Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa تعادل عملکردی در بيماران مبتلا به نوروپاتی ديابتی Functional Balance in Diabetic Neuropathy پژوهشی Original مقدمه: به نظر می‌رسد فقدان حس عمقی در بيماران مبتلا به نوروپاتی محيطی ديابتی(DPN) منجر به عدم تعادل وضعيتی و در نتيجه تحت تأثير قرار گرفتن کيفيت عملکردها و فعاليت‌های روزانه‌ی زندگی آن‌ها می‌شود. مطالعه‌ی حاضر با هدف مقايسه‌ی تعادل عملکرد در بيماران مبتلا به DPN با افراد سالم انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه تعادل 15 بيمار مبتلا به DPN (که نوروپاتی آن‌ها به وسيله‌ی مقياس DNE تشخيص داده شده بود) و 15 فرد سالم که از نظر جنس، سن و BMI با افراد گروه سالم جور شده بودند، به وسيله‌ی مقياس سنجش تعادل عملکرد Berg ارزيابی شد. علاوه بر نمره‌ی کلی تعادل عمکرد (BBS)، 5 گروه از آزمون‌های اين مقياس بر اساس تأثير احتمالی فقدان حس عمقی بر عملکردهای مختلف مورد توجه بيشتری قرار گرفتند که عبارتند از توانايی انتقال کنترل شده‌ی وزن (CWS)، توانايی جابه‌جايی (T) و توانايی حفظ تعادل در شرايط مختلف وسعت سطح اتکا (BOS) و اطلاعات بينايی (V). يافته‌ها: مقايسه‌ی دو گروه نشان‌دهنده‌ی افت قابل ملاحظه‌ی نمره‌های BBS، CWS، T، BOS و V در بيماران مبتلا به DPN نسبت به افراد سالم بود (05/0>p). در گروه بيماران هم‌چنين همبستگی منفی معنی‌دار (در سطح 001/0) قوی تا خوب بين نمره‌ی مقياس DNE با نمره‌های BBS، CWS، T، BOS و Vبرقرار بود (ضريب پيرسون به ترتيب: 88/0-، 91/0-، 76/0-،70/0- و 89/0-). نتيجه‌گيری: DPN باعث اختلال تعادل عملکرد شديدی در بيماران مبتلا به ديابت می‌شود که ممکن است آن‌ها را در معرض خطر افتادن هنگام انجام فعاليت‌های روزانه زندگی قرار دهد و اين اختلال با شدت يافتن بيماری وخيم‌تر می‌شود. اين بيماران برای کنترل تعادل بر اطلاعات بينايی تکيه می‌کنند. Abstract Introduction: Proprioceptive loss in diabetic peripheral neuropathy patients (DPN) has been known to cause postural imbalance, which may affect the quality of functions and activities of daily living of these patients. The aim of this study was to compare functional balance in diabetic neuropathic patients and normal subjects. Materials and Methods: Fifteen DPN patients whom neuropathy was diagnosed by Diabetic Neuropathy Examination (DNE) and 15 healthy gender-, age- and BMI-matched, subjects were evaluated using the Berg Balance Scale (BBS). In addition to the overall functional balance, five groups of BBS tests based on the probable effects of proprioceptive loss on various functions were taken into more consideration. These test groups were: The ability to control weight shifting (CWS), ability to transfer (T), and ability to control balance under different base of support (BOS) and visual (V) conditions. Results: Comparison of the two groups showed significant decreases in BBS, CWS, T, BOS, and V scores the DPN patients, compared to healthy controls (P<0.05). There were significant negative (sig. level: 0.001) good to strong correlations between DNE score and BBS, CWS, T, BOS, and V, Scores (Pearson’s correlation coefficient: -0.88, -0.91, -0.87, -0.76, and -0.70, respectively) in patients. Conclusion: To control their balance, DPN patients rely on visual information, and the current findings demonstrate that DPN results in a functional imbalance, exposing these patients to the danger of falling during of their daily living activities, the condition becoming more acute as severity of neuropathy aggravates. ثبات وضعيتی، تعادل عملکردی، نوروپاتی ديابتی Postural control, Functional balance, Diabetic neuropathy 1 9 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-53&slc_lang=fa&sid=fa T. Ghanavati تبسم قنواتی .tbsm_pt@yahoo.com 400031947532846005446 Yes Rehabilitation School, Jondi Shapour Medical University, Ahwaz, I.R.Iran اهواز، اتوبان گلستان، پرديس‌، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی جندی‌شاپور، دانشکده‌ی توانبخشی MJ Shaterzadeh Yazdi محمدجعفر شاطرزاده يزدی 400031947532846005447 No Rehabilitation School, Jondi Shapour Medical University, Ahwaz, I.R.Iran SH Goharpey شاهين گوهرپی 400031947532846005448 No Rehabilitation School, Jondi Shapour Medical University, Ahwaz, I.R.Iran AA Arastoo علی اصغر ارسطو 400031947532846005449 No Rehabilitation School, Jondi Shapour Medical University, Ahwaz, I.R.Iran

fa سندرم متابوليک و پرفشاری خون در بيماران ديابتی Metabolic Syndrome and Hypertension in Diabetic Patients پژوهشی Original مقدمه: سندرم متابوليک با عوامل ژنتيک و شيوه‌ی زندگی مانند پرفشاری خون مرتبط است، با اين وجود نظرات متناقضی در اين خصوص وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط سندرم متابوليک با پرفشاری خون در بيماران ديابتی مراجعه‌کننده به بيمارستان فاطمه‌الزهرا نجف‌آباد می‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی مقطعی و توصيفی تحليلی که در بيماران ديابتی مراجعه‌کننده به درمانگاه بيمارستان فاطمه‌الزهرا نجف‌آباد انجام شد، 66 بيمار به طور تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات مربوط شامل فشار خون، نمايه‌ی توده‌ی بدن، قند خون، پروفايل چربی‌ها، محيط شکم، سن، جنس، سابقه‌ی فاميلی، مدت ابتلا به ديابت و ميزان فعاليت فيزيکی از پرونده‌ی بيماران استخراج شد. بيماران با فشارخون برابر يا بيشتر از 90/140 مبتلا به پرفشاری خون در نظر گرفته شدند. ابتلا به سندرم متابوليک بر اساس شاخص‌های (ATP) III تعيين شد. اطلاعات نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های تی و مجذور خی تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: سندرم متابوليک در افراد مبتلا به پرفشاری خون نسبت به افراد با فشار خون طبيعی شايع‌تر بود (3/93% در مقابل 7/62%، 02/0p<). ميانگين فشار خون سيستولی و دياستولی در افراد دچار سندرم متابوليک نسبت به افراد بدون سندرم متابوليک بالاتر بود (20/25±85/136 در مقابل 00/28±25/121 و 00/17±63/81 در مقابل 96/11±00/72 ميلی‌متر جيوه). نتيجه‌گيری: يافته‌های اين مطالعه نشان‌دهنده‌ی نياز به غربالگری برای سندرم متابوليک در بيماران ديابتی دچار پرفشاری خون است تا بتوان شيوع بيماری‌های غيرواگير را در جامعه کنترل نمود. AbstractIntroduction: Athough a controversial issue, the Metabolic Syndrome (MS) is known to by be related to certain genetic and lifestyle factors such as hypertension. The object of this study is to evaluate the prevalence of MS and its association to hypertension among