Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa کاهش شيوع گواتر و طبيعى شدن يد دفعى ادرار 10 سال پس از مصرف نمک يددار (سومين پايش ملى اختلال‌هاى ناشى از کمبود يد در سال 1380) Marked Reduction in Goiter Prevalence and Eventual Normalization of Urinary Iodine Concentrations in Iranian Schoolchildren, 10 Years After Universal Salt Iodination عمومى General پژوهشی Original مقدمه: 2 سال پس از اجبارى شدن افزودن يد به نمک مصرفى خانوارها با ppm40، در سال 1373 غلظت يد ادرار بالاتر از محدوده‌ى طبيعى و گواتر همچنان در ايران در حد آندميک بود. در اين پايش، شيوع گواتر و غلظت يد ادرار 7 سال پس از يددار شدن نمک خانوارهاى ايرانى و مصرف مداوم نمک يددار بررسى و با يافته‌هاى سال 1373 مقايسه شد. مواد و روش‌ها: کودکان دبستانى 10-7 ساله‌ى تمام استان‌ها به صورت تصادفى و به روش نمونه‌گيرى خوشه‌اى از آذر ماه 1379 تا خرداد 1380 بررسى شدند. اطلاعات به دست آمده شامل ميزان گواتر، غلظت يد ادرار و يد موجود در نمک‌ خانوارها با يافته‌هاى سال 1375 مقايسه شدند. اين مقايسه شامل يد موجود در نمک خط توليد نيز بود. حجم تيروئيد اندازه‌گيرى شده دانش‌آموزان به روش اولتراسونوگرافى نيز در مطالعه‌ى کشورى سال 1375 و سال 1380 مقايسه شد. يافته‌ها: در مطالعه‌ى سال 1380، 33600 نفر و در سال 1375، 36178 نفر بررسى شدند. ميزان کلى گواتر به ترتيب 9/13 و 8/53 درصد، گواتر درجه‌ى يک: 11 درصد و 8/44 درصد و گواتر درجه‌ى 2: 9/2 درصد و 9 درصد بود (0001/0P<). در سال 1380 ميزان کلى گواتر(TGR) 8/9 درصد بود. ميانه‌ى (محدوده) غلظت يد ادرار در سال 1380 در 3329 دانش‌آموز ارزيابى شده 165 (499-18) ميکروگرم در ليتر و در مطالعه‌ى سال 1375 در 2917 فرد مورد بررسى 205 (2300-10) ميکروگرم در ليتر بود (0001/0P<). در سال 1380 ميانگين±انحراف معيار يد نمک‌هاى خانوار 1/10±7/32 و در سال 1375 معادل ppm 2/10±33 بود (68/0P=). يد نمک‌هاى کارخانه در اين دو مطالعه به ترتيب 4/13±2/33 و ppm 2/13±8/33 بود (57/0=P). در مطالعه‌ى سال 1380 و سال 1375 به ترتيب حجم تيروئيد در 400 و 396 کودک 10-7 ساله با روش اولتراسونوگرافى بررسى شدکه فقط حجم تيروئيد کودکان 7 ساله‌ى کشور در مطالعه‌ى سال 1380 (که احتمالاً تنها گروهى بودند که سابقه‌ى کمبود يد نداشتند) به طور قابل توجهى کوچک‌تر از کودکان مورد مطالعه در سال 1375 بود. نتيجه‌گيري: 7 سال پس از يددار شدن نمک، غلظت يد ادرار به ميزان مناسب رسيده و شيوع گواتر در کشور ايران به طور واضحى کاهش پيدا کرده است. Introduction: Two years after legislation of salt iodization of 40 parts per million (ppm) in 1994, goiter was still endemic and urinary iodine concentration (UIC) remained elevated in many provinces of <place w:st=\"on\"><country-region w:st=\"on\">Iran</country-region></place>. Goiter prevalence and UIC were compared two and seven years after sustained consumption of uniformly iodized salt by Iranian households. Material and Methods: From December 2000 to June 2001, schoolchildren (7-10 yr) of all provinces were randomly selected by cluster sampling their goiter rate, UIC, and household salt iodine levels were compared to similar data collected in 1996. Factory salt iodine produced in 2001 was also compared to that of 1996. Ultrasonographically determined thyroid volumes of 7-10 yr old children were compared in 2001 to thoese of 1999. Results: Total, grade 1, and grade 2 goiters were 13.9 vs. 53.8%, 11.0% vs. 44.8%, and 2.9% vs. 9.0%, in 2001 (n=33600) vs. 1996 (n=36178), respectively (p<0.0001). Median (range) UIC in 2001 (n=3329) was 165 (18-410) µg/L and in 1996 (n=2917) was 205 (10-2300) µg/L (P<0.0001). Means for iodine salt content were 32.7±10.1 and 33.0±10.2 (P=0.79) in households and 33.2±13.4 and 33.8±13.2 (P=0.67) in factories, in 2001 and 1996, respectively. Only 7-yr-old children in 2001 (the only group with probably no history of iodine deficiency) showed significantly smaller thyroid volumes compared to those in 1999. Conclusion: After seven years of optimized iodized-salt supplementation in <place w:st=\"on\"><country-region w:st=\"on\">Iran</country-region></place>, adequate UIC values and marked reduction in goiter rate have been achieved. تيروئيد، گواتر، غلظت يد ادرار، نمک يددار، اولتراسونوگرافى، ايران Thyroid; Goiter; Urinary iodine; Iodized salt; Ultrasonography; Iran 191 203 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-47&slc_lang=fa&sid=fa F. Azizi فريدون عزيزی e-mail: azizi@endocrine.ac.ir 400031947532846003487 Yes Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences تهران ـ صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی H. Delshad حسين دلشاد 400031947532846003488 No L. Mehran لادن مهران 400031947532846003489 No P. Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846003490 No R. Sheikholeslam ربابه شيخ الاسلام 400031947532846003491 No M. Naghavi محسن نقوی 400031947532846003492 No A. Ordokhani آرش اردوخانی 400031947532846003493 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846003494 No M Padyab مژگان پادياب 400031947532846003495 No

fa ميزان آگاهى و نگرش زنان متأهل تحت پوشش عرصه‌ى آموزش پزشکى جامعه‌نگر شهرستان کرمانشاه در مورد نحوه‌ى استفاده از نمک‌ يددار (1383) Effects of Knowledge, Attitude and Practice of Married Women with Community Oriented Medical Education in City of Kermanshah City on Iodized Salt Consumption (2004) عمومى General پژوهشی Original مقدمه: در کشور ما با وجود اين‌که از سال 1375 همه‌ى نمک‌هاى مصرفى مردم يددار شده هنوز کاهش شيوع گواتر در برخى مناطق به حد مورد انتظار نرسيده است. يکى از علل اين امر مي‌تواند وجود مشکلاتى در نحوه‌ى نگهدارى و زمان افزودن نمک‌ يددار به غذا هنگام پخت غذا ‌باشد. در اين بررسى ميزان آگاهى، نگرش و عملکرد زنان متأهل جمعيت تحت پوشش عرصه آموزش پزشکى جامعه‌نگر کرمانشاه در مورد نحوه‌ى استفاده از نمک يددار در سال 1383 بررسى شده است. مواد و روش‌ها: با استفاده از اطلاعات سرشمارى سال 1378 (در جمعيت تحت پوشش عرصه‌ى آموزش پزشکى جامعه‌نگر که در طى آن براى هر خانوار پرونده تشکيل و شماره‌ى مخصوص به آن خانوار داده شد و اطلاعات آن در کامپيوتر مرکز موجود است) 400 خانوار به روش نمونه‌گيرى تصادفى طبقه‌بندى شده انتخاب و ضمن مراجعه به خانوارها و جلب اطمينان و همکارى آن‌ها با مشاهده‌ى نوع نمک مصرفى و نحوه‌ى نگهدارى آن پرسشنامه‌اى که حاوى سؤال‌هاى آگاهى، نگرش و عملکرد بود، با پرسش از زن خانواده يا فرد مسئول پخت و پز خانواده تکميل شد. يافته‌ها: زنان مورد مطالعه 400 نفر با ميانگين سنى 5/7±91/32 سال بودند که 28٪ زير 29 سال، 8/34٪ بين 30 تا 34 سال و 3/37٪ 35 سال و بالاتر داشتند. 