Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa بررسی شاخص‌های ژئومتريک گردن استخوان ران و ارتباط آن با تراکم استخوان ران Determination of Geometric Indices of the Femoral Bone Density and its Association with Bone Density of Proximal Femur پژوهشی Original چکيده<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">مقدمه<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">: شاخص‌های ژئومتريک گردن استخوان ران (مانند طول محور لگن و زاويه‌ی گردن ران) و تراکم ماده‌ی معدنی استخوان (<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">BMD<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">) نقش مهمی در تعيين خطر شکستگی و سختی استخوان گردن ران دارند. بعضی مطالعه‌ها نشان‌دهنده‌ی تفاوت اين شاخص‌ها در نژادهای مختلف بوده‌اند. تاکنون مطالعه‌ای برای مقايسه‌ی جمعيت ايرانی با ساير کشورها از نظر شاخص‌های ژئومتريک انجام نشده است. هم‌چنين، هيچ مطالعه‌ای در مورد رابطه‌ی اين شاخص‌ها با تراکم استخوان نواحی مختلف گردن ران در سطح جهانی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: جمعيت مورد مطالعه زنان يائسه‌ی مراجعه کننده به درمانگاه سنجش تراکم استخوان بيمارستان شريعتی در سال‌های 85 و 1384 بودند. زنانی که تنها عامل خطرساز موجود برای استئوپروز در آنان منوپوز بود، وارد مطالعه ‌شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات دستگاه سنجش تراکم استخوان بود، برای بررسی عوامل ژئومتريک گردن ران از <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">printout<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> اسکن دستگاه از ناحيه گردن ران با بزرگ‌نمايی 2/1 استفاده شد. طول محور لگن (<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">HAL<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">) و زاويه‌ی گردن ران (<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">NSA<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">) عوامل اصلی مورد بررسی بودند. از آن‌جا که همه‌ی متغيرهای وارد شده در مطالعه، متغيرهای عددی با بازه‌ی وسيع بودند از آناليز همبستگی پيرسون برای تعيين ميزان همبستگی متغيرها و از آناليز رگرسيون خطی چند متغيره برای از بين بردن اثر عوامل مخدوش‌کننده استفاده شد. يافته‌ها: در مجموع 103 زن يائسه وارد مطالعه شدند<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">.<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> ميانگين طول محور لگن در افراد مورد مطالعه 3/4±8/99 و ميانگين <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">NSA<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> 3/4±3/120 بود. يافته‌های آزمون همبستگی پيرسون نشان می‌دهد طول محور لگن و زاويه گردن ران با هيچ يک از شاخص‌های تراکم ماده‌ی معمولی استخوان نواحی مختلف ران ارتباط معنی‌داری ندارند و تنها قد و وزن افراد با طول محور لگن همبستگی تام مثبت دارد. بر اساس مدل رگرسيون خطی ارتباط معنی‌داری بين شاخص‌های ژئومتريک و زاويه‌ی گردن ران<span lang="FA" style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">تام<span lang="FA" style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">و گردن ران وجود نداشت. نتيجه‌گيری: بر اساس يافته‌های مطالعه‌ی ما به نظر می‌رسد که عوامل ژئومتريک گردن استخوان ران نقش مؤثری در تخمين تراکم استخوان نواحی مختلف ران ندارند. بر اين اساس، اندازه‌گيری شاخص‌های ژئومتريک گردن ران به عنوان يک اندازه‌گيری متداول در درمانگاه‌های سنجش تراکم استخوان يا مراکز راديوگرافی توصيه نمی‌شود<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US">.<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-language: EN-US"> مقايسه‌ی يافته‌های اين مطالعه با مطالعه‌های مشابه در اين زمينه نشان می‌دهد که متوسط طول محور لگن در زنان ايرانی در مجموع کمتر از مقادير مشابه در زنان کشورهای غربی و بيش از زنان کشورهای آسيای شرقی است که خود می‌تواند توجيه‌کننده‌ی ميزان کمتر شکستگی‌های لگن در ايران نسبت به جوامع غربی و ميزان بيشتر آن نسبت به جوامع شرقی باشد. AbstractIntroduction: Geometric indices of the femoral neck and bone mineral density (BMD) have been proposed to play a major role in prediction of hip fracture risk, with some studies showing a racial variation in such indices. However, no data study in <country-region w:st="on"><place w:st="on">Iran</place></country-region> has estimated these parameters for Iranian patients, nor has the relationship between these indices and BMD parameters in different sub-regions of hip been investigated. Materials and Methods: Postmenopausal women referred to the bone densitometry center of the <place w:st="on"><placename w:st="on">Shariati</placename> <placetype w:st="on">Hospital</placetype></place> comprised the study population. Patients with apparent risk factors of osteoporosis were excluded. Bone mass was determined using dual-energy X-ray absorptiometry on Lunar DPX bone densitometers. For calculation of femoral neck geometric indices, the printout of the hip densitometry with magnification of ½ was used. Hip axis length (HAL) and neck-shaft angle (NSA) were the main outcomes of the study. We used Pearson correlation analysis for determination of relationship between geometric indices and other variables and multivariate linear regression analysis for adjustment of other independent variables in prediction of femoral BMD. Results: Among 103 postmenopausal women studied, mean HAL was 99.8±4.3 millimeters and mean NSA was 120.3±4.3 degrees. Pearson correlation analysis revealed no correlation between HAL and NSA with BMD results of different sub-regions of hip, but there was a significant positive correlation between HAL and height and weight neither did multivariate regression analysis reveal any significant relationship between HAL and NSA with BMD of total femur and femoral neck. Conculsion: According to our results, it is unlikely that geometric indices play a major role in determination of hip BMD parameters making their routine use in bone densitometry centers not essential supported. Mean HAL of Iranian women is lower than that of Western countries and higher than that of East Asian countries. This is in line with observation of rates of hip fracture in <country-region w:st="on"><place w:st="on">Iran</place></country-region> lower that Western rates and higher than Eastern rates. استئوپروز، تراکم استخوان، شاخص‌های ژئومتريک گردن استخوان ران، شکستگی لگن Bone mineral density, Postmenopausal, Hip axis length, Neck-shaft angle, Osteoporosis, Densitometry, Pearson correlation analysis 557 562 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-40&slc_lang=fa&sid=fa A. Soltani اکبر سلطانی soltania@tums.ac.ir 400031947532846004986 Yes Endocrinology & Metabolism Research Centre, Shariati Hospital, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، بيمارستان دکتر شريعتی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تهران A. Moayyeri عليرضا معيری 400031947532846004987 No A. Saadipoor افشين سعدی پور 400031947532846004988 No S.O. Seyedahmadinejad سيد اميد سيد احمدی نژاد 400031947532846004989 No A. Zandieh علی زنديه 400031947532846004990 No S. Ahmadi Abhari سارا احمدی ابهری 400031947532846004991 No