diabetic patients with and without hypertension, in the Fatemeh Zahra hospital in Najafabad, Iran. Materials and Methods: This cross-sectional descriptive study was performed on diabetic patients referring to the Fatemeh Zahra Hospital, of whom 66 subjects were randomly selected and data was obtained from their hospital files, including systolic and diastolic blood pressure, Body Mass Index (BMI), Fasting Blood Sugar (FBS), lipid profiles, waist circumference, age, sex, family history and history of diabetes. Patients with blood pressure 140/90 were considered hypertensive. MS was confirmed according to the Adult Treatment Panel (ATP) III criteria. Data was analyzed with SPSS software using the independent Student t- test, regression and chi-square, P<0.05. Results: MS was more prevalent in hypertensive than in normotensive patients (93.3% vs 62.7%, p<0.02). Mean systolic and diastolic blood pressures were higher in MS patients than in patients without the syndrome, (136.85±25.20 vs 121.25± 28.00 and 81.63±17.00 vs 72.00±11.96 respectively). Conclusion: The findings of this study indicate the need for MS screening among diabetic hypertensive patients and importance of primary and secondary prevention of hypertension in order to curtail the impending epidemic of non-communicable diseases in our society. Metabolic syndrome, Hypertension, Diabetes mellitus, Prevalence 11 16 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-54&slc_lang=fa&sid=fa M. Saeidi مرضيه سعيدی pt_msaeidi@yahoo.com 400031947532846005450 Yes Isfahan Social Security and Treatment Management Faculty, Fateme Zahra Hospital, Najaf-Abad, I.R.Iran اصفهان، نجف‌آباد، بيمارستان فاطمه‌الزهرا، مرضيه سعيدی

fa مقايسه‌ى نسبت دور کمر به قد با نمايه‌ى توده‌ى بدن در پيشگويى ديابت نوع 2 در زنان: مطالعه‌ى قند و ليپيد تهران Comparison of Waist-to-Height Ratio and Body Mass Index for Prediction of Type 2 Diabetes Mellitus Risk in Women: Tehran Lipid and Glucose Study پژوهشی Original مقدمه: اين مطالعه به منظور تعيين بهترين شاخص چاقى براى پيش‌بينى ديابت نوع 2 در زنان ايرانى انجام شد. مواد و روش‌ها: در يک جمعيت ايرانى، ٢۸۰۱ زن غيرديابتى 78-۲۰�ساله وارد مطالعه شدند. در طول 5/3 سال (11 ماه تا 3/6 سال) توانايى متغيرهاى چاقى مرکزى ]دور کمر WC))، نسبت دور کمر به باسن (WHR) و نسبت دور کمر به قد (WHtR) نسبت به نمايه‌ى توده‌ى بدن (BMI) در پيش‌بينى بروز�ديابت بر اساس معيارهاى انجمن ديابت آمريکا در سال 2003- ارزيابى شدند. به منظور تعيين نسبت شانس (OR) بروز ديابت در چارک‌هاى شاخص‌هاى تن‌سنجى، از يک الگوى چند متغيره بعد از تعديل براى متغيرهاى سن،�فشارخون،�سابقه‌ى خانوادگى ديابت،�تري‌گليسريد و C- HDL (الگوي۱) و الگوى ديگر بعد از تعديل براى متغيرهاى الگوى ۱ و تحمل گلوکز مختل (الگوي۲) استفاده شد. آزمون راک (ROC) پس از تعديل براى سن به منظور تعيين توانايى شاخص‌ها در پيش‌بينى بروز ديابت استفاده شد. يافته‌ها: در طول 5/3 سال، ۱۱۴ زن غيرديابتى (1/4%) ديابتى شدند. در الگوى ۱، OR (با فاصله‌ى اطمينان ٩۵%) بروز ديابت در بالاترين چارکBMI، WC، WHR، WHtR نسبت به کمترين چارک به ترتيب (9/10-1/2) 8/4، (1/17-6/2) ٧/۶، (7/24-3) ٧/٨ و (6/20-1/3) ۸ افزايش يافت. در الگوى ۲، OR در چهارمين چارک متغيرهاى تن‌سنجى کاهش يافت ولى همچنان معني‌دار بود]�(2/7-3/1) ۱/٣ :BMI، (3/8-1/1) ۱/٣ WC:، (8/11-3/1) ٤ :WHR و�(8/8-2/1) ٣/٣ :[WHtR. در مقايسه با BMI، WHtRسطح زير منحنى بزرگ‌ترى داشت (۷٢/۰ در مقايسه با 69/0، 05/0 P<) و تفاوتى بين ساير متغيرها با BMI وجود نداشت. نتيجه‌گيرى: از يافته‌هاى اين پژوهش چنين به نظر مي‌رسد که در زنان ايرانى، WHtR بهتر از BMI بروز ديابت را پيش‌بينى مي‌کند. AbstractIntroduction: The aim of this study was to determine which indicator of obesity index is the best predictor of type 2 diabetes mellitus in Iranian women. Materials and Methods: In an urban Iranian population, we examined 2801 females, aged ≥ 20 years who were non-diabetic at baseline. Over a median 3.5 year (11months to 6.3y) follow up, we compared the ability of central obesity indicators [waist circumference (WC), waist-to-hip ratio (WHR), waist-to-height ratio (WHtR)] to body mass index (BMI) in the prediction of type 2 diabetes, based on American Diabetes Association 2003 criteria. To estimate odds ratio (OR) of developing diabetes associated with each quartile of anthropometric variables, we used a multivariate model adjusted for age, hypertension, triglycerides, HDL-C, family history of diabetes (model 1) and a full model adjusted for the variables in model (1) plus abnormal glucose tolerance at the baseline (model 2). Receiver operator characteristic (ROC) analyses were used to determine the predictive power of each indicator in the development of type 2 diabetes, after adjustment for age. Results: During our follow up, 114 individuals developed diabetes (4.1%). The OR (95% CIs) of developing diabetes increased to 4.8 (2.1-10.9), 6.7 (2.6-17.1), 8.7 (3.0-24.7), 8.0 (3.1-20.6) for the highest quartiles of BMI, WC, WHR and WHtR compared to the lowest quartile in model (1) respectively. In model (2) the ORs (95% CIs) of the fourth quartile of anthropometric variables decreased, compared to value in model (1), but remained significant [BMI: 3.1 (1.3-7.2), WC: 3.1 (1.1-8.3), WHR: 4.0 (1.3-11.8), WHtR: 3.3 (1.2-8.8)]. Compared to BMI, the WHtR had a higher area under ROC curve (0.72 vs 0.69 P<0.05), while there was no difference between ROCs of BMI and other anthropometric variables. Conclusion: In Iranian women, WHtR is a better predictor of type 2 diabetes than BMI. چاقى شکمى، ديابت نوع 2، نسبت دور کمر به قد، نمايه‌ى توده‌ى بدن Abdominal obesity, Type 2 diabetes, Waist-to-height ratio, Body mass index 17 24 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-55&slc_lang=fa&sid=fa گيتا شفيعی 400031947532846005451 No Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 فرزاد حدائق fzhadaegh@endocrine.ac.ir 400031947532846005452 Yes فريدون عزيزی 400031947532846005453 No

