مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1386 9 1 gregorian 2007 12 1 9 3 online 1 fulltext

fa اثر کاهش دماى محلول همودياليز در تثبيت متغيرهاى هموديناميک در بيماران ديابتى تحت همودياليز غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: افت فشارخون شايع‌ترين عارضه‌ى حاد همودياليز است. کاهش دماى محلول همودياليز به عنوان يک راهکار براى جلوگيرى از کاهش فشار خون حين همودياليز پيشنهاد شده و مورد استفاده قرار گرفته است. پژوهش‌ها نشان مي‌دهد که کاهش دماى محلول همودياليز در همه‌ى بيماران مؤثر نيست. بنا بر اين منطقى به نظر مي‌رسد که بيماراني‌که بيشترين بهره را از کاهش دماى محلول همودياليز مي‌برند، شناسايى شوند. هدف از اين مطالعه بررسى اثر کاهش دماى محلول همودياليز بر متغيرهاى هموديناميک در بيماران ديابتى بود. هم‌چنين سطح اکسيدنيتريک سرم در اين افراد اندازه‌گيرى شد تا در صورت وجود ارتباط با کاهش دماى محلول همودياليز اين رابطه مشخص شود. مواد و روش‌ها: 20 بيمار ديابتى با متوسط سن 5/7±3/63 سال وارد مطالعه شدند. هر بيمار دوبار تحت دياليز قرار گرفت که يک‌بار آن دياليز در دماى پايين (ºC 35) و يک‌بار دياليز استاندارد (ºC 37) بود. به جز کاهش دما به C º 35 ساير شرايط در طول مطالعه يکسان بود. متغيرهاى هموديناميک شامل فشارخون سيستولى و دياستولى، و ضربان قلب هر ساعت اندازه‌گيرى شد. تعداد موارد افت فشار خون نيز تعيين شد. درجه‌ى حرارت دهانى قبل و بعد از دياليز اندازه‌گيرى شد. اوره‌ى سرم و سطح سرمى متابوليت‌هاى اکسيد نيتريک (NOx) قبل و بعد از دياليز اندازه‌گيرى شد. يافته‌ها: فشار خون سيستولى، دياستولى و فشار متوسط شريانى طى دياليز با محلول گرم نسبت به دياليز با محلول سرد کاهش معني‌دارى پيدا کرد (05/0P<). حداکثر افت فشار خون سيستولى، دياستولى و فشار متوسط شريانى که در ساعت سوم دياليز مشاهده شد براى دياليز گرم 18، 17 و 14 درصد و براى دياليز سرد 6، 1و4 درصد بود. تغييرات ضربان قلب اختلاف معني‌دارى را بين دو گروه نشان نداد. سطوح سرمى متابوليت‌هاى اکسيدنيتريک بعد از دياليز در هر دو شرايط دياليز گرم و سرد نسبت به قبل از دياليز کاهش معني‌دارى نشان داد (5±59 در برابر 4±37 ميکرومول در ليتر براى شرايط گرم و 7±63 در برابر 5±41 ميکرومول در ليتر براى شرايط سرد، 05/0>p). نتيجه‌گيري: دياليز با محلول سرد (ºC 35) سبب کاهش تعداد موارد هيپوتانسيون و پايدار کردن متغيرهاى هموديناميک در اين بيماران مي‌شود. به نظر مي‌رسد هيپوتانسيون حين همودياليز در بيماران ديابتى ناشى از مکانيسم ديگرى به جز افزايش سطح سرمى اکسيد نيتريک باشد. Introduction: Hypotension is the most common acute complication of hemodialysis. To ameliorate symptomatic hypotiension during dialysis, cool temperature dialysate has been recommended. Since reports show that not all patients benefit from cool dialysis, it seems necessary to determine which patients benefit more from cool dialysis. The aim of this study is to investigate the effect of cool dialysis on hemodynamic parameters in diabetic patients serum nitric oxide levels also were determined to find any possible association. Materials and Methods: Twenty diabetic patients (mean age 63.3±7.5) were included in the study. Each patient was dialyzed twice, once using cool and once using warm dialysate solution. Apart from a change in temperature to 35ºC, all other conditions remained the same during the study. Hemodynamic parameters including SBP, DBP, and HR were measured hourly, the number of hypotension episodes was also determined. Oral temperature was measured before and after dialysis. Serum urea and nitric oxide metabolites (NOx) were determined before and after hemodialysis. Results: SBP, DBP, and MAP decreased significantly during warm, as compared to cool, dialysis. Maximum decreases in SBP, DBP, and MAP were seen in the third hour of dialysis and these were 18, 17, and 14 percent for warm and 6, 1, and 4 percent for cool dialysis respectively. HR showed no significant difference between the two groups. Compared to before dialysis, NOx levels decreased significantly in cool and warm conditions after dialysis (59±5 vs. 37±4, and 63±7 vs. 41±5, respectively, P<0.01). Conclusion: Cool dialysis could decrease episodes of hypotension and stabilize hemodynamic parameters in diabetic patients. Mechanisms other than increased serum nitric oxide levels are involved in hemodialysis hypotension in diabetic patients. همودياليز، دياليز خنک، اکسيد نيتريک، ديابت Hemodialysis, Cool dialysis, Nitric oxide, Diabetes 216 266 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-29&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Ghasemi اصغر قاسمی Ghasemi@ endocrine.ac.ir 400031947532846003016 Yes Prevention of Metabolic Disorders Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395 M. Shafiee مرتضی شفيعی 400031947532846003017 No K. Rowghani کريم روغنی 400031947532846003018 No S. Najafi Mehri سهيل نجفی مهری 400031947532846003019 No M. Padyab مژگان پادياب 400031947532846003020 No