fa ميزان بروز شکستگی هيپ ناشی از استئوپروز در افراد بالای 50 سال تبريز در سال‌های 85-1384 Incidence of Osteoporotic Hip Fracture in Above 50 Year Old Peoples of Tabriz in Years 2004-2006 پژوهشی Original مقدمه: شکستگی هيپ ناشی از ترومای جزيی از عوارض جدی و خطرناک استئوپروز است که به عنوان يک مشکل مهم سلامت در جهان شناخته شده است. اين مشکل حدود 20% از تختهای بخش‌های ارتوپدی را در بيشتر کشورهای دنيا به خود اختصاص داده و هزينههای زيادی را به جوامع تحميل ميکند. با توجه به نبود اطلاعات آماری دقيق در رابطه با ميزان شکستگيهای هيپ ناشی از استئوپروز در کشور ما و با عنايت به اين که درباره‌ی شيوع اين نوع شکستگی در تبريز هيچ مطالعهای انجام نشده بود، مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی فراوانی شکستگی‌های غير تروماتی هيپ در افراد بالای 50 سال شهر تبريز در سال‌های 85-1384 انجام شد. مواد و روش‌ها: پرونده‌ی همه‌ی بيماران 50 ساله و بالاتر که با شکستگی هيپ در فاصله‌ی فروردين 1384 تا اسفند 1385 در بيمارستانهای دارای بخش ارتوپدی شهر تبريز بستری شده بودند به صورت گذشتهنگر مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات مربوط به سن، جنس، نوع تروما، محل شکستگی، سال و فصل شکستگی، موربيديتی و مورتاليتی بعد از شکستگی استخراج و ثبت شد و با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS اطلاعات حاصل مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافتهها: تعداد موارد شکستگی هيپ طی 2 سال در افراد بالای 50 سال، 878 مورد بود. از اين تعداد، 779 مورد شکستگی هيپ ناشی از تروماهای جزيی داشتند. 398 نفر از موارد شکستگی مرد و 381 نفر زن بودند. ميانگين سن بيماران 75�سال بود. فراوانی شکستگی غير تروماتی در افراد بالای 50 سال تبريز 175 نفر به ازای هر 100000 نفر برآورد شد. اين ميزان برای زنان 174 مورد و برای مردان 176 مورد به ازای هر 100000 نفر محاسبه شد. نسبت زن به مرد 96/0 بود. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد شيوع شکستگی استئوپروتيک هيپ در افراد بالای 50 سال شهر تبريز بالا است، اين ميزان در مقايسه با کشورهايی مانند سوئد و هلند پايين‌تر و برخی از کشورها مانند فرانسه و پرتقال تقريباً برابر است. افزايش وابسته به سن بروز شکستگی هيپ در مقايسه با کشورهای ديگر 10 سال پايين‌تر بود و نسبت زن به مرد در بروز شکستگی نيز پايين‌تر از کشورهای ديگر برآورد شد. Abstract<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: Nontraumatic hip fracture due to osteoporotic is one of the most serious complications of this significant worldwide health problem. Osteoporotic hip fracture constitutes almost 20% of orthopedic ward admissions in most countries, with significant health related budgets being spent for care of these patients. Considering the lack of precise statistical data of osteoporotic hip fracture rates in our country, and any previous investigations regarding the problem in <city w:st="on">Tabriz</city> (a large city in northwestern part of <country-region w:st="on">Iran</country-region>), we investigated the frequency of this epidemic in residents aged over 50 years of <city w:st="on"><place w:st="on">Tabriz</place></city>. Materials and Methods: In a retrospective - descriptive study, we reviewed medical records of all patients over 50 years inhabitants of Tabriz, admitted with hip fracture in city hospitals, during 24 months, from March 2005 to February 2007. Data regarding age, sex, type of trauma, type of fracture, and in-hospital morbidity and mortality were extracted, and analysis was performed using SPSS14 software. Results: During the study period there were 878 admissions for hip fracture in subjects aged over 50 years there were 779 patients with nontraumatic hip fracture (398 males and 381 females) mean age 75.1±9.1. It is estimated that the rate of nontraumatic hip fracture in these citizens of <city w:st="on"><place w:st="on">Tabriz</place></city> is 175 per 100000 population, 174 for females and 176 for males, with a female to male ratio of 0.96. Conclusion: The frequency of nontraumatic osteoporotic hip fracture among individuals aged over 50 years of Tabriz, is high, although these rates are lower than those reported from Sweden and the Netherlands, and similar to France and Portugal. The age related surge of osteoporotic hip fracture occurs 10 years earlier in our country, and female to male ratio is lower than those of other countries. شکستگی هيپ غير ترومايی، استئوپروز، ميزان بروز، تبريز Nontraumatic hip fracture, Osteoporosis, Incidence 563 570 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-41&slc_lang=fa&sid=fa A. Aliasgarzadeh اکبر عسگرزاده 400031947532846004992 No تبريز، خيابان گلگشت، مرکز آموزشی ـ درمانی امام رضا، دفتر بخش غدد A. Bahrami امير بهرامی t.u.end.d@tbzmed.ac.ir 400031947532846004993 Yes تبريز، خيابان گلگشت، مرکز آموزشی ـ درمانی امام رضا، دفتر بخش غدد M. Ramazani مجيد رمضانی 400031947532846004994 No F. Najafipoor فرزاد نجفی پور 400031947532846004995 No A. Moradi امين مرادی 400031947532846004996 No L. Larijani B باقر لاريجانی 400031947532846004997 No

fa تأثير عصاره‌ی سياهدانه برروی مارکرهای استخوانی در خانم‌های يائسه The Effect of Nigella Sativa Extract on Biochemical Bone Markers in Osteopenic Postmenopausal Women پژوهشی Original مقدمه: عصاره‌ی گياه سياهدانه از سال‌ها قبل به عنوان يک داروی گياهی بی‌خطر برای مقاصد درمانی استفاده می‌‌شده است. در مطالعه‌های حيوانی، سياهدانه تأثير سودمندی در درمان استئوپنی ناشی از ديابت و افزايش ترميم استخوانی داشته است. هدف از اين مطالعه بررسی تأثير عصاره‌ی سياهدانه بر مارکرهای استخوانی در زنان يائسه‌ی مبتلا به استئوپنی بود. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی کارآزمايی بالينی، 30 زن يائسه‌ی مبتلا به استئوپنی در محدوده‌ی سنی 49 تا 72 سال انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. به گروه اول عصاره‌ی سياهدانه به ميزان 05/0 ميلی‌ليتر به ازای هر کيلوگرم وزن بدن و به گروه دوم دارونما با همان دوز و به مدت 3 ماه داده شد. هر دو گروه در مدت مطالعه روزانه يک عدد قرص کلسيم ـ د دريافت کردند. قبل از شروع مطالعه و در پايان 3 ماه آزمون‌‌های هماتولوژی، عملکرد کليه و کبد, کلسيم و فسفر و مارکرهای تشکيل استخوان (شامل استئوکلسين و ALP استخوانی) و مارکر تجزيه‌ی استخوان (CTX) از تمام افراد به عمل آمد. يافته‌ها: از 22 زن يائسه که دوره‌ی 3 ماهه‌ی مطالعه را تا پايان طی کردند 9 نفر در گروه سياهدانه و 13 نفر در گروه دارونما بودند. زنان گروه دارونما نسبت به گروه سياهدانه BMI به نسبت بالاتری داشتند. ميانگين سن و سطح سرمی مارکرهای استخوانی در دو گروه در شروع مطالعه تفاوت آماری معنی‌دار نداشت. در پايان 3 ماه بين غلظت‌های سرمی مارکرهای تشکيل استخوان مانند استئوکلسين و ALP‌ استخوان و نيز CTX که مارکر تجزيه استخوان می‌باشد در دو گروه دارونما و سياهدانه تفاوت معنی‌دار از نظر آماری وجود نداشت. هم‌چنين، تفاوت تغييرات حاصل در سطح مارکرهای استخوانی (تفاوت در سطح سرمی آنها در هفته‌های 12 و 0) نيز بين دو گروه معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: در اين مطالعه عصاره‌ی سياهدانه در دوره‌ی کوتاه مدت زمانی بر مارکرهای استخوانی اثر سودمندی نداشت. اگرچه اين عصاره با عارضه‌ی جانبی همراه نبود ولی براساس يافته‌های حاصل، استفاده از آن برای پيشگيری از کاهش توده‌ی استخوانی توصيه نمی‌شود. برای بررسی دقيق‌تر، مطالعه‌های بيشتر با حجم نمونه‌ی وسيع‌تر توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: The extract of the seeds of Nigella sativa (Ns) has been used therapeutically for centuries as a safe herbal medicine, and has been reported to have beneficial effects in the treatment of diabetic osteopenia and bone healing in animal models. In the present study, we examined the effect of Ns seed oil extract on biochemical bone markers in osteopenic postmenopausal women. Materials and Methods: In a placebo controlled clinical trial, 30 osteopenic postmenopausal women, aged 49-72 years, were randomized to either 3-month Ns (oil) treatment (3cc, 0.05 cc/kg/day p.o.) or placebo groups. In all subjects, calcium-D supplements (1 tab per day) were administered during the 3 month study period. At baseline and after 3 months CBC diff, liver and kidney function tests, and serum levels of calcium and phosphate and plasma levels of bone markers (including CTX,Osteocalcin and Bone-ALP) were measured. Results: Twenty-two participants completed the 3 month study period (9 in the Ns group and 13 in the placebo group). Women in the placebo group had relatively higher BMI in comparison with those in the Ns group. Other characteristics and bone markers