5/50٪ بي‌سواد، 3/18٪ داراى تحصيلات ابتدايى تا ديپلم و 3/31٪ داراى مدرک دانشگاهى بودند. ميزان آگاهى ضعيف (3/48٪)، نگرش متوسط (9/55٪) و عملکرد متوسط (8/83٪) گزارش شد. آزمون مجذور خى براى بررسى رابطه‌ى عملکرد، آگاهى و نگرش با سطح تحصيلات و هم‌چنين رابطه‌ى عملکرد و آگاهى با سن معني‌دار نبود ولى اين آزمون براى رابطه‌ى نگرش با سن معني‌دار گزارش شد. نتيجه‌گيرى: با توجه به سطح آگاهى زنان نسبت به نگهدارى و نحوه‌ى مصرف نمک يدار در کرمانشاه و با توجه به برد وسيع راديو و تلويزيون، آموزش جامعه از طريق صدا و سيما ضرورى به نظر مي‌رسد. Introduction: Despite substitution of iodized salt for common salt since 1996 in Iran, goiter prevalence has not decreased, as expected, in poor districts. Maintaining iodine salt and its addition to the meal at the time of cooking are considered as the main reasons for goiter prevalence. The purpose of this study is to investigate the effects of knowledge, attitude and practice of married women being educated in medical community-oriented era of Kermanshah city on the consuming of iodized salt in 2004. Material and methods: According to census data collected and documented in 1999, 400 families were chosen randomly to be visited and observed on their consumption and maintenance of iodized salt. The woman or the person in charge of cooking was also asked to complete the questionnaire of knowledge, attitude and practice. Results: Of the women, questioned aged 32.91±7.5 years, 28% were under 29 years old, 34.8% 30-34, and 37.3% were over 35 years old 50.5% were illiterate, 18.3% high school educated and 31.3% university educated. The reports showed knowledge rate at 48.3% (weak), attitude 55.9% (mediocre) and function 83.8% (mediocre). Although Chi Square Test was not significant enough to review the relation between women’s function, awareness, attitude and education as well as the relation between function, attitude and age, the relation of attitude and age was meaningful. Conclusion: Considering the lack women’s awareness regarding regular maintaining and consumption of iodized salt in Kermanshah city and the role of media, it is vital to educate people via media. نمک‌يددار، آگاهى، نگرش، عملکرد، کرمانشاه Iodized salt, Knowledge, Attitude, Practice, Kermanshah 205 210 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-48&slc_lang=fa&sid=fa A. Azizi علی عزيزی aliazizi@kums.ac.ir 400031947532846003501 Yes کرمانشاه، سرخه ليژه، دانشکده‌ی پزشکی، گروه پزشکی اجتماعی، صندوق پستی 1568 F. Amirian فرهاد اميريان 400031947532846003502 No M. Amirian مرضيه اميريان 400031947532846003503 No

fa شيوع انواع ضايعه‌های پاتولوژی غده‌ی تيروئيد در 202 نمونه‌ی اتوپسی در مرکز پزشکی قانونی شهرستان اصفهان The Prevalence of Thyroid Pathological Lesions of in 202 Autopsic Samples Obtained at Isfahan Forensic Medicine Center عمومى General پژوهشی Original مقدمه: با توجه به تأثير عوامل جغرافيايی، ژنتيک و نژادی در شيوع ضايعه‌های پاتولوژيک مختلف غده‌ی تيروئيد، اين مطالعه با هدف ارزيابی وضعيت شيوع ضايعه‌های پاتولوژيک غده‌ی تيروئيد در نمونه‌های اتوپسی بزرگسالان شهرستان اصفهان انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه، 202 نمونه‌ی تيروئيد اتوپسی شده در مرکز پزشکی قانونی شهرستان اصفهان از اجسادی که شواهد بالينی دال بر بيماری تيروئيد نداشتند، بررسی شدند. پس از انجام مطالعه‌های ظاهری، غده‌ها برای بررسی پاتولوژيک در فرمالين 5% به مدت 72 ساعت نگهداری و سپس 3 تا 6 مقطع از هر غده تهيه گرديد. در مرحله‌ی بعد، ‌مقاطع تهيه شده از نظر ضايعه‌های پاتولوژيک توسط دو پاتولوژيست زير ميکروسکوپ بررسی شدند. يافته‌ها: از 202 نمونه‌ی تيروئيد (159 مرد و 43 زن)، 131 مورد (85/64%) سالم بودند و در 41 مورد (3/20%) گواتر ندولار و منتشر، 10 مورد (95/4%) تيروئيديت هاشيموتو، 12 مورد تيروئيديت لنفوسيتيک (94/5%)، 3 مورد (48/1%) آدنوم فوليکولار و 12 مورد (94/5%) سرطان پاپيلاری مشاهده شد. 26 نمونه دارای گره‌های کوچک‌تر يا مساوی يک سانتی‌متر بودند و از اين تعداد 7 مورد Occult papillary carcinoma (papillary micro carcinoma) بودند که اختلاف شيوع آن در مردان و زنان معنی‌دار بود (05/0P<). نتيجه‌گيری: غده‌ی تيروئيد سالم از نظر بالينی می‌تواند در صورت انجام مطالعه‌ی ميکروسکوپی تظاهرات مهم پاتولوژيک داشته باشد. با توجه به شيوع بالای بدخيمی و سرطان مخفی در شهرستان اصفهان نسبت به ساير نقاط جهان، بايد به کوچک‌‌ترين يافته در معاينه‌ی بالينی توجه بيشتری شود. Introduction: Considering the influence of geographical, genetic and ethnic factors on the prevalence of thyroid pathological lesions, this study was performed to assess the prevalence of pathological lesions in thyroid autopsic samples obtained from adult cadavers of <place w:st="on"><placename w:st="on">Isfahan</placename> <placename w:st="on">Forensic</placename> <placename w:st="on">Medical</placename> <placetype w:st="on">Center</placetype></place>. Material and Methods: In this study, 202 thyroid glands from cadavers with no evidence of thyroid diseases, removed during autopsies at <place w:st="on"><placename w:st="on">Isfahan</placename> <placename w:st="on">Forensic</placename> <placename w:st="on">Medicine</placename> <placetype w:st="on">Center</placetype></place>, were analyzed. After gross studies, thyroid glands were fixed in 5% formalin for 72 hrs, and then 3-6 sections were obtaind from each gland. Tissue sections were microscopically studied by two pathologists for histopathological lesions. Results: Among 202 thyroid glands (removed from 159 males and 43 famales), 131(64.85%) were histopathologically normal, and goiter (nodular, and diffuse), Hashimoto's thyroiditis, lymphocytic thyroiditis, follicular adenoma and papillary carcinoma were observed in 41 (20.3%), 10 (4.95%), 12 (5.94%), 2 (1.49%) and 12 (5.94%) of the thyroid glands, respectively. Twenty-six glands (12.23%) had nodules sized ≤ 1cm, which included 7 cases of occult papillary carcinoma (papillary micro carcinoma) and the prevalence was significantly different by sex (P<0.05). Conclusion: Clinically-normal thyroid glands may contain major pathological lesions when they are microscopically studied. Considering the high prevalence of thyroid malignancy and occult carcinoma in <place w:st="on"><placename w:st="on">Isfahan</placename> <placetype w:st="on">County</placetype></place> compared to other parts of the world, more attention should be paid even to the minor findings during clinical examination of thyroid gland. Autopsy, Thyroid, Goiter, Thyroididtis, Nodule, Carcinoma 211 218 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-49&slc_lang=fa&sid=fa E. Esfandiary ابراهيم اسفندياری emrc@mui.ac.ir 400031947532846003504 Yes Endocrine & Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan. I.R.Iran اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی درمانی حضرت صديقه طاهره، مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان A. Rabiei عباسعلی ربيعی 400031947532846003505 No A. Sobhan Ardekani احمد سبحان اردکانی 400031947532846003506 No M. Raeisifard ملک رئيسی فرد 400031947532846003507 No S. Ahmadian Moghaddam ثمانه احمديان مقدم 400031947532846003508 No M. Ramezanzadeh Yazdi مينو رمضان زاده يزدی 400031947532846003509 No S.M. Mousavi سيدميثم موسوی 400031947532846003510 No H. Mahdinezhad Gorgi حامد مهدی نژاد گرجی 400031947532846003511 No S. Haghighi ساسان حقيقی 400031947532846003512 No S. Hovsepian سيلوا هوسپيان 400031947532846003513 No