fa اثر اسيدهای چرب امگا 3 خالص شده بر وضعيت ليپوپروتئين‌ها و کنترل گليسمی در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: مصرف اسيدهای چرب امگا 3 باعث کاهش عوامل خطرزای بيماری‌های قلبی ـ عروقی می‌شود. ديابت نوع 2 در ايجاد وضعيت نامطلوب خطرزای بيماری‌های قلبی ـ عروقی در زنان بعد از يائسگی نقش مهمی دارد. هدف از اين مطالعه بررسی اثر اسيدهای چرب امگا 3 خالص شده بر مقاومت به انسولين، گلوکز و ليپو پروتئين‌های سرم زنان يائسه مبتلا به ديابت نوع 2 بود. مواد و روش‌ها: 32 زن يائسه (4/11± 7/53= سن) مبتلا به ديابت نوع 2 و دارای اضافه وزن (6/0±7/28 =BMI) در يک مطالعه‌ی کارآزمايی بالينی تصادفی دوسوکور، روزانه 2 گرم اسيد چرب امگا 3 خالص شده يا دارونما به مدت 10 هفته مصرف کردند. در شروع مطالعه و پايان هفته‌ی دهم 10 سی‌سی خون وريدی از افراد گرفته شد. تری‌گليسريد، کلسترول تام، HDL-C، LDL-C و گلوکز سرم به روش آنزيمی، انسولين سرم با روش راديو ايمينوآسی، هموگلوبين گليکوزيله به روش رنگ‌سنجی و مقاومت به انسولين از طريق فرمول HOMA-IR اندازه‌گيری و محاسبه شدند. يافته‌ها: کاهش معنی‌داری در ميزان تری‌گلسيريد سرم و TG/HDL-C، در گروه مصرف کننده‌ی امگا 3 در مقايسه با گروه شاهد در پايان مطالعه وجود داشت. تفاوت معنی‌داری در ميزان کلسترول‌تام، HDL-C،LDL-C، گلوکز سرم، هموگلوبين گليکوزيله و مقاومت به انسولين در پايان مطالعه بين دو گروه وجود نداشت. افزايش معنی‌داری در ميزان انسولين سرم در گروه مصرف کننده‌ی امگا 3 در پايان مطالعه در مقايسه با شروع مطالعه و کاهش معنی‌داری در ميزان کلسترول‌تام در پايان مطالعه در مقايسه با شروع مطالعه وجود داشت. نتيجه‌گيری: مصرف 2 گرم اسيد چرب امگا 3 خالص شده به مدت ده هفته در زنان يائسه‌ی مبتلا به ديابت نوع 2 اگرچه باعث کاهش تری‌گلسيريد و کلسترول تام سرم می‌شود، اثر سودمندی بر ساير ليپوپروتئين‌ها و کنترل گليسمی ندارد. توصيه به مصرف اسيدهای چرب امگا 3 در زنان يائسه‌ی ديابتی نياز به بررسی بيشتری دارد. Introduction: Omega 3 fatty acid (03FA) consumption has been shown to reduce risk factors for cardiovascular disease. TYPE 2 diabetes confers an adverse cardiovascular risk profile particularly in women after menopause. The aim of this study was to determine whether a dietary supplement with omega 3 fatty acids affected insulin resistance, glycemic control and cardiovascular risk markers in postmenopausal women with type 2 diabetes. A total of 32 postmenopausal overweight women with diet-controlled type 2 diabetes completed a randomized double blind parallel trial of purified omega 3 fatty acid supplementation (2g/day) versus placebo for 10 weeks. Evaluated were serum triglycerides (TG), HDL-c, total cholesterol (TC) and glucose using the enzymatic method, Insulin by radioimmunoassay and insulin resistance using the Homeostasis Model Assessment method (HOMA-IR) were calculated. Relative to those in the placebo group, TG decreased significantly (P=0.03) in the 03FA group. 03FA supplementation had no significant effect on serum LDL-c, HDL-c , glucose and insulin resistance but there was a significant increase in serum insulin and TC in the 03FA group at the end of study compared to the beginning (P=0.04, P=0.04 respectively). Intake of 2g 03FA had favorable effects on serum TG and TG/HDL-C, no effect of LDL-C, HDL-C, glucose and insulin resistance but did have an adverse effect on serum insulin and TC. Recommendation of 03FA intake in diabetic postmenopausal women needs further investigation. اسيدهای چرب امگا 3، زنان يائسه، ديابت نوع 2، ليپوپروتئين، گلوکز Omega –3 fatty acids, Postmenopausal Women ,Type2 Diabetes , Lipoprotein , Glucose 229 234 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-25&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Shidfar فرشيد شيدفر farzadshidfar @yahoo.com 400031947532846002998 Yes School of Health , Iran university of Medical Sciences تهران، ميدان آرژانتين، خيابان الوند، پلاک 52، دانشکده‌ی بهداشت SH. Yarahmadi شهين ياراحمدی 400031947532846002999 No M. Jalali محمود جلالی 400031947532846003000 No MH Eftekhari محمدحسن افتخاری 400031947532846003001 No SH. Hosseyni شريعه حسينی 400031947532846003002 No L. Ahari ليلا احری 400031947532846003003 No

fa کيفيت کنترل و درمان فشارخون بالا در بيماران ديابتی نوع 2 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: فشارخون بالا (هيپرتانسيون) از عوامل خطرزاى مهم عوارض ماکروواسکولار و ميکروواسکولار در بيماران ديابتى نوع 2 است. مطالعه‌هاى اخير نشان داده‌اند که کنترل مؤثر فشارخون سبب کاهش اين عوارض مي‌شود. هدف از اين مطالعه بررسى کيفيت کنترل فشارخون در بيماران ديابتى نوع 2 و مبتلا به فشارخون بالا بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 602 بيمار شناخته شده‌ى ديابتى نوع 2 که به طور مرتب حداقل چهار بار در سال براى کنترل به مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم اصفهان مراجعه کرده بودند از نظر وضعيت کنترل فشار خون براى مدت پنج سال پياپى از زمان مراجعه اوليه بررسى شدند. اندازه‌گيرى فشار خون بر اساس پروتکل استاندارد انجام شد. افراد با فشارخون سيستولى بيش از 130 يا دياستولى بيشتر از 80 ميلي‌متر جيوه، در حداقل دو نوبت مراجعه و نيز افرادى که سابقه‌ى هيپرتانسيون داشتند و تحت درمان دارويى بودند به عنوان افراد مبتلا به فشارخون بالا در نظر گرفته شدند. سطح فشارخون کنترل شده کمتر از 80/130 ميلي‌متر جيوه در نظر گرفته شد. يافته‌ها: از 602 بيمار مورد بررسى با ميانگين سنى 3/9±4/57 سال و مدت ابتلا به ديابت 7/4±4/9 سال که به طور منظم براى مراقبت و پيگيرى مراجعه کرده بودند، 338 نفر (2/56%) در هنگام پذيرش فشارخون بالا داشتند. از اين افراد تنها 9/13% فشارخون‌ کنترل شده و کمتر از 80/130 ميلي‌متر جيوه داشتند. در طول دوره‌ى پيگيرى تعداد افراد هيپرتانسيو به 452 (75%) افزايش يافت و درصد افراد کنترل شده به 5/24% رسيد. ميانگين سن، نمايه‌ى توده‌ى بدن، هموگلوبين گليکوزيله، آلبومين ادرار 24 ساعته و شيوع رتينوپاتى در بيمارانى که فشارخون آن‌ها به سطح کنترل رسيده بود، نسبت به آن‌ها که فشار خون‌شان کنترل نشده بود به طور معني‌دارى