Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa روزه‌داری و سلامت پژوهشی Original 109 119 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-65&slc_lang=fa&sid=fa F. Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 400031947532846006197 Yes تهران، صندوق پستی 4763-‌19395

fa بررسی عوامل مستعدکننده‌ی زخم‌پا و روش‌های درمان آن در بيماران ديابتی شهرستان بابل Evaluation of the Risk Factors of Diabetic Foot Ulcer and its Treatment in Diabetic Patients, Babol, North of Iran پژوهشی Original مقدمه: زخم‌های پا يکی از مهم‌ترين عوارض ديابت هستند که احتمال ابتلا به آن در طول زندگی در هر فرد بيمار 15% است. هدف از مطالعه‌ی حاضر تعيين عوامل مستعد کننده‌ی زخم پا و روش‌های درمان‌ آن در بيماران ديابتی شمال ايران بود. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر مطالعه‌ای مقطعی است که در 100 بيمار ديابتی مبتلا به زخم پا که طی سال‌های 84-83 در بيمارستان‌های شهيد بهشتی و يحيی‌نژاد بابل بستری شده بودند، انجام شد. برای جمع‌آوری اطلاعات از دو پرسشنامه‌ که اولی مربوط به اطلاعات دموگرافيک و دومی سؤالاتی راجع به عوامل مستعدکننده‌ی زخم پا در بيماران ديابتی و درمان‌های صورت گرفته بود، استفاده شد. اطلاعات به دست آمده توسط نرم‌افزار آماری SPSS تجزيه و تحليل شد و 05/0p< معنی‌دار تلقی شد. يافته‌ها: در بيماران مورد مطالعه هيچ ارتباط معنی‌داری بين جنس با مصرف سيگار، مصرف الکل و چاقی وجود نداشت (05/0p>). بروز زخم، در 66%‌ موارد، اتفاقی گزارش شد و در 18% موارد عامل زمينه‌ساز بروز زخم وجود جسم خارجی بود. در پای 73% بيماران (27 مرد و 46 زن) ساختمان غيرطبيعی ديده شد که ارتباط معنی‌داری بين جنس و ساختمان غيرطبيعی پا وجود داشت (001/0p=). نتيجه‌گيری: هرچند زخم پای ديابتی به طور کامل قابل پيشگيری نيست، می‌توان ميزان بروز و ناتوانی حاصل از آن‌ را با کاهش عوامل زمينه‌ساز و تداوم آموزش به ميزان زيادی کاهش داد. AbstractIntroduction: Diabetic foot ulcer is one of the major complications of diabetes mellitus patients occurring in 15% of these individuals. The aim of this study is to evaluate the risk factors of diabetic foot ulcer and determine its treatment in diabetic patients. Methods and Materials: This cross-sectional study was performed on 100 diabetic patients with foot ulcer, hospitalized in the Shahid Beheshti and Yahayanejad hospitals in Babol from 2003 to 2004. Information was collected with two questionnaires, one for demographic characteristics and the other covering the risk factors of diabetic foot ulcer and its treatment. Data was analyzed by SPSS software, P values <0.05 were considered significant. Results: There was no significant difference between gender and smoking, or alcohol consumption and obesity (p>0. 05). Foot ulcer occurred incidentally in 66% of patients and in 18%, foreign bodies were the cause. Seventy-three percent of patients (27 males and 46 females) had abnormal foot structure, revealing a significant difference between sex and abnormal foot structure (P=0. 001). Conclusion: Although diabetic foot ulcer cannot be prevented, but controlling the risk factors and educating people, can significantly decrease the incidence rate and morbidity. ديابت، زخم پای ديابتی، عوامل خطرساز Diabetes Mellitus, Diabetic foot ulcer, Risk factors 121 125 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-66&slc_lang=fa&sid=fa N Janmohammadi ناصر جان محمدی dr_janmohammadi@yahoo. com 400031947532846006198 Yes Orthopedics and Internal Departments of Babol University of Medical Sciences, Babol, I. R. Iran Z Moazzezi زليخا معززی 400031947532846006199 No P Ghobadi پريسا قبادی گل افشانی 400031947532846006200 No R Haddadi راضيه حدادی 400031947532846006201 No M Montazeri محمد منتظری 400031947532846006202 No M Montazeri محمود منتظری 400031947532846006203 No

fa کم‌خونی در بيماران ديابتی نوع 2 و رابطه‌ی آن با درجه‌های مختلف درگيری کليوی Prevalance of Anemia in Type 2 Diabetic Patients and the Role of Nephropathy پژوهشی Original مقدمه: کم‌خونی از شايع‌ترين يافته‌های آزمايشگاهی در بيماران ديابتی است. بيماران ديابتی در مقايسه با بيماران غير ديابتی درجه‌های بيشتری از شيوع و شدت آنمی را در هر ميزانی از عملکرد کليوی دارا هستند. هدف اين مطالعه بررسی شيوع آنمی در جمعيت بيماران ديابتی نوع 2 و رابطه‌ی آن با درجه‌های مختلف درگيری کليوی و آلبومينوری بود. مواد و روش‌ها: 1962 بيمار نوع 2 ديابتی انتخاب شدند. نمونه‌ی خون کامل از تمام بيماران گرفته شد. آنمی با استفاده از معيار هموگلوبين کمتر از 13 در مردان و کمتر از 12 دسی‌ليتر در زنان تعريف شد. سپس شيوع آنمی در ساير بيماران محاسبه شد و رابطه‌ی آن با يکسری متغير‌ها شامل ميزان اختلال عملکرد کليوی، آلبومينوری، سن، جنس، طول مدت ديابت، وجود سندرم متابوليک و ميزان هموگلوبين گليکوزيله در اين بيماران بررسی شد. يافته‌ها: در اين مطالعه 2/9% از مردان و 4/10% زنان دارای کم‌خونی بودند. ميزان شيوع آلبومينوری (ميکرو و ماکروآلبومينوری) در کل جمعيت مورد مطالعه 1/38% بود. 1/8% از بيماران درجه‌های متوسط درگيری کليوی (کليرانس کليوی کمتر از 60 ميلی در دقيقه به ازای 73/1 مترمربع) و 4/31% دچار درجه‌های خفيف درگيری کليوی (کليرانس کراتی‌نين بين 90-60) داشتند. بيمارانی با درجه‌های متوسط درگيری کليوی، کم‌خونی بيشتری نسبت به بيمارانی با درجه‌های خفيف درگيری کليوی داشتند (30% در مقابل 9% و 001/0p<). شيوع آنمی در بيمارانی با درگيری خفيف کليوی به ميزان معنی‌داری بيشتر از بيمارانی بدون درگيری کليوی بود (9% در مقابل 2/7% و 001/0p<). بيماران دچار ماکروآلبومينوری، ميزان بيشتری از شيوع آنمی را نسبت به بيماران ديابتی مبتلا به ميکروآلبومينوری داشتند (4/32% در مقابل 4/8% و 001/0p<). هم‌چنين، شيوع آنمی به ميزان معنی‌داری در گروه بيماران ديابتی دچار ميکروآلبومينوری بيش از بيماران بدون دفع آلبومين ادراری بود. (4/8% در مقابل 7/5% و 001/0p<). نتيجه‌گيری: آنمی، يافته‌ی شايعی در بيماران ديابتی نوع 2 است. درجه‌های مختلف درگيری کليوی و آلبومينوری از بزرگ‌ترين عوامل خطرساز در ايجاد آنمی در بيماران ديابتی به شمار می‌آيد. AbstractIntroduction: Anemia is a common problem in diabetic patients, who usually suffer from a greater degree and severity of anemia based on their level of renal impairment, compared to non diabetic patients. This study investigates the prevalence of anemia in type 2 diabetic patients and aims to determine the role of different stages of nephropathy in development of anemia in these patients. Methods and Materials: For this study, 1962 outpatients, with type 2 diabetes were selected. A full blood count and iron indices were obtained for all patients. Anemia was defined as Hemoglobin<13g/lit in males and <12 g/lit in females. The correlation of anemia with other variables including sex, age, duration of diabetes, fasting blood sugar, glycosylated hemoglobin, glumerolar filtration rate, albuminuria, uric acid and metabolic syndrome was identified with multivariate logistic regression analysis. Results: In males 9.2% and among females 10.4% of patients had anemia. The prevalence of elevated albuminuria (micro or macroalbuminuria) was 38. 