Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism

fa تأثير فعاليت بدنی هوازی 8 هفته‌ای بر قندخون، درصد چربی بدن, حداکثر اکسيژن مصرفی و عوامل خطرزای بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران مرد ديابتی نوع 1 The Effect of 8-Weeks of Regular Physical Activity on Blood Glucose, Body Mass Index, Maximal Oxygen Uptake (Vo2max) and Risk Factors Cardiovascular Diseases in Patients With Type of 1 Diabetes Mellitus عمومى General پژوهشی Original مقدمه: انجام فعاليت بدنی مناسب برای بيماران ديابتی نوع 1 دارای فوايد زيادی است ولی آشنايی کم با نوع و شدت ورزش و نيز ترس از بروز عوارضی مانند افت قند خون سبب محدوديت شرکت آن‌ها در فعاليت‌های ورزشی می‌شود. هدف اين پژوهش، بررسی تأثير يک دوره فعاليت بدنی هوازی 8 هفته‌ای بر قندخون، درصد چربی بدن, حداکثر اکسيژن مصرفی و عوامل خطرزای بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران مرد ديابتی نوع 1 بود. مواد و روش‌ها: 20 نفر از بيماران مرد ديابتی نوع 1، 15 تا 25 ساله به صورت هدفمند انتخاب شده، در يک برنامه‌ی منظم ورزشی شرکت کردند. برنامه‌ی تمرينی شامل 45 تا 60 دقيقه فعاليت هوازی با شدت 80- 60 درصد ضربان قلب ذخيره سه بار در هفته بود. پيش و پس از 8 هفته فعاليت بدنی هوازی منظم از آزمودنی‌ها نمونه‌ی خونی گرفته شد. درصد چربی بدن و حداکثر اکسي‍ژ‍ن مصرفی محاسبه شد. يافته‌ها: پس از 8 هفته فعاليت بدنی منظم تغيير معنی‌داری در قندخون ناشتا، کلسترول تام، HDL-C‌، LDL-C و BMI مشاهده نشد. اما تغيير معنی‌داری در تری‌گليسريد،‌ درصد چربی بدن، فشارخون سيستولی و دياستولی، ضربان قلب استراحتی و حداکثر اکسيژن مصرفی بيماران مرد ديابتی نوع 1 به وجود آمد (05/0p<). نتيجه‌گيری: فعاليت بدنی هوازی 8 هفته‌ای بر تری‌گليسريد،‌ درصد چربی بدن، فشارخون سيستولی و دياستولی، ضربان قلب استراحتی و VO2max‌ بيماران ديابتی نوع اول تأثير مثبت دارد و بر قندخون ناشتا، کلسترول تام، HDL-C‌، LDL-C و BMI بی‌تأثير يا کم تأثير است که با ادامه‌ی فعاليت‌های بدنی ممکن است اين تأثيرات بارزتر شود. Introduction: Physical activities have beneficial effects on type 1 diabetes patients, who are often exempted from sport activities, due to general concerns about the possible side effects of diabetes. The aim of this study was to evaluate the effect of 8-weeks of regular physical activity on blood glucose, body fat percent, maximal oxygen uptake (Vo2max) and risk factors of cardiovascular diseases in type 1 diabetes patients. Material and methods: Twenty non-active patients, ranging in age from 15-25 years, participated in an 8-week regular physical activity program. Training consisted of 45-60 minutes aerobic exercises (60-80% Heart rate reserve) three times a week. Blood samples, body fat percent, maximal oxygen uptake were obtained before and after the 8-week training period. Results: The fasting blood glucose, HDL-c, LDL-c levels and BMI did not change (p>0/05), but the BF%, TG, BPs, BPd and HR rest levels decreased and Vo2max level increased (p<0/05). Conclusion: Eight weeks of regular physical activity had a positive effect on some physiological factors (BF%, TG, BPs, BPd , HR of rest and Vo2max) but had no effect on other factors such as fasting blood glucose, HDL-c, LDL-c and BMI. فعاليت بدنی منظم، ديابت نوع 1، قندخون, درصد چربی بدن, حداکثراکسيژن مصرفی Regular physical activity, Type-1 diabetes, Blood glucose, Body fat percent (%BF), Vo2max 91 97 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-35&slc_lang=fa&sid=fa MA Sardar محمدعلی سردار sardarma@mums.ac.ir 400031947532846003386 Yes گروه تربيت بدنی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی مشهد A. Gaeini عباسعلی گائينی 400031947532846003387 No J. Ramezani جواد رمضانی 400031947532846003388 No

fa فراوانى کبد چرب و پاره‌اى از عوامل خطرزاى آن در ناقلان بدون علامت ويروس هپاتيت B مراجعه کننده به درمانگاه هپاتيت سازمان انتقال خون تهران Frequency of Fatty Liver and Some of Its Risk Factors in Asymptomatic Carriers of HBV Attending the Tehran Blood Transfusion Organization Hepatitis Clinic عمومى General پژوهشی Original مقدمه: استئاتوز کبدى مي‌تواند در کنار هپاتيت‌هاى ويروسى، منجر به افزايش آسيب کبدى و تسريع پيشرفت به سمت فيبروز شود. با اين وجود، کمتر مطالعه‌اى به بررسى کبد چرب در ناقلان بى علامت مبتلا به هپاتيت B پرداخته است. مطالعه‌ى حاضر با هدف بررسى فراوانى شواهد سونوگرافى کبد چرب و عوامل خطرزاى آن در ناقلان بي‌علامت ويروس هپاتيت B مراجعه کننده به سازمان انتقال خون تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ى حاضر به صورت مقطعى ـ توصيفى در 1120 بيمار ناقل بدون علامت هپاتيت B انجام شد. بيماران از بين مراجعه‌کنندگان به درمانگاه هپاتيت سازمان انتقال خون تهران در سال‌هاى 1385-1373 انتخاب شدند. داده‌ها شامل سن، جنس، وضعيت تأهل و آزمايش‌هاى CBC، LFT، PT، و پروفايل ليپيد سرم (کلسترول تام و TG) و مصرف الکل براى همه‌ى بيماران در يک چک ليست ثبت شد. يافته‌ها: 106 نفر (5/9%) مبتلا به کبد چرب بودند. کبد چرب با جنس (001/0P<) و شغل (001/0P<) همبستگى معني‌دارى نشان داد. کبد چرب ارتباط معني‌دارى با سابقه‌ى مصرف سيگار (009/0p=) و سابقه‌ى بيمارى کبدى در خانواده (007/0p=) داشت. کبد چرب با سطح هموگلوبين (001/0P<)، AST (001/0P<)، ALT (001/0P<)، بيلي‌روبين تام (004/0P=)، بيلي‌روبين مستقيم (032/0=P) و TG (002/0P=) ارتباط معني‌دارى داشت. سطوح FBS و کلسترول تام سرم ارتباط معني‌دارى با کبد چرب نشان ندادند. نتيجه‌گيري: بر اساس مطالعه‌ى حاضر، شواهد سونوگرافى از کبد چرب در 10% ناقلان بي‌علامت هپاتيت B وجود داشت. با توجه به امکان تسريع پيشرفت بيمارى کبدى در صورت وجود کبد چرب، و بى علامتى اين بيمارى،‌ غربالگرى بيماران از نظر استئاتوز کبدى ضرورى به نظر مي‌رسد. بر اساس اين مطالعه، مردان و افراد سيگارى بايد مورد توجه بيشترى قرار گيرند. با توجه به اينکه در مطالعه‌ى حاضر از سونوگرافى به منظور تشخيص کبد چرب استفاده شده، و مطالعه فاقد گروه شاهد است، توصيه مي‌شود مطالعه‌هاى ديگرى نيز با گروه شاهد در اين زمينه انجام شود. Abstract Introduction: Liver steatosis causes progression in liver damage and accelerates liver fibrosis. There is lack of data in Iran regarding the prevalence and risk factors of fatty liver in carriers of HBV. The current study was performed to assess the prevalence and risk factors of fatty liver in carriers of HBV in Iran. Material and methods: This study was conducted between 1995 and 2006, as a cross sectional study, on 1120 asymptomatic HBV carriers, selected from the hepatitis clinic of the Tehran Blood Transfusion Organization. Age, sex, marital status and paraclinacal data including CBC, LFT, PT, lipid