دقيقه گرم شدن، 25 دقيقه ورزش هوازی، 5 دقيقه بازيابی فعال نيرو و 15 دقيقه بازيابی غيرفعال نيرو). 10 نفر ديگر به عنوان گروه «شاهد»، هيچ‌ فعاليت ورزشی انجام ندادند. يافته‌ها: قبل از اولين جلسه و قبل و بعد از دهمين جلسه‌ی تمرين‌ هوازی، فاکتور‌های فيبرينوليتيک، انعقادی و الگو‌ی چربی‌‌ها اندازه‌گيری شد. پس از گذشت طول مدت مطالعه، وزن و BMI در هيچ‌کدام از گروه‌ها تغيير معنی‌داری نشان نداد ولی درصد چربی زيرجلدی و lean body mass در گروه مورد به ترتيب کاهش (050/0=P) و افزايش (014/0=P) معنی‌دار نشان دادند. در افراد گروه مورد تعداد ضربان قلب در زمان استراحت (000/0=P) و فشارخون سيستولی (004/0=P) و دياستولی (006/0=P) کاهش معنی‌دار نشان دادند. هم‌چنين، ميزان فعاليت PAI (004/0=P) قبل و بعد از جلسه‌ی دهم نسبت به جلسه‌ی اول کاهش معنی‌دار پيدا کرد اما افزايش فعاليت tPA فقط پس از ده جلسه‌ی معنی‌دار بود (002/0=P).کاهش فيبرينوژن (04/0=P) و آنتی‌ژن فاکتور ون‌ويلبراند (004/0=P) نيز قبل و بعد از جلسه‌ی دهم نسبت به جلسه‌ی اول معنی‌دار بود. هم‌چنين در اين گروه مقدار کلسترول (006/0=P)، تری‌گليسريد (05/0=P) و ليپوپروتئين LDL (03/0=P) کاهش معنی‌دار و مقدار HDL افزايش معنی‌دار (007/0=P) نشان داد. نتيجه‌گيری: تمرين‌‌های هوازی کوتاه‌مدت باعث تقويت پاسخ حاد سيستم فيبرينوليز و کاهش حاد و ماندگار فعاليت سيستم انعقاد در زنان يائسه‌ی سالم شد. به نظرمی‌رسد که تمرين‌‌های منظم و مستمر هوازی با شدت sub-maximal به دليل کاهش ماندگار فعاليت‌‌های انعقادی و کلسترول، LDL-C و تری‌گليسريد، و افزايش HDL-C اثر مناسبی در پيشگيری از بروز بيماری‌‌های قلبی ـ عروقی در زنان يائسه داشته باشد. AbstractIntroduction: The risk of acute cardiovascular and thrombotic events increases after menopause. Changes in hormones, body composition and especially abnormalities in endogenous coagulation and the fibrinolysis system may play important roles in the risk of an acute cardiovascular event. Physical activity and physical fitness have consistently been linked to lower CVD rates in women. In this study we evaluated the effect of short-term aerobic training on the fibrinolytic and coagulative factors, anthropometric parameters and fat profiles in postmenopausal women. Materials and Methods: Twenty healthy postmenopausal women, aged between 48-55 years, were randomly divided into two groups, the training (n=10), and control groups (n=10). Training consisted of 10 sessions of sub-maximal aerobic cycling, 35 minutes for a 3 weeks period, 3 times a week (5 min warm up, 25 min aerobic training, and 5 min active and 15 min passive recovery). Changes in specific coagulation, fibrinolytic factors and fat profiles were assessed, both before the first, and again and before and after the 10th session of the aerobic program. Results: At the end of the training we found no statistically differences in weight and BMI (Body Mass Index) between the two groups lean body mass however increased (p=0.01) and percentage of fat decreased in the training group (p=0.05). Rest heart rate (p=0.000), systolic (p=0.004) and diastolic blood pressure (p=0.006) also decreased after training. Although after training PAI-1-Ac decreased before (p=0.05) and after (p=0.004) the 10th session, tPA-Ac showed a significant increase only after the 10th session (p=0.002). Also fibrinogen (p=0.04) and vWF-Ag, (Von Willebrand Factor), showed significant reduction before and after the 10th session (p=0.004). After training, total cholesterol (p=0.006), triglycerides (p=0.05) and LDL (p=0.03) decreased, whereas HDL (p=0.007) increased. Conclusion: In postmenopausal women aerobic training increased activity levels of fibrinolytic factors and decreased acute and permanent effects of coagulative factors. These changes in the coagulative factors and fat profiles suggest that regular sub-maximal aerobic training in postmenopausal women may prevent cardiovascular diseases. يائسگی، با تمرين‌‌های هوازی، tPA، PAI-1، vWF، فيبرينوژن، LDL-C، HDL-C