levels were similar between two groups at the baseline. Plasma levels of bone markers including CTX, Osteocalcin and Bone ALP did not differ significantly between the Ns and placebo groups at the end of the 3 months neither did changes in bone markers over the course of study show statistically significant differences between the two groups. Conclusion: Although Ns oil was safe, no reports of adverse reactions were observed in this study, we found no beneficial effect of Ns treatment on bone turnover markers. Based on our results, we do not recommend it for the prevention or treatment of bone loss. However this needs to be further investigated in the long-term clinical trials and with larger sample sizes. سياهدانه، مارکرهای استخوانی، استئوپنی Nigella sativa, Bone markers, Osteopenia 571 580 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-42&slc_lang=fa&sid=fa N. Valizadeh ندا ولی زاده 400031947532846004998 No Endocrinology and Metabolism Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم, دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تهران HR Zakeri حميدرضا ذاکری 400031947532846004999 No Endocrinology and Metabolism Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم, دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تهران A. Shafiee عباس شفيعی 400031947532846005000 No P. Sarkheil پريسا سرخيل 400031947532846005001 No R Heshmat رامين حشمت 400031947532846005002 No Endocrinology and Metabolism Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم, دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تهران B. Larijani باقر لاريجانی emrc@sina.tums.ac.ir 400031947532846005003 Yes Endocrinology and Metabolism Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، خيابان کارگر شمالی، بيمارستان شريعتی، طبقه‌ی پنجم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم،

fa بررسی تجربه‌ی خوددرمانی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 Self Treatment Experience in Diabetes Mellitus Type 2 پژوهشی Original <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">مقدمه<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: خوددرمانی رفتاری است که طی آن بيمار سعی می‌کند مشکلات مربوط به سلامت خود را، خود کنترل و مداوا کند. با توجه به شيوع بالای بيماری ديابت، پژوهشی کيفی از نوع فنومنولوژی با هدف بررسی تجربه‌ی خوددرمانی در مبتلايان به بيماری ديابت در شهر کاشان انجام شد. مواد و روش‌ها: در يک تحقيقی کيفی از نوع فنومنولوژی بيماران مبتلا به بيماری ديابت قندی نوع 2 مراجعه‌کننده به درمانگاه ديابت شهر کاشان و بستری در بيمارستان مورد مصاحبه‌ی نيمه ساختاری قرار گرفتند. همه‌ی مصاحبه‌ها پس از کسب موافقت کتبی بيماران ضبط شد و با روش کلايزی تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: در مجموع، 20 بيمار مورد مصاحبه قرار گرفتند که 14 نفر زن و 6 نفر مرد بودند. متوسط سن شرکت‌کنندگان 51 سال بود. 80 کد مفهومی از مصاحبه‌ها استخراج شد و در 7 طبقه قرار گرفت<span lang="FA" style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-font-kerning: 16.0pt mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">که شامل موارد زير بودند: رفتارهای درمان‌طلبانه مانند پنهان کردن بيماری، عوامل تسهيل‌کننده‌ی خوددرمانی مانند هزينه‌ی درمان، عوامل مربوط به بيماری شامل شدت و نوع بيماری، عوامل مربوط به پزشک مانند ترس از پزشک و احساس بی‌ فايدگی مراجعه به پزشک، عوامل مهار کننده‌ی خوددرمانی مانند آموزش، شيوه خوددرمانی مانند مصرف خودسرانه‌ی دارو و استفاده از مواد گياهی و بالاخره يافته‌های خوددرمانی مانند تأخير در درمان و بروز عوارض. نتيجه‌گيری: خوددرمانی رفتاری است پيچيده که به اشکال مختلف وجود دارد و عوامل متعددی بر آن اثر می‌گذارد. خوددرمانی در بيماری ديابت می‌تواند عواقبی مانند تأخير در درمان در بر داشته باشد. می‌توان با آموزش بيمار و تسهيل دسترسی به امکانات درمانی رفتارهای مناسب درمان‌طلبانه را در بيماران ديابتی نوع 2 تقويت نمود. AbstractIntroduction: It has been recognized that adoption of self treatment or self management skills by diabetics is beneficial in treatment/management of their disorder. Self-treatment or self-management is the behavior that a patient follows to relieve his/her health related problems without professional supervision. Materials and Methods: In a qualitative and phenomenology study, adult patients with diabetes mellitus type 2, who were referred to the diabetes clinic in Kashan in 1386, were interviewed with and questioned about their experiences in self treatment all interviews were recorded and data was analyzed using the Colizzi method. Results: Twenty patients (14 females and 6 males) participated in the study, average age 51 years. The 80 themes extracted from the interviews were clustered in 7 categories. Concealing the disease, such as denial factors facilitating self treatment, such as treatment costs factors related to disease such as type and severity of the disease factors related to the physician, such as trust and availability and hopeless of consulting the doctor the restricting inhibitor factors like education, or unsupervised self treatment, such as self medication self treatment related consequences like delayed recovery or complications. Conclusion: Self treatment is a complex behavior with different presentations that is influenced by so many interrelated factors. Self treatment in diabetes mellitus can have severe consequences, viz. delay in treatment. Patient education and facilitating easier access to treatment can improve the use of such treatments. ديابت قندی، خوددرمانی، فنومنولوژی Diabetes mellitus, Self treatment, Phenomenology 581 588 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-43&slc_lang=fa&sid=fa N. Masoudi Alavi نگين مسعودی علوی masudialavi_N@kaums.ac.ir 400031947532846005004 Yes Kashan University of Medical Sciences, I.IR.Iran کاشان، بلوار قطب راوندی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی کاشان F. Izadi فاطمه سادات ايزدی 400031947532846005005 No Kashan University of Medical Sciences, I.IR.Iran کاشان، بلوار قطب راوندی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی کاشان A. Ebadi عليرضا عبادی 400031947532846005006 No A. Hajbagheri علی حاجی باقری 400031947532846005007 No

fa تأثير چاى ترش بر گلوکز، پروفايل چربى و ليپوپروتئين‌ها در بيماران مبتلا به ديابت Effect of Sour Tea (Hibiscus Sabdariffa) on Blood Glucose, Lipid Profile and Lipoproteins in Diabetics پژوهشی Original مقدمه: گياه Hibiscus Sabdariffa به طور گسترده در مناطق حاره‌اى کاشت مي‌شود و رنگ قرمز گلبرگ آن به عنوان نوشيدنى و رنگ غذايى کاربرد دارد. براى پيشگيرى و درمان سنگ‌هاى کليوى و مثانه در طب سنتى، هم‌چنين به عنوان آنتي‌باکتريال، ضد قارچ، ماده‌ى هيپوکلسترولميک، آنتي‌اسپاسموديک و کاهنده‌ى فشارخون استفاده مي‌شود. هدف اين مطالعه تعيين اثر مصرف کوتاه مدت چاى اين گياه توسط بيماران ديابتى بر ميزان قند و ليپيد آنها بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ى کارآزمايى بالينى دو سوکور 60 بيمار مبتلا به ديابت از مرکز تحقيقات ديابت يزد به صورت تصادفى به دو گروه تقسيم شدند. به مدت 30 روز، يک گروه روزانه 2 بار، صبح و عصر بين وعده‌هاى غذايى از دم کرده‌ى چاى معمولى و گروه دوم چاى ترش مصرف کردند. بسته‌هاى حاوى يک قاشق غذاخورى سر صاف چاى به افراد داده و نحوه‌ى تهيه‌ى آن نيز آموزش داده ‌شد به طورى که هربسته در يک ليوان آب به مدت 20 تا 30 دقيقه دم شده و روزانه صبح و عصر بين وعده‌هاى غذايى مصرف ‌شد. در ابتدا و انتهاى مطالعه، نمونه‌ى خون بعد از ناشتايى به مدت حداقل 12 ساعت از افراد گرفته و قندخون، هموگلوبين A1C، کلسترول تام، تري‌گليسريد، کلسترول HDL، کلسترول LDL، ليپوپروتئين Lp(a)، آپو A1 و آپو B100 اندازه‌گيرى شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت و P کمتر و مساوى 05/0 به عنوان سطح معني‌دارى در نظر گرفته شد. يافته‌ها: 53 نفر ( 