profile, FBS, and alcohol consumption were recorded using a checklist. Results: Fatty liver, found in 106 subjects, showed a significant correlation with sex (p=0.001), job (p=0.01), cigarette smoking (p=0.009), and previous history of liver disease (p=0.007) liver disease also had a significant correlation with Hg levels (p=0.001), AST (p=0.001), ALT (p=0.001), total bilirubin (p=0.004), direct bilirubin (p=0.032), and TG (p=0.002). FBS and total cholesterol levels were not significantly correlated with fatty liver (p>0.05). Conclusion: Fatty liver is seen in 10% of asymptomatic HBV carriers considering the negative impact of fatty liver on liver damage, it is essential to screen HBV carriers for the presence of fatty liver. Male, smokers, and those with disturbances in lipid profile are at a higher risk. کبد چرب، هپاتيت B، ناقل بي‌علامت، عوامل خطرزا Fatty liver, Asymptomatic carriers, HBV, Chronic Hepatitis 99 106 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-36&slc_lang=fa&sid=fa SM Alavian سيدمويد علويان alavian@th.ir 400031947532846003389 Yes Research Center for Gastrointestinal and Liver Diseases, Baqiyatallah University of Medical Sciences مرکز تحقيقات بيماری‌های گوارش و کبد، دانشگاه علوم پزشکی بقيه‌اله M Ramezani مجيد رمضانی 400031947532846003390 No A. Bazzaz آويد بزاز 400031947532846003391 No M. Azuzabadi Farahani مهدی عزيزآبادی فراهانی 400031947532846003392 No B. Behnava بيتا بهنوا 400031947532846003393 No M. Keshvari مريم کشوری 400031947532846003394 No

fa تأثير استروژن بر پاسخ‌هاى قلبى ـ عروقى گابا و گلوتامات در هسته‌ى جلويى ـ شکمى ـ ميانى بصل‌النخاع در موش‌هاى صحرايى ماده‌ى فاقد تخمدان The Role of Estrogen on Cardiovascular Response Due to GABA and Glutamate Receptors in Rostral Ventromedial Medulla in Ovarictomized Rats عمومى General پژوهشی Original مقدمه: هسته‌ى جلويى شکمى ـ ميانى ـ بصل‌النخاع (RVMM) يکى از هسته‌هاى کنترل کننده‌ى قلب و عروق و حاوى گيرنده‌هاى استروژن و نورون‌هاى گابا و گلوتامات است. اين مطالعه به منظور بررسى اثر استروژن بر پاسخ‌هاى قلبى ـ عروقى گابا و گلوتامات در رت‌هاى ماده‌ى اوورکتومى شده (OVX) و اوورکتومى درمان شده با استروژن (OVX+E) انجام شد. مواد و روش‌ها: آزمايش‌ها روى 40 سر موش صحرايى اوورکتومى و بيهوش شده با يوروتان انجام شد. داروها با حجم 50 نانوليتر شامل بيکوکولين (آنتاگونيست گيرنده‌ى گاباA ) با دوز يک ميلي‌مول، فاکلوفن (آنتاگونيست گيرنده‌ى گابا B) با دوز 5 ميلي‌مول و اسيدکينيورنيک (آنتاگونيست غير اختصاصى گيرنده‌ى گلوتامات) با دوز 5 ميلي‌مول توسط ميکروپيپت و به صورت داخل هسته‌اى توسط استريوتاکس تزريق شدند. فشار خون و ضربان قلب قبل از تزريق و در تمام مدت آزمايش ثبت شد. ميانگين حداکثر تغييرهاى فشار متوسط شريانى و ضربان قلب نسبت به قبل از تزريق با آزمون تى جفتى و بين گروه‌هاى OVX، OVX+E و سالين با آزمون آنووا ارزيابى شد. يافته‌ها: استروژن موجب کاهش فشار متوسط شريانى (05/0> (pو کاهش ضربان قلب (01/0>p) در گروه OVX+E در مقايسه با گروه OVX شد. تزريق بيکوکولين تغيير معني‌دارى در فشارخون گروه‌هاى OVX و OVX+E ايجاد نکرد در حالى که ضربان قلب را در هر دو گروه افزايش داد. ميزان افزايش در گروه OVX+E به طور معني‌دارى بيشتر از OVX بود (05/0p<) در حالي‌که تزريق فاکلوفن و اسيدکينيورنيک تغيير معني‌دارى بر فشار خون و ضربان قلب در هيچ‌کدام از گروه‌ها ايجاد نکرد. تزريق حجم مشابهى از سالين هم تغيير معني‌دارى در فشار و ضربان قلب ايجاد نکرد. نتيجه‌گيري: اين داده‌ها پيشنهاد مي‌کند که استروژن موجب کاهش فشار متوسط شريانى و ضربان قلب مي‌شود و در RVMM موش‌هاى صحرايى ماده کاهش ضربان قلب را با تقويت اثر مهارى سيستم گابا اعمال مي‌کند. Introduction: The Rostral Ventromedial Medulla (RVMM) is one of the nuclei controlling cardiovascular system. This study was performed to delermine the effects of 17β-estradiol (E), on the GABA and Glutamate cardiovascular responses of RVMM of female rats. Material and methods: Experiments were performed on 40 anaesthetized and paralyzed rats, divided into two groups of ovarictomized (OVX) and ovarictomized-estrogen treated (OVX+E) rats. Drugs (50 nl) bicuculline methiodide (BMI) an antagonist GABAA receptor (1 mM), phaclophen an antagonist GABAB receptor (5mM), and kynurenic acid a nonselective antagonist glutamate receptors (5 mM), were microinjected by micropipette into the RVMM using stereotaxic system. Blood pressure and heart rate were recorded before and throughout each experiment. The means of maximum changes of mean arterial pressure and heart rate were compared between groups of OVX and OVX+E and saline using ANOVA. Results: In the OVX+E group, estrogen decreased the mean arterial blood pressure (P<0.05) and heart rate (P<0.001) compared to those of OVX group. Microinjection of BMI resulted in an increase of heart rate (HR) with no significant effect on the blood pressure (BP) in both OVX and OVX+E, but the increase of HR was significantly higher than in the OVX+E group (p<0.05). Microinjection of phaclophen and kynurenic acid had no significant effect on HR and BP in either the OVX or the OVX+E group not did microinjection of saline have any significant effects on HR and BP. Conclusion: The present data suggest that estrogen decreased the mean arterial blood pressure and heart rate, and in the RVMM of female rats augments the inhibitory effect of the GABAergic system on the heart rate via the GABAA receptors. هسته‌ى جلويى ـ شکمى ـ ميانى بصل‌النخاع، استروژن، گابا، گلوتامات، فشار خون و ضربان قلب The rostral ventromedial medulla, Estrogen, GABA, Glutamate, Blood pressure, Heart rate 107 114 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-37&slc_lang=fa&sid=fa M. Hatam معصومه حاتم mhatam@hums.ac.ir 400031947532846003395 Yes بندر عباس، بلوار شهيد ناصر، دانشکده‌ی پزشکی، گروه فيزيولوژی، دکتر معصومه حاتم M. Gangkhani مهين گنج خانی 400031947532846003396 No