از نظر آمارى کمتر بود. نتيجه‌گيري: در اين مطالعه تعداد قابل ملاحظه‌اى از بيماران ديابتى دچار فشارخون بالا، به سطح کنترل شده نرسيدند. به کارگيرى روش‌هاى مداخله‌اى مؤثر براى بهبود کنترل فشارخون در بيماران ديابتى نوع 2 ضرورى به نظر مي‌رسد. Introduction: Hypertension is a major risk factor for cardiovascular and microvascular complications. Recent studies have demonstrated the effectiveness of blood pressure in treatment in reducing the complications of diabetes. The aim of this study is to assess the quality of blood pressure control in type 2 diabetic patient with hypertension. Materials and Methods: We studied data from 602 type 2 diabetic patients who had had at least four regular clinic visits every year for medical care in the outpatient clinics of the Isfahan Endocrinology and Metabolism Research Centre duting the period 1999–2004 years. Blood pressure was measured of a systolic and/or diastolic blood pressure of ≥ 130 and/or ≥ 80 mmHg by standardized protocols, and hypertension was defined as at least two consecutive measurements within 2 months and/or taking anti-hypertensive medication. Results: At initial registration the mean age of participants was 57.4±9.3 years, with a mean duration of diabetes of 9.4±4.7 years. Of the patients, 338 (56.2%) who more than four visits per year, had high blood pressure and 13.9 percent of these had a blood pressure ≥ 130/80 mmHg at initial registration. Among the 5 years of follow up, hypertensive patients increased to 452 (75%), of whom 24.5% had controlled blood pressure. The mean values of age, BMI, HbA1c, urine albumin and prevalence of retinopathy in controlled hypertensive patients were significantly lower in the uncontrolled. Conclusion: Our findings showed that many type 2 diabetic patients with hypertension have inadequately controlled blood pressure. Effective intervention efforts are needed to improve blood pressure control in these patients. ديابت نوع2، فشارخون بالا، کنترل فشارخون، عوامل خطرزا Type 2 diabetes, Hypertension, Blood pressure control, Risk Factor 235 241 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-26&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H. Safaei حسن صفائی emrc@mui.ac.ir 400031947532846002996 Yes Isfahan Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Sedigheh Tahereh Research Complex, Khorram Street, Isfahan, I.R.Iran اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی ـ درمانی صديقه‌ی طاهره، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم M. Amini مسعود امينی 400031947532846002997 No Isfahan Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Sedigheh Tahereh Research Complex, Khorram Street, Isfahan, I.R.Iran اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی ـ درمانی صديقه‌ی طاهره، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم

fa ارتباط قند خون ناشتا و و قند دو ساعته در پيش‌بينی حوادث قلبی ـ عروقی در افراد بالای 40 سال مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: نقش افزايش گلوکز خون به عنوان يکی از عوامل خطرزای بيماری‌های قلبی ـ عروقی شامل بيماری‌های کرونر قلبی و حوادث مغزی ـ عروقی در مطالعه‌های مختلف نشان داده شده است. سطح قند ناشتای پلاسما و دو ساعته در تعيين ميزان متوسط قند نقش دارند اما ميزان شرکت هر يک از آن‌ها در تعيين خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی مورد بحث است. با توجه به فراوانی بيماری‌های قلبی ـ عروقی در شهر تهران، اين مطالعه به منظور بررسی نقش سطوح مختلف قند ناشتا و قند دو ساعته‌ی پلاسما در پيش‌بينی حوادث قلبی ـ عروقی انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی کوهورت، افراد بالای 40 سال طرح قند و ليپيد تهران که در بررسی‌های اوليه فاقد بيماری کرونر قلبی يا حوادث مغزی ـ عروقی يا ديابت تحت درمان بودند، برای ارزيابی اثر افزايش سطح گلوکز در پيش‌بينی حوادث قلبی ـ عروقی، مورد بررسی قرار گرفتند. هيپرگليسمی به صورت صدک 25، صدک 75 و صدک بين چارکی (IQR) براساس گلوکز ناشتا و گلوکز 2 ساعته، تعريف شد. هم‌چنين مجموعه‌ای از عوامل خطرزای قلبی ـ عروقی فرامينگهام (FRS)، برای کليه افراد محاسبه شد. سپس همه‌ی حوادث قلبی ـ عروقی رخ داده برای اين افراد در يک پيگيری حدود 6/0±1/6 ساله ثبت و در انتها قدرت پيش‌‌بينی‌کننده‌ی قند خون ناشتا و قند خون دو ساعته در حوادث قلبی ـ عروقی توسط هر يک از تعاريف برآورد شد. يافته‌ها: ميانگين سن نمونه‌ها 1/10±9/53 سال بود. 346 نفر (3/9%) در شروع مطالعه دارای ديابت تشخيص داده نشده (موارد جديد) بودند که از اين تعداد در 172 نفر (6/4%کل) تشخيص ديابت براساس فقط هيپرگليسمی post challenge بود. تعداد حوادث قلبی ـ عروقی در طول مدت مطالعه 148 مورد بود. خطر نسبی تعديل شده با جنس و FRS برای بيماری‌های قلبی ـ عروقی به ازای mg/dL 14 افزايش در گلوکز ناشتا (22/1-08/1:CI 95%؛ 15/1=HR) و به ازای mg/dL 49 افزايش در گلوکز دو ساعته (33/1-14/1: CI95%؛ 23/1=HR) بود. در مدلی که شامل گلوکز ناشتا و قند دو ساعته بود، خطر نسبی قند خون دو ساعته به صورت معنی‌دار باقی ماند (38/1-05/1: CI 95%؛20/1=HR) و در خصوص قند ناشتا غيرمعنی‌دار شد (13/1-93/0: CI95%؛03/1=HR). نتيجه‌گيری: در اين مطالعه هيپرگليسمی post challenge عامل خطرزای مستقل در بروز حوادث قلبی ـ عروقی بود. Introduction: Hyperglycemia is a known a risk factor for cardiovascular disease (CVD), including coronary heart disease (CHD) and stroke. This risk is continuous and graded across the distributions of fasting plasma