27 نفر گيرنده‌ى چاى ترش و 26 نفر گيرنده‌ى چاى معمولى) تا پايان مطالعه مشارکت داشتند. به جز Lp(a) و آپو A1، تمام ليپيدها و ليپوپروتئين‌هاى مورد مطالعه در گيرندگان چاى ترش قبل و بعد از مداخله کاهش و افزايش (HDL-C) معني‌دارى را نشان دادند، در حالى که در گيرندگان چاى معمولى تنها کلسترول HDL قبل و بعد از مداخله افزايش معني‌دارى نشان داد که نزديک به 7/16% افزايش يافت. ميانگين قندخون ناشتا در هر دو گروه قبل و بعد از مداخله تفاوت معني‌دارى نداشت. ميانگين هموگلوبين A1C قبل و بعد از مداخله در گيرندگان چاى ترش برخلاف گيرندگان چاى معمولى تفاوت معني‌دارى نشان داد. نتيجه‌گيرى: اين مطالعه نشان داد مصرف دم‌کرده‌ى چاى ترش به طور معني‌دارى نسبت به چاى معمولى بر اصلاح پروفايل ليپيدهاى خون مؤثر است ولى بر قند و هموگلوبين A1C اثر معني‌دار طبى ندارد. با توجه به يافته‌هاى اين مطالعه و بررسي‌هاى مشابه ديگر، مصرف متعادل چاى ترش توسط افراد مبتلا به ديابت تأثير خواهد داشت. Abstract<span style=\"FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: \"Times New Roman\" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US\">Introduction<span style=\"FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: \"Times New Roman\" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US\">: Hibiscus Sabdariffa is widely cultivated in tropical areas and its red persistent calyx is the major component possessing a sour taste that is used in beverages and food colorants. As a traditional medicine, it is claimed to be effective against kidney stones and urinary bladder stones, and is also used for its antibacterial, antifungal, hypocholesterolemic, antispasmodic and antihypertensive actions. We conducted this study to evaluate the effects of sour tea on blood sugar, lipids and lipoproteins. Materials and Methods: This sequential double-blind randomized controlled clinical trial was conducted on 60 diabetic patients in the <place w:st=\"on\"><placename w:st=\"on\">Yazd</placename> <placename w:st=\"on\">Diabetic</placename> <placename w:st=\"on\">Research</placename> <placetype w:st=\"on\">Center</placetype></place>. Patients were assigned randomly into two groups, the sour tea (ST) and the ordinary tea (OT) group. Sachets containing one spoonful of sour or ordinary tea were given to the patients, based on random numbers. They were instructed to consume one glass of boiled water, boiled for 20-30 min, 2 times daily between their meals in the morning and afternoon, for 30 days. Fasting blood samples were taken at the beginning and at the end of the study for measuring blood glucose, hemoglobin A1C, total cholesterol, HDL-C, LDL-C, triglycerides, Apo AI, Apo B100 and Lp(a). Data were analyzed using the SPSS statistical package. Results: A total 60 patients were recruited, 53 of whom completed the study (27 in ST and 26 in OT). Except for Lp(a) and Apo AI, means of all lipids and lipoproteins at the beginning, were significantly decreased or increased (HDL-C) compared with the related means at of the end of the study in the sourtea (ST) group however, only the mean for HDL-C was significantly increased (approximately 16.7%) at the end of intervention in in the ordinary tea (OT) group. The mean for fasting blood glucose at the end of study did not differ significantly with the initial mean in both groups. In contrast, the mean of hemoglobin A1C was significantly decreased in the ST group. Conclusion: The results showed that sour tea has significant effects on blood lipid profiles in diabetic patients however, it did not have significant effects on blood glucose or hemoglobin A1C. Drinking sour tea can be recommended for diabetic patients. چاى ترش، بيماران مبتلا به ديابت، گياه Hibiscus Sabdariffa Sour tea, Diabetics, Hibiscus sabdariffa 589 597 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-44&slc_lang=fa&sid=fa H. Mozaffari-Khosravi حسن مظفری خسروی mozaffari.kh@gmail.com 400031947532846005008 Yes Nurition Department Health Faculty يزد، ميدان باهنر، ساختمان مرکزی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی شهيد صدوقی، معاونت پژوهشی BA. Jalali بمانعلی جلالی 400031947532846005009 No Biochemistry Department, M Afkhami-Ardakani محمد افخمی اردکانی 400031947532846005010 No Internal Medicine Department of Yazd Diabetic Research Center

fa بررسی ميزان ذخاير آهن سرم در زنان بدون اضافه وزن مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک و رابطه‌ی آن با مقاومت به انسولين Evaluation of Body Iron Stores in Non-Over Weight Women With Polycystic Ovarian Syndrome and its Correlation with Insulin Resistance پژوهشی Original مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کيستيک شايع‌ترين علت عدم تخمک‌گذاری و هيپرآندروژنيسم است.اين بيماری اغلب با چاقی و مقاومت به انسولين همراه است. افزايش ذخاير آهن بدن با وقوع عدم تحمل به گلوکز، ديابت نوع 2، ديابت حاملگی و سندرم متابوليک رابطه دارد و گزارشی در مورد افزايش فريتين در زنان چاق مبتلا به تخمدان پلی‌کيستيک وجود دارد اما آن مطالعه در بيماران چاق مبتلا به اين بيماری انجام شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اين رابطه در بيماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک فاقد اضافه وزن و چاقی بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 50 بيمار مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک بدون اضافه وزن بر اساس ويژگی‌های تشخيصی گردهمايی روتردام انتخاب شدند. در تمام بيماران پس از يک ناشتايی دوازده ساعته سطح سرمی فريتين، گلوکز،کلسترول، تری‌گليسريد و انسولين اندازه‌گيری شد. مقاومت به انسولين با فرمول HOMA-IR محاسبه شد.�سپس اين مقادير با يک گروه شاهد 38 نفری با سن و نمايه‌ی توده‌ی بدن مشابه و فاقد علايم اين بيماری مقايسه شدند. يافته‌ها: سن متوسط در گروه بيماران 78/5±27 سال و نمايه‌ی توده‌ی بدن 82/3±11/21 کيلوگرم بر متر مربع بود. سطح فريتين در گروه بيماران 39/32±45/60 و در گروه شاهد 65/23±48/47 نانوگرم در ميلی‌ليتر بود. ميزان مقاومت به انسولين در گروه بيماران 91/0±61/2 و در گروه شاهد 72/0±74/1 بود. ميزان افزايش سطح سرمی فريتين، انسولين و مقاومت به انسولين در گروه بيمار بيماران نسبت به گروه شاهد از نظر آماری قابل ملاحظه نبود و ميزان ذخاير آهن سرم با ميزان مقاومت به انسولين و سطح انسولين و ليپيد‌های سرم رابطه نداشت. نتيجه‌گيری: در بيماران سندروم مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کيستيک فاقد اضافه وزن، افزايش قابل ملاحظه‌ای در ذخاير آهن بدن رخ نمی دهد. AbstractIntroduction: Polycystic ovarian syndrome (PCOS) is the most common cause of anovulation and hyperandrogenism, and obesity and insulin resistance are usually associated with this disease. Body iron stores are positively associated with glucose intolerance, type 2 diabetes mellitus, gestational diabetes and metabolic syndrome. It is reported that serum ferritin levels increase in obese women with PCOS. The aim of this study was to evaluate this relationship in women, neither overweight or obese, but suffering from PCOS. Materials and Methods: Fifty women with PCOS, without overweight, were selected based on the <city w:st="on"><place w:st="on">Rotterdam</place></city> workshop criteria. After 12 hours fasting, serum ferritin, fasting blood sugar, cholesterol, triglycerides, HDL and insulin were measured and insulin resistance was calculated by HOMA-IR data was compared with that of 38 asymptomatic control subjects, matched for BMI and age. Results: In the patient group, mean age was 27±5.78 years and mean BMI was 21.11±3.82 Kg/m2 mean serum ferritin in patients was 60.45±32.39, being 47.48±23.65 ng/mL in controls. Insulin resistance in patients was 2.61±0.91 and 1.74±0.72 in controls. Increases in serum ferritin, insulin and insulin resistance in patients were not statistically significant. There was no correlation between body iron stores and serum insulin level, insulin resistance and serum lipoproteins. Conclusion: Results showed that in non-overweight women with PCOS there is no significant increment of body iron stores. سندرم تخمدان پلی‌کيستيک، فريتين سرم، مقاومت به انسولين، زنان فاقد اضافه وزن Polycystic Ovarian Syndrome, Ferritin, Insulin resistance, Non overweight women 599 603 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-45&slc_lang=fa&sid=fa M. Taghavi مرتضی تقوی mortezataghavi2003@yahoo.com 400031947532846005011 Yes Ghaem Hospital, Endocrin Research Center, Ghaem Hospital, Mashhad Medical Science University مشهد، خيابان احمدآباد، بيمارستان قائم، گروه داخلی (غدد) S. Fatemi صديقه فاطمی 400031947532846005012 No H. Ayatollahi حسين آيت الهی 400031947532846005013 No