fa ميزان تأثير دوزاژ مختلف ويتامين D تزريقى بر روى غلظت 25(OH)D سرم Effect of Different Dosagse of Intramuscular Vitamin D3 on Serum 25(OH)D عمومى General پژوهشی Original مقدمه: استفاده از فراورده‌هاى تزريقى ويتامين D در کشور ما امرى بسيار رايج است. در اغلب موارد، تجويز اين دارو صرفاً براساس علايم بالينى يا اختلال‌ متغيرهاى بيوشيميايى بدون اندازه‌گيرى 25(OH)D انجام مي‌گيرد، تاکنون مطالعه‌هاى معدودى در مورد ميزان تأثير و عوارض اين فراورده‌ها انجام شده است. مطالعه‌ى فعلى به بررسى ميزان و مدت تأثير دوزاژ مختلف ويتامين D بر 25(OH)D سرم مي‌پردازد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 54 داوطلب سالم انتخاب شدند. داوطلبان با توجه به 25(OH)D پايه به صورت تصادفى در 4 گروه قرار گرفتند. گروه‌هاى I تا III به ترتيب 000/300، 000/600 و 000/900 واحد ويتامين D تزريقى و گروه IV پلاسبو دريافت کردند. افراد مورد مطالعه نسبت به ميزان داروى تجويز شده ناآگاه بودند. يافته‌ها: ميانگين نمايه‌ى توده‌ى بدن، سن و فراوانى جنس در 4 گروه مذکور تفاوت معني‌دار نداشت. ميانگين 25(OH)D پايه در گروه‌هاى II تا IV به ترتيب 30/21±24/27، 09/17±21/25، 09/17±21/25، 8/16±70/24 و 48/14±10/25 نانوگرم در ميلي‌ليتر بود. ميزان 25(OH)D سرم قبل از تزريق، 2 هفته، 2 ماه و 4 ماه پس از تزريق اندازه‌گيرى شد. يافته‌ها: در کل 61% افراد مورد مطالعه دچار کمبود ويتامين D بودند. 25(OH)D سرم 2 ماه و 4 ماه پس از تزريق در گروه‌هاى I تا III تفاوت معني‌دار با قبل از تزريق داشت. در پايان مطالعه ميزان 25(OH)D در گروه‌هاى I تا IV به ترتيب 32/28±20/48، 52/33±46/65، 68/37±90/72 و 14/11±38/14 نانوگرم بر ميلي‌ليتر بود. فراوانى نسبى هيپرويتامينوز D در گروه‌هاى I تا III به ترتيب 9%، 38% و 40% بود. در گروه پلاسبو، هيچ يک از افراد دچار هيپرويتامينوز D نشد. نتيجه‌گيري: استفاده از آمپول‌هاى ويتامين D به خصوص در دوزاژ بالاى 000/300 واحد با خطر بالاى هيپرويتامينوز D همراه است. Introduction: Pareneteral vitamin D3 administration, a common practice in Iran, is usually used based mainly on clinical symptoms or serum mineral disturbances. Since studies about the effects and side effects of parenteral vit D3 preparations are limited, this study was designed to evaluate the effect of different intramuscular vitamin D3 dosage on serum 25(OH)D levels. Material and methods: In this study, 54 health voluneers were selected, and randomly assigned to 4 groups, based on their serum vitamin D3. Mean body mass index, age and sex frequency were not significantly different between groups. Mean serum 25(OH)D levels before injections were 27.24±21.30, 25.21±17.09, 24.70±16.8 and 25.10±14.48 ng/mL in groups I to IV respectively. Vitamin D3 was injected in dosages of 300/000, 600/000, 900/000 units and placebo in groups I-IV respectively. 25(OH)D levels were determined before, and at 2 weeks, 2 months and 4 months after injection. Results: Serum 25(OH)D levels before injection were significatly higher compared to levels assessed 2 and 4 months after injection. At the end of study, in groups I to III, mean serum 25(OH)D levels in group I to IV were 48.20±28.32 ng/mL, 65.46±33.52 ng/mL, 72.90±37.68 ng/mL, and 14.38±11.14 ng/mL respectively. Frequency of vitamin D hypervitaminosis in groups I, II and III was 9%, 38% and 40% respectively. Conclusion: Usage of parenteral vit D3, especially dosages higher than 300/000 IU, is associated with a high risk of vitamin D hypervitaminosis. ويتامين D3 تزريقى، 25(OH)D سرم Intramascular, Vitamin D3, 25(OH)D 115 120 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-38&slc_lang=fa&sid=fa S. Hashemipur سيما هاشمی پور simahpr@yahoo.com 400031947532846003397 Yes قزوين، کدپستی 3415668978 M. Sarokhani محمدرضا ساروخانی 400031947532846003398 No S. Asefzadeh سعيد آصف زاده 400031947532846003399 No B. Mehrtash بهرام مهرتاش 400031947532846003400 No H. Sheikholeslami همايون شيخ الاسلامی 400031947532846003401 No A. Ghoddosi عادله قدوسی 400031947532846003402 No

fa شيوع اضافه وزن و چاقى در دانش‌آموزان دبيرستانى 18ـ 15 ساله‌ى شهر بيرجند (سال 1384) Prevalence of Overweight and Obesity in Birjand Adolescents عمومى General پژوهشی Original مقدمه: هدف از اين مطالعه تعيين شيوع چاقى و اضافه وزن در دانش‌آموزان دبيرستانى 18-15 ساله شهر بيرجند بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ى توصيفي‌ ـ تحليلى و مقطعى در سال 1384 روى 2230 دانش‌آموز 18-15 ساله که از طريق نمونه‌گيرى خوشه‌اى چندمرحله‌اى سهمى انتخاب شدند، انجام شد. قد و وزن دانش‌آموزان به روش استاندارد اندازه‌گيرى و نمايه‌ى توده‌يمقدمه: هدف از اين مطالعه تعيين شيوع چاقى و اضافه وزن در دانش‌آموزان دبيرستانى 18-15 ساله شهر بيرجند بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ى توصيفي‌ ـ تحليلى و مقطعى در سال 1384 روى 2230 دانش‌آموز 18-15 ساله که از طريق نمونه‌گيرى خوشه‌اى چندمرحله‌اى سهمى انتخاب شدند، انجام شد. قد و وزن دانش‌آموزان به روش استاندارد اندازه‌گيرى و نمايه‌ى توده‌ى بدن (BMI) محاسبه شد. افراد با BMI صدک 85 تا 95 استاندارد CDC به عنوان افراد داراى اضافه وزن و با BMI بيشتر از صدک 95 براى سن و جنس، چاق محسوب شدند. ساير اطلاعات دموگرافيک از طريق مصاحبه کسب و در پرسشنامه ثبت شد. يافته‌ها : شيوع چاقى در افراد مورد مطالعه 3/2% (8/1 دختران و 8/2% پسران) و شيوع اضافه وزن 1/6% (1/7% دختران و 5% پسران) بود. شيوع چاقى در پسران و شيوع اضافه وزن در دختران بيشتر بود. چاقى و اضافه وزن با ميزان تحصيلات والدين، شغل پدر و نوع مدرسه ارتباط معني‌دار داشت. چاقى و اضافه وزن در فرزندان والدين با تحصيلات بيشتر، پدران کارمند و مدارس غيرانتفاعى بيشترين شيوع را داشت. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاى اين بررسى، شيوع چاقى و اضافه وزن در دانش‌آموزان دبيرستانى بيرجند از اغلب مطالعه‌هاى مشابه در ايران و جهان کمتر است ولى با توجه به ارتباط آن با وضعيت اجتماعى ـ اقتصادى، توصيه مي‌شود در خانواده‌هاى مرفه مورد توجه خاص قرار گيرد. بدن (BMI) محاسبه شد. افراد با BMI صدک 85 تا 95 استاندارد CDC به عنوان افراد داراى اضافه وزن و با BMI بيشتر از صدک 95 براى سن و جنس، چاق محسوب شدند. ساير اطلاعات دموگرافيک از طريق مصاحبه کسب و در پرسشنامه ثبت شد. يافته‌ها : شيوع چاقى در افراد مورد مطالعه 3/2% (8/1 دختران و 8/2% پسران) و شيوع اضافه وزن 1/6% (1/7% دختران و 5% پسران) بود. شيوع چاقى در پسران و شيوع اضافه وزن در دختران بيشتر بود. چاقى و اضافه وزن با ميزان تحصيلات والدين، شغل پدر و نوع مدرسه ارتباط معني‌دار داشت. چاقى و اضافه وزن در فرزندان والدين با تحصيلات بيشتر، پدران کارمند و مدارس غيرانتفاعى بيشترين شيوع را داشت. نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاى اين بررسى، شيوع چاقى و اضافه وزن در دانش‌آموزان دبيرستانى بيرجند از اغلب مطالعه‌هاى مشابه در ايران و جهان کمتر است ولى با توجه به ارتباط آن با وضعيت اجتماعى ـ اقتصادى، توصيه مي‌شود در خانواده‌هاى مرفه مورد توجه خاص قرار گيرد. Abstract Introduction: The aim of this study was to estimate the prevalence of overweight and obesity in high school students in Birjand. Material and methods: This cross- sectional study was performed in 2005 in Birjand, on 2230 students (1115 boys and 1115 girls), 15-18 years old. Subjects were selected via a step wise random sampling from four districts of