Postmenopausal, Aerobic training, tPA, PAI-1, vWF, Fibrinogen, LDL, HDL 273 283 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-85&slc_lang=fa&sid=fa T. Jahangard طاهره جهانگرد 400031947532846006980 No G. Torkaman گيتی ترکمان torkamg@modares.ac.ir 400031947532846006981 Yes University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences تهران، دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده علوم پزشکی، گروه فيزيوتراپی B. Goosheh بابک گوشه 400031947532846006982 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846006983 No A. Dibaj آزاده ديباج 400031947532846006984 No

fa تأثير تمرين‌‌های مقاومتی و هوازی منتخب بر تغييرات چگالی ماده‌ی معدنی استخوان دختران دانشجوی غير ورزشکار The Effects of Selective Resistance and Aerobic Training Protocols on BMD in Untrained Female Students پژوهشی Original مقدمه: هدف اين مطالعه، مقايسه‌ی تأثير فعاليت‌های استقامتی?و مقاومتی بر تغييرات BMD موضعی بود. مواد و روش‌ها: 36 دختر غير ورزشکار داوطلب با ميانگين سن 56/1±66/22 سال و نمايه‌ی توده‌ی بدن 17/2±85/22 کيلوگرم بر متر مربع، در قالب سه گروه هوازی، مقاومتی و شاهد، در اين مطالعه شرکت کردند. تمرين‌‌های گروه هوازی شامل 36 جلسه دويدن (3 جلسه در هفته)، به مدت40 دقيقه و با شدت70 تا 80% MHR بود. گروه مقاومتی نيز در 36 جلسه، تمرين‌‌های خود را به صورت داير‌ه‌ای و با شدت70 تا 80% يک تکرار بيشينه (6 تا 8 تکرار در 3 نوبت و 2 دقيقه استراحت بين نوبت‌ها)، انجام دادند. يافته‌ها: هر دو نوع تمرين مقاومتی و هوازی، سبب ايجاد تغييرات معنی‌داری در BMD ناحيه‌ی کمر، گردن استخوان ران و مچ دست شدند<a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1">?</a>)05/0>P). در مورد گردن استخوان ران، تنها تمرين مقاومتی اثر بهتری نسبت به گروه شاهد داشت، در حالی‌که در مورد کمر، فقط تمرين استقامتی اثر بهتری ايجاد کرد (05/0>P). نتيجه‌گيری: احتمالاً در مورد پاسخ موضعیBMD سيستم اسکلتی به تمرين‌‌های مقاومتی و استقامتی، تفاوت وجود دارد. AbstractIntroduction: The aim of this research was to compare the effects of endurance vs. resistance training upon local BMD changes. Materials and Methods: Thirty-six young volunteer girls (age 22.66±1.56 y, BMI: 22.85±2.17), with sedentary lifestyles, were selected and randomly divided to three groups (n=12). The endurance group ran 36 sessions on a treadmill, 3/wk at 70 to 80% of MHR, 40 min per session, while resistance training included 36 circuit training sessions, 70 to 80% of 1RM, 6 to 8 repetitions in 3 sets by 2 min rest in between. Results: Both the endurance and resistance training protocols induced significant increases in the BMD lumbar spine, femur neck and distal radius BMD (P<0.05). Although only resistance training induced significant variations in BMD at femur neck in the control group, it was in the aerobic group that better effects were observed in the back position (P<0.05). Conclusion: There are considerable differences in the skeleton’s local BMD responses to different modes of exercise. اسکلت، چگالی ماده‌ی معدنی استخوان (BMD)، انواع تمرين‌ها Skeleton, Bone Mineral Density, Different Exercises 285 292 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-86&slc_lang=fa&sid=fa R. Pouzesh Jadidi رقيه پوزش جديدی jpoozesh@gmail.com 400031947532846007480 Yes J. Pouzesh Jadidi جبرئيل پوزش جديدی 400031947532846007481 No K Azali Alamdari کريم آزالی علمداری 400031947532846007482 No A Ojagi علی اوجاقی 400031947532846007483 No