1%. Of our patients, 8.1% had moderate (creatinine clearance <60 ml/min/ 1. 73 m2) and 31. 4% had mild (CCr= 60-90) renal impairment. Patients with moderate renal impairment had significantly higher levels of anemia than patients with mild renal failure (30% Vs. 9%, p<0.001). Patients with diabetes and macroalbuminuria were also likely to have more anemia than patients with microalbuminuria (32.4% Vs. 8.4%, p<0.001) also patients with microalbuminuria were also more likely to have anemia than patients without elevated albuminuria (8. 4% vs. 5. 7%, p<0. 001). Conclusion: Anemia has a high prevalence in type 2 diabetic patients. Any degree of renal impairment and albuminuria are risk factors for anemia in such patients. آنمی، ديابت نوع 2، اختلال کليوی، آلبومينوری Anemia, Type 2 diabetes, Nephropathy, Albuminuria 127 134 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-67&slc_lang=fa&sid=fa SH Bonakdaran شکوفه بنکداران bonakdaransh@mums. ac. ir 400031947532846006204 Yes Endocrine Research Center, Faculty of Medicine, Ghaem Hospital, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, I. R. Iran مشهد، خيابان احمدآباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد M Gharebaghi محمد قره باغی 400031947532846006205 No M Vahedian محمد واحديان 400031947532846006206 No

fa اثر مکمل اسيد لينولئيک مزدوج بر مقاومت به انسولين و شاخص‌های گليسمی بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 Effects of Conjugated Linoleic Acid on Insulin Sensitivity and Diabetes Markers in Type 2 Diabetic Patients پژوهشی Original <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">مقدمه:<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> برخی مطالعه‌های حيوانی و کشت سلولی، خواص مفيدی را برای اسيد لينولئيک مزدوج (<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">CLA<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">) گزارش کرده‌اند. خواص ضد چاقی، ضد آتروژنی و ضد التهابی، نمونه‌ای از اثرهای <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">CLA<span dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> هستند. مطالعه‌های حيوانی نشان داده‌اند که ايزومر 10 ـ ترانس12 ـ سيس با افزايش مقاومت به انسولين در ارتباط است ولی در مورد ايزومر ترکيبی (50:50) يافته‌های مطاله‌ها ضد و نقيض هستند. مطالعه‌ی حاضر به منظور بررسی اثر <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">CLA<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> بر مقاومت به انسولين، عملکرد سلول‌های بتا، سطح گلوکز و پاسخ‌دهی سلول‌های بتای بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: افراد مورد بررسی در اين مطالعه 39 فرد مبتلا به ديابت نوع 2 با نمايه‌ی توده‌ی بدن 25 تا 30 کيلوگرم بر مترمربع بودند که از داروی متفورمين برای کنترل قند خون استفاده می‌کردند. افراد مذکور بر اساس سن و جنس به طور تصادفی در دو گروه تقسيم شدند. گروه آزمون روزانه 3 گرم کپسول حاوی اسيد لينولئيک مزدوج و گروه شاهد معادل آن کپسول پلاسبو به مدت 8 هفته دريافت نمودند. در ابتدا و انتهای دوره از هر دو گروه به صورت ناشتا و دو ساعت پس از صبحانه‌ی استاندارد، نمونه‌گيری انجام شد و قند خون، انسولين، پروانسولين، پپتيد <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">C<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> و هموگلوبين گليکوزيله اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: در ميزان قند خون، انسولين، پرو انسولين<span lang="FA" style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">و پپتيد <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-font-kerning: 16.0pt mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">C<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> ناشتا و دو ساعته و ميزان مقاومت به انسولين، حساسيت به انسولين، عملکرد سلول‌های بتا و پاسخ‌دهی سلول‌های بتا در دو گروه آزمون و شاهد، قبل و بعد از مداخله‌ی اختلاف آماری معنی‌داری مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: مصرف روازنه‌ی ايزومرهای اسيد لينولئيک مزدوج به مدت دو ماه سبب بهبود وضعيت قند و عملکرد انسولين در افراد ديابتی نوع 2 نمی‌شود بنابراين تجويز آن توصيه نمی‌گردد. AbstractIntroduction: Some cell culture and animal studies have reported that Conjugated Linoleic Acids (CLAs) have several health related benefits. CLAs have been shown to have antiadipogenic, antiatherogenic, antidiabetogenic<a href="http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B6T8P-4JVTBP1-2&_user=1403504&_handle=C-WA-A-E-E-MsSAYVW-UUA-U-U-E-U-U-AADUEAAUBW-AAZYVEAYBW-WUUBYZBEV-E-U&_fmt=full&_coverDate=12%2F31%2F2006&_rdoc=2&_orig=browse&_srch=%23toc%235092%232006%23999829987%23637356!&_cdi=5092&_acct=C000052609&_version=1&_urlVersion=0&_userid=1403504&md5=40d16dd63db64c7403737b756272b538#bib20"></a> and anti-inflammatory properties. While increase in insulin resistance with 10-trans, 12-cis isomer of CLA was reported in some animal studies, there are controversial results about a 50:50 isomer mixture. The object of the present study was to determine the effect of CLAs supplementation (providing equal proportions of c9, t11 and t10, c12 CLA) on plasma glucose, insulin, proinsulin, C-peptide, insulin sensitivity, insulin resistance, beta cell function and HbA1c in patients with type 2 diabetes mellitus. Materials & Methods: The study was performed as an 8-week randomized double-blind, placebo-controlled parallel intervention. Participants were 39 (19 men and 20 women) type 2 diabetic subjects (35 to 50 Y, BMI >25 and <30), stratified according to sex, age and BMI into two groups. Group one were given 3.0 g CLA/d (3×1g capsules, a 50:50 isomer blend of c9, t11 and t10, c12 CLA) and, group 2 took CLA placebos (soy bean oil) for 8 weeks. Blood sample collection after fasting and 2 hours after a standard breakfast, was done before and after the intervention in order to determine insulin, glucose, pre insulin, c-peptide and HbA1c levels. Results: No significant differences were seen in fasting and postprandial glucose, insulin, proinsulin, C- peptide and HbA1c levels between groups or in insulin resistance, insulin sensitivity, beta cell function and beta cell responsiveness. Conclusion: CLA supplementation has no effects on diabetes glucose level and insulin function and its prescription is not recommended. اسيد لينولئيک مزدوج، ديابت نوع 2، مقاومت به انسولين، گلوکز، حساسيت به انسولين Conjugated Linoleic acid, Type 2 diabetes mellitus, Insulin resistance, Glucose, Insulin sensitivity 135 142 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-68&slc_lang=fa&sid=fa Z Shadman ژاله شادمان zhaleh_shadman@yahoo. com 400031947532846006303 Yes National Nutrition and Food Technology Research Institute, Department of Human Nutrition انستيتو تحقيقات تغذيه و صنايع غذايی کشور R Rastmanesh سيدرضا راست منش 400031947532846006304 No M Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846006305 No F Taleban فروغ اعظم طالبان 400031947532846006306 No N Saadat نويد سعادت 400031947532846006307 No F Tahbaz فريده طاهباز 400031947532846006308 No Y Mehrabi يداله محرابی 400031947532846006309 No