fa شيوع چاقى در مردان جوان تهرانى (18 تا 25 ساله) در زمان ورود به خدمت نظام وظيفه (شهريور 1386) Prevalence of Obesity in Young Tehranian Males (18-25y) Entering Military Service (Shahrivar 1386) پژوهشی Original مقدمه: اضافه وزن و چاقى در تمام جوامع يک مشکل بهداشتى است که به سرعت در حال افزايش است. گزارش‌هاى مختلفى از ميزان شيوع چاقى در ايران منتشر شده، اما تا کنون برآورد دقيقى از ميزان چاقى در مردان جوان گزارش نشده است. هدف از اين بررسى که در قالب يک مطالعه‌ى جمعيتى انجام شد، ‌مشخص کردن شيوع چاقى و اضافه وزن در پسران جوان ساکن شهر تهران بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ى مقطعى ـ تحليلى از مراجعه‌کنندگانى که براى تلقيح واکسن‌هاى قبل از اعزام به خدمت سربازى به يکى از مراکز بهداشتى ـ درمانى تهران مراجعه نموده بودند، از اول تا بيستم شهريور ماه سال 1386 به طور تصادفى 680 نفر انتخاب شدند. 37 نفر به دليل ورزشکار بودن کنار گذاشته شدند و از بقيه 643 مرد جوان 25-18 ساله، اندازه‌گيرى قد، وزن، دور کمر و دور باسن انجام شد. نمايه‌ى توده‌ى بدن و نسبت دور کمر به دور باسن مشخص و ميزان شيوع چاقى و اضافه وزن براى هر رده‌ى سنى محاسبه شد. يافته‌ها: ميانگين سنى شرکت‌کنندگان، 9/1±7/20 سال و ميانگين نمايه‌ى توده‌ى بدن 5/6±1/24 کيلوگرم بر متر مربع بود. شيوع نمايه‌ى توده‌ى بدن غير طبيعى (مساوى يا بيشتر از 2m/Kg 25) 3/67% (‌حدود اطمينان 95%: 7/71-9/62) بود. 2/23% (حدود اطمينان 95%: 5/26-9/19) اضافه وزن داشتند و 5/9% (حدود اطمينان 95%: 8/11-2/7) چاق بودند. شيوع چاقى مرکزى با معيار دور کمر به دور باسن مساوى و بيشتر از 9/0، 2/7% و با معيار اندازه‌ى دور کمر مساوى و بيشتر از 94 سانتي‌متر، 5/7% بود. 8/70% افراد چاق و 2/29% افراد داراى اضافه وزن، مبتلا به چاقى شکمى هم بودند (001/0p<). بيشترين شيوع چاقى در سن 25 سالگى (4/18%) و بيشترين شيوع اضافه وزن در 24 سالگى (5/41%) ديده شد. نتيجه‌گيرى: اين گزارش نشان داد که درصد قابل توجهى از مردان جوان در جمعيت شهرنشين تهران داراى اضافه وزن ويا چاقى هستند و اين ميزان اگر چه از جوانان آمريکايى و عربى منطقه‌ى مديترانه‌ى شرقى�کمتر است، مشابه مقدار گزارش شده‌ى کشورهاى اروپايى در همين جنس و گروه سنى است. AbstractIntroduction: Overweight and obesity is a rapidly growing health problem in every society. Although different reports on increasing obesity in <country-region w:st=\"on\"><place w:st=\"on\">Iran</place></country-region> have been published, no accurate estimate has been reported on the prevalence of obesity among young men. The aim of this study, conducted in a sample population of young Tehranian men, was to determine the frequency of overweight and obesity in this group. Materials and Methods: This cross-sectional study was carried out between the 1st and 20th of Shahrivar 1386. Subjects were 680 young men, randomly selected from among those referring to the health centers for the Pre-Military Service Vaccination Program. Of these, 37 who were sportsmen, were, excluded from the study population. Anthropometric measurements for height, weight, waist and hip circumference of the remaining 643 male subjects, aged 18-25 years old, were obtained their body mass index (BMI) and waist-to-hip ratios were also estimated. Following data collection, the frequencies of obesity and overweight for each age group were determined. Results: Mean age was 20.7±1.9, and mean body mass index was 24.1±6.5. The frequency of abnormal body mass index (equal to or more than 25Kg/m2) among the sample population was 32.7% (CI 95%: 29-36.3) of which 23.2% ( CI 95%: 19.9-26.5) were overweight and 9.5% ( CI 95%: 7.2-11.8) were obese the frequency of central obesity, was 7.2%, based on criteria ≥0.9for waist- to- hip ratio, and 7.5%, based on criteria ≥94 cm for waist circumference. Results showed that 70.8% of obese subjects and 29.2% of overweight ones had abdominal obesity (P<0.001). The highest frequency (18.4%) for obese persons was seen around the age of 25 years and that for overweight (41.5%) was seen around the age of 24y. Conclusion: This study reveals that a remarkable percentage of young men in the city of <city w:st=\"on\"><place w:st=\"on\">Tehran</place></city> are either obese or overweight. اضافه وزن، ‌چاقى، ‌شيوع، ‌مردان جوان Overweight, Obesity, Prevalence, Young men 605 613 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-46&slc_lang=fa&sid=fa M. Barzin مريم برزين 400031947532846005014 No Obesity Research Centre, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University of (M.C) P. Mirmiran پروين ميرميران mirmiran@endocrine.ac.ir 400031947532846005015 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 A. Ramezankhani علی رمضانخانی 400031947532846005016 No H. Hatami حسين حاتمی 400031947532846005017 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846005018 No

fa مقايسه‌ی کارآيی سونوگرافی و اسکن راديوايزوتوپ در تشخيص اتيولوژی کم‌کاری مادرزادی تيروئيد Usefulness of Ultrasonography in The Diagnosis of The Etiology of Congenital Hypothyroidism Comparing with Radioisotope Scanning پژوهشی Original مقدمه: کم‌کاری مادرزادی تيروئيد (CH) يکی از شايع‌ترين علل قابل پيشگيری عقب‌ماندگی ذهنی است. تعيين اتيولوژی CH به کمک آزمايش‌های بيوشيميايی معمول مقدور نيست. شيوه‌های تصويربرداری متعدد تيروئيد برای ارزيابی آناتومی و عملکرد غده‌ی تيروئيد استفاده می‌شود که از بين آن‌ها، اسکن راديوايزوتوپ تيروئيد به عنوان گزينه‌ی انتخابی توصيه می‌گردد. با توجه به محدوديت‌های زمانی انجام اسکن راديو ايزوتوپ و مشکلات والدين در دسترسی به مراکز تصويربرداری از يک سو و استفاده از سونوگرافی با توجه به معايب و محاسن آن در تعيين اتيولوژی کم‌کاری مادرزادی تيروئيد (CH) از سوی ديگر، هدف از اين مطالعه بررسی کارآيی سونوگرافی در مقايسه با اسکن راديوايزوتوپ در بررسی وضعيت تيروئيد کودکان مبتلا به CH در طرح غربالگری اين بيماری در اصفهان بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه که از خرداد 81 تا شهريور 86 به طول انجاميد، نوزادان مبتلا به CH که هر دو روش تصويربرداری اسکن راديوايزوتوپ و سونوگرافی برای آنها انجام شده بود، مورد ارزيابی قرار گرفتند. از آنجا که روش استاندارد تصويربرداری در CH اسکن راديونوکلئيد است، با محاسبه‌ی حساسيت و ويژگی سونوگرافی نسبت به اسکن راديونوکلئيد، مقايسه‌ی بين سونوگرافی و اسکن راديونوکلئيد انجام شد. يافته‌ها: در اين مطالعه، 102 نوزاد مورد مطالعه قرار گرفتند. بر اساس يافته‌های سونوگرافی، در 63 مورد تيروئيد طبيعی، 27 مورد آژنزی، 3 مورد اکتوپی و 9 مورد هيپوپلازی تيروئيد گزارش شد. بر اساس يافته‌های اسکن، در 57 مورد تيروئيد طبيعی، 36 مورد آژنزی و 9 مورد اکتوپی گزارش شد. حساسيت، ويژگی، ارزش اخباری مثبت، ارزش اخباری منفی، ميزان درست‌نمايی مثبت، ميزان درست نمايی منفی سونوگرافی نسبت به اسکن راديوايزوتوپ به ترتيب 77%، 92%، 89%، 84%، 6/9، 25/0 بود. حساسيت و ويژگی سونوگرافی درمقايسه با اسکن در تشخيص تيروئيد اکتوپيک به ترتيب 33% و100% بود. نتيجه‌گيری: اولترا سونوگرافی تيروئيد در نوزادان مبتلا به CH روش به نسبت مناسبی برای تشخيص ديس‌ژنزی تيروئيد