fa ارتباط لپتين و آديپونکتين سرم و توده‌ی استخوان با وضعيت دريافت انرژی و مواد مغذی در زنان يائسه‌ی 60-40 ساله Assessement of Relationship Between Serum Leptin and Adiponectin and Bone Mass with Energy Intake and Nutrients in Postmenopause Women of 40-60 Years Old عمومى General پژوهشی Original مقدمه: تغذيه‌ی صحيح برای رشد، نمو و نگهداری اسکلت بدن و سلامت استخوان لازم و ضروری است. مواد مغذی مصرفی می‌توانند بر لپتين و آديپونکتين سرم و توده‌ی استخوان تأثير بگذارند. اين مطالعه با هدف کلی تعيين ارتباط لپتين و آديپونکتين سرم و توده‌ی استخوان با وضعيت دريافت انرژی و مواد مغذی در زنان يائسه‌ی 60-40 ساله انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی مقطعی حاضر روی 85 زن يائسه‌ی 60-40 ساله انجام شد. نمونه‌های خون ناشتا برای تعيين غلظت لپتين و آديپونکتين سرم گرفته شد و تراکم استخوان به روش DXA در دو ناحيه‌ی L2-4 و گردن فمور اندازه‌گيری شد. دريافت‌های غذايی توسط پرسشنامه‌ی بسامد خوراک ثبت و توسط نرم‌افزار FP2 تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: لپتين سرم با انرژی، پروتئين و منيزيم دريافتی ارتباط منفی و با کربوهيدرات ارتباط مثبت داشت. بين آديپونکتين سرم و انرژی و کربوهيدرات ارتباط مثبت ديده شد. بين تراکم ماده‌ی معدنی استخوان (BMD) گردن فمور با انرژی و کربوهيدرات ارتباط منفی و با کلسيم ارتباط مثبت و بين تراکم ماده‌ی معدنی استخوان ستون فقرات و روی (Zn) ارتباط مستقيم و معنی‌دار يافت شد. نتيجه‌گيری: افزايش مصرف کربوهيدرات و کاهش مصرف پروتثين باعث بالا رفتن لپتين می‌شود و مصرف کلسيم و روی می‌تواند تأثير محافظتی بر استخوان داشته باشد. Introduction: Adequate nutrition is crucial for growth and maintenance of the body skeleton health. Nutrients consumed affect leptin and adiponectin levels and bone mass. This study was done to determe the relationship between serum leptin, adiponectin and bone mass with energy intake and nutrients in postmenopausal women, 40-60 years old. Material and Methods: The present cross-sectional study was done on 85 postmenopausal women, aged 40-60 years. Samples of fasting blood were taken to determine concentrations of leptin and adiponectin of serum and bone mineral density was measured by the DXA method in the two areas of L2-4 and the femoral neck. Food intake was documented using questionnaires including frequency of food and was analyzed by FP2 Software. Results: Leptin had a negative relationship with energy intake, protein and magnesium and a positive relationship with carbohydrate there was a positive relationship between adiponectin and energy and carbohydrate. BMD of femur had a negative relationship with energy and carbohydrate, while it had positive relationship with calcium, and there was direct and significant relationship between BMD of the spine and zinc. Conclusion: Increase in consumption of carbohydrate and decrease in consumption of protein lead to increase in leptin. Consumption of calcium and zinc can have a protective effect on bones. لپتين، آديپونکتين، توده‌ی استخوان، مواد مغذی Leptine, Adiponectin, Bone mass, Nutrients 221 226 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-51&slc_lang=fa&sid=fa A. Motaghi آزاده متقی 400031947532846003524 No Faculty of Public HealthIran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A. Jazayery ابوالقاسم جزايری djazayery@yahoo.com 400031947532846003525 Yes Faculty of Public HealthIran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تهران، دانشکده‌ی بهداشت، گروه تغذيه و بيوشيمی بنفشه گلستان 400031947532846003526 No مرضيه نجومی 400031947532846003527 No محمد افتخاری 400031947532846003528 No

fa سطح سرمی لپتين در زنان با درجه‌های مختلف چاقی و ارتباط آن با عوامل آنتروپومتريک و هورمونی Changes of Serum Leptin Levels in Healthy Women with Different Grades of Obesity and its Correlation with Hormonal and Anthropometric Factors عمومى General پژوهشی Original مقدمه: چاقی با تعدادی از بيماری‌های متابوليک و اختلال‌های غدد درون‌ريز ارتباط دارد. لپتين پپتيدی است که به طور قوی با آديپوزيته‌ی بدن در ارتباط است و شاخص بالقوه‌ای برای چاقی و مشکلات ناشی از آن است. هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط سطح سرمی لپتين با عوامل آنتروپومتريک و هورمونی در زنان با درجه‌های مختلف چاقی بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی مقطعی، 38 نفر با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/24-5/18 به عنوان گروه با وزن طبيعی، 35 نفر با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/29-9/24 گروه دارای اضافه وزن، 37 نفر با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/34-9/29 به عنوان چاق درجه‌ی يک و 34 نفر با نمايه‌ی توده‌ی بدن 9/39-9/34�کيلوگرم بر متر مربع به عنوان چاق درجه‌ی دو بررسی شدند. نمايه‌ی توده‌ی بدن از تقسيم وزن (کيلوگرم) بر قد (متر مربع) محاسبه شد. سطوح سرمی لپتين، انسولين, کورتيزول و دهيدرواپی آندروسترون سولفات با روش ايمونواسی اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: افزايش چشمگير غلظت سرمی لپتين با افزايش درجه‌ی چاقی مرتبط بود و متناسب با آن، غلظت‌ سرمی انسولين نيز افزايش داشت. همبستگی مستقيم و معنی‌داری بين غلظت سرمی لپتين و ميانگين نمايه‌ی توده‌ی بدن مشاهده شد (001/0>p و 736/0= r). همبستگی مستقيم و معنی‌داری بين غلظت دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات و کورتيزول (237/0=r و 05/0>p) مشاهده شد. همبستگی منفی و معنی‌داری بين غلظت دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات و سن وجود داشت (001/0> p و314/0 - = r). همبستگی منفی و معنی‌داری بين لپتين و انسولين با (05/0>p و 566/0-=r) در گروه چاق درجه‌ی 2 مشاهده شد. همبستگی بين کورتيزول و دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات در گروه دارای اضافه وزن نيز (610/0=r، 001/0>p) معنی‌دار بود. نتيجه‌گيری: غلظت سرمی لپتين با افزايش درجه‌ی چاقی افزايش می‌يابد و به طور قوی با نمايه‌ی توده‌ی بدن ارتباط دارد هم‌چنين غلظت‌های سرمی انسولين و کورتيزول متناسب با افزايش لپتين افزايش می‌يابند. Introduction: Obesity is associated with a number of endocrine and metabolic abnormalities. Leptin is a peptide that is strongly correlated with adiposity and is a potential determinant of obesity and its complications. The aim of this study was to evaluate the relationship between serum leptin levels with anthropometric and hormonal factors in healthy women with different grades of obesity. Material and methods: This cross- sectional study enrolled 38 women with BMI ranging between 18.9-24.9, as the normal weight group, 35 women with BMI 24.9-29.9, as overweight, 37 women with 29.9-34.9, as obese grade I and 34 women with BMI 34.9-39.9, as obese grade II. Body Mass Index was defined