glucose (FPG), and levels of plasma glucose after an oral glucose challenge. Both fasting and 2-h postchallenge glucose (2hpg) levels contribute to average glycemia, but the relative contributions of fasting and postchallenge hyperglycemia to CVD risk remain uncertain. Considering the high prevalence of cardiovascular disease (CVD) in Tehran, this study was designed to evaluate the effects of difference levels of fasting and postchallenge hyperglycemia in prediction of cardiovascular disease. Materials and Methods: In this cohort study, all participants of the Tehran Lipid And Glucose Study (TLGS) (3694 subjects), aged over 40years, free from clinical CVD (coronary heart disease, stroke) or medication-treated diabetes were assessed for prediction of incident CVD events. We used the interquartile range (IQR) as a unit of exposure for continuously distributed glycemic measures in predicting CVD risk. Also, the Framingham Risk Score (FRS) was determined in this population at baseline. We recorded the cardiovascular events in 6.1±0.6 years of follow up for all subjects. Finally, we assessed ability of fasting and postchallenge hyperglycemia in prediction of cardiovascular disease. Results: Mean age of the study population was 53.9 years undiagnosed diabetes in this population was present in 346 (9.3%) of the 346 subjects 172 (49.7%) had 2hPG ≥ 200mg/dL without FHG. There were 148 CVD events. In separate sex- and CVD risk–adjusted models, ) hazard ratio (HR) for CVD with fasting plasma glucose (per [14 mg/dL] increase) was 1.15 (95% CI: 1.08–1.22) and HR for CVD per 49 mg/dL increase in 2hPG was 1.23 (95% CI: 1.14–1.33). When modeled together, the HR for FHG decreased to 1.03 (95% CI: 0.93–1.13) and for 2hPG remained significant (95% CI: 1.20, 1.05–1.38). Conclusion: In this study, postchallenge hyperglycemia was an independent risk factor for CVD. قند خون ناشتا، قند دو ساعته، حوادث قلبی ـ عروقی Fasting hyperglycemia (FHG), 2-h postchallenge glycemia (2hPG), Cardiovascular events 243 250 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-27&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Mohammad Beigi منوچهر محمدبيگی mm.beigi@yahoo.com 400031947532846003004 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر منوچهر محمدبيگی F. Hadaegh فرزاد حدائق 400031947532846003005 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846003006 No

fa شيوع ديابت بارداری و عوامل خطرساز آن در زنان باردار شهر اصفهان غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در کشور ما تاکنون مطالعه‌های محدودی در مورد شيوع ديابت بارداری (GDM) انجام شده است. مطالعه‌ی حاضر ضمن بررسی شيوع GDM در شهر اصفهان و عوامل خطرساز آن، به مقايسه‌ی نتايج روش غربالگری انتخابی و عمومی پرداخته است. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی مقطعی از تير 1381 تا اسفند 1383، غربالگری عمومی برای تشخيص GDM (براساس معيارهای کوستان و کارپنتر) بر روی زنان باردار ارجاع شده به مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم اصفهان در هفته‌ی 28ـ24 بارداری انجام شد. در 1112 خانم باردار بدون سابقه‌ی ديابت آزمون تحمل گلوکز با 50 گرم گلوکز (GCT) انجام شد. قند خون mg/dL ≤130 به عنوان يافته‌ی مثبت آزمون در نظر گرفته شد و خانم‌های باردار با آزمون غربالگری مثبت، تحت آزمايش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) قرار گرفتند. هم‌چنين در تعدادی از موارد با GCT منفی، آزمون OGTT به طور تصادفی انجام شد. يافته‌ها: در 245 نفر با GCT مثبت و 130 نفر باGCT منفی، آزمون OGTT سه ساعته انجام شد. 67 نفر در گروه اول و 6 نفر در گروه دوم دچار GDM بودند که نشان‌گر شيوع کلی GDM به ميزان 76/6% می‌باشد. از کل مادران، 2/23% جز گروه کم خطر برای GDM بودند که از ميان آن‌ها تنها 2 نفر مبتلا به GDM بودند (7/2 درصد از مادران GDM). از بين عوامل خطرساز فقط سن، نمايه‌ی توده‌ی بدن مادر قبل از بارداری و تعداد بارداری قبلی با بروز GDM رابطه‌ی معنی‌دار داشت. نتيجه‌گيری: شيوع ديابت بارداری در اصفهان درحد متوسط می‌باشد. به نظر می‌رسد غربالگری انتخابی براساس عوامل خطرساز در اين جامعه روش ارجحی ‌باشد. Introduction: There are limited studies concerning the prevalence of gestational diabetes (GDM) in Iran. This study was performed to investigate the prevalence and risk factors for GDM in Isfahan, and to compare the results of selective and universal GDM screening methods. Materials and Methods: In a cross – sectional study conducted between June 2003 and March 2005, GDM universal screening (based on the Carpenter and Coustan criteria) was done for pregnant women between 24 and 28 weeks of gestation, referred to the Isfahan Endocrine and Metabolism Research Center 1112 pregnant women with no history of diabetes underwent 50 gr glucose challenge test (GCT). Cases with blood sugar ≥ 130 mg/dL were considered positive and underwent a 3-hour, 100 gr glucose tolerance test (OGTT) this was also done randomly in some of negative GCT cases. Results: OGTT was performed in 245 GCT – positive cases and 130 women with negative G.C.T, GDM was diagnosed in 67 and 6 women respectively, showing a total prevalence of 6.76% for GDM. Of all pregnant women, 23.2% were classified as a low-risk group, including only 2 diagnosed cases of GDM (2.7% of all GDM cases). Among risk factors, only age, pre–pregnancy BMI