است و حساسيت و ويژگی محاسبه شده برای اين روش هر چند در حد اسکن نمی‌باشد ولی از سطح قابل قبولی در بررسی‌های اوليه برخوردار است. بنابراين می‌توان از آن به عنوان اولين گزينه‌ی تصويربرداری در بيماران با تشخيص CH به خصوص در مواردی که خانواده همکاری لازم را برای انجام اسکن ننمايد، استفاده نمود. AbstractIntroduction: Congenital hypothyroidism (CH) is the most prevalent preventable cause of mental retardation. Since it is impossible to determine the etiology of CH by biochemical tests per se, imaging modalities of thyroid gland are used to evaluate the morphology and function of this gland and among them radionuclide scanning is currently the gold standard. Considering the limitations of time and accessibility of radioisotope scanning and benefits and faults of ultrasonography in determination of etiology of CH, the aim of this study was to determine the usefulness of sonography as compared to the gold standard imaging method of scintigraphy, in the diagnosis of etiology of primary congenital hypothyroidism in the screening program of Isfahan. Materials and Methods: This study was conducted from May 2002-February 2007. In order to compare ultrasonography to thyroid scintigraphy for etiologic diagnosis of CH, 102 CH newborns examined by both thyroid scintigraphy and ultrasonography were included in this study. The ultrasonographic findings were compared with the standard-of-reference scintigraphic findings and the sensitivity, specificity of the ultrasonography were determined. Results: According to results of the ultrasonography 63, 27, 3 and 9 infants had normal thyroid glands, agenesia, ectopia and hypoplasia respectively and based on scintigraphic results 57, 36 and 9 of them had normal thyroid gland, agenesia and ectopia respectively. Ultrasound detected sensitivity, specificity, positive predictive value, negative predictive value, LR+ and LR- were 86%, 86%, 90%, 90%, 6.1 and 0.16 respectively. The sensitivity and specificity of ultrasonography compared with thyroid scintigraphy in diagnosis of thyroid gland ectopia was 33% and 100% respectively. Conclusion: Although calculated sensitivity and specificity of this method was not equal to those of thyroid radioisotope scanning but had an acceptable range, thyroid ultrasonography is a relatively appropriate imaging tool for diagnosing thyroid dysgenesia. Hence ultrasonography can be used as the first imaging tool for diagnosing CH, especially when the family prefers not to have the infant scanned. اولترا سونوگرافی، اسکن راديونوکلئيد، کم‌کاری مادرزادی تيروئيد، اتيولوژی Ultrasonography, Radioisotpoe scanning, Congenital hypothyroidism, Etiology 615 621 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-47&slc_lang=fa&sid=fa P. Nasri پيمان نصری 400031947532846005019 No Department of Pediatrics, Al_zahra Hospital, Isfahan Endocrine and Metabolism Research Center, Medical Educational Development Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran M. Hashemipur مهين هاشمی پور Hashemipour@med.mui.ac.ir 400031947532846005020 Yes مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم اصفهان، مجموعه‌ی پزشکی ـ پژوهشی صديقه‌ی طاهره، اصفهان، خيابان خرم، کد پستی: 8187698191 S. Hovsepian سيلوا هوسپيان 400031947532846005021 No A. Shahkarami اميرحسين شاه کرمی 400031947532846005022 No A. Mehrabi علی مهرابی 400031947532846005023 No R. Hadian رضوانه هاديان 400031947532846005024 No M. Amini مسعود امينی 400031947532846005025 No

fa بررسی اثر مصرف کافئين بر فشار خون در هنگام فعاليت زير بيشينه و استراحت در افراد دارای اضافه وزن Effect of Caffeine on Blood Pressure During Exercise and At Rest in Overweight Men پژوهشی Original <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">مقدمه<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: کافئين ماده‌ای است که در بعضی از غذاها به ويژه قهوه، چای، کاکائو، انواع شکلات‌ها و برخی نوشيدنی‌ها يافت می‌شود. هدف از اين مطالعه بررسی اثرات توأم مصرف کافئين، اضافه وزن و فعاليت ورزشی بر فشار خون بود. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی دوسوکور تصادفی، 6 مرد غيرفعال و بزرگسال (با ميانگين نمايه‌ی توده‌ی بدن 22/1±55/29 کيلوگرم بر مترمربع و سن 83/0±50/22 سال، قد 12/9±174 سانتی‌متر، وزن 85/8±31/89<span lang="FA" style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-font-kerning: 16.0pt mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> <span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">کيلوگرم و درصد چربی بدن 62/3±38/26% مورد بررسی قرار گرفتند. فعاليت ورزشی مورد نظر شامل30 دقيقه دويدن روی نوارگردان با شدت 60% حداکثر اکسيژن مصرفی بود. اين فعاليت، يک ساعت پس از مصرف کافئين (5 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم وزن بدن) و دارونما، در دو جلسه‌ی مجزا و مشابه برای هر آزمودنی انجام شد. ضربان قلب آزمودنی‌ها در طول فعاليت ثبت شد. فشارخون در سه مرحله، قبل از مصرف کافئين يا دارونما، يک ساعت پس از مصرف کافئين يا دارونما و بلافاصله بعد از پايان فعاليت اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: آزمون آماری تی نشان داد که فشارخون سيستولی و دياستولی و ميانگين فشارخون شريانی با مصرف کافئين در حالت استراحت افزايش يافت (05/0<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-font-kerning: 16.0pt mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">p≤<span lang="FA" dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-font-kerning: 16.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">) اما در پايان فعاليت، تفاوت بين کافئين و دارونما معنی‌دار نبود. هم‌چنين، اختلاف معنی‌داری در ضربان قلب مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: مصرف کافئين قبل از ورزش در افراد دارای اضافه وزن موجب افزايش فشارخون به بالاتر از حد طبيعی نمی‌شود. به نظر می‌رسد که تأثير کافئين، اضافه وزن و فعاليت ورزشی نمی‌تواند برای افراد خطرناک باشد. <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">Introduction<span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">: Caffeine is a naturally occurring substance that is widely consumed in a variety of forms. The aim of this study was to assess the effect of caffeine on blood pressure in overweight men during exercise and at rest. Materials and Methods: In double-blind randomly designed study, six men (BMI 29.55±1.22 kg/m2, age 22.50±0.83<span dir="rtl" style="FONT-SIZE: 11pt FONT-FAMILY: Yagut mso-ansi-font-size: 10.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-language: FA mso-ascii-font-family: 'Times New Roman' mso-hansi-font-family: 'Times New Roman' mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US"> <span style="FONT-SIZE: 10pt FONT-FAMILY: "Times New Roman" mso-bidi-font-size: 11.0pt mso-fareast-font-family: SimSun mso-bidi-font-family: Yagut mso-bidi-language: FA mso-ansi-language: EN-US mso-fareast-language: EN-US">yr, height 174±9.12cm, weight 89.31±8.85kg, body fat percent 26.38±3.62) with sedentary lifestyles, performed 30 minutes running on treadmill at similar exercise intensities (60% VO2max), 1 hour after taking caffeine (5 mg/kg body weight) or placebo. Heart rate was recorded during exercise, and blood pressure (BP) was measured before and 1 hour after taking caffeine and immediately after exercise, and data analysis was conducted using student' t-test. Result: Results indicated that systolic and diastolic BP and mean arterial pressure significantly elevated following caffeine intake at rest, but no significant differences were observed after exercise no significant differences were observed between caffeine and placebo in heart rate during exercise. Conclusion: The findings indicate that caffeine at this dosage level alters cardiovascular dynamics by augmenting arterial blood pressure in moderately obese men at rest. However, it seems that taking caffeine before exercise does not cause abnormal elvations in blood pressure in moderately obese men. کافئين، فشار خون، فعاليت ورزشی، اضافه وزن Caffeine, Blood pressure, Exercise, Overweight 623 628 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-48&slc_lang=fa&sid=fa A. Damirchi ارسلان دميرچی 400031947532846005026 No Department of Sport Sciences گيلان، رشت، کيلومتر 7 جاده‌ی تهران، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گيلان F. Rahmani-nia فرهاد رحمانی نيا 400031947532846005027 No B. Mirzaei بهمن ميرزايی 400031947532846005028 No S. Hasan-Nia صادق حسن نيا 400031947532846005029 No M. Ebrahimi محسن ابراهيمی P11ebrahimi@gmail.com 400031947532846005030 Yes گيلان، رشت، کيلومتر 7 جاده‌ی تهران، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گيلان