Birjand. Overweight and obesity was defined based on the 85th and 95th percentiles of body mass index for age and sex, respectively, as proposed by CDC in 2000. Results: The overall prevalence rates of overweight and obesity were 6.1% and 2.3%, respectively. The prevalences of overweight were 5% in high school boys and 7.1% in girls the prevalences of obesity were 2.8% in boys and 1.8% in girls of high schools. Overweight and obesity increased with the higher educational levels of father and mother, working fathers and private schools. Conclusion: According to this study, prevalences of overweight and obesity in Birjand adolescents are lower than in other areas of Iran it is however necessary to perform further similar researches periodically in this area, to confirm these results. چاقى، اضافه وزن، دانش‌آموزان دبيرستانى، نمايه‌ى توده‌ى بدن Obesity, Overweight, High school students, Socio-economic, Body mass index 121 126 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-39&slc_lang=fa&sid=fa F. Taheri فاطمه طاهری med_847@yahoo.com 400031947532846003403 Yes Department of Pediatrics بيرجند، خيابان غفاری، دانشگاه علوم‌پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی بيرجند، دانشکده‌ی پزشکی، بيمارستان وليعصر، بخش اطفال T. Kazemi طوبی کاظمی 400031947532846003404 No Department of Internal Medicine and 3Vali-asr Hospital, Birjand University of Medical Sciences, Birjand, I.R.Iran B. Taghizadeh بابک تقی زاده 400031947532846003405 No G. Najibi گلبرگ نجيبی 400031947532846003406 No

fa تأثير ويتامين C بر مارکرهای استرس اکسيداتيو پس از30 دقيقه ورزش با شدت متوسط در زنان جوان سالم Effect Of Vitamin C Supplementation On Oxidative Stress Markers Following 30 Minutes Moderate Intensity Exercise In Healthy Young Women عمومى General پژوهشی Original مقدمه: در مورد نقش ويتامين Cدر پيشگيری از استرس اکسيداتيو پس از ورزش نظريه‌های متفاوتی وجود دارد. هدف از اين کارآزمايی بالينی تصادفی دو سوکور، بررسی تأثير مکمل ويتامينC برمارکرهای استرس اکسيداتيو پس از 30 دقيقه ورزش با شدت متوسط بود. مواد و روش‌ها: 49 دانشجوی داوطلب زن سالم، به صورت تصادفی به دو گروه مصرف‌کننده‌ی مکمل ويتامين C (25 نفر) و دارونما (24 نفر) تقسيم شدند و روزانه به مدت دو هفته 500 ميلی‌گرم ويتامين C يا دارونما دريافت کردند. پيش از مکمل‌ياری و پس از آن نمونه‌ی خون در حالت ناشتا گرفته شد، سپس داوطلبان 30 دقيقه دو با سرعت 6-5 کيلومتر در ساعت انجام دادند و بلافاصله سومين نمونه‌ی خون گرفته شد. سنجش مالون‌دی‌آلدﺋيد (MDA) و ويتامين Cپلاسما با HPLCانجام شد. گلوتاتيون تام پلاسما با استفاده از کيت آزمايشگاهی اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: در ابتدای مطالعه اختلاف معنی‌داری بين گروه‌ها از نظر متغيرهای دموگرافيک و دريافت ويتامين C پيش از مداخله وجود نداشت. بعد از ورزش کاهش معنی‌داری در غلظت MDAو افزايش معنی‌داری در غلظت گلوتاتيون تام هر دو گروه ديده شد، اما تفاوت معنی‌داری بين گروه‌ها بعد از ورزش وجود نداشت. هم‌چنين، غلظت ويتامين C پلاسما پس از مداخله و پس از ورزش بين دو گروه اختلاف معنی‌داری داشت. نتيجه‌گيری: دريافت 500 ميلی‌گرم در روز ويتامين C به مدت دو هفته در زنان جوان سالم تأثيری بر مارکرهای استرس اکسيداتيو پس از ورزش با شدت متوسط نداشت. Abstract Introduction: There is no convincing evidence about the role of vitamin C in preventing exercise induced oxidative stress. The aim of this double blind randomized controlled trial was to determine the effect of vitamin C supplementation on oxidative stress, following 30 minutes of moderate intensity exercise. Material and methods: Forty-nine healthy, young female university students were randomly assigned into the 500 mg/day vitamin C supplement (n=25) and the placebo (n=24) groups for two weeks. Before supplementation and on the day after the intervention period, fasting blood samples were taken. Then all participants ran (5-6 km/h) for 30 minutes. A third set blood samples were taken at the end of exercise. Plasma malondialdehyde (MDA) and vitamin C were measured with the HPLC method. Plasma total glutathione was measured with the glutathione assay kit. Results: No significant differences were observed in the demographics, vitamin C intakes before intervention between groups at baseline. Plasma MDA levels decreased and plasma total glutathione increased significantly in both groups. No significant differences were observed between groups after exercise. There were significant differences in plasma vitamin C concentrations after intervention and exercise between groups. Conclusion: Vitamin C supplementation (500 mg/day) for two weeks does not affect oxidative stress markers following moderate intensity exercise in healthy young women. ويتامين C، استرس اکسيداتيو، ورزش با شدت متوسط Vitamin C, Oxidative stress, Moderate intensity exercise 127 132 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-40&slc_lang=fa&sid=fa M. Karandish مجيد کارانديش 400031947532846003407 No ST Rahideh سيده طيبه رهيده tayebeh_rahideh@yahoo.com 400031947532846003408 Yes بخش تغذيه، دانشکده‌ی پيراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز A Zand-Moghaddam احمد زندمقدم 400031947532846003409 No MH Haghighizadeh محمدحسين حقيقی زاده 400031947532846003410 No

fa مقايسه بروز ديابت در تعريفهای متفاوت قند خون ناشتای مختل (مطالعه قند و ليپيد تهران) Comparison Between Diabetes Incidence using Different Cut Points of IFG: Tehran Lipid Glucose Study (TLGS) عمومى General پژوهشی Original تعريف قند خون ناشتای مختل در سال 2003 توسط انجمن ديابت امريکا تغيير و به 125_100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر ‌رسانده شد. هدف از اين مطالعه مقايسه‌ی تعريف ابتدايی IFG ابتدايی (125-110 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر) و تعريف جديد IFG (125-100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر) برای پيش‌بينی بروز ديابت در جمعيت شهری تهران بود. مواد و روش‌ها: از ميان جمعيت شرکت‌کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران، 4929 فرد غيرديابتی 86-20 ساله به مدت 5/3 سال برای ارزيابی بروز ديابت بر اساس قند خون ناشتا و قند خون دو ساعته پيگيری شدند. افراد مورد مطالعه براساس مقدار قند خون ناشتا به چند گروه تقسيم شدند: نرموگليسمـی، IFG تعريف ابتدايی (125-110 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر)، IFG اضافه شده (110-100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر) و تعريف جديد IFG (125-100 ميلی‌گرم‌ در دسی‌ليتر). نسبت شانس