as the weight in kilograms divided by the square of the height in meters. Serum levels of dehydroepiandrosterone sulfate, insulin, cortisol and Leptin were measured by commercially available enzyme immunoassay kits. Results: There was a dramatic, continuous increase in serum leptin concentration when the degree of obesity was increased and concordance was seen with serum insulin concentrations. There was a direct and significant correlation between serum leptin concentration and BMI in obese subjects(r= 0.736, P< 0.001). We found significant correlation between dehydroepiandrosterone sulfate concentrations and cortisol (r= 0.237, P< 0.05). There was a significant negative correlation between leptin and insulin in grade 2 obese subjects(r= - 0.566, p< 0.05). and a significant positive correlation between cortisol and dehydroepiandrosterone sulfate in grade 2 obese subjects (r=0.610, P<0.001). Conclusion: Serum leptin levels continuously rose with increasing degrees of obesity and serum leptin concentrations were strongly correlated with BMI. Concentrations of insulin and cortisol increase with increasing serum leptin levels. چاقی، نمايه‌ی توده‌ی بدن،‏ لپتين, انسولين, دهيدرواپی‌آندروسترون سولفات, کورتيزول Obesity, BMI, Leptin, Insulin, DHEA-S, Cortisol 227 234 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-52&slc_lang=fa&sid=fa N. Zarghami نصرت اله ضرغامی Zarghami@tbzmed.ac.ir 400031947532846003529 Yes Department of Clinical Biochemistry and RIA, Drug applied Research center Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran مرکز تحقيقات کاربردی دارويی دانشگاه علوم پزشکی تبريز Gh. Mohamadzadeh قربان محمدزاده 400031947532846003530 No S. Zahedi Asl صالح زاهدی اصل 400031947532846003531 No Endocrine Research Center and; 3 Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University (MC),Tehran, I.R. Iran F. Hosseinpanah فرها حسين پناه 400031947532846003532 No

fa شيوع چاقی و ارتباط آن با برخی جنبه‌های شيوه‌ی زندگی در کارکنان مرد دانشگاه جندی‌شاپور اهواز در سال 1384 Prevalence of Obesity and its Related Lifestyle Pattern in Male Personnel of Jundi-Shapour University of Medical Sciences - 2005 عمومى General پژوهشی Original مقدمه: چاقی و اضافه وزن زمينه‌ساز بسياری از بيماری‌های مزمن هستند. با توجه به آمار رو به افزايش چاقی در افراد کم‌تحرک به ويژه کارکنان اداره‌ها، بررسی شيوع چاقی و ارتباط آن با شيوه‌ی زندگی جايگاه کليدی در يافتن راه‌ حل‌های مناسب دارد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 110 مرد شاغل در قسمت اداری سازمان مرکزی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز پرسشنامه‌هايی را شامل برخی جنبه‌های شيوه‌ی زندگی و شاخص‌های تن‌سنجی تکميل کردند. متغيرهای تحقيق شامل نمايه‌ی توده‌ی بدن (BMI)، درصد چربی بدن، الگوی فعاليت بدنی، استعمال دخانيات و مصرف دارو بود. اندازه‌گيری چربی بدن با روش امپدانس بيوالکتريکی انجام شد. يافته‌ها: در اين مطالعه ميانگين سن افراد بررسی شده، 8/7±40 بود. 26% دارای اضافه وزن و 52% چاق بودند. فعاليت افراد در گروه‌های خيلی سبک، سبک، متوسط و سنگين به ترتيب 28%، 34%، 37% و 1% به دست آمد. بين سطح فعاليت بدنی با BMI، درصد چربی بدن و اندازه‌ی دور کمر ارتباط معکوس معنی‌دار وجود داشت (r پيرسون به ترتيب 31/0-، 32/0-، 34/0- و 001/0p< ). از کل افراد مورد بررسی، 95% با وسيله‌ی نقليه‌ی شخصی يا عمومی در محل کار حاضر می‌شدند که بين نحوه‌ی حضور در محل کار، BMI و درصد چربی بدن ارتباط معنی‌داری وجود داشت (001/0p<). با افزايش سن افراد، BMI و درصد چربی بدن افزايش معنی‌داری پيدا ‌کرد (05/0=r، 001/0p<). ارتباط معنی‌داری بين BMI با قوميت، سطح تحصيلات، کشيدن سيگار، مصرف قهوه و چای، طول ساعات کاری، ساعات خواب، مصرف دارو و مصرف صبحانه در جمعيت مورد مطالعه به دست نيامد. نتيجه‌گيری: با توجه به اين‌که با کاهش سطح فعاليت بدنی و افزايش سن، BMI و درصد چربی بدن افزايش می‌يابد و با توجه به شيوع بالای چاقی در کارکنان دانشگاه توصيه می‌شود کارکنان نسبت به ميزان انرژی دريافتی روزانه‌ی خود توجه بيشتری داشته، برنامه‌ی فعاليت منظمی برای خود تنظيم نمايند. Introduction: Obesity and overweight are major underlying factors for many chronic diseases. Considering the increasing obesity among people with low levels of physical activity especially administrative personnel, assessing obesity prevalence and its relationship to lifestyle patterns in sedentary jobs plays a key role in finding appropriate solutions for this problem. Material and Methods: All male personnel working in administrative posts at <place w:st="on"><placename w:st="on">Jondi-Shapour</placename> <placetype w:st="on">University</placetype></place> of Medical Sciences filled out questionnaires on some aspects of their lifestyles their anthropometric data were also obtained. Study variables were body mass index (BMI), body fat percent (BFP), physical activity patterns, smoking and drug usage. Body fat percentage was measured by the BIA method using on Omron BF-300 analyzer. Statistical data were analyzed by ANOVA, t-and Pearson coefficient tests using SPSS version 11.5. Results: Prevalences of overweight and obesity among male personnel were 26 and 52 percent, respectively. Seventy-one percent reported no exercise in their daily activity. A significant reverse relationship was found between physical activity and BMI, BFP and waist circumference (r = -0.31, -0.32, - 0.34, respectively, P<0.001). Ninety-five percent used to go to work driving their own vehicles or using public transportation. There was a significant relationship between the ways they attend their work, BMI, and BFP. BMI and BFP were significantly higher among older subjects. No significant relationship was found between subjects’ BMI and their ethnicity, education levels, smoking habits, drinking tea and coffee, working period, having breakfast and drug usage. Conclusion: Considering the association between low physical activities and high BMI and BFP, it is suggested that university personnel should be made aware of their daily calorie intakes and need to arrange a regular plan for their physical activity. چاقی، درصد چربی بدن، سطح فعاليت، کارکنان دانشگاه، شيوه‌ی زندگی Obesity, Body fat percent, Lifestyle, Administrative personnel 235 239 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-53&slc_lang=fa&sid=fa امراله شريفی 400031947532846003544 No Diabetic Reseach Center, Department of Nutrition, Faculty of Paramedicine; Jundi-Shapour University of Medical Sciences, Ahvaz; I.R.Iran رضا امانی rezaamani@hotmail.com 400031947532846003545 Yes Diabetic Reseach Center, Department of Nutrition, Faculty of Paramedicine; Jundi-Shapour University of Medical Sciences, Ahvaz; I.R.Iran اهواز، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی جندی‌شاپور، دانشکده‌ی پيراپزشکی، گروه تغذيه مرکز تحقيقات ديابت ندا حميدی پور 400031947532846003546 No