fa تغييرات ادم مغزی و پيامدهای نورولوژی بعد از ضربه‌ی مغزی تجربی با مصرف توأم استروژن وپروژسترون Effect of Combined Administration of Estrogen and Progesterone on Brain Edema and Neurological Outcome after Traumatic Brain Injury in Female Rats پژوهشی Original مقدمه: مطالعه‌های زيادی نشان داده‌اندکه خيز (ادم) مغزی کنترل نشده علت بسياری از ناتوانی‌ها و مرگ و ميرها در ضربه‌ی مغزی است. مطالعه‌های قبلی اثر محافظت‌کنندگی مصرف تنهای استروژن و پروژسترون را در ضربه مغزی نشان داده‌اند. در اين مطالعه اثر مصرف توأم استروژن و پروژسترون به دنبال ضربه‌ی مغزی منتشر بر خيز مغزی و پيامد نورولوژی آن در موش‌های صحرايی ماده بررسی شده است. مواد و روش‌ها: اين پژوهش مداخله‌ای ـ تجربی در 8 گروه موش صحرايی ماده انجام شد که گروه‌ها به ترتيب 1- شاهد، 2- شم، 3- ترومای بدون تخمدان (TBI+OVX)، 4- حلال، 5- دوز فيزيولوژيک استروژن + دوز فيزيولوژيک پروژسترون (E1+P1)، 6- دوز فيزيولوژيک استروژن + دوز فارماکولوژيک پروژسترون (E1+P2)، 7- دوز فارماکولوژيک استروژن + دوز فيزيولوژيک پروژسترون (E2+P1) و 8-دوز فارماکولوژيک استروژن + دوز فارماکولوژيک پروژسترون (E2+P2) تقسيم شدند. تزريق هورمون‌ها به صورت تک دوز و داخل صفاقی دو هفته بعد از اوارکتومی و نيم ساعت بعد از القای ضربه مغزی منتشر به روش مارمارو انجام شد. خيز مغزی به وسيله‌ی اندازه‌گيری محتوای آب مغزی و سلامت سد خونی ـ مغزی به وسيله‌ی ميزان رنگ آبی ايوانز خارج عروقی و پيامدهای نورولوژی به وسيله‌ی نمره‌ی نورولوژی حيوانی تعيين شد. يافته‌ها: محتوای آب مغزی، در گروه 8 در مقايسه با گروه حلال و گروه 6، به ترتيب کاهش معنی‌دار 68/2% و 88/2% نشان داد و در گروه 5 در مقايسه با گروه 6، کاهش معنی‌دار29/2% يافت. ميزان رنگ آبی ايوانز در گروه‌های 6 و 7 در مقايسه با حلال، به ترتيب کاهش معنی‌دار 1/21% و 7/14% پيدا کرد. نمره‌ی نورولوژی يک ساعت بعد از ضربه‌ی مغزی، در گروه 5 در مقايسه با حلال و گروه 3 به ترتيب افزايش معنی‌دار 5/2 و 2 نشان داد. هم‌چنين در 4 و 24 ساعت بعد از ضربه‌ی مغزی، در همه گروه‌های تزريقی نمره‌ی نورولوژی درمقايسه باگروه 3 افزايش معنی‌دارپيداکرد و در24 ساعت بعد از ضربه، اين نمره در گروه‌های 7 و 8 در مقايسه با حلال، افزايش معنی‌دار 2/1 را نشان داد. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد که اثر مفيد مصرف توأم استروژن و پروژسترون در کاهش خيز مغزی و بهبود پيامدهای نورولوژی، بستگی به دوزی ازاستروژن داردکه باپروژسترون مصرف می‌شود. AbstractIntroduction: Many studies have shown uncontrolled brain edema to be the cause of disabilities and deaths following head trauma. Current data also suggests that a single administration of estrogen or progesterone can have neuroprotective effects on brain injury. In this study we investigated the combined effect of estrogen and progesterone on brain edema and neurological outcomes following traumatic brain injury (TBI) in female rats. Materials and Methods: This interventional-�experimental study was performed on 8 groups of female rats as follows: 1- control, 2-Sham, 3-Ovarectomized trauma (TBI+OVX) 4-Vehicle 5-Physiologic dose of estrogen + physiologic dose of progesterone (E1+P1), 6- physiologic dose of estrogen+pharmacologic dose of progesterone (E1+P2) 7-Pharmacologic dose of estrogen+physiologic dose of progesterone (E2+P1) and 8-Pharmacologic dose of estrogen+pharmacologic dose of progesterone (E2+P2). Hormones were injected i.p, half an hour after diffuse traumatic brain injury through marmarou model to 2 week old ovarectomized rats. Brain edema (via brain water content), blood-brain barrier permeability (via extravascular evans blue dye) and neurological outcome (via veterinary coma scale) were measured in this animals. Results: The results showed significance decreases of 2.68% and 2.88% in water content in group 8 compared to the vehicle group and group 6 respectively and a significant decrease of 2.29% in water content in group 5 compared to group 6. Evans blue level showed significant decreases of 14.7% and 21.1% in groups 6 and 7 compared to the vehicle group. Neurological scores showed a significant increases of 2.5 and 2 in group 5 compared to the vehicle group and group 3, 1 hour after TBI respectively a significant increase was seen in all groups compared to group 3 at 4 and 24 hours after TBI. Scores showed a significant increase of 1.2 in groups 7 and 8 compared to the vehicle group at 24 hours following the TBI. Conclusion: Based on these results, it can be concluded that combined administration of estrogen and progesterone have benefical effects on both the reduction of brain edema and the neurological outcomes, the improvement depending on what dose of estrogen is administered with progesterone. نمره‌ی نورولوژی، خيز مغزی، آسيب مغزی منتشر، محتوای آب مغز، آبی ايوانز، استروژن، پروژسترون Neurologic score, Brain edema, Diffuse traumatic brain injury, Brain Water content, Evans blue, Estrogen, Progesterone 629 638 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-50&slc_lang=fa&sid=fa Z. Soltani زهرا سلطانی 400031947532846005036 No Neurosicence and Physiology Research Centers, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, I.R.Iran کرمان، بلوار 22 بهمن، دانشکده پزشکی افضلی‌پور، گروه فيزيولوژی M. Khasksari محمد خاکساری khaksar38@yahoo.co.uk 400031947532846005037 Yes Neurosicence and Physiology Research Centers, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, I.R.Iran کرمان، بلوار 22 بهمن، دانشکده پزشکی افضلی‌پور، گروه فيزيولوژی N. Shahrokhi نادر شاهرخی 400031947532846005038 No N. Nakhaei نوذر نخعی 400031947532846005039 No V. Shaibani وحيد شيبانی 400031947532846005040 No

fa بررسی تأثير هورمون‌های استروژن و پروژسترون در فاز لوتئال بر بيان گليکوکاليکس پوشاننده‌ی آندومتر در موش‌های تحريک تخمک‌گذاری شده در زمان پنجره‌ی لانه‌گزينی Effects of Estrogen and progesterone On Endometrial Glycocalyx Expression In Superovulated Mice in The Implantation Window Time پژوهشی Original مقدمه: از آن‌جا که ميزان گليکوکاليکس پوشاننده‌ی آندومتر در لانه‌گزينی جنين مؤثر است، در اين مطالعه تأثير استروژن و پروژسترون بر بيان گليکوکاليکس پوشاننده‌ی آندومتر و ضخامت آن در موش‌های تحريک تخمک‌گذاری شده در فاز لوتئال بررسی شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه بعد از ايجاد حاملگی کاذب، موش‌ها به دو گروه تقسيم شدند: کنترل و آزمون. در گروه آزمون موش‌ها پس از تحريک تخمک‌گذاری، با موش‌های وازکتومی شده به mate گذاشته شدند و بر اساس دريافت هورمون به پنج گروه تقسيم شدند. 1) استروژن، 2) پروژسترون، 3) استروژن + پروژسترون 4) آنتی‌پروژسترون + استروژن، 5) شاهد. در گروه کنترل حاملگی کاذب به صورت طبيعی ايجاد شد. 5/4 روز بعد از حاملگی از شاخ‌های رحمی تمامی گروهها نمونه‌برداری شد و برای بررسی تغييرات بيان گليکوکاليکس و ضخامت آندومتر رنگ‌آميزی شدند. يافته‌ها: اين مطالعه بيان‌گر آن است که استروژن و پروژسترون باعث