fa عملکرد ريه در بيماران ديابتی با و بدون عارضه رتينوپاتی و مقايسه آن با گروه شاهد Comparison of Pulmonary Function in Diabetic Patients with and Without Retinopathy Compared with Control Group پژوهشی Original چکيدهمقدمه: عوارض ريوی ديابت به صورت دقيق شناخته نشده و مطالعه‌های محدودی که در اين زمينه انجام شده است، يافته‌های يکسانی را ارايه ننموده‌اند. اين مطالعه با بررسی عوارض ريوی ديابت در بيماران با و بدون رتينوپاتی و مقايسه‌ی آن با گروه شاهد انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به روش مقطعی در 3 گروه 33 نفره مشتمل بر بيماران ديابتی نوع 2 بدون رتينوپاتی با رتينوپاتی و يک گروه شاهد سالم انجام شد. بيماران ديابتی از نظر قد، وزن، سن و جنس با گروه کنترل جور شدند. همه‌ی افراد در شرايط يکسان اسپيرومتری شدند و يافته‌ها با يکديگر مقايسه شد. يافته‌ها: متوسط سن بيماران در مجموع 9/8±7/50 سال بود. از نظر جنسی در هر گروه 16 مرد و 17 زن شرکت داشتند. FEV1 و FVC در بيماران ديابتی نسبت به افراد سالم کاهش نشان دادند که اين کاهش معنی‌دار نبود. PEFR در بيماران ديابتی نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌دار نشان داد (001/0>p). ميانگين PEFR در بيماران مبتلا به رتينوپاتی پايينتر از افراد بدون رتينوپاتی بود ولی از نظر آماری معنيدار نبود. FEV1/FVC در بيماران ديابتی نسبت به افراد سالم دارای افزايش معنی‌دار بود (001/0>p). اين نسبت در بيماران ديابتی با رتينوپاتی به طور معنی‌داری نسبت به بيماران ديابتی بدون رتينوپاتی افزايش داشت (001/0 = p).�PEFR و FEV1/FVC با مدت ابتلا به ديابت به ترتيب ارتباط معکوس و مستقيم نشان دادند (به ترتيب 02/0 = p و 016/0=p). نوع درمان بيماران ديابتی با انسولين در مقايسه با داروهای خوراکی کاهنده‌ی قندخون با يافته‌های اسپيرومتری ارتباط معنی‌دار نداشت (در تمام موارد 05/0 <p). نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که عملکرد ريه در بيماران ديابتی دچار اختلال می‌شود و افزايش معنی‌دار FEV1/FVCهمراه کاهش PEFR يک الگوی تحديدی را برای عارضه‌ی ريوی ديابت مطرح می‌کند. به نظر می‌رسد شدت عوارض ريوی با بروز ساير عوارض ديابت (رتينوپاتی) ارتباط داشته باشد. طول مدت ابتلا به ديابت رابطه‌ی معنی‌داری با افزايش عوارض ريوی ديابت نشان می‌دهد و نوع درمان ديابت اثری بر عملکرد ريه در بيماران ديابتی ندارد. برای طراحی روش غربالگری عوارض ريوی ديابت نياز به مطالعات دقيق‌تر و وسيع‌تر می‌باشد. AbstractIntroduction: All pulmonary complications of diabetes have not yet been identified completely and results of limited studies available show controversial results. This study aims to determine lung involvement in diabetic patients with and without retinopathy and compare them with healthy subjects. Materials & Methods: This cross-sectional study was conducted on three groups, 33 diabetic patients with, and 33 patients without retinopathy and 33 healthy subjects as the control group. Diabetic patients were matched with the control group in terms of weight, height, age and sex. Spirometry was performed using a portable spirometer and the results compared with the appropriate statistical software. Results: Diabetic patients did not show significant reduction in FEV1 and FVC compared to the control group (p>0.05) but PEFR showed significant reduction (p<0.001). Mean PEFR values were lower in patients with retinopathy compared to subjects without retinopathy, difference not statistically significant (p >0.05). FEV1/FVC was significantly higher in diabetics than nondiabetics, and also in patients with retinopathy in comparison to patients without retinopathy (p<0.001). PEFR and FEV1/FVC values, in regard to duration of diabetes (≥10 Yrs), had significantly reduced and increased respectively (p=0.039, p = 0.049). Type of diabetes control (Insulin Vs Oral agents) did not show significant changes in spirometeric parameters between patients with and without diabetes (p >0. 05). Conclusion: This study showed that the pulmonary function is impaired in diabetes mellitus. Increased FEV1/FVC and decreased PEFR present a restrictive pattern in diabetic patient. And the severity of pulmonary complications seems to be correlated with other complication o f diabetes( retinopathy). Duration of diabetes has a significant association with pulmonary complications, whereas the type of treatment has no effect on pulmonary function. To design screening tests for lung involvement in diabetic patients, we need more precise and extensive studies. ديابت، رتينوپاتی، اسپيرومتری، عملکرد ريوی Diabetes, Retinopathy, Spirometery, Pulmonary function 143 150 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-69&slc_lang=fa&sid=fa F. Malek فرهاد ملک 400031947532846006214 No Fatemieh Hospital, Department of Internal Medicine, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, I. R. Iran M Malek مجتبی ملک malekmoj@yahoo. com 400031947532846006215 Yes Fatemieh Hospital, Department of Internal Medicine, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, I. R. Iran سمنان، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، بيمارستان فاطميه J Tosi جعفر علاوی طوسی 400031947532846006216 No S Soltabi ستاره سلطانی 400031947532846006217 No H Hashemi هومن هاشمی قوچانی 400031947532846006218 No