fa تأثير تمرين موازی بر غلظت IgA، کورتيزول، DHEA و نسبت DHEA به کورتيزول بزاق در دختران غير فعال Effect of Concurrent Training on Salivary IgA, Cortisol, DHEA Concentration and DHEA Cortisol Ratio in Untrained Females پژوهشی Original مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثير تمرين موازی برغلظت IgA، کورتيزول، DHEA و نسبت DHEA به کورتيزول بزاق دختران غير فعال بود. مواد و روش‌ها: 39 دانشجوی دختر غير ورزشکار با ميانگين سن 5/2±24 سال، قد 2/8±161 سانتی‌متر و توده‌ی بدن 61/14±8/56 کيلوگرم به صورت داوطلبانه و هدف‌مند انتخاب و به طور تصادفی در به چهار گروه شاهد (9 = تعداد)، تمرين استقامتی (10= تعداد)، تمرين قدرتی (10=تعداد) و تمرين موازی (10=تعداد) تقسيم شدند. برنامه‌ی استقامتی در هفته‌ی اول شامل دويدن با شدت 65% ضربان قلب بيشينه (MHR) به مدت 16 دقيقه بود که تا هفته‌ی هشتم به تدريج به 80% MHR و مدت 30 دقيقه رسيد. برنامه‌ی تمرين قدرتی شامل اجرای حرکات پرس پا، پرس سينه، کشش زير بغل و ساق پا بود که در هفته‌ی اول با 50% يک تکرار بيشينه (1RM) در دو نوبت با 10 تکرار اجرا شد. در هفته‌ی هشتم بار کار به 80% RM 1 در سه نوبت با 6 تکرار رسيد. برنامه‌ی تمرين موازی ترکيب تمرين‌‌های دو گروه قدرتی و استقامتی در هر نوبت تمرين بود. 5 ميلی‌ليتر بزاق تحريک نشده در زمان استراحت در سه مرحله‌ی پيش از آزمون، پايان هفته‌ی چهارم و?هفته‌ی هشتم فعاليت در ساعت 8 صبح جمع‌آوری شد. همه‌ی متغير‌‌ها با استفاده از کيت‌‌های اختصاصی و به روش الايزا اندازه‌گيری شدند. يافته‌ها: تحليل داده‌‌ها با روش آماری آنوا برای اندازه‌گيری‌‌های تکراری نشان داد پس از هفته‌ی چهارم و هشتم تمرين، گروه قدرتی?تفاوت معنی‌داری را با سه گروه ديگر?در متغير‌‌هایIgA، DHEA و نسبت DHEA به کورتيزول دارند. ميزان کورتيزول گروه‌‌ها تغيير معنی‌داری نداشت (05/0p≥). همبستگی معنی‌داری بين IgA و کورتيزول مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين پژوهش نشان داد تمرين قدرتی موجب افزايش غلظت IgA بزاق به عنوان يکی از شاخص‌های ايمنی و افزايش DHEA و نسبت DHEA به کورتيزول بزاق به عنوان يکی از شاخص‌های افزايش وضعيت آنابوليک بدن در آزمودنی‌‌های مورد مطالعه می‌شود، در صورتی که انجام تمرين استقامتی پس از تمرين قدرتی در گروه موازی سبب تضعيف يافته‌های مثبت تمرين قدرتی به تنهايی شد. AbstractIntroduction:The aim of this study was to assess the effect of concurrent training on salivary IgA, cortisol, DHEA concentration and DHEA:cortisol ratio in untrained female. Materials and Methods: Thirty-nine untrained volunteer female students (aged 24±2.5 yr, height 161 ± 8.2 cm, weight 56.8±14.61 kg) were selected objectively and were randomly divided into four groups: Control (C n=9), Endurance (E n=10), Resistance (S n=10) and the Concurrent (SE n=10) groups. E training consisted of running 65% MHR for 16 minutes during the first week, reaching 80% MHR for 30 minutes during the 8th week. S training consisted of four leg-press, bench-press, pull down curls, and legs curls. During the first week, the intensity of training was at 50% 1RM in two sets with 10 repetitions, and was the increased to 80% 1RM in 3 sets and 6 repetitions, during the 8th week. The SE training included a combination of two S and E trainings in the same manner for each respective group. Before and after 4 and 8 weeks of trainings, at 8 o’clock in the morning unstimulated saliva samples were collected and measured by ELISA. Results: ANOVA for repeated measures showed, that the S group, compared to other groups, had significant difference in IgA,DHEA and DHEA: cortisol ratio (p≤0.05). There were no alterations in the cortisol concentrations of groups and no significant correlation was found between IgA and cortisol (p≤0.05). Conclusion: Findings indicated that resistance training caused increase in salivary IgA as one of the immune indexes and increase in DHEA and the DHEA: cortisol ratio as one of the body anabolic status indexes. Endurance training however, performed after resistance training suppressed some of the positive adaptation of resistance training per se. IgA بزاقی، کورتيزول، تمرين موازی Salivary IgA, Cortisol, Concurrent training 293 299 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-87&slc_lang=fa&sid=fa M. Hosseini معصومه حسينی mhbisadi@yahoo.com 400031947532846007484 Yes H. AghaAlinejad حميد آقاعلی نژاد 400031947532846007485 No