بروز ديابت قبل و بعد از تعديل عوامل مداخله‌گر با استفاده از مدل رگرسيون لوجستيک در هر گروه محاسبه شد. يافته‌ها: متوسط سن افراد شرکت‌کننده 7/13±9/42 سال، حداقل سن 20 و حداکثر 86 سال بود 2916 نفر زن (1/59%) و بقيه مرد بودند. موارد IFGدر تعريف�ابتدايی، 183 نفر (7/3%) و IFGدر تعريف جديد 767 نفر (5/15%) و IFGاضافه شده 584 نفر (8/11%) را شامل شدند. در انتهای مطالعه 188 نفر (8/3%) مبتلا به ديابت شدند و بروز ديابت در افراد نرموگليسمی، تعريف ابتدايیIFG، IFGاضافه شده و تعريف جديد IFG به ترتيب 76 نفر (8/1%)،�48 نفر (2/26%)، 64 نفر (11%)، 112 نفر) 6/14%) محاسبه شد و نسبت شانس بروز ديابت، بعد از تعديل‌ سن، جنس و عوامل مداخله گر در گروه IFG تعريف�ابتدايی (6/17-4/7) 4/11 و در همين حالت در گروه IFG اضافه شده (8/6- 3/3) 7/4 و در مورد تعريف جديد IFG(5/8-5/4) 3/6 به دست آمد. نتيجه‌گيری: تعريف جديد IFG توانايی افزايش پيش‌بينی بروز ديابت را نسبت به تعريف قديم IFG ندارد. Introduction: In 2003, the American diabetes Association (ADA) recommended that the definition for a cut off of impaired fasting glucose (IFG) should be changed to 100- 125 mg/dl. This study has examined the effect of different cut points for IFG on diabetes incidence in Tehran's urban population. Material and methods: A total of 4929 (non-diabetic adults), aged 20-86 years, participants of the Tehran Lipid Glucose Study, were followed for diabetes incidence (based on FBS and glucose tolerance tests) for 3.5 years and were divided into various groups, normoglycemia < 100, original IFG 110-125, added IFG 100-110 and new IFG100-125 mg/dL. Odds ratio for diabetic incidence after adjustment for confounding factors with logistic regression model was measured. Results: The mean ages were 42.9±13.7 (minimum 20 & maximum 86 years old) 59.1% of participants were female (n= 2916). Prevalences of original IFG, added IFG and new IFG were 3.7% (n=183), 11.8% (n= 584), 15.5% (n= 767) respectively. At the end of study, 188 cases (3.8%) were diabetic. Incidence of diabetes in the normoglycemia, original IFG, added IFG and new IFG groups were 1.8% (n= 76), 26.2% (n= 48), 11% (n= 64), and 14.6% (n= 112) respectively. Odds ratios for diabetes incidence after adjustment for age/sex and confounding factors compared with normglycemia, diabetes incidence were 11.4 (7.4-17.6), 4.7 (3.3-6.8), 6.3 (4.5-8.5) for original IFG, added IFG, and new IFG respectively. Conclusion: The new IFG definition does not appear to have enhanced ability to predict diabetes incidence compared to the original IFG definition. بروز، ديابت، IFG Diabetes , Incidence, IFG 133 138 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-41&slc_lang=fa&sid=fa L Hajiabdolrasouli لادن حاج عبدالرسولی 400031947532846003476 No Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University (MC), Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 F. Hosseinpanah فرهاد حسين پناه fhospanah@endocrine.ir 400031947532846003477 Yes Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shahid Beheshti University (MC), Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 فريدون عزيزی 400031947532846003478 No تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa مقايسه‌ى جذب کلسيم از فرم‌هاى خوراکى استات و کربنات کلسيم در افراد مؤنث سالم Calcium Absorption From Calcium Acetate In Comparison With Calcium Carbonate In Healthy Women عمومى General پژوهشی Original مقدمه: استئوپروز يک بيمارى تهديد‌کننده‌ى حيات است و از مهم‌ترين عوامل مؤثر در ايجاد اين بيمارى ذخاير کلسيمى ناکافى استخوانى در سنين ميانسالى و بالاتر است که به علت فقدان کلسيم کافى در رژيم غذايى در طول دوران زندگى به ويژه در سنين بلوغ و رشد است. بر اين اساس امروزه، استفاده از نمک‌هاى کلسيمى در قالب مکمل‌هاى دارويى و غذاهاى غنى شده با کلسيم به عنوان راهکار مقابله با اين بيمارى به ويژه در خانم‌ها توصيه مي‌گردد. هدف از اين مطالعه بررسى ميزان جذب کلسيم از کربنات‌کلسيم در مقايسه با استات‌کلسيم بود. مواد و روش‌ها: طى يک کارآزمايى بالينى، 20 داوطلب مؤنث در محدوده‌ى سنى 25-21 سال با داشتن معيارهاى ورود به مطالعه، بررسى شدند. در روز مطالعه ابتدا اولين نمونه‌ى ادرار صبحگاهى ناشتاى افراد مورد مطالعه جمع‌آورى شد. 2 ساعت پس از مصرف يک وعده‌‌ى غذايى يکسان، قرص جوشان کربنات‌کلسيم به صورت محلول در آب به افراد داده شد و نمونه‌هاى ادرارى در طول 4 ساعت پس از مصرف دارو جمع‌آورى شد. پس از يک دوره‌ى 10 روزه، همين آزمايش دوباره با محلول استات‌کلسيم تکرار شد. يافته‌ها با استفاده از آزمون آمارى تى جفتى مورد مقايسه شدند. يافته‌ها: ميانگين افزايش کلسيم ادرار به دنبال مصرف کربنات‌کلسيم 1/6±55/38 ميلي‌گرم و به دنبال مصرف استات‌کلسيم 14/6±33/36 ميلي‌گرم بود که تفاوت آمارى معني‌دارى بين آن‌ها وجود نداشت. نتيجه‌گيرى: با در نظر گرفتن مزاياى استات‌کلسيم�به عنوان نمک کلسيمى محلول در آب در مقايسه با کربنات‌کلسيم و با توجه به يافته‌هاى حاصل از اين مطالعه، به نظر مي‌رسد بتوان از استات‌کلسيم�به عنوان دارويى مناسب در درمان يا پيشگيرى از بيمارى استئوپروز بهره جست. علاوه بر اين، مي‌توان از اين نمک براى غني‌سازى فرآورده‌هاى غذايى به ويژه فرآورده‌هاى مايع استفاده نمود. Abstract Introduction: Osteoporosis is a life threatening disease. One of the important etiologies of osteoporosis is low calcium intake from daily dietary intakes, making calcium salt administration in pharmacological form or as a food additive highly recommendable as a protective mechanism againt this disease, especially in women. Calcium acetate is a water soluble agent whereas calcium carbonate (which is routinely used in pharmacological forms of calcium salts) is not easily dissolved in water hence we decided to compare the bioavailability of calcium carbonate to that of calcium acetate. Material and methods: During a clinical trial study, 20 normal female volunteers with the appropriate inclusion criteria were enrolled. On the day of study, fasting urine specimens were collected from all subjects, and 2 hours after a meal, a solution of calcium carbonate was administered to all participants and then, again, urine specimens were collected after 4 hours. After a 10 day washout period, this test was repeated with calcium acetate. The results were analyzed with paired t test. Results: The mean increase in urine calcium was 38.55 ± 6.1 mg and 36.33 ± 6.14 mg after administration of calcium carbonate or calcium acetate respectively. There was no statistically significant difference between calcium absorption from calcium