fa بررسی سطح سرمی ويسفاتين در بيماران مرد مبتلا به سندرم متابوليک Serum Visfatin Concentration in Patients with Metabolic Syndrome پژوهشی Original مقدمه: ويسفاتين، يک آديپوکين شناسايی شده‌ی جديد است و مطالعه‌های اخير نشان می‌دهند که ويسفاتين ممکن است اثرهای التهاب‌زايی بالقوه‌ای داشته باشد. از آن‌جا که ارتباط سطح ويسفاتين سرم و سندرم متابوليک مشخص نشده است، اين مطالعه با هدف بررسی ارتباط بين سطح سرمی ويسفاتين و متغيرهای آنتروپومتريک و سندرم متابوليک انجام شد. مواد و روش‌ها: 37 بيمار مبتلا به سندرم متابوليک و 37 نفر به عنوان گروه شاهد تطابق داده شده از نظر سنی بررسی شدند (با ميانگين سني64/1±35/46 سال). بيماران مبتلا به سندرم متابوليک براساس معيار‌های انجمن بين‌المللی ديابت در سال 2005 شناسايی و شاخص‌های بيوشيميايی و آنتروپومتريک اندازه‌گيری شدند. ميزان ويسفاتين سرم نيز به روش ايمونواسی آنزيمی (EIA) اندازه‌گيری شد. داده‌های بين گروه‌ها با استفاده از آزمون تی مقايسه شدند و ضريب همبستگی پيرسون برای ارزيابی ارتباط بين متغيرهای پيوسته استفاده شد. مقادير P کمتر از 05/0 از نظر آماری معنی‌دار تلقی شدند. يافته‌ها: ميزان ويسفاتين‌سرم در بيماران مبتلا به سندرم متابوليک به طور معنی‌داری در مقايسه با گروه شاهد پايين‌تر بود لوگ ويسفاتين، به ترتيب 27/0±74/1 در برابر 13/0±86/1 نانوگرم در ميلی‌ليتر). همبستگی معنی‌داری بين سطح ويسفاتين سرم و متغيرهای متابوليک يا آنتروپومتريک در بيماران مبتلا به سندرم متابوليک يا گروه شاهد وجود نداشت. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که سطح ويسفاتين سرم در بيماران مبتلا به سندرم متابوليک کمتر از افراد گروه شاهد است، بنابراين نمی‌توان ويسفاتين را به عنوان يک سيتوکين التهاب‌زای جديد در سندرم متابوليک در نظر گرفت. AbstractIntroduction: Recent studies indicate that Visfatin, a newly identified adipocytokine, may have potential proinflammatory effects. Since, the relationship between serum visfatin levels and metabolic syndrome (MetS) has not been established, the aim of this study was to explore the association between serum visfatin levels and anthropometric variables and the metabolic syndrome. Materials and Methods: Thirty-seven patients with MetS and 37 age matched controls (mean age 46.35±1.6 years) were included. Metabolic syndrome in patients was defined based on the 2005 criteria of the International Diabetes Federation, and anthropometric and biochemical profiles were documented. Serum Visfatin was measured using an enzyme immunoassay (EIA) kit. Using the t-test, data were compared between groups and Pearson's correlation coefficient was used to evaluate the relationship between continuous variables. P values <0.05 were considered as statistically significant. Results: Serum Visfatin level was significantly lower in metabolic syndrome patients (P<0. 05) compared controls, log visfatin: 1.74 ± 0.27ng/ml vs. 1.86 ±0.13 ng/ml, respectively. There was no significant correlation between serum visfatin levels and any anthropometric or any metabolic parameters in patients with metabolic syndrome or the control group. Conclusions: The results of this study showed that serum visfatin level was decreased in patients with MetS, indicating that Visfatin cannot be considered as a new proinflammatory adipocytokine for the metabolic syndrome. ويسفاتين، سندرم متابوليک، آ‎ديپوکين Visfatin, Metabolic syndrome, Adipokine 151 157 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-70&slc_lang=fa&sid=fa M Foroughi مريم فروغی mjha3@yahoo.com 400031947532846006219 Yes Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health and Institute of Public Health Research, Tehran University of Medical Sciences MJ Hosseinzadeh محمدجواد حسين زاده 400031947532846006220 No Department of Nutrition and Biochemistry, School of Public Health and Institute of Public Health Research, Tehran University of Medical Sciences S Zahediasl صالح زاهدی اصل 400031947532846006221 No F. Hoseinpanah فرهاد حسين پناه 400031947532846006222 No AA Momenan اميرعباس مومنان 400031947532846006223 No MR Eshraghiyan محمدرضا اشراقيان 400031947532846006224 No AA Saboor Yaraghi علی اکبر صبور يراقی 400031947532846006225 No

fa وضعيت تن‌سنجی و برخی عوامل غذايی مرتبط با آن در دختران نوجوان دبيرستانی شهر لاهيجان Association of Anthropometric Indices With Some Dietary Factors of High School Girls in Lahijan پژوهشی Original مقدمه: نوجوانی مرحله‌ی مهمی از رشد و تکامل به شمار می‌رود و تغذيه‌ی نامناسب در اين دوران، احتمال بروز چاقی، تأخير در بلوغ جنسی، افزايش فشار خون و استئوپروز را در سال‌های بعدی زندگی افزايش می‌دهد. مطالعه‌ی حاضر به منظور تعيين شيوع کم‌وزنی، اضافه وزن و چاقی و برخی عوامل غذايی مرتبط با آن‌ها در دختران نوجوان دبيرستانی شهر لاهيجان انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين بررسی توصيفی – تحليلی، 400 دختر دبيرستانی به تفکيک مقطع تحصيلی با روش نمونه‌گيری طبقه‌ای و به طور تصادفی از 12 مدرسه انتخاب شدند. پرسشنامه‌های دموگرافيک، 24 ساعته‌ی يادآمد خوراک يک روزه، عادت‌های غذايی و بسامد مصرف مواد غذايی برای همه‌ی نمونه‌ها تکميل‌ شد. وزن و قد دانش‌آموزان اندازه‌گيری و BMI آنها محاسبه شد. در اين مطالعه BMI بيشتر يا مساوی صدک‌های 85 و 95 استاندارد WHO برای سن و جنس به ترتيب به ‌عنوان اضافه وزن و چاقی در نظر گرفته شد. برای تجزيه و تحليل داده‌ها از نرم‌افزار آماری SPSS و آزمون‌های آناليز واريانس يک‌طرفه، مجذور خی و ضريب همبستگی پيرسون استفاده شد. يافته‌ها: ميزان کم وزنی، اضافه‌وزن و چاقی در دختران نوجوان در اين مطالعه به ترتيب 7/4%، 8/14% و 3/5% بود. ميانگين ميزان دريافت انرژی، کربوهيدرات و چربی در دانش‌آموزان دارای اضافه‌وزن و چاق در مقايسه با نمونه‌های کم‌وزن و طبيعی به‌ طور معنی‌داری بيشتر بود (0001/0P<). بين BMI و دفعه‌های مصرف غذای سرخ شده (0001/0P< و 24/0r =) و غذای آماده (0001/0P< و 19/0r =) در هفته همبستگی مثبت و معنی‌داری مشاهده شد. نتيجه‌گيری: دريافت بالای انرژی، چربی و کربوهيدرات و نيز مصرف غذاهای سرخ شده و آماده از عوامل غذايی مرتبط با BMI دختران دبيرستانی شهر لاهيجان بودند. بر اين اساس، لزوم توجه به اين گروه سنی و برنامه‌ريزی در جهت بهبود وضع تغذيه و تصحيح عادات غذايی آن‌ها توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: Adolescence is a critical period of growth and development, and inadequate nutrition during this period may increase the incidence of obesity, sexual maturation delay, high blood pressure and osteoporosis in adulthood. This study was conducted to determine the prevalence of underweight, overweight and obesity and some dietary factors associated with it in adolescent high school girls in Lahijan, north of <country-region w:st="on"><place w:st="on">Iran</place></country-region>. Materials and methods: In this descriptive-analytical study, 400 students were selected by random stratified sampling from 12 schools. Data collected were demographics status, 24-hour dietary recall, food habits and food frequency questionnaires were completed for all samples. Weight and height were measured and BMI was calculated. BMIs at or above the 85th and 95th percentiles for age and sex (based on WHO standard) were classified as overweight or obese, respectively. Data were analyzed by the SPSS program and ANOVA, chi-square and pearson correlation tests. Results: The prevalence of underweight, overweight and obesity were 4. 