fa اثر سن، جنس و ترکيب بدنی با آمادگی قلبی تنفسی دانش‌آموزان 11- 8 ساله بااستفاده از مدل رگرسيونی FFMI-FMI Effects of Age, Gender, Body Composition on Cardio Respiratory Fitness in Students Aged 8 – 11 Years Using the FFMI-FMI Regression Model پژوهشی Original مقدمه: سن، جنس و ترکيب بدن و نيز ژنتيک بر آمادگی قلبی ـ تنفسی تأثير می‌گذارد. تغييرپذيری پاسخ‌‌های فيزيولوژی به ورزش در کودکان باعث شده است که تفسيرهای مختلفی درباره‌ی عوامل اثرگذار بر آمادگی قلبی ـ تنفسی بيان شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط آمادگی قلبی ـ تنفسی با سن، جنس و ترکيب بدن دانش‌آموزان 11- 8 ساله‌ی شهر سمنان با استفاده از مدل رگرسيون FFMI-FMI بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه در 685 دانش‌آموز 11- 8 ساله (347 پسر و 338 دختر) که با نمونه‌گيری خوش‌های چند مرحله‌ای انتخاب شدند انجام شد. پس از همسان‌سازی سن و جنس، دانش‌آموزان به وسيله‌ی?مدل رگرسيون FFMI-FMI که در آن شاخص توده‌ی بدون چربی (FFMI) (توده‌ی بدون چربی بر مجذور قد) بر پايه‌ی شاخص توده‌ی چربی (FMI) (توده‌ی چربی بر مجذور قد) تعيين می‌شود به سه گروه طبيعی، توپر (با FFMI بيشتر از گروه طبيعی) و قلمی (با FFMI کمتر ازگروه طبيعی) تقسيم شدند. برای تعيين آمادگی قلبی تنفسی از برآورد حداکثر اکسيژن مصرفی (VO2max) با آزمون شاتل ران استفاده شد. يافته‌ها: بين سن با ميزان VO2max رابطه‌ی مثبت و معنی‌داری وجود داشت (05/0P<). گروه توپر از بالاترين و گروه قلمی از پايين‌ترين ميزان VO2max برخوردار بودند (05/0P<). پسران، آمادگی قلبی ـ تنفسی بهتری نسبت به دختران داشتند (05/0P<). نتيجه‌گيری: بين سن و ترکيب بدنی با VO2max رابطه‌ی معنی‌داری وجود دارد به طوری که با افزايش نسبت FFM به FM ميزان VO2max افزايش می‌يابد. AbstractIntroduction: Age, gender, body composition and genetic background affect cardio respiratory fitness. In children, the variability of physiological responses to exercise yield different interpretations of the effective parameters. The aim of the present study was to investigate the effect of age, gender, body composition on cardio respiratory fitness of students of Semnan city aged 8-11 years, using the FFMI-FMI regression model. Materials and Methods: This cross sectional study was performed on 685 students (347 boys and 338 girls). Subjects were selected via a multi-level cluster sampling. After adjustment for differences in age, gender and body mass using the FFMI – FMI regression model, i.e. Fat free mass index (FFMI), (dividing fat free mass to squared stature) was predicted by fat mass index (FMI) (dividing fat mass to squared stature) subjects were categorized into 3 groups: The Normal, the Solid (higher than normal FFM group) and the Slender (lower than normal FFM group). The 20 m Shuttle run test used to estimate maximal oxygen uptake (VO2max) as an index of cardio respiratory fitness, expressed in absolute values. Results: There was a positive significant association between age and VO2max (P< 0.05). The solid group had higher values, while the slender group had lower values in VO2max. Boys had better cardio respiratory fitness than girls in. Conclusion: There are significant direct positive associations between age and body composition and VO2max. آمادگی قلبی ـ تنفسی، حداکثر اکسيژن مصرفی، ترکيب بدنی، شاخص توده‌ی بدون چربی، شاخص توده‌ی چربی Cardio respiratory fitness, VO2max, Body composition, FFMI, FMI 301 306 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-88&slc_lang=fa&sid=fa H. AghaAlinejad حميد آقاعلی نژاد halinejad@modares.ac.ir 400031947532846007486 Yes M. Delfan مريم دلفان 400031947532846007487 No M. Mirzaei Rabar مقدمه ميرزايی رابر 400031947532846007488 No Sh Lotfi شهربانو لطفی 400031947532846007489 No M. Mollanouri مهديه ملانوری شمسی 400031947532846007490 No Z. Mirakhori زهرا ميرآخوری 400031947532846007491 No