fa ارزش تغذيه‌‌ای و کفايت غذای مصرفی بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 Nutritional Value Assessment and Adequacy of Dietary Intake in Type 2 Diabetic Patients پژوهشی Original مقدمه: رژيم‌درمانی بخش مهمی از برنامه‌ی درمان بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 است. با وجود شواهد فراوان تأثير رژيم درمانی در درمان ديابت، تغيير رژيم غذايی و حفظ آن برای بيماران مبتلا به ديابت مشکل است و بيشتر بيماران مبتلا به ديابت به خوبی از توصيه‌های رژيمی پيروی نمی‌کنند. مطالعه‌ی حاضر با هدف تعيين ارزش تغذيه‌ای و کفايت دريافت مواد مغذی، در گروهی از بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 در زمستان سال 1383 انجام شد. مواد و ‌روش‌ها: 57 نفر از بيماران (34 مرد و 23 زن) مبتلا به ديابت نوع 2 در دامنه‌ی سنی 65-35 سال برای شرکت در مطالعه انتخاب شدند. ارزيابی تن‌سنجی شامل قد، وزن و BMI از تمام بيماران در طول يک‌ماه مطالعه، در 2 نوبت (شروع و پايان) و ارزيابی مصرف مواد مغذی شامل دريافت روزانه‌ی انرژی، درشت‌مغذی‌ها، فيبر، ويتامين‌های A، بتاکاروتن، E، C و کلسيم، روی، منيزيم و سلنيوم با استفاده از پرسشنامه‌ی يادآمد 24 ساعت خوراک در 4 نوبت غير متوالی انجام شد. يافته‌ها: ميانگين دريافت انرژی بيماران به طور متوسط کمتر از توصيه‌های RDA برای هر دو جنس بود. ميانگين دريافت انرژی در مردان به طور معنی‌داری بالاتر از زنان بود (02/0> p). ميانگين درصد انرژی حاصل از کربوهيدرات (4/7±4/53%) مطابق توصيه‌ها، درصد انرژی حاصل از پروتئين (2/3±4/15%) مطابق توصيه‌ها اما نزديک به دامنه پايين حاشيه‌ی مرزی، و درصد انرژی حاصل از چربی (5/6±1/31%) بالاتر از توصيه‌های رژيم غذايی محتاطانه بود. ميانگين دريافت فيبر و ريزمغذی‌ها کمتر از RDA بود. نتيجه‌گيری: غذای مصرفی بيماران مبتلا به ديابت مطابق با توصيه‌های RDA نيست. به نظر می‌رسد نياز به آموزش بيماران برای افزايش آگاهی و بهبود نگرش و عملکرد آن‌ها در مورد غذای مصرفی روزانه‌شان وجود داشته باشد. AbstractIntroduction: Nutrition therapy is an important component of treatment for type 2 diabetic patients. Despite of strong evidence on the effect of diet therapy on diabetes treatment, changes in dietary intakes are difficult for these patients, and often they do not follow dietary recommendations appropriately. This study was conducted to assess the nutritional value and adequacy dietary intakes, in a group of diabetic patients in fall 1383 (Jan-Feb 2004). Materials & Methods: Fifty-severn diabetic patients (34 males and 23 females), age range 35-65 years, were recruited for this study. Anthropometric measurements including - at the weight, height and body mass index (BMI), were obtained twice, during a one-month period, beginning and end of the study. Daily nutrient intakes of energy, macronutrients, fiber, vitamin A, Beta Carotene, vitamin E, C, calcium, zinc, magnesium and selenium were assessed by a 24-hour recall questionnaire on four non-consecutive days during the study. Results: The mean for energy intake was less than RDA recommendations in both genders, being significantly higher in males than females (p<0.02). The mean contribution of carbohydrate to total energy (53.4±7.4%), was comparable to RDA recommendations, while energy percentage from protein (15.4±3.2%) was close to the lower range of the recommendations and energy percentage from fat (31.1 ± 6.5%), was higher than the recommendations for a prudent diet. Mean intakes of fiber and micronutrients were less than RDAs. Conclusion: Food intake of these patients did not conform to the RDAs. Diabetic patients need to be educated in order to increase their knowledge, improve attitudes and implement changes in behavior regarding their daily food intake. ديابت نوع 2، کفايت غذايی، مواد مغذی Type 2 diabetes, Adequacy of diet, Nutrients 25 32 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-56&slc_lang=fa&sid=fa M. Shirinzadeh مريم شيرين زاده shirinzadeh_maryam@yahoo.com 400031947532846005454 Yes رشت، خيابان لاکانی، خيابان حافظ، کوچه اجاقی، ساختمان پدر، طبقه‌ی دوم R Shakerhosseini راهبه شاکرحسينی 400031947532846005455 No A Hoshiyar rad آناهيتا هوشيارراد 400031947532846005456 No

fa کنترل متابوليک و ارزيابی مراقبت‌ها و درمان در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 استان چهارمحال و بختياری در سال 1386 Metabolic Control And Care Assessment in Patients with Type 2 Diabetes In Chaharmahal & Bakhtiyari Province 2008 پژوهشی Original مقدمه: از جمله اهداف درمانی مهم در بيماران ديابتی، کنترل متابوليک و ارزيابی مراقبت‌ها و درمان است. اين مطالعه با هدف بررسی و تعيين ميزان دستيابی به اين اهداف در استان چهارمحال و بختياری انجام شد. مواد و روش‌ها: اين بررسی يک مطالعه‌ی توصيفی ـ تحليلی از نوع مقطعی است. جامعه‌ی پژوهش، تمام افراد مبتلا به ديابت نوع 2 در استان چهارمحال و بختياری و حجم نمونه‌ی مورد نظر 256 نفر بود. نمونه‌گيری به روش تصادفی دو مرحله‌ای انجام شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار سن افراد مورد بررسی 6/8±8/54 سال و ميانگين و انحراف معيار مدت زمان ابتلا به ديابت در آن‌ها 8/5±4/7 سال بود. ميزان دستيابی به اهداف مطلوب کنترل: HbA1C، کلسترول، تری‌گليسريد، فشارخون سيستولی، فشارخون دياستولی، HDL-C در مردان، HDL-C در زنان، LDL-C و BMI به ترتيب 2/1%، 6/73%، 37%، 4/39%، 9/79%، 4/61%، 4/35%، 6/62% و 1/31% بود. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه شاخص‌های کنترل پرفشاری خون، هموگلوبين گليکوزيله، نمايه‌ی توده‌ی بدن و سطح تری‌گليسريد سرم در وضعيت مناسبی نبودند. برنامه‌ريزی مداخله‌ای برای دستيابی به اهداف کميته‌ی کشوری ديابت و علت‌يابی پايين بودن اين شاخص‌ها، از اولويت‌های مديريت ديابت در استان چهارمحال و بختياری به شمار می‌رود. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus (DM) is a major cause of morbidity and mortality affecting millions of people worldwide, making metabolic control & care assessment in these diabetics very important. The aim of this study was to identify and determine metabolic control rate and care assessment among type 2 diabetics in <place w:st="on"><placename w:st="on">Chaharmahal & Bakhtiyari</placename> <placetype w:st="on">Province</placetype></place>. Materials and Methods: In this 2008 Analytic- Descriptive (Cross-sectional) study, 256 patients with diabetes type 2 were selected by a two stage random sampling data were analysed by Software SPSS 13. Results: Mean age of patients was 54.8±8.6 years and their mean duration of disease was 7.4 ± 5.8 years. Extent of achievement of aims in control and care of metabolic care and assessment among patients was 1.2% 73.6%, 37%, 39.4%, 79.9%, 61.4%, 35.4%, 62.6% and 37.7% in Hba1c, cholesterol, triglycerides, systolic blood pressure, diastolic blood pressure, HDL in men, HDL in women, LDL and BMI, respectively. Conclusion: Hypertension, HbA1c, BMI and triglyceride levels were inappropriately controlled, requiring intervention planning and implemention for control of these factors in this province. ديابت نوع 2، ارزشيابی، مراقبت، کنترل متابوليک، استان چهارمحال و بختياری Type 2 diabetes, Assessment, Evaluation, Care, Metabolic control 33 39 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-57&slc_lang=fa&sid=fa A. Ahmadi علی احمدی ahmadi@skums.ac.ir 400031947532846005457 Yes Epidemiology Department, School Of Public Health, Shiraz University Of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد، دانشکده‌ی بهداشت و مرکز تحقيقاتی سلولی و مولکولی J. Hasanzadeh جعفر حسن زاده 400031947532846005458 No Epidemiology Department, School Of Public Health, Shiraz University Of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran A. Rajaeifard عبدالرضا رجايی فرد 400031947532846005459 No Epidemiology Department, School Of Public Health, Shiraz University Of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran

fa تأثير کاربرد طولانی مدت زرشک سياه (Berberis vulgaris) بر برخی اجزای سندرم متابوليک Long-term Effects of Processed Berberis Vulgaris on Some Metabolic Syndrome Components پژوهشی Original چکيدهمقدمه: سندرم متابوليک مجموعه‌ای از اختلال‌ها متابوليک است که با افزايش خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی ارتباط دارد. هدف از مطالعه‌ی حاضر تعيين اثر زرشک سياه فرآوری شده بر برخی اجزای سندرم متابوليک بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 57 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 در يک کارآزمايی بالينی به طور تصادفی به سه گروه تقسيم شدند: 1) گروه مصرف کننده‌ی زرشک سياه فرآوری شده (19 نفر) 2) گروه مصرف‌کننده‌ی سرکه سيب (19 نفر) و 3) گروه شاهد (19 نفر). قد، وزن، غلظت کلسترول تام، HDL-C، LDL-C، تری‌گليسريد، گلوکز و انسولين در ابتدای مطالعه و پايان هفته‌ی هشتم اندازه‌گيری شد و نمايه‌ی توده‌ی بدن (BMI)، نسبت کلسترول تام بهHDL-C و مقاومت انسولينی برآورد شد. يافته‌ها: ميانگين BMI، غلظت کلسترول تام، تری‌گليسريدها و گلوکز سرم در گروه زرشک سياه فرآوری شده تغيير نکرد درحالی که غلظت سرمی LDL-C (44/35±48/22 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر) و نسبت کلسترول تام به HDL-C (87/4±56/2) کاهش و HDL-C (58/20±33/12 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر) به طور معنی‌داری افزايش يافت (05/0>P). در گروه مصرف‌کننده‌ی سرکه سيب هيچ‌گونه تغييری در الگوی ليپيدی يافت نشد. افزايش معنی‌دار در غلظت انسولين و مقاومت به انسولين در هر سه گروه يافت شد (001/P<) که مستقل از اثر زرشک سياه فرآوری شده و سرکه‌ی سيب بود. نتيجه‌گيری: يافته‌های مطالعه‌ی حاضر حاکی از اثر مفيد زرشک سياه فرآوری شده بر وی برخی اجزای سندرم متابوليک است. AbstractIntroduction: Metabolic syndrome is complex of metabolic disorders that correlates with cardiovascular disease. This study aimed at investigating the effect of processed Berberis vulgaris (B.vulgaris) on some metabolic syndrome components. Materials and Methods: Participants, type2 diabetics, were recruited in a randomized controlled clinical trial (n = 57) and randomly assigned into three groups: 1) processed B.vulgaris (n =19), 2) apple vinegar group (n =19) and 3) control group (n =19). Height, weight, serum total cholesterol, HDL-, LDL-cholesterol, triglycerides, glucose and insulin concentrations were measured at baseline and at the end of the 8th week and BMI, total/HDL-cholesterol ratio and insulin resistance were estimated. Results: Processed B.vulgaris group showed no significant effects on BMI, total cholesterol, triglycerides and glucose concentrations, whereas LDL-cholesterol concentration (22.48±35.44mg/dl) and total/HDL-cholesterol ratio (2.56±4.87) significantly decreased and HDL-cholesterol concentration (12.33±20.58mg/dl) increased (P<0.05). No significant effect on lipid profiles was found in the apple vinegar group. Increased insulin concentration and insulin resistance was observed in all of these groups (P<0.001), independent of processed B.vulgaris and apple vinegar effects. Conclusion: Findings of the present study showed the beneficial effects of processed B.vulgaris on certain atherosclerosis risk factors. زرشک سياه، سرکه‌ی سيب، LDL-C، HDL-C، تری‌گليسريد، گلوکز و انسولين Berberis vulgaris, Apple vinegar, LDL-C, HDL-C, Triglycerides, Glucose, Insulin 41 47 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-58&slc_lang=fa&sid=fa Ebrahimi-Mamaghani مهرانگيز ابراهيمی ممقانی 400031947532846005460 No Arefhosseini سيدرفيع عارف حسينی 400031947532846005461 No Golzarand مهديه گل زرند mahdieh_golzarand@yahoo.com 400031947532846005462 Yes Aliasgarzadeh اکتبرعلی عسگرزاده 400031947532846005463 No Vahed-Jabbary مرتضی واحد جباری 400031947532846005464 No

fa شيوع اختلال‌های تيروئيد در مبتلايان به لوپوس اريتماتوی سيستميک و آرتريت روماتوئيد Prevalence of Thyroid Disorders in Systemic Lupus Erythematosus and Rheumatoid Arthritis پژوهشی Original چکيدهمقدمه: امکان همراهی بيماری‌های اتوايميون با هم و بروز هم‌زمان چند بيماری در يک فرد وجود دارد. همراهی بيماری‌های تيروئيد با دو بيماری لوپوس اريتماتوی سيستميک (SLE) و آرتريت روماتوئيد (RA) يکی از بارزترين اين همراهی‌ها است. مطالعه‌ی حاضر با هدف تعيين ميزان اين همراهی انجام شده است. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی مورد ـ شاهدی 200 نفر از بيماران مراجعه‌کننده به درمانگاه روماتولوژی بيمارستان شهيد محمدی بندر عباس از خرداد 83 تا دی‌ماه 1384 مورد بررسی قرار گرفتند. بيماران به سه گروه مبتلايان به SLE (59 نفر شامل 1 مرد و 58 زن)، مبتلايان به RA (75 نفر شامل 5 مرد و 70 زن) و گروه شاهد (66 نفر شامل 7 مرد و 59 زن)که از مبتلايان به استئوآرتريت و کمردرد‌های غير التهابی بودند، تقسيم شدند. در اين سه گروه هورمون‌های تيروئيد و آنتی‌بادی‌های ضد تيروئيد به روش الايزا اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: هيپوتيروئيدی تحت بالينی در 7/10% مبتلايان به RA و 2/10% بيماران SLE وجود داشت اما همه بيماران گروه شاهد از نظر اختلال تيروئيد سالم بودند (05/0>P). هيپوتيروئيدی بالينی در 8% گروه RA و 2/15% گروه مبتلا به SLE وجود داشت در حالی که هيچ يک از افراد گروه شاهد هيپوتيروئيد نبودند (05/0>P). هيپرتيروئيد (گريوز) تنها در يکی از مبتلايان به RA ديده شد. شيوع Anti-Tpo Anti Tg مثبت هم در گروه RA و SLE بيش از کنترل به دست آمد (05/0>P). نتيجه‌گيری: يافته‌های اين پژوهش نشان داد که احتمال بروز اختلال‌های تيروئيد در مبتلايان به لوپوس و RA بيشتر از گروه شاهد است. AbstractIntroduction: Autoimmune diseases are caused by immune systems reacting against self antigens. One important feature of autoimmune diseases is the tendency for overlap, such that an individual with a specific syndrome is more likely to simultaneously develop a second syndrome. Autoimmune thyroid disorders are frequently associated with autoimmune diseases of other organs such as Rheumatoid Arthritis (RA) and Systemic Lupus Erythematosus (SLE). The aim of this study was to evaluate the occurrence of thyroid disorders in patients with RA or Systemic Lupus Erythematosus (SLE). Materials & Methods: In this case-control study, 200 patients with diagnoses of RA or SLE, referred to the rheumatology clinic of Shahid Mohammadi hospital (Bandar abbas- Iran) between May 2004 and December 2006 and following thyroid investigations were categorized in 3 groups (T3, T4, TSH, Anti TPO, and Anti TG) 57 patients with RA, 59 patients with SLE and 66 patients with mechanical low back pain or osteoarthritis as controls. Results: Sub clinical hypothyroidism was more frequent in the RA (10.7%) and SLE (10.2%) groups than in controls (0%) (P<0.05). Clinical hypothyroidism was found in 8% of RA patients & 15.2% of SLE patients. None of the controls had clinical hypothyroidism (P<0.02). Hyperthyroidism (<place w:st="on">Graves</place> disease) was found in only 1 patient with RA (1.13%) (P>0.05). Anti TG & Anti TPO were found more frequently in RA and SLE cases than in controls.�Conclusion: Autoimmune thyroid disorders are more frequent in patients with RA and SLE than in controls. اتوايميون، SLE، RA، تيروئيد Autoimmune, Systemic Lupus Erythematosus, Rheumatoid Arthritis, Thyroid 49 55 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-59&slc_lang=fa&sid=fa A Haghighi انوشه حقيقی haghighi533@yahoo.com 400031947532846005465 Yes Iran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran تهران، خيابان ستارخان، خيابان نيايش، بيمارستان حضرت رسول اکرم (ص)، دفتر پزشکان روماتولوژی،

fa کاهش شنوايی در هيپوتيروئيدی اکتسابی Hearing Loss in Acquired Hypopthyroidism پژوهشی Original مقدمه: با توجه به شواهد بالينی و آزمايشگاهی موجود به نظر می‌رسد که هيپوتيروئيدی مادرزادی و اکتسابی می‌توانند سبب کاهش شنوايی شوند. ارتباط کاهش شنوايی و هيپوتيروئيدی مادرزادی قطعی است ولی همچنان اختلاف نظر در مورد کاهش شنوايی در�هيپوتيروئيدی اکتسابی وجود دارد. هدف از اين مطالعه بررسی اين ارتباط است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه، 50 بيمار مبتلا به هيپوتيروئيدی اوليه با 50 فرد سالم در گروه شاهد با شرايط سنی و جنسی مشابه مقايسه شدند. تمام بيماران در مرحله هيپوتيروئيدی بالينی و قبل از شروع درمان با تيروکسين ارزيابی شدند. ارزيابی شنوايی شامل معاينه‌های معمولی گوش و تيروئيد و انجام آزمون آستانه‌ی درک مکالمه، شنوايی‌سنجی در تون‌های مختلف، قدرت تمايز مکالمه، رفلکس شنوايی و تمپانومتری بود. يافته‌ها: آستانه‌ی شنوايی در هر دو گوش در تمام فرکانس‌ها در گروه بيمار بالاتر از گروه شاهد بود. ميزان وقوع کم‌شنوايی در فرکانس‌های 4000,2000 و 8000 دسی‌بل در گوش چپ و در فرکانس‌های 4000 و 8000 دسی‌بل در گوش راست در گروه بيمار بيشتر از گروه شاهد بود. کاهش شنوايی، خفيف تا متوسط و از نوع حسی عصبی و قرينه بود. ميانگين آستانه‌ی درک مکالمه در گوش راست و چپ در گروه بيماران به ترتيب 15 و 1/15 و در گروه شاهد 6/10 دسی‌بل در هر دو گوش بود است. ميانگين قدرت تمايز مکالمه‌ی گوش‌های راست و چپ در گروه بيمار 97 و در گروه شاهد 99 دسی‌بل بود. نتيجه‌گيری: ارتباط مشخصی بين هيپوتيروئيدی اکتسابی و کاهش شنوايی وجود دارد. AbstractIntroduction: Both clinical and laboratory evidence confirm that hearing loss can result from congenital and acquired hypothyroidism. There is a confirmed correlation between congenital hypothyroidism and hearing loss, but significant controversy still surrounds the association between acquired hypothyroidism and hearing loss.The aim of this study was to evaluate this relationship. Materials and Methods: Fifty patients with confirmed primary hypothyroidism, were studied and compared with 50 age- and sex- matched controls. All patients were evaluated in the hypothyroidism state before treatment with thyroxine. Auditory assessments included: Toutine ENT examinations, speech reception threshold, pure tone audiometry, speech discrimination score, acoustic reflex and tympanometery. Results: The hearing thresholds in all frequencies in both ears of the case group were higher than in controls. Also hearing loss frequencies, i.e. 2000, 4000, 8000 dB in the left and 4000, 8000 dB in the right ears in the case group, were higher than in controls. Hearing loss was symmetric, sensory neural and mild to moderate. Mean speech reception threshold in the right and left ears in the case group were 15 and 15.1 respectively and in controls, 10.6 dB for both the right and left ears. Mean speech discrimination score in the right and left ears in the case group was 97 and in the control group was 99 dB. Conclusion: Results demonstrate a strong correlation between acquired primary hypothyroidism and hearing loss. کاهش شنوايی، آستانه‌ی شنوايی، هيپوتيروئيدی اکتسابی Hearing loss, Hearing threshold, Acquired hypothyroidism 57 62 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-60&slc_lang=fa&sid=fa M. Taghavi مرتضی تقوی mortezataghavi2003@yahoo.com 400031947532846005470 Yes Endocrine Research Center, Ghaem Hospital - Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, I.R.Iran مشهد، خيابان احمد آباد، بيمارستان قائم، گروه داخلی (غدد) MR Sharifian محمدرضا شريفيان 400031947532846005471 No علی افشار کارگر 400031947532846005472 No