7%, 14. 8% and 5. 3%, respectively. Mean energy, carbohydrate and fat intakes were significantly higher for overweight/obese girls than for under weight and normal weight ones (P<0. 0001). A significant positive correlation was observed between consumption frequencies of fried and fast foods with BMI (respectively: r=0. 24, P<0. 0001 and r=0. 19, P<0. 0001). Conclusion: High energy, fat and carbohydrate intakes as well as consumption of fast and fried foods were associated with BMI in adolescent girls. Hence, more attention must be given to improving the nutritional status and dietary patterns of adolescents through policy making, nutritional education and implementing changes in nutritional styles. دختران نوجوان، نمايه‌ی توده‌ی بدن، دريافت غذايی Adolescent girls, Body mass index, Food intake 159 167 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-71&slc_lang=fa&sid=fa M Bazhan مرجان باژن marjanbazhan@yahoo. com 400031947532846006226 Yes Department of Basic Science تهران، شهرک غرب، بلوار شهيد فرحزادی، خيابان ارغوان غربی، پلاک 46 N Kalantari ناصر کلانتری 400031947532846006227 No Department of Community Nutrition, Faculty of Nutrition and Food Technology, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, I.R.Iran

fa مقايسه‌ی لپتين و آديپونکتين سرم در کودکان و نوجوانان چاق Comparison of Adiponectin and Leptin Levels in Obese Children and Adolescents پژوهشی Original مقدمه: لپتين يک پروتئين با ساختار مارپيچی مشابه سيتوکين‌ها است با وزن مولکولی 16 کيلودالتون که در تنظيم وزن بدن و هموستاز انرژی کمک می‌کند. آديپونکتين دارای ويژگی‌های ضدالتهابی و سوخت و سازی محافظت‌کننده است و ميزان آن در خون انسان با درجه‌ی مقاومت به انسولين نسبت عکس دارد هدف مطالعه‌ی حاضر مقايسه‌ی آديپونکتين، لپتين و هورمون‌های مرتبط با آن‌ها در کودکان ونوجوانان چاق مشهدی بود. مواد و روش‌ها: 60 دانش‌آموز پسر چاق در دو گروه کودک و نوجوان (هر گروه 30 نفر) قرار گرفتند. آديپونکتين، لپتين، ويژگی‌های تن‌سنجی و هورمون‌های تستوسترون، رشد، انسولين و کورتيزول سرم در حالت ناشتا در صبح اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: مقادير لپتين (101%) آديپونکتين (98%) و هورمون کورتيزول سرم (62/38%) در کودکان نسبت به نوجوانان بيشتربود. زمانی که لپتين و آديپونکتين نسبت به وزن چربی بدن تعديل شد دوباره همين نتايج مشاهده شد. هم‌چنين مقادير هورمون تستوسترون (58/82%)، هورمون انسولين (47/34%) و هورمون رشد (36/36%) سرم در نوجوانان نسبت به کودکان بيشتر بود. نسبت لپتين به آديپونکتين بين کودکان و نوجوانان تفاوت معنی‌داری نداشت. نتيجه‌گيری: مقادير لپتين و آديپونکتين سرم در کودکان نسبت به نوجوانان مشهدی بيشتر است. Abstract Introduction: Leptin, a protein with a cytokine-like helical structure and molecular weight of 16 KDa, regulates the body weight and homeostasis of the energy in the body. Adiponectin has protective and special metabolic effects as well as anti-inflammatory ones, and the adiponectin level in human blood has an inverse ratio relation with the insulin resistance. The purpose of this study was to compare levels of leptin and adiponectin, and related hormones in the serum of obese children and adolescents. Materials and Methods: Sixty obese subjects were divided into two groups of 30 children and 30 adolescents. Anthropometric characteristics were recorded and adiponectin and leptin testosterone, growth, insulin, and cortisol hormones were measured in a fasting state in all subjects. Results: The serum levels of leptin (101%), adiponectin (98%) and cortisol hormone (38.62%) were significantly higher in children than in adolescents (p<0/05). When leptin and adiponectin were adjusted to body fat mass, the same results were observed. Serum levels of testosterone (82.58%), insulin (34.47%) and growth hormone (36.36%) were significantly higher in adolescents than in children (p<0/05). The ratio of leptin to adiponectin had no significant difference among children and adolescents. Conclusion: Levels of leptin and adiponectin are higher in children than in adolescents. آديپونکتين، لپتين، چاقی، نوجوانان، کودکان، انسولين Adiponectin, Leptin, Obesity, Children, Adolescents, Insulin 169 175 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-72&slc_lang=fa&sid=fa MR Hamedinia محمدرضا حامدی نيا mrhamedinia@sttu.ac.ir 400031947532846006273 Yes Faculty of Physical Education and Sport Science, Sabzevar Tarbiat Moallem University توحيد شهر، دانشگاه تربيت معلم سبزوار، دانشکده تربيت بدنی و علوم ورزشی، صندوق پستی 397 MA Sardar محمد علی سردار 400031947532846006274 No AH Haghighi اميرحسين حقيقی 400031947532846006275 No J Porjahed جواد پورجاهد 400031947532846006276 No

fa تأثير ورزش استقامتی منظم بر شاخص‌های چاقی شکمی زنان شاغل در دانشگاه علوم پزشکی ايران سال 87 The Effect of Rhythmic Endurance Training on Abdominal Obesity Indices Among Working Women in Iran University of Medical Sciences پژوهشی Original مقدمه: بهبود شاخص‌های چاقی شکمی در زنان چاق ميانسال در اثر تمرين‌های ورزشی اهميت ويژه‌ای دارد. بررسی اثر برنامه‌ی ورزشی استقامتی منظم بر شاخص‌های چاقی شکمی (نسبت دور کمر به دور باسن، دور کمر، نسبت دور کمر به قد و درصد چربی) در زنان شاغل هدف اين مطالعه بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع کارآزمايی در عرصه با گروه شاهد بود. با فراخوان، زنان بالای 35 سال، دارای چاقی شکمي؛ عادات ماهيانه‌ی منظم و عدم فعاليت ورزشی منظم از دانشکده‌های پرستاری و مامايی، پزشکی، توانبخشی، پيراپزشکی، دانشکده‌ی بهداشت و حوزه‌های مختلف سازمان مرکزی شامل حوزه‌ی رياست، معاونت‌های پژوهشی، آموزشی، دانشجويی، پشتيبانی و درمان دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی ايران، ثبت نام به عمل آمد. داوطلبان واجد شرايط (31 نفر) به صورت تخصيص تصادفی به گروه‌های تمرين استقامتی (17 نفر) و شاهد (14 نفر) تقسيم شدند. افراد گروه آزمون به مدت 8 هفته تمرين استقامتی منظم داشتند. در ابتدا و انتهای مطالعه در دو گروه، علاوه بر ثبت اطلاعات پرسشنامه، اندازه‌گيری‌های تن‌سنجی و ظرفيت هوازی بيشينه نيز با متر، کاليپر و کورنومتر انجام شد. يافته‌ها: نسبت دور کمر به دور باسن در دو گروه مورد و شاهد اختلاف معنی‌داری نداشت، اما تمرين استقامتی منظم بر شاخص‌های دور کمر، نسبت دور کمر به قد و درصد چربی به طور معنی‌داری تأثير گذاشت (05/0>P). هرچند کاهش شاخص دور کمر به دور باسن در گروه مورد معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: معنی‌دار نبودن کاهش نسبت دورکمربه دور باسن بعد از انجام ورزش استقامتی منظم احتمالاً به دليل کوتاه بودن مدت هفته‌ای تمرين يا عدم کنترل رژيم غذايی بوده است. Abstract Introduction: Improvement