fa تأثير ورزش منظم صبحگاهى با شدت متوسط بر برخى شاخص‌هاى دستگاه ايمنى افراد ميانسال Effect of Exercise with Moderate Intensity in the Morning on Some Factors of Immune Systems in Adults عمومى General پژوهشی Original مقدمه: هدف از مطالعه‌ى حاضر بررسى اثر 8 هفته ورزش صبحگاهى بر ايمونوگلوبولين A بزاقى (S-IgA) و کورتيزول سرم و رابطه‌ى بين آنها در افراد ميانسال بود. مواد و روش‌ها: 30 مرد غير فعال سالم 30 تا 50 ساله (با ميانگين قد 06/175 سانتي‌متر و وزن 43/77 کيلوگرم) به طور تصادفى انتخاب�و به دو گروه آزمون و شاهد تقسيم شدند. گروه آزمون به مدت 8 هفته و هفته‌اى 3 جلسه در ساعت 6 صبح ورزش صبحگاهى را با شدت 75 درصد ضربان قلب بيشينه اجرا کردند و گروه شاهد فعاليت عادى روزمره‌ى خود را انجام دادند. نمونه‌هاى خون و بزاق (کورتيزول سرم و s-IgA) به صورت ناشتا در روز قبل از ورزش و در روز ورزش پس از پايان برنامه‌ى تمرينى در زمانى يکسان (9 صبح) جمع‌آورى شدند. اطلاعات و داده‌هاى به دست آمده با استفاده از روش‌هاى آمارى تى مستقل و همبستگى پيرسون تجزيه و تحليل شدند. سطح معني‌دارى براى رد يا قبول فرضيه‌ها 05/0P< در نظر گرفته شد. يافته‌ها: يک دوره‌ى 8 هفته‌اى ورزش صبحگاهى موجب افزايش معني‌دار در غلظت IgA بزاقى گروه آزمون شد (05/0p<) در حالى که تغييرى در گروه شاهد به وجود نيامد. هيچ‌گونه تغييرى در سطح کورتيزول پلاسماى خون آزمودني‌هاى دو گروه مشاهده نشد. بين غلظت IgA بزاق و کورتيزول سرم همبستگى معني‌دارى مشاهده نشد (011/0=r). نتيجه‌گيرى: هشت هفته ورزش منظم با شدت متوسط در صبح مي‌تواند موجب بهبود برخى از شاخص‌هاى دستگاه ايمنى مخاطى s-IgA) ( در افراد ميانسال شود. Introduction: The purpose of this study was to determine changes in salivary immunoglobulin A concentrations (S-IgA) & cortisol levels and any relationship between them, in adults after eight weeks of moderately intense exercise in the morning. Material and Methods: Thirty, healthy, adult men (aged 30-50 years) having a sedentary lifestyles, were randomly selected and assigned to either the control or the exercise group their exercise program consisted of three sessions a week, for eight weeks. Each subject performed exercise at 06:00 a.m at 75% of maximum heart rate during the study, while controls continued their normal life style. Changes in fasting S-IgA concentrations and cortisol serum levels were monitored at the beginning and end of exercise at (0900) a.m following every session. Analysis of data was performed, using t-student test for comparing means of pre and post test. Pearsons correlation was used to determine any relationship between S-IgA concentration with cortisol concentration. The level of significance was chosen at P≤0/05. Results: Results indicated significant changes in S-IgA concentrations in the pre and post exercise evaluations for the experimental group, while these remained unchanged in the control group. No significant differences were observed in serum cortisol levels, between experimental and control groups, without any relationship with salivary cortisol. Conclusion: Regular moderate exercise in the morning seems to enhance some factors of mucosal immune function in adults, which, in turn may contribute a decrease risk of infection. ورزش صبحگاهى، ايمونوگلوبولين (آنتي‌بادى) A بزاقى، کورتيزول سرم Moderate morning Exercise, Salivary Immunoglobulin A, Cortisol Serum 241 245 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-54&slc_lang=fa&sid=fa M. Nourshahi مريم نورشاهی m-nourshahi@sbu.ac.ir 400031947532846003547 Yes Department of Sport Physiology, Faculty of Sports Sciences, Shahid Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran دانشگاه شهيد بهشتی، دانشکده‌ی تربيت بدنی و علوم ورزشی، گروه فيزيولوژی ورزش F. Hovanloo فريبرز هوانلو 400031947532846003548 No Department of Sport Physiology, Faculty of Sports Sciences, Shahid Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran A. Arbabi احمد اربابی 400031947532846003549 No Department of Sport Physiology, Faculty of Sports Sciences, Shahid Beheshti University (M.C), Tehran, I.R.Iran

fa تأثير ترکيب صبحانه بر حافظه‌ی کودکان دبستانی شهر اهواز Effect of Breakfast Composition on Memory of Primary School Children in Ahwaz عمومى General پژوهشی Original مقدمه: حذف صبحانه موجب افت عملکرد شناختی می‎شود اما همه‌ی مطالعه‌ها اثر مثبت مصرف صبحانه را بر عملکرد شناختی نشان نداده‌اند. تفاوت در نوع صبحانه می‌تواند دليل يافته‌های متناقض در مطالعه‌ها باشد. با اين وجود، مطالعه‌ای که اثر نوع صبحانه را بر عملکرد شناختی در ايران بررسی کرده باشد، وجود ندارد. بنابراين اين مطالعه به منظور بررسی تأثير دو نوع صبحانه معمول ايرانی (پرکربوهيدرات و پُر پروتئين) بر عملکرد شناختی کودکان دبستانی طراحی شده است. مواد و روش‌ها: 51 کودک خوب تغذيه شده‌ی 11 -9 ساله (24 پسر و 27 دختر) در مطالعه‌ی حاضر شرکت کردند. کودکان در اين طرح کارآزمايی کنترل شده‌ی تصادفی ـ متقاطع، سه روز به فاصله‌ی يک هفته يکی از دو نوع صبحانه را مصرف کرده يا به عنوان شاهد، ناشتا باقی ‌ما‎ندند. دو نوع صبحانه عبارت بودند از صبحانه‌ی پر کربوهيدرات (60%) و صبحانه‌ی پر پروتئين (25%) که انرژی و چربی يکسان داشتند اما از نظر محتوای کربوهيدرات و پروتئين متفاوت بودند. عملکرد شناختی آن‌ها قبل از صبحانه و 30 و 120 دقيقه بعد از صرف صبحانه به وسيله آزمون‌های استاندارد شده‌ی مؤسسه‌ی CDR بريتانيا با استفاده از رايانه ارزيابی شد. همه‌ی يافته‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS ويرايش 15 پردازش شدند و با قبول سطح معنی‌داری 05/0>P مورد قضاوت آماری قرار گرفتند. يافته‌ها: در پی هر سه الگو (مصرف صبحانه‌ی پر کربوهيدرات، مصرف صبحانه‌ی پر پروتئين و عدم مصرف صبحانه) تغيير بارزی در عملکرد شناختی هر دو جنس مشاهده نشد و تفاوت معنی‌داری بين سه گروه در بيشتر آزمون‌های شناختی وجود نداشت. نتيجه‌گيری: يافته‎های اين مطالعه اثر نوع صبحانه‌ را بر حافظه‌ی کودکان خوب تغذيه شده نشان نداد و تحقيقات بيشتری لازم است تا تفاوت انواع مختلف صبحانه را بر حيطه‎های مختلف عملکرد شناختی نشان دهد. هم‌چنين کميت و کيفيت صبحانه به دليل تأثير بر خُلق، دو عامل مهمی هستند که روی ارتباط صبحانه و عملکرد شناختی اثر می‌گذارند و بايد در کنار آن مورد سنجش قرار گيرند. Introduction: While missing breakfast has been known to result in declines in cognitive function, not all studies show positive effects of breakfast consumption on cognitive function. Differences in breakfast composition may account for some of the contradictory results across studies. However, since we could not find any published study from <place w:st="on"><country-region w:st="on">Iran</country-region></place> investigating the effect of breakfast composition on cognitive performance, this study designed to assess the effect of 2 common Iranian breakfast foods (high carbohydrate, high protein) on the cognitive performance of elementary school children. Material and Methods: Fifty-one