fa اثر تمرين‌‌های استقامتی و مقاومتی بر ميزان پپتيد مرتبط با ژن کلسی‌تونين در عضلات کند انقباض و تند انقباض موش صحرايی Effects of Endurance and Resistance training on Calcitonin Gene-Related Peptide Content in Slow and Fast Twitch Rat Muscles پژوهشی Original مقدمه: پپتيد مرتبط به ژن کلسيتونين (CGRP) يک نوروپپتيد 37 اسيد آمينه‌ای است که توسط فرايند ويژه‌ی بافتی از ژن کلسيتونين توليد ميشود و توليد عمده‌ی آن در بافت‌های اعصاب مرکزی و محيطی گونه‌های مهره‌داران و غيرمهره‌داران است. CGRP در سازگاري‌های پيوندگاه عصبی ـ عضلانی نقش مهمی دارد. در اين پژوهش اثر تمرين‌‌های استقامتی و مقاومتی بر ميزان CGRP در عضلات تند انقباض (درشت نی قدامی) و کند انقباض (نعلی) بررسی شد. مواد و روش‌ها: 22 سر موش صحرايی نر از نژاد ويستار (10 ماهه و خريداری شده از انستيتو پاستور) به طور تصادفی در سه گروه شاهد (7= تعداد)، تمرين استقامتی (7= تعداد) و تمرين مقاومتی (8= تعداد) قرار گرفتند. تمرين استقامتی شامل دويدن روی نوارگردان به مدت 5 روز در هفته و هر روز 60 دقيقه با سرعت 30 متر در دقيقه و تمرين مقاومتی شامل بالارفتن از فنس‌ توری با ارتفاع 2 متر به مدت 12 هفته بود. 48 ساعت بعد از آخرين جلسه تمرين، حيوانات بيهوش شدند و عضلات نعلی و درشت نئی قدامی جدا و بلافاصله در نيتروژن مايع، منجمد و بعد از آن در دمای 70- درجه نگهداری شدند. اندازهگيری CGRP به روش الايزا انجام شد. يافته‌ها: تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس يکطرفه انجام شد. يافته‌‌ها نشان داد که تفاوت معنی‌داری در نتيجهی تمرين استقامتی در عضلات تند انقباض و کند انقباض در مقايسه با گروه شاهد ديده نشد، اما تمرين مقاومتی موجب افزايش محتوای CGRP در عضلات کند انقباض و تند انقباض نسبت به گروه شاهد شد. نتيجهگيری: تمرين می‌تواند عامل مهمی در رهايش نوروپپتيد CGRP باشد. علاوه بر اين، احتمالاً نوع و شدت فعاليت در مقدارCGRP سهيم است، به طوريکه تمرين مقاومتی موجب افزايش آن در هر دو نوع عضله شد. با توجه به نقش شناخته شده‌ی اين نوروپپتيد در NMJ و مطالعه‌‌های پيشين که حاکی از افزايش مقدار CGRP در پی تمرين در موتونورون‌ها بود، يافته‌های مطالعه‌ی حاضر حائز اهميت است. AbstractIntroduction: Calcitonin Gene-Related Peptide (CGRP), a 37-amino acid peptide generated by alternative processing of primary transcripts from calcitonin gene, is broadly distributed in the peripheral and central nervous systems of vertebrate and invertebrate species. CGRP plays a main role in the neuromuscular junction. This paper investigates the effects of endurance and resistance training on the content of CGRP in the slow and fast twitch muscles. Materials and Methods: Twenty-two male Wistar rats, (age 10 mo, weight 220± 20 gr, Pasteur Institute) were randomly divided to three groups. (Control (n=7), Endurance training (n=7), and Resistance training (n=8)) and underwent 12 weeks training according to protocols. Animals of the resistance training group were housed in a metal cage with a wire-mesh tower endurance training included treadmil running), 5 days a week, 60 min/day, 30 m/min speed, for animals in this group. Forty-eight hours after last session of protocols, animals were anaesthetized. The right soleus and anterior tibialis were removed, and, tissues were immediately frozen in liquid nitrogen and kept at -70 ° C for use later. CGRP content was measured by the ELISA method. Results: For data analyses, one-way ANOVA was used. There was no significant difference between control and endurance training groups in the CGRP of slow and fast twitch muscles. However, the content of CGRP in both fast and slow twitch muscles was significantly different in the resistance training group as compared to the control group.Conclusion: That training can be a main factor for CGRP release in muscles. In addition, the type and intensity of activity probably contribute to increase in CGRP content. پپتيد مرتبط به ژن‌ کلسی‌تونين (CGRP)، تمرين استقامتی، تمرين مقاومتی، عضلات تند انقباض و کند انقباض، موش صحرايی Calcitonin Gene-Related Peptide (CGRP), Endurance Training, Resistance Training, Fast Twitch and Slow Twitch Muscles, Rat 301 306 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-89&slc_lang=fa&sid=fa R. Gharakhanlou رضا قراخانلو ghara_re@modares.ac.ir 400031947532846006992 Yes دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده‌ی علوم انسانی، گروه تربيت بدنی AH Parnow عبدالحسين پرنو ahmp2004@gmail.com 400031947532846006993 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846006994 No R. Mahdian رضا مهديان 400031947532846006995 No S. Rajabi سميه رجبی 400031947532846006996 No