of abdominal obesity indices in middle-aged obese women by of exercise training has significant importance. The aim of the study was to assess the effects of rhythmic endurance training on abdominal obesity indices (waist to hip ratio, waist circumference, waist to high ratio, body fat %) in working women. Materials and Methods: This study was a randomized controlled clinical trial conducted on, middle-aged women, aged >35 years, with abdominal obesity, regular menstrual cycle, without regular exercising, registered nurses & midwives, medicine, rehabilitation, para clinic, health sciences university and all administrative departments of the Iran university of Medical Sciences. Volunteer participants (n=31) were randomly separated into cases (n=17) and controls (n=14). The case group has rhythmic endurance training for 8 weeks. At the beginning and the end of the study, in addition to completion of questionnaires, anthropometrical data, VO2 Max determined by tape, calipers and a chronometer. Results: The results obtained showed that endurance training had no significant effect on waist-to-hip ratio in the cases, but significant positive changes on waist circumference, waist-to-high ratio and body fat percentage were seen. Conclusion: Decrease in waist to hip ratio was not significant after endurance training, probably due to short duration of exercise (8 weeks) and also may be related to lack of diet control. ورزش استقامتی، شاخص‌های چاقی شکمی، زنان شاغل، کارآزمايی بالينی Endurance training, Abdominal obesity indices, Working women, Clinical trial 177 183 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-73&slc_lang=fa&sid=fa S. Nikpour صغری نيک پور s-nikpour@iums. ac.ir 400031947532846006247 Yes Research Center for Nursing Care and Senior Lecturer, School of Nursing & Midwifery, Iran University of Medical Sciences and Health Services تهران، خيابان ولی عصر، خيابان رشيد ياسمی، روبروی بيمارستان خاتم‌الانبياء، دانشکده‌ی پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی SH Vahidi شيدا وحيدی 400031947532846006248 No School of Nursing & Midwifery, Iran University of Medical Sciences and Health Services M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846006249 No H Haghani حميد حقانی 400031947532846006250 No H AghaAlinejad حميد آقاعلی نژاد 400031947532846006251 No L Borim nejad ليلی بريم نژاد 400031947532846006252 No B Soudmand بابک سودمند 400031947532846006253 No

fa ارتباط بين مدت زمان شيردهى با ابتلا به لوسمى حاد در کودکان Relationship Between Breast-Feeding Duration and Childhood Acute Leukemia پژوهشی Original مقدمه: اگرچه شيردهى عامل شناخته‌شده‌اى در پيشگيرى از ابتلا به عفونت در دوره‌ى نوزادى است، نقش آن در پيشگيرى از ابتلا به لوسمى حاد ناشناخته است. اين مطالعه با هدف تع‍ي‍ين ارتباط مدت زمان�تغذي‍ه با ش‍ير مادر و ابتلا به لوسم‍ى حاد در کودکان انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه يک پژوهش مورد ـ شاهد‌‍ى بود. گروه مورد 300 از کودکان 13-2 ساله‌ى در ق‍يد ح‍يات مبتلا به�لوسم‍ى لنفوئ‍يدى و م‍يلوئ‍يدى حاد�و گروه�شاهد 300�کودک سالم بودند که از نظر سن, جنس و محل سکونت با يکديگر همگون�شدند. نمونه‌گيرى به صورت مستمر انجام شد. اطلاعات از طريق پرسشنامه و مصاحبه‌ى چهره به چهره با مادران جمع‌آورى شد. يافته‌ها: اين پژوهش نشان داد که بين مدت زمان تغذيه با شيرمادر و ابتلا به لوسمى حاد در کودکان ارتباط معني‌دار آمارى وجود دارد (001/0≥ p). نتايج آناليز رگرسيون لوجستيک نشان داد کودکانى که کمتر از 1 ماه با شير مادر تغذيه شده بودند نسبت به کودکانى که 24-19 ماه شير مادر خورده بودند، 54/3 برابر شانس بيشتر براى لوسمى حاد داشتند. نتيجه‌گيرى: يافته‌هاى پژوهش نشان داد که مدت زمان تغذيه با شير مادر با ابتلا به لوسمى حاد ارتباط دارد و کودکانى که مدت زمان بيشترى از شير مادر استفاده کنند، شانس کمترى براى ابتلا به لوسمى حاد دارند. به منظور تأييد يافته‌هاى اين پژوهش پيشنهاد مي‌شود پژوهشى آينده‌نگر در مورد ارتباط تغذيه با شير مادر و ابتلا به تمامى اشکال بدخيمى در کودکان انجام شود. AbstractIntroduction: The role of breast-feeding in protection against childhood acute leukemia is uncertain. In this study, we tested the hypothesis that breast-feeding decreases the risk of 300 patients we investigated childhood acute leukemia. Materials and Methods: In a case control study, we inrestigated 300 patients, aged 2±13 years, with acute leukemia, as well as 300 controls, individually matched for age and sex. Information regarding breast-feeding was obtained through face to face interviews with mothers. Results: Findings showed that there was a significant relationship between duration of breast-feeding and childhood acute leukemia (P<0. 001). Breast-feeding of less than 1-months durations, when compared with feeding of longer durations 19-24 months was associated with increased risk of childhood acute leukemia (OR=3. 54). Conclusion: In this study, breast-feeding was associated with a reduced risk of childhood acute leukemia. Our findings suggest that future epidemiologic and experimental efforts should be directed at investigating the relationship between breast-feeding duration and all malignancies among children. Breast-feeding; Acute leukemia, Case-control study 185 190 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-75&slc_lang=fa&sid=fa S Nikpour صغری نيک پور s-nikpour@iums.ac.ir 400031947532846006258 Yes Research Center for Nursing Careand School of Nursing and Midwifery تهران، خيابان ولی‌عصر، خيابان رشيدياسمی، روبروی بيمارستان خاتم‌الانبيا، دانشکده‌ی پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی Sh Rahimian شيما رحيميان 400031947532846006259 No Sh Shokrabi شعله شکرابی 400031947532846006260 No School of Nursing and Midwifery H Haghani حميد حقانی 400031947532846006261 No