fa اثر تستوسترون بر عملکرد تيروئيد در موش‌هاى صحرايى اخته‌ى تغذيه شده با رژيم کم يد Effect of Testosterone on Thyroid Function in Iodine Deficient Castrated Rats پژوهشی Original مقدمه: نارسايي‌هاى تيروئيد به ويژه در مناطق دچار کمبود يد، در زنان نسبت به مردان شيوع بيشترى دارد. در اين پژوهش، اثر تستوسترون بر وزن و عملکرد تيروئيد در موش‌هاى صحرايى اخته شده و طبيعى تحت درمان با رژيم کمبود يد، مورد بررسى قرار گرفت. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 42 موش صحرايى نر، نژاد ويستار که 70 روز سن داشتند به وزن 300-250 گرم انتخاب شدند. موش‌ها به 6 گروه 7 رأسي: گنادکتومى شده با تزريق تستوسترون (C+T)، گنادکتومى شده بدون تزريق تستوسترون (C+NT)، و سالم بدون تزريق تستوسترون (N)، تغذيه شده با رژيم کمبود يد و گنادکتومى با تزريق تستوسترون (ID+C+T)، تغذيه شده و با رژيم کمبود يد گنادکتومى بدون تزريق تستوسترون (ID+C+NT)، تغذيه شده با رژيم کمبود يد و سالم بدون تزريق تستوسترون (ID+N) تقسيم شدند. پس از سه هفته به موش‌هاى گروه‌هاى (C+T) و (ID+C+T) روزانه‌ى صفاقى تستوسترون انانتات به ميزان 1 ميلي‌گرم به ازاى هر کيلوگرم وزن بدن و به مدت نه هفته تزريق شد. در پايان، وزن تيروئيد موش‌ها اندازه‌گيرى و ميزان تستوسترون، T4، FT4، T3، TSH سرم و غلظت يد ادرار سنجيده شد. يافته‌ها: ميزان تستوسترون در گروههاى C+NT و ID+C+NT نسبت به گروههاى ديگر کاهش معني‌دارى يافت (001/0p<).�در گروههاى دچار کمبود يد، TSH، T3 و وزن تيروئيد نسبت به گروههاى داراى يد، افزايش معني‌دار و T4، FT4و يد ادرار کاهش معني‌دارى را نسبت به گروههاى داراى يد نشان دادند (001/0p<). سه گروه داراى کمبود يد و گروه ID+C+NT، داراى TSH و وزن تيروئيد بيشتر و FT4 کمترى نسبت به دو ID+C+T و ID+N بودند (01/0p<). گروه C+NT، TSH بيشتر و FT4 کمترى نسبت به دو گروه C+T و N داشت (01/0p<). نتيجه‌گيرى: بر اساس يافته‌هاى اين بررسى، تستوسترون از افزايش اندازه‌ى تيروئيد و کاهش تيروکسين آزاد، در موش‌هاى گنادکتومى تحت رژيم کمبود يد مي‌کاهد. اين مسأله مي‌تواند کاهش بروز گواتر را در مردان نسبت به زنان در نواحى دچار کمبود يد نشان دهد. AbstractIntroduction: The prevalence of goiter, especially in iodine deficient regions, is higher in women than men. This investigation was conducted to determine the effect of testosterone on thyroid weight and function in iodine deficient normal and castrated rats. Materials and Methods: Male Wistar rats were divided into 6 groups, of 7 animals each: Castrated, hormone treated (C+T), castrated, non-hormone treated (C+NT), normal (N), iodine deficient diet, castrated, hormone treated (ID+C+T), iodine deficient diet, castrated, non-hormone treated (ID+C+NT), iodine deficient diet, normal (ID+N). Three weeks after castration, the C+T and ID+C+T groups received daily intraperitoneal injections of 1 mg/kg testosterone enontate, for 9 weeks. At the end, of the study, we measured thyroid weight and serum testosterone, T4, free T4, T3 and TSH and urinary iodine concentrations. Results: Serum testosterone levels significantly decreased in the C+NT and ID+C+NT groups (p<0.001). In ID groups, serum TSH , T3 and thyroid weight levels significantly increased and serum T4 and free T4 levels significantly decreased as compared with the iodine sufficient groups (p<0.001). The ID+C+NT group, had higher serum TSH and thyroid weight and lower serum freeT4 than the ID+C+T and ID+N groups (p<0.01). The C+NT group had higher serum TSH and lower serum free T4 than C+T and N groups (p<0.01). Conclusion: These results suggest that testosterone decreases thyroid enlargement and serum free T4 levels in ID castrated rats, which may explain the lower incidence of goiter in men than women in iodine deficient regions. تستوسترون، تيروئيد، کمبود يد، موش‌هاى صحرايى اخته Testosterone, Thyroid, Iodine deficiency, Castration 63 69 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-61&slc_lang=fa&sid=fa Z Bahrami زهره بهرامی 400031947532846005473 No Endocrine Research Center, Research Institue for Endocine Sciences, Shahid Beheshti University (M.C.), Tehran, I.R.Iran M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846005474 No M Taghikhani محمد تقی خانی 400031947532846005475 No F. Azizi فريدون عزيزی azizi@endocrine.ac.ir 400031947532846005476 Yes Endocrine Research Center, Research Institue for Endocine Sciences, Shahid Beheshti University (M.C.), Tehran, I.R.Iran

fa اثر مصرف خوراکی حب مقل (Commiphora Mukul) بر ميزان گلوکز و چربی‌های سرم در موش‌های صحرايی نر ديابتی The Effect of Long-Term Consumption of Commiphora Mukul Feeding on the Serum Levels of Glucose and Lipids of Diabetic Rats پژوهشی Original مقدمه: با توجه به وجود شواهد متعدد مبنی بر اثر کاهنده‌ی ليپيد حب مقل و آثار سودمند آن بر متابوليسم، در اين بررسی اثرهای هيپوگليسميک و هيپوليپيدميک اين گياه در مدل تجربی ديابت قندی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش‌ها: 56 موش‌های صحرايی نر به طور تصادفی به چهار گروه شاهد، شاهد تيمار شده با حب مقل، ديابتی، و ديابتی درمان شده با مقل تقسيم‌بندی شدند. دو گروه تيمار شده با مقل، پودر گياه مخلوط شده با غذای استاندارد موش (25/6%) را به مدت دو ماه بدون محدوديت دريافت نمودند. ميزان گلوکز، تری‌گليسريد، کلسترول تام، LDL-C و HDL-C سرم قبل از بررسی و در هفته‌های چهارم و هشتم پس از بررسی تعيين شد. يافته‌ها: ميزان کاهش وزن موش‌های ديابتی درمان شده با مقل پس از دو ماه به 2/2±8/7% رسيد که در مقايسه با کاهش وزن موش‌های گروه ديابتی (2/2±8/29%) تفاوت معنی‌داری را نشان داد (05/0 P<). در پايان ماه دوم، مقدار گلوکز سرم در گروه ديابتی و ديابتی درمان شده نسبت به گروه شاهد افزايش معنی‌داری پيدا کرد (01/0 P<)، نکته قابل توجه افزايش کمتر گلوکز در گروه ديابتی درمان شده نسبت به گروه ديابتی بود (05/0P<). سطوح تری‌گليسريد و کلسترول تام سرم در موش‌های ديابتی نسبت به شاهد افزايش مشخص اما غير معنی‌دار از نظر آماری نشان داد. کاهش بارز و معنی‌دار کلسترول در گروه ديابتی درمان شده نسبت به گروه ديابتی قابل توجه بود. در نهايت، به ترتيب تغييرات متوسط کاهشی و افزايشی ليپوپروتئين‌های LDL-C و HDL-C منجر به تشکيل يک نسبت بسيار مناسب از HDL-C/LDL-C شد که اين نسبت در گروه‌های شاهد، درمان شده و ديابتی درمان شده به ترتيب 24 و 248% به دست آمد که نسبت به گروه شاهد تفاوت معنی‌داری داشت. نتيجه‌گيری: تجويز خوراکی و درازمدت گياه مقل در مدل تجربی ديابت قندی ضمن جلوگيری از کاهش شديد وزن