and gravidity were significantly correlated with GDM. Conclusion: There is a moderate prevalence of GDM in Isfahan a selective GDM screening method seems to be more appropriate for this community. ديابت بارداری، شيوع، غربالگری، عوامل خطرساز Gestational Diabetes, Prevalence, Screening, Risk Factors 251 259 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-28&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Tabatabaei اعظم اسادات طباطبايی emrc@mui.ac.ir 400031947532846003007 Yes Endocrine &amp; Metabolism Research CenterIsfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی درمانی صديقه طاهره، مرکزتحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم Z Fallah زهرا فلاح 400031947532846003008 No S Haghighi ساسان حقيقی 400031947532846003009 No M Farmani محبوبه فرمانی 400031947532846003010 No N Horri نگار حری 400031947532846003011 No Z Eslamian زهرا اسلاميان 400031947532846003012 No T Emami تاج الملوک امامی 400031947532846003013 No AA Hassan Zadeh علی اکبر حسن زاده 400031947532846003014 No M Amini مسعود امينی 400031947532846003015 No

fa ارتباط ميوه و سبزی دريافتی با سندرم متابوليک در بزرگسالان: مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در راهنماهای رژيمی افزايش مصرف سبزی و ميوه به منظور پيشگيری از بيماری‌های مزمن توصيه می‌شود. هدف از مطالعه‌ی حاضر، ارتباط بين مصرف ميوه‌ها و سبزی‌ها و عوامل خطرزای سندرم متابوليک در بزرگسالان تهرانی می‌باشد. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی مقطعی، چارک‌های مصرف سبزی‌ها و ميوه‌ها طبق پرسشنامه‌ی تکرر مصرف مواد غذايی در 606 فرد بزرگسال 74-18 ساله‌ی شرکت‌کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران مشخص شدند. اندازه‌گيری فشار خون طبق روش‌های استاندارد و نمونه‌گيری خون از افراد به صورت ناشتا به منظور اندازه‌گيری‌های بيوشيميايی انجام شد. هيپرتری‌گليسريدمی، هيپرکلسترولمی، افزايش LDL-C و کاهش HDL-C، و سندرم متابوليک بر اساس معيارهای ATP III مشخص شدند. يافته‌ها: ميانگين دريافت سبزی‌های نشاسته‌ای، ساير سبزی‌ها و ميوه‌ها به ترتيب 49±8/50، 179±304 و 147±211 گرم در روز بود. شيوع سندرم متابوليک در افرادی که در چارک‌های پايين‌تر مصرف ميوه‌ها قرار داشتند، بالاتر بود (2/17% در چارک اول در مقابل 4/15% در چارک چهارم، 05/0P<). افراد با دريافت بالاتر سبزی‌ها (چارک‌های بالاتر) دريافت بيشتری از چربی‌ها (8±7/31 در چارک چهارم در مقابل 9±5/28 گرم در روز در چارک اول، 05/0P<) و کلسترول (13±208 در چارک چهارم در مقابل 12±153 گرم در روز در چارک اول، 05/0P<) داشتند و بين دريافت سبزی‌ها و چربی‌ها همبستگی وجود داشت (001/0P< و 26/0=r). تفاوت معنی‌داری در دريافت سبزی‌ها و ميوه‌ها در سه گروه افرادی که دارای عوامل خطرزای سندرم متابوليک بودند (0، 2-1 و3 ≤ عامل خطرزا) پس از تعديل اثر چربی‌ها و اسيدهای چرب اشباع دريافتی ديده شد (سبزی‌ها وميوه‌ها به ترتيب14±310 و 17±194 در گروه با 3 ≤ عامل خطرزای در مقابل 18±364 و 15±248 گرم در روز در گروه بدون عامل خطرزا، 05/0>(P. نتيجه‌گيری: با توجه به اينکه در اين مطالعه ارتباط معکوس بين دريافت ميوه‌ها، سبزی‌ها و سندرم متابوليک ديده شد، يافته‌های مطالعه‌ی حاضر تأييدی بر توصيه‌های تغذيه‌ای مبنی بر افزايش دريافت سبزی‌ها و ميوه‌ها برای پيشگيری از بيماری‌های مزمن می‌باشد. Introduction: While consumption of vegetable and fruit are increasingly being recommended to prevent chronic diseases in dietary guidelines, epidemiologic data on the association between vegetable and fruit intakes and the metabolic syndrome is limited. The aim of this study was to investigate the hypothesis that higher fruit and vegetable intakes reduce metabolic risk factors in Tehranian adults. Materials and Methods: In a cross-sectional study, quartiles of vegetables and fruit consumption were determined using the food frequency questionnaire, for 606 subjects, aged 18-74 years. Blood pressure was assessed according to standard methods and fasting blood samples were taken for biochemical measurements. Hypertriglyceridemia, hypercholestrolemia, high LDL, low HDL and metabolic syndrome were defined according to ATP III guidelines. Results: Mean ±SD consumption of starchy vegetables, vegetables and fruit intake was 50.8±49, 304±179 and 211±147 g/day, respectively. The prevalence of metabolic syndrome was higher among subjects in lower quartiles of fruits (17.2% in first vs 15.4% in fourth quartile, P<0.05). Those in the higher quartile of vegetable intake had higher intakes of fat (31.7±8 in fourth vs 28.5±9 g/day in first quartile), cholesterol (208±13 in fourth vs 153±12 g/day in first quartile),(P<0.05). Significant differences were seen in mean vegetable and fruit intakes across the 3 risk factor groups (0,1-2 and ≥ 3 risk factors) after adjustments for fat and saturated fat intakes (310±14, 194±17 in individuals with ≥ 3 risk factors vs 364±18, 248±15 g/day in individuals with no risk factors respectively, P<0.05). There was a significant difference in mean fruit intake across the 3 risk factor groups before and after adjustments for fat and saturated fat intakes (P<0.05). Conclusion: Fruit and vegetable intake is inversely associated with the risk of having metabolic syndrome سبزی‌ها، ميوه‌ها، سندرم متابوليک، بزرگسالان، تهران Vegetables, Fruits, Metabolic syndrome, Adults, Tehran 267 277 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-30&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa f. Hosseini فيروزه حسينی اصفهانی 400031947532846003021 No Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی P. Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846003022 No F. Azizi فريدون عزيزی azizi@ endocrine.ac.ir 400031947532846003023 Yes