fa مقايسه‌ی تأثير دو شيوه‌ی تمرين هوازی و بی‌هوازی بر برخی سيتوکين‌های پيش‌التهابی در موش صحرايی نر بالغ Comparing the Effects of Two Training Methods of Aerobic and Anaerobic on some Pre-inflammatory Cytokines in Adult Male Rats پژوهشی Original مقدمه: گزارش‌ها نشان می‌دهند که نشان‌گرهای جديد بيماری‌های قلبی ـ عروقی در پيش‌بينی و پيشگويی حوادث قلبی ـ عروقی از حساسيت و دقت بيشتری برخوردارند. با توجه به نقش مؤثر فعاليت‌های بدنی در پيشگيری و کاهش اين بيماری‌ها، تعيين نوع فعاليت بدنی، مدت و شدت آن به عنوان الگويی مناسب، کمک شايانی به ارتقای سلامت افراد جامعه خواهد کرد. در اين پژوهش، تأثير دو شيوه‌ی تمرين هوازی و بی‌هوازی بر برخی سيتوکين‌های پيش‌التهابی در موش‌های صحرايی نر بالغ مقايسه شده است. مواد و روش‌ها: 54 سر موش صحرايی نر 3 ماهه از نژاد ويستار در محيطی کنترل شده نگهداری و به طور تصادفی به سه گروه شاهد، هوازی و بی‌هوازی تقسيم شدند. برنامه‌ی تمرين به مدت 12 هفته و هفته‌ای 3 جلسه با مدت و شدت مشخص اجرا شد. برای بررسی تأثير يک جلسه‌ی تمرين هوازی و بی‌هوازی، پس از انجام برنامه‌ی تمرين، اولين مرحله‌ی خون‌گيری به عمل آمد. پس از 24 جلسه و 36 جلسه تمرين، دومين و سومين مرحله‌ی خون‌گيری انجام شد. لازم به ذکر است خون‌گيری پس از 14 ساعت ناشتايی و 24 ساعت پس از آخرين جلسه‌ی تمرين انجام شد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمون‌های کولموگروف ـ اسميرنوف، آناليز واريانس، اندازه‌گيری‌های و آزمون تعقيبی LSD در سطح 05/0≥ α تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: تمرين‌های هوازی کاهش معنی‌داری در مقادير sICAM-1 (001/0>P)، ميانجی‌های التهابی IL-1β (01/0>P) و TNF-α (05/0>P) ايجاد می‌کردند، در حالی که تمرين‌های بی‌هوازی منجر به افزايش معنی‌دار مقادير sICAM-1 (01/0>P)، IL-1β (05/0>P) و TNF-α (05/0>P) شدند. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين پژوهش نشان داد تمرين‌های منظم و طولانی‌مدت هوازی (55 تا 85% Vo2max) کاهش معنی‌داری در نشان‌گرهای جديد حوادث قلبی ـ عروقی ايجاد می‌کند در حالی که، تمرين‌های بی‌هوازی شديد (100 و فراتر از 100% Vo2max) منجر به افزايش معنی‌دار آن‌ها می‌شوند و بدن را در معرض خطر آسيب‌های التهابی قرار می‌دهند. بر اين اساس شايد بتوان گفت، کاهش عوامل جديد پيشگويی‌کننده‌ی بيماری‌های قلبی ـ عروقی پس از تمرين‌های هوازی منظم، حاکی از تخفيف فرايند آتروژنز است در حالی که تمرين‌های بی‌هوازی شديد می‌تواند اين فرايند را تشديد نمايد. Abstract<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US mso-bidi-language: FA">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US mso-bidi-language: FA">: Data available reports that the novel biomarkers of cardiovascular diseases have more sensitivity and accuracy in anticipating cardiovascular disease. Hence, considering the significant role of physical activity in decreasing and preventing these diseases, determining the type of physical activity, its duration and intensity, and appropriate pattern significantly promotes the individual's health. In this study, effects of two training methods, the aerobic and anaerobic, on some pre-inflammatory cytokines in adult male rats were compared. Materials and Methods: In this experiment, 54 male wistar rats (3 months), were kept in a controlled condition, randomly divided into three groups, the control, aerobic and anaerobic groups. The training program was conducted for a period of 12 weeks - 3 sessions per week, specified durations and intensity. To assess the influence of one session of an aerobic and anaerobic, training program, following the program, the first blood sample was taken. After the 24th and 36th sessions, the second and the third blood samples were obtained. Blood samplings were done after 14 hours of fasting and 24 hours after the final training session. Data were analyzed with Kolmogrov-Smirnov, One Way ANOVA, Repeated Measurement and the LSD post hoc tests, at the level of α ≤ 0. 05. Results: Aerobic training causes a significant decrease in quantities of sICAM-1(p<0. 001), inflammatory mediators of IL-1β (p<0. 01), and TNF-α (p<0. 05), whereas anaerobic training leads to a significant increase in quantities of sICAM-1(p<0. 01), IL-1β (p<0. 05) and TNF-α (p<0. 05). Conclusion: The results of this study show that the regular aerobic training (55-85% Vo2max) causes a significant decrease in novel biomarkers of cardiovascular diseases, whereas intensive anaerobic training (100 and over 100%Vo2max) causes a significant increase in these, and exposes the body to the risk of inflammatory impairment. Therefore, it is possible that decrease in the novel anticipating factors of cardiovascular diseases after regular aerobic training could be due to reduction of the atherogenesis process, whereas anaerobic training could have the opposite effect. آتروژنز، تمرين هوازی، تمرين بی‌هوازی، سيتوکين‌ها، موش صحرايی Atherogenesis, Aerobic training, Anaerobic training, Cytokines, Rat 191 198 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-76&slc_lang=fa&sid=fa M Mogharnasi مهدی مقرنسی m_mogharnasi@yahoo.com 400031947532846006262 Yes Dept of Physical Education and Sport Sciences, University of Sistan and Baluchestan زاهدان، خيابان دانشگاه، دانشگاه سيستان و بلوچستان، گروه تربيت بدنی و علوم ورزشی A Gaeini عباسعلی گائينی 400031947532846006263 No Faculty of Physical Education and Sport Sciences, University of Tehran D Sheikholeslami Vatani داريوش شيخ الاسلامی وطنی 400031947532846006264 No Dept of Physical Education and Sport Sciences, University of Kurdistan,I.R.Iran

fa بررسى تأثير ملاتونين بر رفتار جنسى موش صحرايى نر مبتلا به ديابت Effect of Melatonin on Sexual Behavior in Male Diabetic Rats پژوهشی Original مقدمه: مطالعه‌هاى بالينى متعدد نشان داده‌اند که فعاليت جنسى در افراد مبتلا به ديابت قندى کاهش مي‌يابد. مکانيسم‌هاى پاتوفيزيولوژيکى اختلالات جنسى در بيمارى ديابت ناشناخته است. در اين بررسى اثرات درمانى احتمالى ملاتونين بر رفتار جنسى رت‌هاى نر ديابتى، به ‌واسطه سيستم سروتونرژيک مرکزى مورد ارزيابى قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه ٣٠ رأس موش صحرايى نر از نژاد ويستار با محدوده‌ى وزنى ٢٠±٢٠٠ گرم استفاده شد. حيوان‌ها به سه گروه ده‌تايي: شاهد، ديابتى، و ديابتى دريافت‌کننده‌ى ملاتونين تقسيم شدند. القاى ديابت با تزريق داخل صفاقى mg/kg ٥٠ استرپتوزوتوسين انجام شد. تيمار روزانه با ملاتونين (mg/kg i. p١٠) سه روز پس از تزريق استرپتوزوتوسين با مشاهده‌ى وضعيت هيپرگليسميک، آغاز شد و به مدت ٣٠ روز ادامه يافت. در پايان دوره‌ى تيمار، رفتار جنسى هر يک از موش‌هاى نر در مواجهه با موش ماده مطالعه گرديد. فعاليت گيرنده‌هاى سروتونرژيک نوع دو (5-HT2A) با بررسى رفتار WDS خودبخودى حين فعاليت مقاربتى ارزيابى شد. سپس داده‌هاى حاصل مورد تحليل آمارى قرار گرفت. يافته‌ها: نتايج به دست آمده بيانگر افزايش معني‌دار مدت زمان سپرى شده تا انجام اولين مانت، اينتروميشن و انزال در حيوانات ديابتى در مقايسه با حيوانات شاهد بود (05/0p<). هم‌چنين تعداد دفعات مانت، اينتروميشن و انزال در مدت آزمون در حيوانات ديابتى به طور معني‌دار (05/0p<) کمتر از حيوانات شاهد بود. تيمار با ملاتونين نمايه‌هاى مذکور را به طور معني‌دار (05/0p<) در مقايسه با حيوانات ديابتى تغيير داد. مقايسه‌ى ميانگين راندمان جفت‌گيرى و شاخص فعاليت جنسى در گروه‌هاى مورد بررسى نشان داد که ميزان فعاليت توليد مثلى در حيوانات ديابتى به طور معني‌دار (05/0p<) کمتر از دو گروه ديگر بود. هم‌چنين تفاوت‌هاى معني‌دارى در تعداد پاسخ‌هاى WDS خودبخودى، بين هر سه گروه مشاهده گرديد (05/0p<). بيشترين