carbonate and calcium acetate. Conclusion: Regarding the beneficial effects of calcium acetate as a soluble salt, in comparison with calcium carbonate and based on the results of this study indicating the similarity in calcium absorption from these two salts, calcium acetate can be administered as an appropriate substance for prevention and treatment of osteoporosis. Indeed it can be used in enriching the liquid comestibles. کربنات‌کلسيم، استات‌کلسيم، استئوپروز، جذب Osteoporosis, Calcium carbonate, Calcium acetate, Absorption 139 143 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-42&slc_lang=fa&sid=fa SA Alavi سيدعلی علوی 400031947532846003414 No A. Sadeghi Zadeh عاطفه صادقی زاده 400031947532846003415 No S.H. Mousavi سيدحميد موسوی 400031947532846003416 No N Mirkheshti نوشين ميرخشتی nooshinmirkheshti@gmail.com 400031947532846003417 Yes اصفهان، خ توحيد، خ قزلباش، پلاک 5، شهرک علمی تحقيقاتی اصفهان، شرکت تحقيقاتی حکيمان شرق، دکتر نوشين ميرخشتی

fa بررسی تأثير برنامه‌ی آموزشی بر اساس مدل بزنف در مراقبت از چشم بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 مراجعه‌کننده به مرکز ديابت درمانگاه کاظمی شيراز The Effect of Educational Program Based on BASNEF Model on Diabetic (Type II) Eyes Care in Kazemi's Clinic, (Shiraz) عمومى General پژوهشی Original مقدمه: با توجه به کاربرد تئوری‌ها و مدل‌های آموزش بهداشت، هدف مطالعه‌ی حاضر بررسی تأثير برنامه‌ی آموزشی بر اساس مدل بزنف (BASNEF) بر مراقبت از چشم در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 مرکز ديابت درمانگاه کاظمی شيراز بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يک مطالعه‌ی نيمه تجربی و آينده‌نگر است. جامعه‌ی مورد بررسی را مبتلايان به ديابت نوع 2 با سن 65-40 سال و با سابقه‌ی ابتلا به ديابت بالای 5 سال تشکيل دادند. در معاينه‌ی اوليه چشم بيماران، 68 بيمار از 215 بيمار، مبتلا به عوارض چشمی ناشی از ديابت بودند که از مطالعه حذف شدند. در نهايت، 100 نفر از بيماران واجد شرايط به طور تصادفی در دو گروه مورد و شاهد قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ی تنظيم شده بر اساس مدل بزنف، چک‌ليست که برای ثبت عملکرد بيماران بر اساس خود گزارش‌دهی، ميزان HbA1c و قند خون آن‌ها و نيز وضعيت مشکل چشمی بر اساس گواهی چشم‌پزشک بود. قبل از انجام مداخله‌ی آموزشی، چک ليست برای ثبت آزمايش HbA1c و قند خون و پرسشنامه و برای هر دو گروه تکميل و بيماران گروه مورد در 6 جلسه به مدت 1 ماه برنامه‌ی آموزشی دريافت کردند. هم‌چنين 1 و 2 ماه پس از اتمام مداخله‌ی آموزشی دو جلسه پيگيری برگزار شد. بلافاصله پس از مداخله و 3 ماه بعد از مداخله‌ی آموزشی، هر دو گروه شاهد و مورد پرسشنامه و چک‌ ليست مربوطه را تکميل کردند. يافته‌ها: يافته‌های پژوهش نشان داد که بين ميانگين نمره‌ی مربوط به متغيرهای اجزای مدل بزنف (اعتقادات، نگرش و نرم‌های انتزاعی و عوامل قادر کننده) در دو گروه مورد و شاهد در خصوص مراقبت از چشم قبل و بعد از مداخله آموزشی اختلاف معنی‌داری وجود دارد. هم‌چنين گروه مورد نسبت به گروه شاهد عملکرد بهتری در خصوص انجام رفتارهای مراقبت از چشم، بلافاصله و 3 ماه بعد از پايان برنامه‌ی آموزشی داشت به طوری که ميزان HbA1c (از 65/8 قبل از مداخله به 47/7، 3 ماه پس از مداخله‌ی آموزشی) و قند خون (از 08/207 قبل از مداخله به 2/124، 3 ماه پس از مداخله‌ی آموزشی) آنها نيز کاهش چشمگيری داشت که از نظر آماری معنی‌دار بوده است. نتيجه‌گيری: تدوين برنامه‌ی آموزشی بيماران ديابتی برای کنترل قندخون و بهبود رفتارهای پيشگيری‌کننده‌ی مراقبت از چشم با استفاده از مدل بزنف بسيار سودمند و اثربخش است. ضمن اين‌که در اجرای اين برنامه‌ها کنترل، پايش و پيگيری آموزشی توصيه می‌شود. AbstractIntroduction: Ocular complications are the most important impediment that result from uncontrolled blood sugar among diabetics. For eye care, patients need to be educated on how to control their blood sugar and increase their behavioral preventive skills. The purpose of this study was to determine the effects of educational program based on the BASNEF (Belief, Attitude, Subjective Norm, Enabling Factors) Model on Diabetic (Type II) eye care in Nader Kazemi Clinic, Shiraz City. Material and methods: This is a perspective and quasi-experimental intervention study, the research population being type II diabetics, between the ages of 40 and 65 years, having had diabetes for over 5 years. During the first visit of the subjects' eyes exam, 68 of 215 patients, diagnosed with ocular complications, were eliminated from the study. Finally, 100 diabetic patients, fufilling the inclusion criteria, participated in the study, and were randomly divided to two groups, experimental and controls. The instruments for data collecting were a questionnaire established based on the BASNEF Model, a check list related to patient practice on the basis of self reporting, a check list for recording the patients' HbA1c and FBS levels, and the ophthalmologist's eyes exam report as well. All groups completed the questionnaires and check lists, and ophthalmic eye examination results were documented before and three months after intervention. The patients of the experimental group participated in 6 educational session classes during the one month of intervention and again two months after, with 2 session meeting classes as the follow up of intervention. The data were collected and analyzed by SPSS computer software. Results: Our findings indicated that mean scores of BASNEF Model variables (beliefs, attitudes, subjective norm, enabling factors) were significantly increased in the experimental group compared to the controls after intervention. Also, behavioral eye care, rate of HbA1c (before intervention as 8.65% after three months 7.47%) and FBS levels (before intervention 207.08, after three months 124.2) improved significantly among the experimental group, compared to control group. Conclusion: Applying the BASNEF Model is very effective for developing an educational program for diabetics, in order to control their blood sugar and enhancing behavioral eye care. Besides such programs, follow up education on controlling and monitoring is highly recommended. ديابت نوع 2، مدل آموزشی بزنف، مراقبت از چشم، رتينوپاتی Type 2DM, eyes care, Educational BASNEF Model 145 154 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-43&slc_lang=fa&sid=fa MM Hazavehei سيدمحمدمهدی هزاوه ئی Hazavehei@hlth.mui.ac.ir 400031947532846003418 Yes دانشکده‌ی بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی اصفهان A. Khani Jyhouni علی خانی جيحونی 400031947532846003419 No A. Hasanzadeh اکبر حسن زاده 400031947532846003420 No M. Rashidi منيره رشيدی 400031947532846003421 No