fa اثر فعاليت ورزشی بر تغييرات آديپونکتين با وزن مولکولی بالا در موش‌‌های صحرايی نر سالم Effects of Exercise Training on High Molecular Weight Adiponectin in Healthy Male Rat پژوهشی Original مقدمه: آديپونکتين با وزن مولکولی بالا (HMW آديپونکتين) فعالترين شکل هورمون آديپونکتين است و کاهش آن با مقاومت به انسولين همراه است. هدف از پژوهش حاضر، مطالعه‌ی اثر يک دوره‌ تمرين با سه شدت مختلف بر غلظت سرمی آديپونکتين با وزن مولکولی بالا بود. مواد و روش‌ها: 32 سر موش صحرايی نر 8 هفته‌ای از نژاد ويستار با ميانگين وزن 50±185 گرم?انتخاب و بهطور تصادفی در سه گروه تجربی، تمرين با شدت زياد (دويدن با سرعت 34 متر در دقيقه معادل 85%-80% حداکثر اکسيژن مصرفی)، تمرين با?شدت متوسط (دويدن با سرعت 28 متر در دقيقه معادل 75-70 درصد حداکثر اکسيژن مصرفی)، تمرين با شدت کم (دويدن با سرعت 20 متر در دقيقه معادل 55%-50% حداکثر اکسيژن مصرفی) و يک گروه شاهد قرار گرفتند. گروه‌های تجربی به مدت 12 هفته، هر هفته 5 روز و هر روز 60 دقيقه با شدت‌های تعيين شده روی نوار گردان با شيب صفر درجه به تمرين پرداختند. پس از 12 هفته تمرين، غلظت سرمی آديپونکتين با وزن مولکولی بالا و تستوسترون در حالت ناشتا در هر چهار گروه اندازه‌گيری شد. هم‌چنين، شاخص مقاومت به انسولين (HOMA) در تمامی گروه‌های پژوهش بررسی شد. يافتهها: يافته‌های حاصل از آناليز واريانس يک‌طرفه نشان داد که غلظت سرمی آديپونکتين با وزن مولکولی بالا در گروه تمرين با شدت زياد و متوسط پس از فعاليت ورزشی به طور معنی‌داری افزايش يافته است (05/0p<). هم‌چنين، با استفاده از ضريب همبستگی پيرسون مشخص شد که بين غلظت آديپونکتين با وزن مولکولی بالا و شاخص مقاومت به انسولين HOMA (37/0-r=، 003/0 p=)، انسولين (46/0- =r، 008/0 p=) و تستوسترون (38/0- = r،03/0 p=) همبستگی منفی و معنی‌داری وجود دارد. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که غلظت سرمی آديپونکتين با وزن مولکولی بالا در اثر فعاليت ورزشی افزايش می‌يابد و شدت تمرين در چگونگی پاسخ، متغير مهمی است. AbstractIntroduction: The high-molecular weight (HMW) form of adiponectin is reported to be the most active form of this hormone and current data reveals decreased plasma HMW adiponectin levels to be associated with insulin resistance. This study was intended to investigate the effect of exercise intensity on plasma HMW adiponectin concentrations. Materials and Methods: Thirty-two eight week-old male Wistar rats (185±50 g) were randomly assigned to one of four groups as follows: High intensity (HI: 34m/min ~%80-%85 VO2max), moderate intensity (MI: 28m/min ~ %70-%75 VO2max), low intensity (LI: 20m/min ~%50-%55 VO2max), and the sedentary control (SED) groups. All experimental groups performed a 12 week exercise program, including treadmill running on a 0˚ slope for 1 hr/day, 5 days/week. Fasting levels of circulating HMW adiponectin, testosterone, and insulin resistance index (HOMA-IR) were measured after the exercise program and, data were analyzed using one-way ANOVA, with Pearson's correlation was used to identify any possible relationship among the assessed variables. Results: HMW adiponectin plasma concentrations increased significantly in the HI and MI exercise training groups (p<0.05). HMW adiponectin was also found to be inversely related to HOMA-IR (r = -0.37, p=0.003), insulin (r= -0.46, p=0.008) and testosterone (r = -0.38, p=0. 03). Conclusion: It can be concluded that exercise intensity appears to be an important parameter in increasing plasma HMW adiponectin levels in healthy male rats. HMW آديپونکتين، شدت تمرين، مقاومت به انسولين، موش صحرايی نر HMW adiponectin, Training intensity, Insulin resistance, Male rat 315 321 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-90&slc_lang=fa&sid=fa H. Mohhebat حميد محبی mohebbi_h@yahoo.com 400031947532846007492 Yes E. Talebi Garekani الهه طالبی گرکانی 400031947532846007493 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846007494 No R. Fathi رزيتا فتحی 400031947532846007495 No