well-nourished children (27 girls) aged 9-11 years took part in the present study. Children consumed one of 2 breakfasts (subjects) or took no breakfast (controls) in a randomized cross-over design with one week in between for a wash-out period. The two breakfasts were high carbohydrate (60%) and high protein (25%), similar in energy and fat, but differing in carbohydrate and protein composition. Cognitive performance was assessed prior to and 30 and 120 minutes after breakfasts, using a selection of tests from the CDR standard computerized assessment system. Statistical analysis was conducted by using SPSS (version 15) and P<0.05 was considered as the level of significance. Results: Results indicated that all 3 treatments (high carbohydrate, high protein, fasted state) were followed by decline in cognitive performance in both sexes, with no significant differences between the 2 groups, in most of the tasks. Conclusion: Our results did not show the effect of breakfast composition on the memories of well-nourished children and further research should address the extent to which different types of breakfast influence different domains of cognitive function. Also quality and quantity of breakfast should be assessed besides cognition, because of their effect on mood. نوع صبحانه، عملکرد شناختی، حافظه، کودکان دبستانی Breakfast composition, Cognitive performance, Memory, Children 247 256 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-55&slc_lang=fa&sid=fa F. Amiri فاطمه سادات اميری 400031947532846003550 No Diabetic Reseach Center, Department of Nutrition, School of Paramedicine, Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. اهواز، شهر دانشگاهی، دانشکده‌ی پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی جندی‌شاپور، گروه تغذيه مرکز تحقيقات ديابت R. Amani رضا امانی rezaamani@hotmail.com 400031947532846003551 Yes Diabetic Reseach Center, Department of Nutrition, School of Paramedicine, Ahwaz Jondi-Shapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran. اهواز، شهر دانشگاهی، دانشکده‌ی پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی جندی‌شاپور، گروه تغذيه مرکز تحقيقات ديابت B. Rashidkhani بهرام رشيدخانی 400031947532846003552 No N. khajemogahi ناهيد خواجه موگهی 400031947532846003553 No

fa نقش تزريق داخل هيپوکامپی آنيزومايسين در تأثير تعديلی دگزامتازون بر تثبيت حافظه‌ی موش‌ صحرايی The Role of Intrahippocampal Microinjections of Anisomycin on Dexamethasone-Induced Modulation of Memory Consolidation in Rats عمومى General پژوهشی Original مقدمه: شواهد زيادی‌ نشان‌ می‌دهند که‌ هيپوکامپ و فعاليت‌ گيرنده‌های ‌گلوکوکورتيکوئيدی‌ در اين‌ ناحيه‌ در فرايند يادگيری‌ و حافظه‌‌ی هيجانی ضروری است. هم‌چنين برخی مطالعه‌ها پيشنهاد کرده‌اند که احتمالاً گلوکوکورتيکوئيد‌ها تأثير خود را از طريق دخالت در فرايند سنتز پروتئين در هيپوکمپ اعمال می‌کنند. هدف‌ اين‌ مطالعه‌ تعيين نقش تزريق آنيزومايسين (به عنوان مهارکننده‌ی فرايند سنتز پروتئين)‌ به درون ناحيه‌ی خلفی هيپوکامپ بر تأثير تعديلی دگزامتازون در تثبيت حافظه‌ی موش‌ صحرايی در مدل‌ يادگيری‌ احترازی غيرفعال‌ بود. مواد و روش‌ها: در اين‌ مطالعه‌ 90 سر موش نر نژاد ويستار با وزن‌ 250 تا 300 گرم‌ استفاده‌ شدند. ابتدا به‌ صورت‌ دوطرفه‌ روی‌ ناحيه‌ی هيپوکامپ موش‌ها کانول‌ راهنما قرار داده‌ شد. يک‌ هفته‌ بعد، موش‌ در مدل يادگيری احترازی غيرفعال آموزش‌ داده‌ شد. در آزمايش1 بلافاصله بعد از آموزش داروی‌ دگزامتازون‌ (1/0، 5/0، 1 و 3 ميلی‌گرم‌) به صورت داخل صفاقی و همزمان، حلال دارو در ناحيه‌ی خلفی هيپوکامپ تزريق‌ شد. در آزمايش 2 بلافاصله بعد از آموزش، داروی‌ دگزامتازون‌ به ميزان 1 ميلی‌گرم‌ به صورت داخل صفاقی (بهترين دوز) و همزمان 5/0 و 1 ميکروگرم در ميکروليتر آنيزومايسين به درون هيپوکامپ تزريق شد. 48 ساعت بعد، ميزان‌ آموخته‌های ‌حيوان‌ با ملاک‌های مدت زمان تأخير قبل از اولين ورود به ناحيه‌ی تاريک و کل زمان طی شده در ناحيه‌ی روشن، طی 10‌ دقيقه‌ ارزيابی شد و با گروه‌ شاهد مقايسه‌ شدند. يافته‌ها: تزريق‌ دگزامتازون بلافاصله بعد از آموزش وابسته به دوز موجب‌ تقويت‌ تثبيت‌ حافظه‌ می‌شود (01/0P<). از طرفی تزريق همزمان آنيزومايسين به داخل هيپوکامپ موجب تعديل تأثير دگزامتازون می‌شود (01/0P<). نتيجه‌گيری‌: گلوکوکورتيکوئيدها‌ نقش‌ مهمی‌ در روند تثبيت يادگيری‌های‌ هيجانی‌ دارند و احتمالاً يکی از سازوکارهای مداخله‌گر فرايند سنتز پروتئين داخل سلولی در ناحيه‌ی خلفی هيپوکمپ هستند. Introduction: Evidence indicates that hipppocampus and activation of glucocorticoid receptors in this area are necessary for emotional learning and memory processes also some studies suggest that glucocorticoid’s effects probably involve with processes of protein synthysis in the hippocmapus. The aim of this study was to determine the role of intrahippocampal microinjections of anisomycin [(ANS) as a protein synthysis inhibitor)] on dexamethasone-induced modulation of memory consolidation in the passive avoidance learning (PAL) task in rats. Material and Methods: In this study, 90 male Wistar rats (250–300 gr) were surgically implanted bilaterally with cannulae aimed at the dorsal hippocampus (DH) were trained in PAL task. In experiment 1. Dexamethasone (0.1, 0.5, 1 and 3 mg/kg IP) was injected immediately after training and vehicle injected into DH. In experiment 2. Anisomycin (0.5, 1 µg/µl/side) or vehicle were injected bilaterally into the DH followed immediately by IP injection of Dexamethasone (1 mg/kg) or vehicle. Two days after training, retention tests were done and step-through latency (STL) and total time spent in light chamber (TLC) of apparatus were recorded during 10 min and compared with controls. Results: Data indicated that injection of Dexamethasone immediatly after training enhanced memory consolidation (P<0.01) and this effect was blocked by injection of ANS in to the DH (P<0.01). Conclusion: The findings above showed that glucocorticoids play on important role in consolidation of emotional learning and probably in processes of protein synthesis in the hippocampus may play an important role in mediating these effects. هيپوکامپ‌، يادگيری‌ و حافظه‌، دگزامتازون‌، آنيزومايسين، موش‌ صحرايی Hippocampus, Passive avoidance learning, Memory consolidation, Dexamethasone, Anisomycin, Rat 257 264 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-56&slc_lang=fa&sid=fa A.A. Vafaei عباسعلی وفايی aavaf43@yahoo.com 400031947532846003554 Yes A. Yazdani علی يزدانی 400031947532846003555 No A. Rashidy-pour علی رشيدی پور 400031947532846003556 No