افزايش بيان گليکوکاليکس پوشاننده‌ی آندومتر و پروژسترون باعث کاهش آن می‌شود. بيشترين ميزان ضخامت آندومتر در گروه شاهد و کمترين آن در گروه پروژسترون ديده ‌شد. نتيجه‌گيری: براساس نتايج به دست آمده در اين مطالعه افزودن استروژن به پروژسترون شرايط بهتری را جهت لانه‌گزينی در مقايسه با پروژسترون تنها ايجاد می‌کند. اين مطالعه تجويز استروژن + پروژسترون در فاز حمايتی لوتئال در موارد تحريک تخمک‌گذاری را پيشنهاد می‌کند. AbstractIntroduction: It has been reported that apical glycocalyx expression of uterine affects embryo implantation. The aim of this study was to determine endometrial glycocalyx and endometrial thickness after estrogen and progesterone injection in hyperstimulated mice at luteal phase. Materials & Methods: Adult male and female mice were used for induction of pesudopregnancy. The mice were divided into two groups experimental and control groups. Female mice in the experimental group were superovulated and were then mated with vasectomised mice to induce psudopregnancy Experimental group based on hormone injection was subdivided into five groups 1) Estrogen, 2) Progesterone, 3) Estrogen + Progesterone, 4) Antiprogesterone + Estrogen, 5) Sham. Pesudopregnancy in the control group was achieved without any hyperstimulation. The uterines of all groups were collected after 4.5 days of pregnancy and prepared for the assessment of endometrial thickness and endometrial glycocalyx expression. Results: The results showed that estrogen and progesterone injection increased the intensity of PAS reaction, whereas progesterone decreased this. Also our results showed that the endometrial thickness in the sham group was the highest and in the progesterone group was the lowest. Conclusion: Our results showed that addition of estrogen to progesterone, compared to P supplementation alone, provided appropriate endometrial conditions to embryo implantation. Hence combination of estrogen and progesterone injection as luteal support hormones can be used in IVF protocols. لانه‌گزينی، تحريک تخمک‌گذاری، گليکوکاليکس، آندومتر Implantation, Ovarian hyperstimulation, Glycocalyx, Endometrium 639 646 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-51&slc_lang=fa&sid=fa B. Niknafs بهروز نيک نفس niknafsbeh@yahoo.com 400031947532846005088 Yes Dept. Anatomy, Medical Faculty, Tabriz University (Medical Sciences), Tabriz تبريز، دانشگاه علوم پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، بخش آناتومی F. Afshari فاطمه افشار 400031947532846005089 No

fa تأثير ميدان الکترومغناطيسی با فرکانس پايين بر ميزان باروری و بافت تخمدان موش سوری در مرحله‌ی پيش‌لانه‌گزينی The Effects of Electromagnetic Field on Fertility and Mouse Gonads in Preimplantation Stage پژوهشی Original مقدمه: کاربرد وسيع دستگاه‌های مولد امواج الکترومغناطيسی بسيار قابل توجه است. دستگاه‌ها و تجهيزات زيادی با مشخصات تکنيکی گسترده توليد‌کننده‌ی اين امواج هستند. در مطالعه‌ی حاضر تأثير امواج الکترومغناطيسی با شدت 5/0 ميلی‌تسلا و فرکانس 50 هرتز بر باروری و بافت تخمدان موش سوری در مرحله‌ی پيش‌لانه‌گزينی مورد بررسی شد. مواد و روش‌ها: 80 موش سوری ماده به دو گروه تقسيم شدند. موش‌های گروه شاهد، در معرض ميدان قرار نگرفتند و موش‌های گروه تجربی به مدت دو هفته، هفته ای 6 روز و روزانه 4 ساعت در معرض ميدانی با فرکانس 50 هرتز و شدت 5/0 ميلی‌تسلا قرار داده شدند. در روز هشتم تحريک تخمک‌گذاری در موش‌های هر دو گروه انجام شد و برای جفت‌گيری در مجاورت موش‌های نر قرار داده شدند و صبح روز بعد موش‌های پلاک مثبت به عنوان موش‌های حامله تلقی شدند. در حين لانه‌گزينی، موش‌ها کشته و بلاستوسيست‌ها با روش فلاشينگ شاخ‌های رحمی خارج شدند. نمونه‌های تخمدان در هر دو گروه پس از طی مراحل آمادش بافتی با ميکروسکوپ نوری بررسی شدند و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماریSPSS و آزمون تی�و با معنی‌داری 05/0>p تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: درصد موش‌های پلاک مثبت در گروه در معرض ميدان (50%) نسبت به گروه شاهد (5/67%) کاهش يافته ولی اين کاهش از نظر آماری معنی‌دار نبود. ميانگين تعداد جنين در گروه شاهد 8/4±9 و در گروه مورد 7/5±5/5 بود. آزمون آماری، اختلاف معنی‌داری را بين ميانگين رتبه‌ای دو گروه نشان داد (03/0P<). اندازه‌ی فوليکول‌های اوليه‌ی تک لايه‌ای بر حسب ميکرومتر در گروه مورد نسبت به گروه شاهد کاهش معنی‌داری نداشت�(79/1±17/12، 53/1±33/12 و 810/0p>). اگرچه تعداد کل فوليکول‌ها و فوليکول‌های اوليه‌ی تک‌لايه‌ای و اجسام زرد در گروه مورد نسبت به گروه شاهد افزايش داشت ولی اين تفاوت‌ها معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: ميدان الکترومغناطيسی با فرکانس پايين در مدت زمان کوتاه بر باروری موش‌های ماده تأثير منفی دارد ولی در مطالعه‌های بافت‌شناسی تغييری در بافت تخمدان ديده نشد. Abstract Introduction: Considerable attention is focused on the effects of the electromagnetic field (EMF) due to its wide-ranging use in everyday life. Appliances and various equipments are sources of electromagnetic fields with a wide-range of technical characteristics. In this study we investigated the effect of EMF (50 Hz, 0.5 mT) on fertility and mouse gonads in preimplantation. Materials and Methods: Eighty female mice were divided in to 2 groups the control group was not exposed to EMF, while the case group was exposed to 4 hours per day, to 50 Hz & 0.5 mT EMF 6 days a week, for 2 weeks. On the 8th day of exposure, female mice in both groups were superovoulated and mated overnight. Next morning females with a vaginal plug were identified as pregnant mice at the time of implantation, the pregnant mice were sacrificed and blastocysts were subsequently obtained from these mice by flushing the uterus horns. The samples of ovaries in all groups were taken and were processed for light microscopic studies, and the data was compared using t-test (SPSS, considering, and P<0.05), significant. Results: The mean number of pregnant mice decreased in the EMF group (50%) as compared to the control group (67.5%), difference not significant. The mean number of fetuses per pregnancy was 9±4.8 in the control group and 5.5±5.7 in the experimental group, with significant decrease between the means of the 2 groups (P<0.03). The analysis of the size of monolayer primary follicle in the EMF exposed groups did not show significant decrease compared to the control group (12.33±1.53, 12.17± 1.79 and P>0.810). Although the total number of follicles, number of monolayer primary follicles and corpus luteum, increased in comparison to control group following there was no significant differences between them. Conclusion: The findings indicated that the EMF, following short periods of exposure, has negative effects on female mice fertility, whereas histological studies showed no changes in ovaries. ميدان الکترومغناطيسی، باروری، تخمدان، موش EMF, Fertility, Ovary, Mouse 647 666 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-52&slc_lang=fa&sid=fa F. Sabbagh Ziarani فاطمه صباغ زيارانی 400031947532846005045 No Cell culture Lab, Infertility Research Centre, and Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Qazvin University Of Medical Sciences, Qazvin, I.R.Iran N. Borhani نسيم برهانی 400031947532846005046 No Cell culture Lab, Infertility Research Centre, and Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Qazvin University Of Medical Sciences, Qazvin, I.R.Iran F. Rajaei فرزاد رجايی frajaei@qums.ac.ir 400031947532846005047 Yes Cell culture Lab, Infertility Research Centre, and Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Qazvin University Of Medical Sciences, Qazvin, I.R.Iran دانشگاه علوم پزشکی قزوين، گروه علوم تشريح MH Esmaeili محمدحسين اسماعيلی 400031947532846005048 No