تعداد WDS به‌ترتيب مربوط به گروه‌هاى شاهد و ملاتونين بود. نتيجه‌گيرى: نتايج نشان داد که اختلالات رفتار توليد مثلى در موش‌هاى ديابتى با کاهش فعاليت گيرنده‌هاى 5-HT2A همراه بود و ملاتونين با تعديل عملکرد سيستم سروتونرژيک مرکزى از بروز ناتوانى جنسى در اين حيوانات جلوگيرى نمود. AbstractIntroduction: Several clinical studies indicate deterioration of sexual behavior in diabetic patients. The pathophysiological mechanisms of diabetic sexual impotence remain obscure. In this study the therapeutic effects of melatonin on sexual behavior were investigated through the central serotonergic system in diabetic rats. Materials and Methods: In this study, 30 male adult Wistar rats, weighing 200±20 g, were used. Animals were divided into three groups, the controls (C), diabetic (D) and the melatonin-treated diabetic (M) group. Experimental diabetes was induced by intraperitoneal injection of 50 mg/kg streptozotocin. Melatonin was injected (10 mg/kg i. p. ) after 3 days of streptozotocin injection for 30 days. At the end of the administration period, the sexual behavior of each male rat to an ovariectomized female rat was assessed for 40 min. Serotonergic type 2 (5-HT2A) receptor activities were investigated through spontaneous WDS behavior, and experimental data were statistically analyzed. Results: First mount, first intromission and first ejaculation latencies significantly (p<0. 05) increased in diabetic rats as compared to controls. Melatonin treatment significantly (p<0. 05) reduced these responses in the M group, compared to the D one. Also the number of mounts, intromissions and ejaculations significantly (p<0. 05) decreased in diabetic rats compared to controls. Administration of melatonin significantly (p<0. 05) increased these activities in the M group as compared to the D one. Calculation of copulatory efficiency and the sexual activity index of each rat indicate that reproductive activity in diabetic rats was significantly (p<0. 05) less than other two groups. The number of WDS responses was significantly (p<0. 05) different in all three groups. Conclusion: Sexual dysfunction in diabetic animals was accompanied by decreasing of 5-HT2A receptor activities, and melatonin prevented the diabetes-induced sexual impotence by modulating of central serotonergic system activity. ديابت، ملاتونين، رفتار جنسى، WDS، 5-HT2A، سيستم سروتونرژيک Diabetes, Melatonin, Sexual behavior, WDS, 5-HT2A, Serotonergic system 199 207 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-77&slc_lang=fa&sid=fa F Babaei فرين بابائی st_f. babaei@urmia. ac. ir 400031947532846006265 Yes Department of Biology, Faculty of Science, Urumia University اروميه، بلوار بهداری، خيابان ميرداماد، خيابان پنجم، کوی اول، پلاک 44 R Heydari رضا حيدری 400031947532846006266 No M Ilkhanipour مينو ايلخانی پور 400031947532846006267 No S Azizi سعيد عزيزی 400031947532846006268 No

fa ورزش و پوکی استخوان در زنان يائسه Osteoporosis and Exercise in Postmenopausal Women پژوهشی Original <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US mso-bidi-language: FA mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman'">استئوپروز شايع‌ترين بيماری متابوليک استخوان است که قابل پيشگيری و درمان است. اين بيماری بيش از نيمی از زنان بالاي50 سال را درگير می‌کند. پيشگيری و درمان استئوپروز شامل مداخله‌های دارويی و غيردارويی است. يکی از مهم‌ترين مداخله‌های غيردارويی مؤثر، داشتن فعاليت بدنی مناسب و مستمر است. هدف از اين مطالعه‌ی مروری، ارزيابی تأثير ورزش بر تراکم معدنی استخوان بود. يافته‌های حاصل از بررسی مطالعه‌های کارآزمايی بالينی حاکی از آن است که همه‌ی انواع برنامه‌های ورزشی تأثير مثبتی بر تراکم استخوان نداشته، نوع، شدت و مدت زمان انجام حرکت‌های ورزشی از عوامل مؤثر بر افزايش توده‌ی استخوان هستند. به نظر می‌رسد ترکيبی از ورزش‌های تحمل وزن و مقاومتی در قالب يک برنامه‌ی خاص به صورت مداوم بيشترين تأثير را در افزايش تراکم استخوان فرد دارد. به علاوه کارآزمايی‌های بالينی مختلف نشان داده‌اند که ورزش‌های کششی با شدت بالا نيز بر ميزان تراکم توده‌ی استخوانی مؤثر هستند. با توجه به اين‌که زنان يائسه به درجه‌هايی از پوکی استخوان مبتلا هستند، می‌توان يک برنامه‌ی ورزشی آهسته و تدريجی شامل تمرين‌های هوازی و ورزش‌های سبک را به عنوان شيوه‌ای مؤثر در بهبود ميزان توده‌ی استخوانی در نظر گرفت. در نهايت با توجه به اثر مثبت ورزش و بی‌عارضه بودن بيشتر حرکت‌های ورزشی، پيشنهاد می‌شود زنان يائسه پس از مشاوره با پزشک از يک برنامه‌ی منظم ورزشی پيروی کنند. Abstract<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US mso-bidi-language: FA">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US mso-bidi-language: FA">: Osteoporosis is one of the most common metabolic bone diseases. Half of all women over the age of 50 years suffer an osteoporosis-related fracture in their lifetime. Treatment regimen consists of both nonpharmacologic and pharmacologic therapy. One most effective nonpharmacologic therapy is continuous and suitable exercise. Materials and Methods: The aim of this review is to assess the effects of exercise on Bone Mass Density (BMD). The results of related clinical trials suggest that all exercises do not have positive effects on BMD and the type, severity and duration of exercise are important factors in increasing BMD. Results: It seems that a combination of weight bearing and resistance exercises, as a specific and continuous program has an effect on increasing BMD. Some clinical trials showed that strength exercise is also effective. Concussion: Since osteoporosis more commonly affects postmenopausal women, an organized exercise program including aerobic and light exercise is effective in increasing BMD. Considering the positive effects of exercise, regular exercise programs are in these women are recommended. استئوپروز، زنان يائسه، ورزش Osteoporosis, Postmenopausal women, Exercise 209 217 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-78&slc_lang=fa&sid=fa M Aala مريم اعلاء 400031947532846006269 No تهران، خيابان کارگر شمالی، بيمارستان شريعتی، طبقه‌ی 5، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، کدپستی 14114 HR Aghaei Meybodi حميدرضا آقايی ميبدی 400031947532846006270 No M Peymani مريم پيمانی 400031947532846006271 No B Larijani باقر لاريجانی emrc@sina.tums.ac.ir 400031947532846006272 Yes Endocrinology and Metabolism Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، خيابان کارگر شمالی، بيمارستان شريعتی، طبقه‌ی 5، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، کدپستی 14114