fa اثر کلسی‌تريول (1,25(OH)2D3) در کنترل اختلال تحمل گلوکز در بيماران همودياليزی Effects of Calcitriol (1,25(OH)2D3 Treatment on Control of Glucose Intolerance in Hemodialysis Patients عمومى General پژوهشی Original مقدمه: اختلال تحمل گلوکز و مقاومت به انسولين از عواقب شناخته شده در نارسايی مزمن کليوی است. اگرچه انجام همودياليز‌های مداوم باعث بهبود آشکاری در اختلال متابوليسم گلوکز ناشی از اورمی می‌شود ولی اين اختلال کاملاً به حالت طبيعی بر‌نمی‌گردد. به نظر می‌رسد کاهش ويتامين D و هيپرپاراتيروئيدی ثانويه در اختلال تحمل گلوکز و مقاومت به انسولين بيماران دخيل باشد. از طرفی مطالعه‌های جديد بر نقش ويتامين D فعال در عملکرد درون‌ريز پانکراس تأکيد دارند. اين مطالعه با هدف بررسی اثر درمانی کلسی‌تريول خوراکی (ويتامين D فعال) در ميزان تحمل گلوکز و مقاومت به انسولين و هم‌چنين ميزان عملکرد سلول بتای پانکراس طراحی شد. مواد و روش‌ها: مطالعه در 65 بيمار همودياليزی انجام شد. از اين بيماران بر اساس معيارهای ورود و خروج، 27 بيمار انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تقسيم شدند. 13 بيمار با کلسی‌تريول خوراکی (5/0 ميکروگرم در روز) به مدت 8 هفته درمان شدند و 14 بيمار اورميک همودياليزی طی اين 8 هفته به عنوان گروه شاهد پلاسبو دريافت کردند. در تمام افراد گلوکز پلاسمای ناشتا، انسولين ناشتا، ليپيد‌ها، کلسيم، فسفر، HbA1c و PTH قبل و بعد از 8 هفته اندازه‌گيری شد. مقاومت به انسولين با روش HOMA-IR و عملکرد سلول بتا با HOMA SEC در تمام بيماران محاسبه و يافته‌های قبل و بعد از درمان با هم مقايسه شدند. يافته‌ها: در گروه درمان شده با کلسی‌تريول، کاهش در ميزان HbA1C (0/0=p)، HOMA–IR(035/0=p)، کلسترول تام (037/0=p) و تری‌گليسيريد (036/0=p) و افزايش در ميزان کلسيم (014/0=p) از نظر آماری معنی‌دار بود ولی تغيير در ساير متغير‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبود. در گروه کنترل افزايش واضحی در سطح قند خون ناشتا (002/0=p) HbA1C، (004/0=p) و HOMA IR (036/0=p) و کاهش قابل ملاحظه‌ای در عملکرد سلول بتا (032/0=p) پس از گذشت هشت هفته ملاحظه شد. تغيير در ساير متغير‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد ويتامين D فعال باعث بهبود متابوليسم کربوهيدرات‌ها بيشتر از طريق اثر بر بهبود مقاومت به انسولين در بيماران همودياليزی می‌شود. Introduction: Impaired carbohydrate metabolism is a common finding in patients with chronic renal failure. Although intermittent hemodialysis results in a significant improvement of impaired glucose metabolism of uremia, complete normalization did not occur. Vitamin D3 deficiency, it seems is linked with disturbance of glucose metabolism. A role of vit D in endocrine pancreatic function has been suggested. The aim of this study was to determine the effects of 1,25 (OH)2D3 treatment on glucose tolerance, insulin resistance and beta cell function in hemodialysis patients. Material and Methods: Of sixty-five patients with uremia on hemodialysis, twenty –seven who had never been treated with vitamin D or related drugs and without history of diabetes were selected for this study. These patients were randomly divided to two groups. group l were treated with oral calcitriol (0.5 mcg/day ) for 8 weeks and group ll received placebo for the 8 weeks. In all cases, before and 8 weeks after treatment fasting glucose, insulin, total cholesterol, triglycerides, HDL, LDL, calcium, phosphorous, PTH, HbA1C and blood sugar after 75 gr load of glucose were measured. Insulin resistance (homostatic model assessment-insulin resistance = HOMA–IR) and beta cell function (homostatic model assessment- insulin secretion =HOMA-SECR) were calculated and results of these measurements, before and after 8 weeks, in both groups were compared. Results: In group l, after calcitriol treatment, blood sugar after 75 gr load of glucose (p= 0.045), HOMA –IR (p= 0.035), HbA1C (p=0.00), total cholesterol (p=0.037), and triglycerides (p=0.036) decreased, whereas calcium levels increased, significantly (0.014) changes in other parameters were not significant. In group ll (without treatment) after 8 weeks of observation, fasting blood sugar (p=0.002), HbA1C (p=0.004), HOMA –IR (p=0.036) significantly increased and beta cell function decreased significantly (p= 0.032) again alterations in other parameters were not significant. Conclusion: These results seem to confirm that the active form of vitamin D influences glucose and lipid metabolism, by the improvement of insulin resistance. ديابت نوع 2، کلسی‌تريول، ويتامين D، اورمی، عملکرد سلول بتا، نمايه‌ی مقاومت به انسولين (HOMA-IR) Type 2 diabetes, Calcitriol, Vit D, Uremia, Beta cell function, HOMA IR 265 271 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-57&slc_lang=fa&sid=fa SH. Bonakdaran شکوفه بنکداران BonakdaranSh@mums.ac.ir 400031947532846003557 Yes Endocrine Research Center, Ghaem Hospital, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhhad, I.R.Iran. مشهد، خيابان احمد‌آباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، MJ Mojahedi محمدجواد مجاهدی 400031947532846003558 No Endocrine Research Center, Ghaem Hospital, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhhad, I.R.Iran. مشهد، خيابان احمد‌آباد، بيمارستان قائم، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، F. Sharifi poor فرزانه شريفی پور 400031947532846003559 No H. Ayatollahi حسين آيت اللهی 400031947532846003560 No M. Shakery محمد شاکری 400031947532846003561 No

fa همراهی ماکروپرولاکتينمی در بيماران دارای علايم هيپرآندروژنيسم Association of Macroprolactinemia in Patients Presenting with Hyperandrogenic Symptoms عمومى General پژوهشی Original مقدمه: اگرچه وجود هيپرپرولاکتينمی در زنانی که با علايم بالينی يا آزمايشگاهی هيپرآندروژنيسم٬ اختلال‌های�قاعدگی�و تخمدان‌های کيستيک در سونوگرافی مراجعه می‌کنند می‌تواند رد کننده‌ی تشخيص سندرم تخمدان�پلی‌کيستيک باشد، هيپرپرولاکتينمی در زنان دارای علايم هيپرآندروژنيسم شايع است. ماکروپرولاکتينمی می‌تواند عامل هيپرپرولاکتينمی در تعداد زيادی از موارد هيپرپرولاکتينمی از جمله زنان دارای علايم هيپرآندروژنيسم باشد و منجر به اقدام‌های غيرضروری تشخيصی ـ درمانی، و رد اشتباه سندرم تخمدان پلی‌کيستيک شود.�هدف از اين مطالعه بررسی ماکروپرولاکتينمی�در زنان مبتلا به علايم هيپرآندروژنيسم و هيپرپرولاکتينمی به طور همزمان بود. مواد و روش‌ها:�در 200 زن 14 تا 40 ساله‌ی دارای علايم هيپرآندروژنيسم که در سال‌های 85-1383 به درمانگاه غدد بيمارستان قائم مراجعه کرده بودند، سطح پرولاکتين سرم اندازه‌گيری شد. در صورت تأييد وجود هيپرپرولاکتينمی قابل ملاحظه (پرولاکتين بيشتر از 35 ميکروگرم در ليتر) سرم بيماران با آزمون رسوب با پلی‌اتيلن‌گليکول برای ماکروپرولاکتينمی بررسی شد. يافته‌ها: 38 (19%) بيمار افزايش سطح پرولاکتين داشتند که در 9 نفر اين افزايش قابل ملاحظه بود.