fa اثر مصرف خوراکی سر شاخه‌ی گياه زالزالک بر غلظت گلوکز، چربی‌‌های سرم و حفاظت سلول‌‌های بتا در موش صحرايی ديابتی Effects of Oral Crataegus SPP Branchlet on Serum Concentration of Glucose and Lipid and Protection of Beta Cells in Diabetic Rats پژوهشی Original مقدمه: کاهش سطح گلوکز و ليپيد‌های سرم در بيماران ديابتی با استفاده از گياهان دارويی از اهميت زيادی برخوردار است. در مطالعه‌ی حاضر، اثر مصرف خوراکی سرشاخه‌ی زالزالک بر غلظت گلوکز و ليپيد‌های سرم و تراکم سلول‌‌های بتا در موش‌‌های صحرايی ديابتی بررسی شد. مواد و روش‌ها: موش‌‌های صحرايی نر نژاد NMRI (تعداد = 32) به چهار گروه شاهد، شاهد درمان شده با گياه، ديابتی و ديابتی درمان شده با گياه تقسيم‌بندی شدند. دو گروه درمان شده از غذای موش حاوی 25/6% گياه به مدت 6 هفته بدون محدوديت استفاده نمودند. برای ديابتی نمودن موش‌‌ها از استرپتوزوتوسين به صورت تک دوز و داخل صفاقی به غلظت 60 ميلی‌گرم بر کيلوگرم وزن حيوان استفاده شد. غلظت گلوکز، تری‌گليسريد، کلسترول تام، LDL-C و HDL-C سرم قبل از بررسی و در هفته‌‌های سوم و ششم پس از بررسی اندازه‌گيری شد. به علاوه، تراکم سلول‌‌های بتا در جزاير لانگرهانس در چهار گروه با استفاده از روش رنگ‌آميزی گومری منوکروم بررسی شد. يافته‌ها: <a name="OLE_LINK4"></a><a name="OLE_LINK3">در گروه ديابتی درمان شده با گياه، غلظت گلوکز سرم به طور معنی‌دار در هفته‌‌های سوم و ششم کمتر از گروه ديابتی بود (05/0</a>p<). سطح سرمی کلسترول تام، تری‌گليسريد، و HDL-C در گروه ديابتی درمان شده در همين هفته‌‌ها تفاوت معنی‌دار را در مقايسه با گروه ديابتی نشان نداد. از طرف ديگر، درمان موش‌‌های ديابتی با گياه کاهش معنی‌دار غلظت LDL-C را در مقايسه با گروه ديابتی به همراه داشت (05/0p<). از نظر بافت‌شناسی نيز در موش‌‌های ديابتی، تعداد متوسط سلول‌‌های بتا در هر جزيره کاهش معنی‌دار نشان‌داد و درمان با گياه نيز تغييری در گروه ديابتی ايجاد ننمود. نتيجه‌گيری: مصرف خوراکی زالزالک در مدل تجربی ديابت قندی باعث کاهش گلوکز و LDL-C سرم می‌شود. AbstractIntroduction: Medicinal plants are known for their effects in attenuation of hyperglycemia and restoration of lipids to normal levels. In this study, the effects of oral administration of Crataegus spp (CS) branchlet on serum glucose, lipids, and beta cell density in diabetic rats were investigated. Materials and Methods: Male NMRI rats (n = 32) were divided into 4 groups, i.e. control, CS-treated control, diabetic, and the CS-treated diabetic groups. The treatment groups received oral administration of plant-mixed pelleted food (6.25%) for 6 weeks. Serum glucose, triglycerides, total cholesterol, LDL- and HDL- cholesterol concentrations were determined before the study, and 3 and 6 weeks after the study. Density of beta cells in in 4 groups was determined using the monochrome Gomori staining method. Results: Serum glucose concentration was significantly lower in the CS-treated diabetic group, compared to diabetics, 3 and 6 weeks after the study (p<0.05). In addition, there were no significant changes regarding serum total cholesterol, triglycerides, and HDL-cholesterol concentrations in the treated diabetic group as compared to the diabetic group. On the other hand, the treated diabetic group showed significantly lower levels of LDL-cholesterol as compared to the diabetic group (p<0.05). Regarding histology, beta cell density significantly decreased in diabetic rats, while CS treatment caused no changes. Conclusion: Oral administration of CS has a significant hypoglycemic effect and lowers serum LDL-cholesterol. زالزالک، گلوکز، ليپيد، سلول بتا، ديابت قندی Crataegus spp, Glucose, Lipid, Beta cell, Diabetes mellitus 323 329 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-91&slc_lang=fa&sid=fa R. Sedaqat رضا صداقت 400031947532846007496 No M Roghani مهرداد روغنی mehjour@yahoo.com 400031947532846007497 Yes M Zarei محسن زارعی 400031947532846007498 No