fa مقايسه‌ی شاخص‌های رشد در شيرخواران مادران روزه‌دار و غير روزه‌دار Comparison of Growth Parameters of Infants of Ramadan Fasted and Non-Fasted Mothers عمومى General پژوهشی Original مقدمه: تغذيه‌ی انحصاری با شير مادر بهترين الگوی غذايی مناسب برای رشد شيرخواران است. با توجه به اينکه بسياری از مادران در ماه مبارک رمضان روزه‌دار هستند، و تأثير روزه‌داری مادران شيرده بر شاخص‌های رشد شيرخواران تعيين نشده است، مطالعه‌ی حاضر به منظور بررسی تأثير روزه‌داری مادران بر شاخص‌های رشد شيرخوارانی که تغذيه‌ی انحصاری با شيرمادر دارند انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی کوهورت در يک دوره‌ی 6 ماهه از ابتدای ماه رمضان تا 5 ماه بعد از اتمام ماه رمضان در سال 1385 انجام شد. از بين شيرخواران سالم 15 روزه الی 6 ماهه که منحصراً با شير مادر تغذيه می‌شدند، 116 شيرخوار وارد اين مطالعه شدند و بر اساس روزه‌داری مادرانشان به دو گروه تقسيم شدند: 36 شيرخوار که مادران آنها در ماه رمضان روزه‌دار بودند (گروه مورد) و 80 شيرخوار که مادران آنها روزه‌دار نبودند (گروه شاهد). همه‌ی شيرخواران در ماه رمضان 2 بار، ماه دوم 3 بار و در 4 ماه باقيمانده‌ی هر ماه 2 بار ويزيت شدند و شاخص‌های رشد آنها ثبت شد. وضعيت رشد شيرخواران با سنجش هر کدام از شاخص‌های رشد و مقايسه‌ی آن با منحنی‌های رشد استاندارد تعيين شد. تجزيه و تحليل اطلاعات بر اساس آمار توصيفی و آناليز واريانس مشاهده‌های تکرار شده (Repeated measures ANOVA) توسط نرم افزار SPSS انجام شد. يافته‌ها: ميانگين سن شيرخواران در گروه مورد 38/1±43/3 و در گروه شاهد 45/1±31/2 ماه بود. ميانگين سنی در دو گروه اختلاف معنی‌داری داشت (05/0>P). پنجاه و چهار (6/46%) شيرخوار پسر بودند و اين نسبت در دو گروه يکسان بود (05/0<P). شاخص‌های رشد شيرخواران دو گروه مورد و شاهد در بدو تولد اختلاف معنی‌داری نداشت (05/0<P). آناليز واريانس مشاهده‌های تکرار شده نشان داد که شاخص‌های رشد (وزن، قد و دور سر)�طی زمان افزايش داشته‌اند (05/0>P).�اما تفاوتی بين دو گروه در هر سه شاخص وجود نداشت�(05/0<P). هم‌چنين اثر متقابل بين زمان و گروه معنی‌دار نبود (05/0<P). بنابراين ميزان افزايش در شاخص‌های رشد به گروه مورد مطالعه وابسته نبود.�به عبارت ديگر تغيير در همه‌ی شاخص‌ها طی مطالعه در دو گروه يکسان بود. نتيجه‌گيری: در ارزيابی شاخص‌های رشد کودکان طی 6 ماه مشخص شد که روزه‌داری مادران شيرده تأثير معنی‌داری بر شاخص‌های رشد شيرخوارانی که به طور انحصاری با شير مادر تغذيه می‌شوند، ندارد. AbstractIntroduction: The many advantages of exclusively breast feeding infants are documented breast-feeding enhances the growth and development of breast fed infants. The impact of Ramadan fasting by breast-feeding mothers on the growth parameters of exclusively breast-fed infants is still not clear. The aim of this study was to evaluate the impact of maternal fasting during Ramadan on the growth parameters of their exclusively breast-fed infants. Material and methods: This cohort study was performed throughout Ramadan and for five months after, on healthy, exclusive breast-fed infants (n=116), aged between 15 days to 6 months, assigned into two groups, based on their mothers fasting: Control group (n=80) and fasting group (infants with fasting mothers: n=36). All infants underwent periodic physical examinations twice in Ramadan, 3 times in the second month and then twice monthly in next 4 months. The infant’s growth status was evaluated by calculating each growth parameters (weight, height, head circumference) as a percentage of the median value for age, based on appropriate growth charts. Results: The mean age of infants in the case group was 3.43 ± 1.38 and in the control group was 2.31±1.45 months, age being significantly different between the two groups (P<0.05). Fifty-four (46.6%) were boys and this proportion was the same in both groups (P>0.05). According to the repeated measures ANOVA, all growth parameters increased during the study period (P< 0.05) but the rate of increaseing was the same for both groups (P>0.05). Conclusion: Ramadan fasting by breast-feeding mothers did not adversely affect on the growth parameters of exclusively breast-fed infants. تغذيه‌ی انحصاری با شير مادر، روزه‌داری، شيرخوار، شاخص‌های رشد، ماه رمضان Ramadan fasting, Exclusive breast-feeding, Infant, Growth parameters 155 161 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-44&slc_lang=fa&sid=fa A. Khodel ابوالفضل خوشدل Nikakhosh@Gmail.com 400031947532846003422 Yes Pediatric Department, Hajar Hospital, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, I.R.Iran شهرکرد، خيابان پرستار، بيمارستان هاجر (س)، دفتر گروه اطفال S. Kheiri سليمان خيری 400031947532846003423 No Pediatric Department, Hajar Hospital, Shahrekord University of Medical Sciences, Shahrekord, I.R.Iran J. Nasiri جعفر نصيری 400031947532846003424 No E. Taheri الهام طاهری 400031947532846003425 No M. Najafi مصطفی نجفی 400031947532846003426 No A. Salehifard علی ضامن صالحی فرد 400031947532846003427 No A. Jafari اميرقلی جعفری 400031947532846003428 No

fa مقايسه‌ی شاخص گليسمی و برخی مواد مغذی دو نوع برنج وارداتی و يک نوع برنج داخلی Comparing the Glycemic Index and Some Nutrient Contents of Two Types of Imported Rice with a Domestic Rice عمومى General پژوهشی Original مقدمه: برنج�طيف وسيعی از شاخص گليسمی را در سراسر جهان داراست. اين مطالعه برای مقايسه‌ی شاخص گليسمی و انسولين و بار گليسمی 3 نوع برنج انجام شد. مواد و روش‌ها: 30 مرد و زن 40-20 ساله‌ی با فعاليت بدنی يکسان داوطلبانه در مطالعه شرکت نمودند. ابتدا 50 گرم گلوکز همراه با 300 ميلی‌ليتر آب به آنها داده شد سپس افراد به 3 گروه 10 تايی تقسيم ‌شدند و 3 بار به فاصله‌ی يک هفته مراجعه کردند. در هر مراجعه هر دسته از افراد يک نمونه برنج به نام‌های کاظمی، باسماتی و سورناپرل به ميزانی که حاوی 50 گرم کربوهيدرات بود، همراه با 300 ميلی‌ليتر آب دريافت کردند به شکلی که در پايان بررسی هر سه نوع برنج و گلوکز را افراد هر سه گروه مصرف کردند. در هر بار مصرف، قند خون ناشتا و پس از آن 4 نمونه خون در فواصل 15، 30، 60 و 120 دقيقه پس از خوردن گلوکز يا برنج، گرفته ‌شد. شاخص گليسمی، شاخص انسولين، اختلاف قند خون حداکثر با قند خون ناشتا و زمان رسيدن قند خون به حداکثر برای هر سه نوع برنج�محاسبه و با هم مقايسه شد. يافته‌ها: شاخص گليسمی برنج سورناپرل (1/5±2/52) نسبت به برنج کاظمی (13±6/67) و باسماتی (1/6±2/61) کم‌تر بود (01/0>p). هم‌چنين حداکثر تغييرات قند خون در مورد برنج سورناپرل (12±8/21) از برنج کاظمی (6±4/27) و باسماتی (9/5±7/31) بر حسب ميلی‌گرم در دسی‌ليتر کمتر به دست آمد (01/0>p). بار گليسمی برنج سورناپرل (2/2±4/22) از برنج کاظمی (9/5±7/30) و باسماتی (6/2±1/26) کمتر گزارش شد (01/0>p). نتيجه‌گيری: در افراد سالم، برنج سورناپرل در مقايسه با برنج وارداتی باسماتی و برنج داخلی کاظمی دارای شاخص گليسمی و بار گليسمی کمتر است اما تأثير آن در تغييرات قند خون بيماران ديابتی نياز به بررسی بيشتر دارد. AbstractIntroduction: Carbohydrate contents of different foods may have different effects on postprandial blood glucose. This study was done to measure and compare glycemic indices and some nutrients in three types of rices. Material and methods: This study was conducted to compare the glycemic effects of 50g carbohydrate in the Basmati, Kazemi and Sorna Perl types of rice in normal subjects. Thirty healthy subjects (13 male and 17 female), aged between 20-40 years, were selected, and were evaluated 4 times at 1 week intervals. On the first day, all subjects consumed 50 gram glucose they were then divided into 3 groups. Each group consumed one of the 3 rice types, with 50g carbohydrate content each week. Blood samples were collected before and at 15,30,60 and 120 minutes, after taking glucose and rice. At the end of the experiment, all subjects received all three kinds of rice and the GI was calculated for each rice as the ratio of the incremental area under the 3- hour glycemic response curve to rice, to the incremental area under the 3- hour glycemic response curve to sugar. Results: The glycemic indices of Sorna Pearl, Kasemin and Basmati were 52/2±5/1, 67/6±13 and 61/2±6/1 respectively, the GI of Sorna perl being lower than the others (p<0/05). Maximum changes of blood sugar for Sorna Perl, Kasemi and Basmati were 21/8±12, 27/4±6 and 31/7±5/9 mg/dl respectively. Conclusion: The results of this study indicate that in healthy of the 3 types of rice cnsumed subjects Sorna Perl had the lowest GI and GL. شاخص گليسمی، بار گليسمی، مواد مغذی، برنج، افراد ديابتی، قند خون ناشتا Glycemic index, Glycemic load, Nutrient, Keywords, Rice, Diabetic person, Fasting blood sugar 163 168 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-45&slc_lang=fa&sid=fa M. Zarrati ميترا زراتی 400031947532846003429 No M. Pirali مرتضی پيرعلی 400031947532846003430 No P. Mirmiran پروين ميرميران mirmiran@endocrine.ac.ir 400031947532846003431 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 N. Nori نازنين نوری 400031947532846003432 No K. Nakhoda کبری ناخدا 400031947532846003433 No H Naja حسين نجفی 400031947532846003434 No H Hossein سيدهدايت حسينی 400031947532846003435 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846003436 No

fa سطح سرمی منيزيم و ارتباط آن با ترکيب بدن در زنان چاق و غيرچاق در سنين باروری Serum Magnesium Concentration and its Relationship with Body Composition in Obese and Non Obese Reproductive Age Women عمومى General پژوهشی Original مقدمه: چاقی يکی از مهم‌ترين مشکلات بهداشت عمومی در جوامع کنونی است. افراد چاق در معرض خطر کمبود بسياری از ريزمغذی‌ها قرار دارند. يکی از اين ريزمغذی‌ها منيزيم است که کوفاکتور بيش از 300 واکنش مهم و حياتی در بدن است. در اين مطالعه سطح سرمی منيزيم و ارتباط آن با ترکيب بدن زنان چاق و غيرچاق بررسی شده است. مواد و روش‌ها: 82 زن سالم که 42 نفر از آن‌ها مبتلا به چاقی و�40 نفر دارای وزن طبيعی بودند وارد مطالعه شدند. در تمام افراد اندازه‌گيری‌های تن‌سنجی و ترکيب بدن با دستگاه HUMAN – IMPLUS و اندازه‌گيری‌های بيوشيميايی شامل منيزيم، کلسيم و فسفر سرم با روش�رنگ‌سنجی و آلکالين‌فسفاتاز با روش آنزيمی انجام شد. يافته‌ها: ميانگين سطح سرمی منيزيم در زنان چاق کمتر از زنان با وزن طبيعی بود (05/0 (P< در کل افراد مورد مطالعه همبستگی منفی بين سطح سرمی منيزيم با نمايه‌ی توده‌ی بدن، دور کمر و درصد چربی کل بدن و همبستگی مثبت بين سطح سرمی منيزيم با درصد توده‌ی بدون چربی يافت شد (05/0 (P<ولی اين همبستگی در بررسی دو گروه چاق و غيرچاق به طور جداگانه، معنی‌دار نبود. شيوع کمبود منيزيم نيز در دو گروه تفاوت آماری معنی‌داری نداشت. نتيجه‌گيری:�زنان چاق در سنين باروری دارای سطح سرمی پايين منيزيم هستند. بنابراين توصيه می‌شود افراد چاق از غذاهای غنی از منيزيم استفاده نمايند. AbstractIntroduction: Obesity is a main public health problem worldwide and obese individuals are at high risk for developing micronutrient deficiencies. One of these micronutrients is magnesium, which is a cofactor for more than 300 enzymes in the body. The aim of this study was to investigate serum magnesium concentration and its relationship with body composition in obese and non obese women. Material and methods: Eighty-two reproductive age women (42 obese women and 40 non obese women) participated in this study. Body composition was analyzed by HUMAN – IMPLUS. Serum calcium, magnesium and phosphorous levels were measured colorimetricaly and serum alkaline phosphatase was measured by enzymatic method. Results: Basal concentration of serum magnesium in obese women was significantly lower than in non obese women(P<0.05). There was a significant negative relationship between serum magnesium and BMI, kilograms of body fat, body fat percent and waist circumference and a significant positive relationship between serum magnesium and percent of fat free mass however, this was not shown for obese and non obese women separately. Prevalence of magnesium deficiency was not significantly different between two groups. Conclusion: Obese women have lower serum magnesium than non obese women. Hence these individuals need to improve their dietary magnesium intake. منيزيم، چاقی، توده‌ی چربی بدن، تغذيه Magnesium , Obesity, Fat mass, Nutrition 169 175 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-46&slc_lang=fa&sid=fa M Abbasalizad Farhanghi مهديه عباسعليزاده فرهنگی 400031947532846003437 No Nutritional Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran S. Mahbob سلطانعلی محبوب 400031947532846003438 No SJ Ghaem Magami سيدجمال قائم مقامی 400031947532846003439 No A. Safayian عبدالرسول صفائيان 400031947532846003440 No M. Vahed Jabbari مرتضی واحدجباری 400031947532846003441 No A. Ostadrahimi عليرضا استادرحيمی ostadrahimi@tbzmed.ac.ir 400031947532846003442 Yes Nutritional Research Center, Tabriz University of Medical Sciences, Tabriz, I.R.Iran مرکز تحققيقات علوم تغذيه، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی تبريز