�ماکروپرولاکتينمی در 5 بيمار تشخيص داده شد و در اين بيماران تشخيص سندرم تخمدان پلی‌کيستيک نيز گذاشته شد. در 4 بيمار باقيمانده، هيپرپرولاکتينمی از نوع واقعی بود. نتيجه‌گيری: برای جلوگيری از رد غلط سندرم تخمدان پلی‌کيستيک و انجام اقدام‌های تشخيصی و درمانی گران و غير ضروری و مصرف نامناسب آگونيست‌های دوپامينرژيک لازم است در زنانی که با علايم هيپرآندروژنيسم و هيپرپرولاکتينمی توأم مراجعه می‌کنند، ابتدا ماکروپرولاکتينمی رد شود. Introduction: Hyperprolactinemia is an exclusion criterion for the diagnosis of polycystic ovarian syndrome (PSOS) in women presenting with a combination of clinical or paraclinical hyperandrogenism, menstrual dysfunction and polycystic ovaries following ultrasonography however hyperprolactinemia is common in hyperandrogenemic women. Macroprolactinemia may account for a significant number of hyperprolactinemic sera including hyperandrogenemic women and this may lead to unnecessary diagnostic and therapeutic procedures and false exclusion of PCOS. The aim of this study was evaluation of macroprolactinemia in women presenting with hyperandrogenemic symptoms and hyperprolactinemia. Material and Methods: In a series of 200 hyperandrogenemic women, aged 14-40 years, presenting to the endocrine clinic of <place w:st="on"><placename w:st="on">Ghaem</placename> <placetype w:st="on">Hospital</placetype></place> between 2004-2006, serum prolactin was measured. If there was significant hyperprolactinemia (>35μg/L), they were investigated for the presence of macroprolactinemia using the polyethylene glycol precipitation test. Results: Thirty-eight (19%) patients had raised serum prolactin, of whom in 9, the rise was significant. Macroprolactinemia was detected in 5, and they were diagnosed with PCOS. In the remaining 4 patients, there was true hyperprolactinemia. Conclusion: it is necessary to rule out macroprolactinemia in women presenting with hyperandrogenemic symptoms and hyperprolactinemia to prevent false exclusion of PCOS, expensive and unnecessary diagnostic procedures and inappropriate use of dopaminergic agonists. ماکروپرولاکتينمی، هيپرپرولاکتينمی، هيپرآندروژنيسم، آزمون رسوبی با پلی‌اتيلن‌گليکول Macroprolactinemia, Hyperprolactinemia, Hyperandrogenism, Polyethylene glycol precipitation test 273 276 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-58&slc_lang=fa&sid=fa M. Taghavi مرتضی تقوی 400031947532846003562 Yes مشهد، خيابان احمد‌آباد، بيمارستان قائم، بخش داخلی غدد S. Fatemi صديقه فاطمی 400031947532846003563 No مشهد، خيابان احمد‌آباد، بيمارستان قائم، بخش داخلی غدد

fa مقايسه‌ی ميزان هم‌خوانی يافته‌های سنجش قندخون با استفاده از گلوکومتر و روش آزمايشگاهی استاندارد Correlation Between Blood Glucose Measured Using Glucometers and Standard Laboratory Methods عمومى General پژوهشی Original مقدمه: ديابت يکی از شايع‌ترين بيماری‌های مزمن غيرواگير است که شيوع بالايی دارد. با توجه به زمينه‌ی ژنتيک اين بيماری، ابتلا به آن اجتناب ناپذير است اما می‌توان با پايش دقيق قند خون از بروز عوارض آن پيشگيری نمود. با توجه به کاربرد سريع، آسان، کم هزينه و عمومی گلوکومتر، بر آن شديم تا ميزان دقت و هم‌خوانی يافته‌های حاصل از اين دستگاه را با روش آزمايشگاهی متعارف سنجش قند خون مقايسه کنيم. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 402 بيمار مراجعه‌کننده به آزمايشگاه بيمارستان امام حسين (ع) شاهرود در سال 1385 به روش ساده و به طور داوطلبانه انتخاب و پس از انجام آزمايش‌های خون (FBS و HCT) در آزمايشگاه، توسط لانست مخصوص دستگاه گلوکومتر برای دو دستگاه گلوکومترگلوکومن و پرستيک خون مويرگی گرفته شد. سپس توسط نوار مخصوص اين دستگاه‌ها سنجش قند انجام شد و يافته‌های حاصل توسط آزمون‌های آماری مربوط مانند ميانگين ± انحراف معيار، همبستگی پيرسون، ارزش اخباری مثبت و منفی و نمودارهای بلَند و آلتمن مقايسه شد. يافته‌ها: از 402 بيمار مورد بررسی 230 نفر (2/57%) مرد و 172 نفر (8/42%) زن بودند 65 نفر (2/16%) سابقه‌ی ديابت داشتند. ميانگين سن شرکت‌کنندگان 9/14±2/40 سال (با دامنه‌ی 70-3 سال)، ميانگين نمايه‌ی توده‌ی بدن بيماران 2/3±4/24 کيلوگرم بر متر مربع و ميانگين هماتوکريت آن‌ها 1/4±4/45 درصد بود. ميانگين اندازه قند در دستگاه گلوکومتر گلوکومن، گلوکومتر پرستيک و روش متعارف آزمايشگاه به ترتيب 2/45± 0/128، 9/45 ± 4/127 و 2/43 ± 3/125 گزارش گرديد. پاسخ دو دستگاه گلوکومتر گلوکومن و پرستيک با توجه به هماتوکريت اختلاف داشته و با افزايش هماتوکريت به محدوده بالاتر از نرمال ميزان حساسيت هر دو دستگاه افزايش و ويژگی هر دو دستگاه به ترتيب به 7/64% و 7/64% کاهش يافت که در دستگاه پرستيک اختلاف مشاهده شده معنی‌دار بود. دو دستگاه گلوکومتر گلوگومن و گلوکومتر پرستيک با روش استاندارد اختلاف نداشتند و يافته‌های قند خون آنها با يکديگر مشابه بود. نتيجه‌گيری: استفاده از گلوکومتر گلوکومن و گلوکومتر پرستيک با رعايت اصول استاندارد نمونه‌گيری برای سنجش قند خون از کارايی مناسبی برخوردار است. Introduction: Diabetes Mellitus (DM) is the most common chronic and non-communicable disease, with many complications including renal failure, blindness and non traumatic amputation. Prevention of DM is possible through monitoring and control of blood glucose levels. Considering how easy home blood glucose monitoring is, we decided to evaluate the performance of two available glucometers for detection of blood glucose compared with standard laboratory methods. Material and Methods: In this study, we compared of capillary blood glucose levels of 402 patients as determined by test strips (Glucometer) with venous blood glucose levels measurements by the enzymatic method (the standard laboratory kit). Results: Of the 402 patients studied, there were 230 (57.2%) males and 172 (42.8%) females 65 (16.2%) had past history of DM. Their mean age was 40.2 ± 14.9 years (range 3-70), mean BMI was 24.4±3.2 Kg/m2 and mean HCT was 45.4±4.1 percent. The mean blood glucose measurements reported using the Glucomen glucometer, the Prestic glucometer and the standard laboratory method were 128.0±45.2mg/dl, 127.4±45.9 mg/dL and 125.3±43.2 mg/dL, respectively with increase of HCT (polycytemia) sensivity of devices for detection of hyperglycemia (BS ≥ 126 mg/dl) was increased but specificity was decreased (64.7%). Results obtained using the 2 devices had no differences with the standard method levels. Conclusion: Good correlation was observed between the glucometer and the standard enzymatic method of blood glucose measurements, advocating usage of glucometers at home environments. گلوکومتر، قند خون مويرگی، قند خون وريدی، روش آزمايشگاهی استاندارد، ديابت قندی Glucometer, Capillary blood glucose, Standard laboratory method, Venous blood glucose levels, Diabetes mellitus 277 283 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-59&slc_lang=fa&sid=fa M. Kalatehjary مهرداد کلاته جاری 400031947532846003564 No Shahroud University of Medical Sciences, Shahroud, I.R.Iran. شاهرود، بيمارستان امام حسين (ع)، معاونت آموزشی M.B. Sohrabi محمدباقر سهرابی Mb.Sohrabi@yahoo.com 400031947532846003565 Yes Shahroud University of Medical Sciences, Shahroud, I.R.Iran. شاهرود، بيمارستان امام حسين (ع)، معاونت آموزشی A.A. Khosravi احمد خسروی 400031947532846003566 No P. Zolfaghari پونه ذوالفقاری 400031947532846003567 No