fa رابطه‌ی اندازه‌ی دور کمر و فشارخون غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: چاقی يکی از عوامل خطرزای ايجاد فشارخون است. اندازه‌ی دور کمر (WC) انعکاسی از چاقی تنه‌ای و هم‌چنين توزيع چربی در ناحيه‌ی شکم است. بنا بر اين می‌توان ارتباطی بين WC و فشارخون به دست آورد. هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط بين WC و فشارخون بود. مواد و روش‌ها: اين مطالعه، يک مطالعه‌ی اقماری از طرح ملی بررسی بيماری‌های قلب و عروق است که در آن 7806 نفر بررسی شدند. نمونه‌گيری به صورت خوشه‌ای تصادفی انجام شد. در ابتدا اطلاعات دموگرافيک بيماران توسط پرسشنامه جمع‌آوری سپس وزن، قد، دور کمر، فشارخون سيستولی و دياستولی افراد شرکت‌کننده اندازه‌گيری شد. آناليز آماری با استفاده از آزمون‌های آماری همبستگی، رگرسيون لوجستيک و رگرسيون خطی انجام شد. يافته‌ها: در همه‌ی گروه‌های سنی هم در زنان و هم مردان رابطه‌ای بين فشارخون سيستولی و دياستولی با WC وجود داشت که در گروه مردان 31 تا 55 ساله اين رابطه با فشارخون سيستولی (268/0 r=) و در گروه مردان بالای 55 سال اين رابطه با فشارخون سيستولی (199/0r =) قوی‌تر بود (001/0P<). بعد از تعديل اثرهای سن، جنس و ميزان دريافت انرژی، رابطه‌ی بين فشارخون و دور کمر هم‌چنان معنی‌دار بود (001/0P<). نتيجه‌گيری: بين WC و فشارخون سيستولی و دياستولی حتی در محدوده‌ی طبيعی ارتباط خطی و مستقيم وجود دارد و اين ارتباط مستقل از عواملی مثل جنس و سن است. افزايش دور کمر حتی در افراد با وزن طبيعی احتمال بروز فشارخون بالا را افزايش می‌دهد. Introduction: Obesity is a risk factor for the incidence of hypertension. Waist circumferences (WC) reflect abdominal fat distribution and provides a simple yet effective measure of truncal obesity, WC being correlated to blood pressure. In this study the relation between blood pressure and WC has been evaluated. Materials and Methods: The study is part of the Isfahan Healthy Heart Program (IHHP) and included 7806 persons demographic data were collected by questionnaires and body weight, height, systolic blood pressure, diastolic blood pressure and WC were measured. Statistical analysis was performed using correlation, logistic regression and general linear regression. Results: In all groups, systolic and diastolic blood pressure were correlated to WC. In younger patients, WC was correlated more with systolic blood pressure (r=0/119 for male and 0.248 for female) (P<0.001) in older people (over 55 years), WC was correlated more to diastolic blood pressure (P<0.001). This effect was independent of BMI, sex, age and daily energy intake. Conclusion: WC which is related to total body fat especially abdominal distribution of fat, is correlated positively to systolic and diastolic blood pressure any increase of WC, even in persons with normal BMI could predict development of hypertension. دور کمر‏, فشارخون, چاقی, BMI، فشارخون بالای سيستولی، فشارخون بالای دياستولی Waist Circumference, Obesity, Hypertension, BMI 279 284 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-31&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa J Najafian جمشيد نجفيان jamshid_najafian@yahoo.com 400031947532846003024 Yes Isfahan Cardiovascular Research Center,Isfahan University of Medical Science Isfahan , I.R. Iran اصفهان، ميدان جمهوری اسلامی، خيابان خرم، مجتمع مراکز درمانی، تحقيقاتی حضرت صديقه‌ی طاهره (س)، مرکز تحقيقات قلب M. Boshtam مريم بشتام 400031947532846003025 No F. Fatemi فرحناز فاطمی 400031947532846003026 No A. Akhavan tabib افشان اخوان طبيب 400031947532846003027 No

fa نمايه‌ی توده‌ی بدن در جانبازان شيميايی مبتلا به برونشيوليت مزمن غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: چاقی يکی از شايع‌ترين عوامل خطرزای بيماری‌های مهم و معضل مهم تغذيه‌ای، به عنوان يک عامل مستقل باعث افزايش خطر مرگ و مير می‌شود. بيماران مبتلا به برونشيوليت مزمن ناشی از گاز خردل (جانبازان شيميايی) به دليل مشکلات تنفسی و نيز بيماری‌های همراه مانند اختلال‌های روانپزشکی، فعاليت فيزيکی کمتری دارند که با افزايش احتمال چاقی همراه است. اين مطالعه با هدف بررسی توزيع نمايه‌ی توده‌ی بدن در جانبازان شيميايی مبتلا به برونشيوليت مزمن انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر به صورت مقطعی ـ توصيفی انجام شد. حجم نمونه شامل 434 جانباز شيميايی مراجعه کننده به درمانگاه فوق تخصصی ريه‌ی بيمارستان بقيه‌الله تهران در سال 1385 بود. روش نمونه‌گيری در دسترس بود. بيماران به سه گروه سنی 39-30، 49-40 و 59-50 تقسيم شدند. افراد مورد مطالعه از نظر شدت علايم بيماری‌های تنفسی (تنگی نفس، سرفه، بيدار شدن شبانه و خلط خونی)، حجم‌های ريوی (FVC، FEV1، FVC، FEV1) و نمايه‌ی توده‌ی بدن ارزيابی شدند. يافته‌ها: ميانگين (±انحراف معيار) نمايه‌ی توده‌ی بدن در کل افراد مورد مطالعه و گروه‌های سنی 39-30، 49-40 و 59-50 ساله به ترتيب 4±26، 4±26، 4±26و 4±27 کيلوگرم بر مترمربع بود. هم‌چنين به ترتيب 143 نفر (33%)، 65 نفر (36%)، 72 نفر (33%) و 6 نفر(18%) دارای وزن طبيعی و 281 نفر (55%)، 111 نفر (61%)، 142 نفر (65%) و 28 نفر (82%) در گروه‌های فوق دچار افزايش وزن يا چاقی بودند. نمايه‌ی توده‌ی بدن با ميانگين نمره‌ی شدت تنگی نفس، سرفه، بيدار شدن شبانه و خلط خونی و حجم‌های ريوی بيماران ارتباط معنی‌دار آماری را نشان نداد. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان‌دهنده‌ی شيوع بالاتر اضافه وزن و چاقی در جانبازان شيميايی نسبت به جمعيت عمومی بود. با توجه به اهميت اضافه وزن و چاقی در بيماری‌های مزمن ريه، به نظر می‌رسد تعديل نمايه‌ی توده‌ی بدن در اين بيماران بايد مورد توجه قرار گيرد. در اين زمينه همکاری مشترک متخصصان ريه با متخصصان تغذيه، غدد درون‌ريز و روانپزشکان توصيه می‌شود. Introduction: One of the leading risk factors for various diseases is obesity, a nutritional burden and an independent factor which increases mortality. Patients with chronic bronchiolitis due to mustard gas have low levels of physical activity, owing to respiratory problems, and comorbidities like psychological disorders. The aim of this study was to assess obesity in veterans exposed to chemical warfare agents. Materials and Methods: In a descriptive cross-sectional study, 434 veterans exposed chemical warfare agents, admitted to the chest of clinic of Baqiyatallah Hospital during 2006 were studied. Patients were divided into three age groups as follows: 30-39, 40-49 and 50-59 years. Respiratory symptoms, including dyspnea, cough, sleep fragmentation and bloody sputum, pulmonary function and body mass index (BMI) were assessed in subjects. Results: Mean BMI was 26.4±3.9 kg/m2 in patients, 26.3±4.1 kg/m2 in 30-39, 26.3±3.9 kg/m2 in the 40-49, and 27.1±3.9 kg/m2 in 50-59 year olds. In addition, 32.9%, 35.9%, 32.9% and 17.6% of patients had normal weight, and 54.7%, 61.3%, 64.8% and 82.4% were overweight or obese in all patients, 30-39, 40-49 and 50-59 age groups. BMI was not correlated with the severity of cough, sleep fragmentation, dyspnea, the presence of bloody sputum and respiratory volumes. Conclusion: The prevalence of obesity and overweight in was veterans exposed to chemical warfare agent seems to be higher than in the normal population. Given the importance of obesity, there should be more focus on balancing weight in patients with chronic pulmonary diseases in this regard, such patients will benefit greatly from collaboration between nutritionists, endocrinologists, pulmonologists and psychologists. نمايه‌ی توده‌ی بدن، چاقی، جانبازان شيميايی، برونشيوليت مزمن، گاز خردل Body Mass Index, Obesity, Chemical warfare, Chronic bronchiolitis, Mustard gas 285 290 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-32&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa K. Ghoddousi کاظم قدوسی cru_common@yahoo.com 400031947532846003028 Yes Clinical Research Unit, , Baqiyatallah University of Medical Sciences, Tehran, I.R. Iran تهران، ونک، خيابان ملاصدرا، بيمارستان بقيه الله، واحد تحقيقات بالينی، دکتر کاظم قدوسی M. Ghanei مصطفی قانعی 400031947532846003029 No S. Bahaeloo Horeh سعيد بهاءلوهوره 400031947532846003030 No H. Khoddami Vishteh حميدرضا خدامی ويشته 400031947532846003031 No

fa تأثير تمرين شديد اسکی آلپاين بر وضعيت آنتی‌اکسيدانی اسکی‌بازان مرد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: فعاليت‌های ورزشی از يک طرف با افزايش فشار اکسايشی، احتمال تشکيل راديکال‌های آزاد مضر را افزايش می‌دهد و از طرفی با القای آنزيم‌های ضداکسايشی سبب کاهش راديکال‌های آزاد می‌شود. نتيجه‌ی نهايی انواع تمرين‌های بدنی در کاهش يا افزايش راديکال‌های آزاد سؤالی اساسی در مورد آن نوع فعاليت محسوب می‌گردد. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی وضعيت آنتی‌اکسيدانی اسکی‌بازان آلپاين مرد هنگام تمرين شديد طراحی و اجرا شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 12 اسکی‌باز آلپاينی مرد (5± 20 ساله) به مدت شش هفته در تمرين‌های شديد اسکی شرکت نمودند. قبل از شروع تمرين‌ها و بلافاصله پس از اتمام آن‌ها نمونه‌ی پلاسما و گلبول‌های قرمز برای سنجش گلوتاتيون، اسيداوريک و ظرفيت آنتی‌اکسيدانی تام گرفته شد. يافته‌ها: ميزان اسيداوريک پلاسما (به ترتيب 4/1±5/6 و 7/1±3/8 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر 05/0P<) و ظرفيت آنتی‌اکسيدانی آن (2/0±1/2 و 3/0±7/2 ميلی‌مولار، 05/0 P<) قبل و بعد از تمرين شديد شش هفته‌ای افزايش آماری معنی‌داری داشت. هم‌چنين ميزان گلوتاتيون در گلبول‌های قرمز (7/0±4/5 و 9/0±1/6 نانومول بر ميلی‌گرم هموگلوبين، 05/0 P<) نيز افزايش معنی‌داری را نشان داد. نتيجه‌گيری: تعادل ميان افزايش فشار اکسايشی و القای مسيرهای ضد اکسايشی در فعاليت ورزشی شديد اسکی‌آلپاين بعد از شش هفته به نفع افزايش ظرفيت آنتی‌اکسيدانی تام پلاسما و گلبول‌های قرمز است، لذا اين فعاليت سبب افزايش راديکال‌های آزاد نخواهد شد. Introduction: The aim of this study was to assess antioxidant status in elite alpine ski racers during six weeks intensive training. Materials and Methods: Subjects included 12 male alpine ski racers (205 years) who underwent 6 weeks of intensive training. For red blood cells glutathione content, plasma uric acid and total anti oxidant determination, blood samples were collected before and just after training. Results: Plasma Uric acid concentration (6.51.4 mg/dL, 8.31.7 mg/dL) and total antioxidant capacity after six weeks intensive training showed statistically significant increases (2.10.2 mM, 2.70.3 mM). Red blood cell glutathione content also increased after period of training (5.40.7 and 6.10.9 nmol/mg Hb). Conclusion: Intensive alpine ski training after six weeks can increase total antioxidant capacity of plasma probably by increasing through uric acid and RBC glutathione content. اسکی آلپاين، وضعيت آنتی‌اکسيدانی، تمرين شديد Alpine ski, Antioxidant, Intensive training 291 297 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-33&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Shemshaki افسانه شمشکی 400031947532846003032 No A. Ghanbari Niaki عباس قنبری نياکی ghanbari@modares.ac.ir 400031947532846003033 Yes تهران، صندوق پستی: 39-14115 H. Rajab حميد رجب 400031947532846003034 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846003035 No F. Salami فاطمه سلامی 400031947532846003036 No