fa اثر پيشگيری‌کننده‌ی آب سير در آسيب‌‌های کليوی ناشی از ديابت مليتوس در موش‌‌های صحرايی Preventive Effects of Garlic Juice on Renal Damages Induced by Diabetes Mellitus in Rats پژوهشی Original مقدمه: از آنجا که همه‌ی پژوهش‌های انجام شده در زمينه‌ی خواص سير در بهبود نفروپاتی ديابتی پس از ايجاد ديابت انجام شده است، بر آن شديم تا خواص پيشگيری‌کننده‌ی آب سير را بر عوارض کليوی ديابت مورد مطالعه قرار دهيم. مواد و روش‌ها: چهل سر موش صحرايی نر به 5 گروه تقسيم شدند: 1- گروه طبيعی (N)، 2- گروه طبيعی + سير (N+G) که به مدت 6 هفته آب سير دريافت کردند، 3) گروه ديابتی (D) که با تزريق استروپتوزوتوسين (STZ) به ميزان mg/Kg60 به صورت داخل صفاقی ديابتی شده بودند، 4) گروه ديابتی + سير قبل (D+Gb): که برای سه هفته قبل و سه هفته بعد از تزريق STZ آب سير را دريافت نمودند، 5) گروه ديابتی + سير بعد (D+Ga)، اين گروه سه روز بعد از تزريق STZ آب سير را برای 3 هفته دريافت کردند. يافته‌ها: نتايج نشان داد ديابت باعث افزايش معنی‌داری در ميزان کراتينين سرم، کليرانس کراتينين و هم‌چنين کاهش معنی‌داری در نسبت اوره به کراتينين ادرار (Ur:Cr) در گروه ديابتی نسبت به ساير گروه‌‌ها شد. مصرف سير موجب هدايت اين تغييرات به حدود طبيعی شد، به طوری که مصرف سير قبل از تزريق STZ در گروه D+Gb اختلاف معنی‌داری را در همه‌ی عوامل مورد بررسی در مقايسه با گروه D+Ga ايجاد کرد. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه، برای اولين بار نشان داده شد که مصرف سير قبل از ايجاد ديابت موجب کاهش بيشتری در عوارض کليوی نسبت به گروهی می‌شود که پس از ايجاد ديابت سير دريافت کنند. بنابراين، سير می‌تواند هر دو نقش پيشگيری‌کننده و درمانی را در برابر عوارض ديابت ايفا نمايد. AbstractIntroduction: Since all previous studies on the ameliorative effects of garlic in diabetic nephropathy have been conducted after diabetes induction, we decided to assess its preventive role on renal complications in diabetes. Materials and Methods: Forty male rats were divided into 5 groups as follows: 1- Group normal (N) 2- Group Normal+Garlic (N+G), received garlic juice for 6 weeks. 3- Diabetic (D) received STZ, 60 mg/kg BW /i.p. 4- Group diabetic+garlic before (D+Gb), received garlic juice for 3 weeks before STZ injection and continued for over three weeks. 5- Group diabetic+garlic after (D+Ga), three days after STZ injection, they received garlic juice for 3 weeks. Garlic juice was given by gavage (1ml/100g BW). Results: Diabetic rats showed significant increase in serum creatinine and urea, creatinine clearance (GFR), water intake, and decreased urinary urea to creatinine ratio (Ur:Cr), compared to the other groups (P<0.0001). Administration of garlic juice in diabetic rats restored these changes towards normal to some extent. Long-term consumption of garlic juice in group D+Gb caused significant improvement, compared to that seen in group D+Ga. Discussion: In this study, for the first time, we showed that administration of garlic juice before diabetes induction resulted in enhanced amelioration of renal complications compared to the group receiving it after induction, indicating that garlic juice can play both a preventive and a theraputic role in such patients. ديابت مليتوس، سير، نفروپاتی، موش صحرايی Diabetes mellitus, Garlic, Nephropathy, Rat 331 339 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-92&slc_lang=fa&sid=fa M. Rashki Kemmak مصطفی راشکی کمک 4000319475328460011339 No Department of Biology, Faculty of Sciences, Shahid Bahonar University, (Cell and Endocrine Research Center) A. Gol علی گل agol@mail.uk.ac.ir 4000319475328460011379 Yes Department of Biology, Faculty of Sciences, Shahid Bahonar University, (Cell and Endocrine Research Center) کرمان، انتهای بلوار ٢٢ بهمن، مجتمع دانشگاه شهيد باهنر کرمان، دانشکده علوم، گروه زيست‌شناسی SH Dabiri شهريار دبيری 4000319475328460011380 No