موش‌ها قادر به ايجاد اثرهای هيپوگليسميک بارز است و موجب تغييرات مطلوب و سودمند در سطح ليپيدهای خون می‌گردد، به طوری که نسبت HDL-C/LDL-C به عنوان يک شاخص بسيار با اهميت در اين حيوانات افزايش می‌يابد. AbstractIntroduction: Considering the beneficial anti-lipidemic effects of Commiphora Mukul (CM) (ashwagandha) on metabolism, the hypoglycemic and hypolipidemic effects of this plant were investigated in an experimental model of diabetes mellitus. Materials and Methods: Fifty-six male Wistar rats were randomly divided into 4 groups, i.e. control, CM-treated control, diabetic, and CM-treated diabetic groups. The treatment groups received oral administration of plant-mixed pelleted food (6.25%) for two months. Serum glucose, triglyceride, total cholesterol, LDL- and HDL- cholesterol levels were determined before the study, and at 4 and 8th weeks after the experiment. Results: The weight loss (%) in CM-treated diabetic rats (7.8± 2.2%) compared to diabetic (29.8 ± 2.2 %) ones showed a significant difference (P< 0.05). Serum glucose levels in diabetic rats increased significantly, compared to CM-diabetic animals (0.05), and in both groups compared to controls (0.01). Triglyceride and cholesterol levels in the diabetic group increased non significantly, but in CM-treated diabetic rats, these levels decreased more significantly. Finally, in CM-treated control and the CM-diabetic animals, mild decrease in LDL and increase in HDL, demonstrateds a suitable HDL/LDL ratio in CM-treated control (24%) and CM-diabetic rats (248%) as compared to controls. Conclusion: Oral chronic administration of CM diminished the weight loss of animals with STZ inducted diabetes (STZ-groups) more significantly. Also, a marked hypoglycemic effect was seen in CM-treated rats. Feeding animals with CM leads to appropriate changes in blood lipid profiles i.e. high ratio of HDL/LDL. حب مقل، گلوکز، ليپيد، ديابت قندی، موش صحرايی Commiphora mukul, Glucose, lipid, Diabetes mellitus, Rat 71 77 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-62&slc_lang=fa&sid=fa M. Khalili محسن خليلی najafabady@yahoo.com 400031947532846005477 Yes Department of Physiology, School of Medicine, Shahed University and Medicinal Plant Research Center, Tehran, I.R.Iran تهران، بلوار کشاورز، خيابان شهيد عبدالله‌زاده (دهکده)، دانشکده‌ی پزشکی شاهد، گروه فيزيولوژی، صندوق پستی: 7435-14155 MR Vaez Mahdavi محمدرضا واعظ مهدوی 400031947532846005478 No Z. Kiasalari زهرا کياسالاری 400031947532846005479 No F. Ansari فريبا انصاری 400031947532846005480 No

fa تأثير ملاتونين بر درد نوروپاتى محيطى در موش صحرايى مبتلا به ديابت Effect of Melatonin on Peripheral Neuropathic Pain in Diabetic Rat پژوهشی Original مقدمه: ديابت قندى اغلب با درد نوروپاتيک مزمن همراه است. مطالعه‌ها نشان داده‌اند که استرس اکسيداتيو نقش مهمى در پيدايش بسيارى از تغييرات نورولوژيک و رفتارى در بيمارى ديابت ايفا مي‌کند. بنابراين بررسى تأثير آنتي‌اکسيدان‌ها در تسکين درد نوروپاتيک ديابتى حايز اهميت است. در اين مطالعه اثر ضد‌دردى ملاتونين در موش‌هاى صحرايى ديابتى بررسى شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه از 32 رأس موش صحرايى نر نژاد ويستار با محدوده‌ى وزنى 20±200 گرم استفاده شد. حيوانات به چهار گروه هشت‌تايي: شاهد، ملاتونين، ديابتى و ديابتى تيمارشونده با ملاتونين تقسيم شدند. القاى ديابت با‌ تزريق داخل‌صفاقى 50 ميلي‌گرم به ازاى هر کيلوگرم وزن بدن استرپتوزوتوسين (STZ) انجام شد. ملاتونين 10 ميلي‌گرم به ازاى هر کيلوگرم وزن بدن به صورت داخل صفاقى، 21 روز بعد از القاى ديابت و به مدت دو هفته تزريق شد. در پايان دوره‌ى تيمار، رفتار دي‌فازيک درد در حيوانات، به کمک آزمون فرمالين 5/0% و بر مبناى دو پاسخ خودبه‌خودى flinching و licking طى 60 دقيقه ارزيابى شد. در اين پژوهش، شاخص پراکسيداسيون ‌ليپيدها و فعاليت آنزيم‌هاى گلوتاتيون ‌پراکسيداز و کاتالاز در عقده‌هاى ريشه‌ى خلفى L4-S3 نخاع نيز اندازه‌گيرى شد. يافته‌ها: تزريق فرمالين به پنجه‌ى ‌‌پاى موش‌هاى ديابتى منجر به افزايش تعداد دفعه‌هاى flinch در واحد زمان در هر دو مرحله‌ى حاد و مزمن درد در مقايسه با موش‌هاى شاهد شد. تيمار موش‌هاى ديابتى با ملاتونين اين شاخص را تا حد موش‌هاى غيرديابتى کاهش داد. مدت زمان کل licking ناشى از درد فرمالين در هر دو مرحله‌ى حاد و مزمن درد در موش‌هاى ديابتى به طور معني‌دار بيشتر از موش‌هاى شاهد بود (05/0p<). تزريق ملاتونين به موش‌هاى ديابتى، اين مدت زمان را در هر دو فاز آزمون فرمالين به طور معني‌دار (05/0p<) در مقايسه با گروه ديابتى کاهش داد. اختلاف معني‌دارى در شاخص‌هاى مذکور بين گروه ملاتونين و شاهد وجود نداشت. آزمايش هموژناى عقده‌هاى خلفى نشان‌دهنده‌ى افزايش سطح پراکسيداسيون ‌ليپيدها و کاهش فعاليت گلوتاتيون‌پراکسيداز و کاتالاز در موش‌هاى ديابتى در مقايسه با گروه شاهد بود. تجويز ملاتونين به موش‌هاى ديابتى، ميزان اين شاخص‌ها را تعديل نمود. نتيجه‌گيرى: اين يافته‌ها بيانگر مداخله استرس اکسيداتيو در بروز درد در بيمارى ديابت است و ملاتونين به عنوان يک آنتي‌اکسيدان، قادر به کاهش درد در هر دو مرحله‌ى حاد و مزمن در حيوانات مبتلا به ديابت است. AbstractIntroduction: Diabetes mellitus is often accompanied by chronic neuropathic pain. Studies indicate that oxidative stress has an important role in the appearance of neurological and behavioral changes in diabetes. Necessitating researching therefore the antioxidants effects in alleviation of diabetic neuropathic pain. Materials and Methods: In this study, 32 male Wistar rats weighing 200±20 g were used, and were divided into four groups: Control(C), melatonin(M), diabetic(D) and melatonin-treated diabetic(MD). Experimental diabetes was induced by intraperitoneal injection of 50 mg/kg streptozotocin (STZ). Melatonin was injected (10 mg/kg/day, i.p.) for 2 weeks, after 21 days of diabetes induction. At the end of administration period, nociceptive biphasic behavior in rats was assessed using the 0.5% formalin test, and then observed for up to 60 min, according to spontaneous flinching and licking responses. In this study, lipid peroxidation levels, glutathione-peroxidase and catalase activities were measured in spinal L4-S3 dorsal root ganglia. Experimental data were then statistically analyzed. Results: Formalin-evoked flinching increased in both acute and chronic phases of pain in diabetic rats as compared to non-diabetic ones, whereas administration of melatonin reduced flinching frequency in both phases in MD rats. Total time of licking in diabetic rats was significantly (p<0.05) more than the control rats in both acute and chronic phases of pain melatonins injection significantly reduced this time in both phases of pain in the MD as compared D group, whereas was no significant difference between M and C rats in the indices mentioned. Assessment of dorsal root ganglia homogenates indicated an increase in Lipid peroxidation levels and a decrease in GSH-Px and CAT activities in the D group as compared to the controls (C). While melatonin administration ameliorated these in diabetic rats. Conclusion: Results suggest that oxidative stress contributes to appearance of pain in diabetes and melatonin, as an antioxidant, is effective in reducing the acute and chronic pain in diabetic rats. ديابت، ملاتونين، درد، نوروپاتى محيطى، استرس اکسيداتيو Diabetes, Melatonin, Pain, Peripheral neuropathy, Oxidative stress 79 87 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-63&slc_lang=fa&sid=fa F Babaei-Balderlou فرين بابايی بالدرلو st_f.babaei@urmia.ac.ir 400031947532846005481 Yes Department of Biology, Faculty of Sciences, Urumia University, Urumia, I.R.Iran اروميه، بلوار دانشگاه، دانشگاه اروميه، دانشکده علوم پايه، گروه زيست‌شناسی M Illkhanipour مينو ايلخانی پور 400031947532846005482 No R. Heidari رضا حيدری 400031947532846005483 No S Zare صمد زارع 400031947532846005484 No I Bernousi ايرج برنورسی 400031947532846005485 No

fa تأثير اوارکتومی و جايگزينی استروژن بر وزن بدن و چربی احشايی موش‌های صحرايی The Effect of Ovariectomy and Estrogen Replacement on Body Weight and Visceral Adipose Tissue in Rats پژوهشی Original مقدمه: کاهش استروژن تخمدان با تغييرات نامطلوب ترکيب بدنی و ذخاير چربی شکمی همراه است�که اين امر علاوه بر عوارض سوء متابوليک، منجر به تغيير الگوی توزيع چربی بدن می‌شود. مواد و روشها: در اين مطالعه 70 سر موش صحرايی ماده (با ميانگين وزن 82/15±73/170 گرم) به 7 گروه 10 تايی شامل يک گروه شاهد، دو گروه شم جراحی، دو گروه اوارکتومي شده، يک گروه اوارکتومی شده‌ی تيمار شده با استراديول و يک گروه اوارکتومی شده‌ی شاهد تزريق (دريافت‌کننده‌ی حلال استراديول) تقسيم شدند. ابتدا چربی احشايی گروه شاهد پس از بيهوشی برداشته و توزين شد (پيش‌آزمون). سپس به منظور تعيين اثر اوارکتومی بر وزن بدن و چربی احشايی، دو هفته پس از جراحی يک گروه اوارکتومی شده و يک گروه شم کشته شدند و چربی احشايی آن‌ها نيز توزين گرديد. گروه اوارکتومی شده‌ی تيمار شده با استراديول، 30 ميکروگرم 17 بتا- استراديول والرات به ازای هر کيلو گرم وزن بدن به روش تزريق زير جلدی به مدت هشت هفته و هفته‌ای پنج روز دريافت کردند و به گروه شاهد تزريق، هم حجم استراديول، حلال استراديول تزريق شد. وزن بدن و چربی احشايی تمام گروه‌ها در پايان هشت هفته مورد بررسی قرار گرفت. به منظور ارزيابی تفاوت ميانگين وزن بدن و چربی احشايی قبل و بعد از اوارکتومی از آزمون تی�همبسته و برای مقايسه بين گروه‌ها از آزمون آنوا استفاده شد. سطح معنيداری آماری 05/0 P< تعيين شد. يافته‌ها: بين ميانگين وزن بدن و چربی احشايی گروه اوارکتومی شده با شم و هم‌چنين بين گروه دريافت‌کننده‌ی استراديول با گروه شاهد تزريق بعد از دو هفته اختلاف معنی‌داری مشاهده نشد؛ در حالی‌که 8 هفته بعد از تزريق استراديول، بين ميانگين وزن بدن و چربی احشايی گروه‌های اوارکتومی شده و شم اختلاف معنی‌دار بود(05/0p<). باوجود کاهش معنی‌دار وزن بدن گروه دريافت‌کننده‌ی استراديول در مقايسه با گروه شاهد تزريق (05/0p<)، ميزان چربی احشايی تفاوت معنی‌داری نشان نداد. نتيجه‌گيری: مدت زمان کاهش استروژن متعاقب حذف تخمدان‌ها، يکی از عوامل مهم و اثرگذار بر افزايش وزن بدن و چربی احشايی است. در اين مطالعه، تزريق زير جلدی استراديول منجر به کاهش معنی‌دار وزن بدن شد اما تأثير معنيداری بر توده‌ی چربی احشايی نداشت. AbstractIntroduction: Estrogen deficiency is associated with unfavorable changes in body composition and abdominal fat deposition. The consequences of these changes lead to metabolic abnormalities and differential fat distribution. Materials and Methods: Seventy female Wistar rats (weight: 170.73±15.82gr mean±SD) were divided into 7 groups:Intact(one group),sham (two groups), ovariectomized (two groups), ovariectomized, receiving estradiol valerate(one group) and ovariectomized, receiving sesame oil (one group).The intact rats were anesthetized and visceral fat was then taken from the abdominal cavity and weighed immediately. Two weeks after operation, one group of ovariectomized rats and one group of sham rats were sacrified and visceral fat was measured. The estradiol receiving ovariectomized group and vehicle group were given equal volumes of 17β-estradiol(30μg/kg, sc, 5 d/wk) and sesame oil for 8 weeks, respectively. After 8 weeks, all animals were sacrificied and intra- abdominal fat depots were dissected and weighed. Data were analyzed with one-way ANOVA and post-hoc and using paired t test. The differences were considered significant at P<0.05. Results: After two weeks of surgery, the ovariectomized rats showed insignificant increase in body weight and visceral fat weight, whereas, after eight weeks, body weight increased significantly in ovariectomized rats (P<0.05). Estradiol replacement decreased body weight and visceral fat weight, however this decrease was only significant in body weight(P<0.05). Conclusion: The results indicate that estrogen deficiency following ovariectomy leads to increase in both body weight and visceral fat, showing that replacement of this hormone could decrease body weight without affecting visceral fat. موش صحرايی، اوارکتومی، 17 بتا- استراديول، وزن بدن، چربی احشايی Rat, Ovariectomy, 17β-estradiol, Body weight, Visceral fat 89 95 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-64&slc_lang=fa&sid=fa P. Babaei پروين بابايی 400031947532846005486 No A. Damirchi ارسلان دميرچی 400031947532846005487 No F. Honarmand فاطمه هنرمند 400031947532846005488 No R. Mehdizadeh رحيمه مهدی زاده rahimeh.m@gmail.com 400031947532846005489 Yes رشت، دانشگاه گيلان، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، صندوق پستی 1438