fa اثر منيزيم خوراکى بر پاسخ انقباضى آئورت جدا شده‌ى بدون اندوتليوم در موش‌هاى صحرايى ديابتى و سالم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: گروهى از بررسي‌ها نشان مي‌دهند که کمبود منيزيم در عوارض قلبى ـ عروقى مرتبط با ديابت شيرين نقش دارد. از اين رو، در اين مطالعه اثر طولانی مدت مصرف خوراکى منيزيم در پاسخ‌دهى آئورت ايزوله به کلريد پتاسيم و فنيل‌افرين در نبود اندوتليوم بررسى گرديد. مواد و روش‌ها: 60 عدد موش صحرايى نر با نژاد ويستار (250-180 گرم) به دو دسته‌ى ديابتى و دو دسته‌ى شاهد تقسيم شدند. يک گروه از هر دسته حيوانات ديابتى و سالم سولفات منيزيم اضافه شده در آب آشاميدنى و گروه ديگر تنها آب معمولى دريافت کردند. در انتهاى 8 هفته، آئورت سينه‌اى با دقت جدا، به حلقه‌هاى 3-2 ميلي‌مترى تقسيم و پس از زدودن اندوتليوم به حمام بافت منتقل گرديد. پس از آن بافت در معرض غلظت‌هاى 10، 20، 40، 60، 80 ميلي‌مولار کلريد پتاسيم و نيز غلظت‌هاى 9-10، 8-10،7-10، 6-10،5-10 مولار فنيل‌افرين به صورت تجمعى قرار گرفت و پاسخ‌هاى انقباضى با استفاده از ترانس ديوسر ايزومتريک ثبت شد. هم‌چنين در طول اين مدت، هر 2 هفته يک‌بار، از حيوانات براى اندازه‌گيرى گلوکز پلاسما خون‌گيرى به عمل آمد. يافته‌ها: پاسخ‌هاى انقباضى عروق به کلريد پتاسيم و فنيل‌افرين در گروه شاهد به طور معني‌دارى بالاتر از گروه ديابتى بوده (05/0P<) و تفاوت معني‌دارى بين موش‌هاى درمان شده با منيزيم و موش‌هاى درمان نشده، يافت نشد. داده‌هاى حاصل از حداکثر پاسخ انقباضى عروق به کلريد پتاسيم 23/0±32/2، 19/0±76/2، 11/0±96/1 و 21/0±84/1 و بيشترين پاسخ به فنيل‌افرين 24/0±94/2، 20/0±38/3، 27/0±24/2 و 27/0±61/2 (گرم به ازاى ميلي‌متر مربع) به ترتيب در گروه‌هاى شاهد، شاهد دريافت‌کننده‌ى منيزيم، ديابتى و ديابتى دريافت‌کننده‌ى منيزيم بود. از سوى ديگر، بين موش‌هاى درمان شده با منيزيم و موش‌هاى درمان نشده تفاوت معني‌دارى در گلوکز پلاسما مشاهده نگرديد. نتيجه‌گيري: مصرف خوراکى منيزيم به مدت 8 هفته تأثير قابل ملاحظه‌اى در انقباض‌پذيری‌ آئورت ايزوله‌ى بدون اندوتليوم مدل تجربى ديابت نوع 1 ندارد. Introduction: Some studies suggest that magnesium deficiency contributes to the cardiovascular complications associated with diabetes mellitus hence the present study investigated the effects of long term orally administrated magnesium on isolated denuded aorta contractility in response to KCl and Phenylephrine (Phe). Materials and Methods: Sixty male Wister rats (180–250 g) were divided into two diabetic and two control groups. One group of each received magnesium sulfate in their drinking water, while the two other groups, had only tap water. After 8 weeks, thoracic aorta was isolated, cut into 2-3 mm rings, endothelium removed and transferred to an organ bath. The tissue was then exposed to cumulative doses of KCl (10, 20, 40, 60 and 80 mM) and Phe (10-9, 10-8, 10-7, 10-6 and 10-5 M) and contractions were measured by an isometric transducer. During the study period, fasting blood samples were obtained every 2 weeks to measure Plasma Glucose level. Results: Vasoconstrictive responses to KCl and Phe were significantly (p<0.05) higher in the control group as compared to the diabetic groups (p<0.05) and there were no significant differences between Mg-treated and non Mg-treated rats. Maximal contractions to KCl were 2.32±0.23, 2.76±0.19, 1.96±0.11 and 1.84±0.21 and the maximal responses to Phe were 2.94±0.24, 3.38±0.20, 2.24±0.27and 2.61±.27 in the control, Mg-treated control, diabetics and Mg-treated diabetic groups, respectively. No significant differences were found in plasma glucose concentrations between the Mg-treated and non Mg-treated groups. Conclusion: Oral administration of magnesium for 8 weeks has no effect on isolated denuded aorta contractility in diabetic rats. منيزيم، آئورت سينه‌اى بدون اندوتليوم، موش صحرايى، ديابت Magnesium, Denuded thoracic aorta, Rat, Diabetes 299 305 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-34&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Noursadeghi الهام نورصادقی 400031947532846003037 No تهران، صندوق پستی 4763 -19395؛ پژوهشکده‌ی غدد درون‌ريز و متابوليسم، دکتر صالح زاهدی اصل Ghasemi اصغر قاسمی 400031947532846003038 No Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846003039 No Azarnia مهناز آذرنيا 400031947532846003040 No Faraji فرزانه فرجی 400031947532846003041 No Zahedi Asl صالح زاهدی اصل zahedi@endocrine.ac.ir 400031947532846003042 Yes Endocrine Research Center, Research Institute for Endocrine sciences, Shaheed University of Medical Science Tehran, I.R. Iran تهران، صندوق پستی 4763 -19395؛ پژوهشکده‌ی غدد درون‌ريز و متابوليسم، دکتر صالح زاهدی اصل

fa بررسی هماتولوژی و شکنندگی اسموتيکی گلبول‌های قرمز در موش‌های صحرايی با پرکاری تيروئيد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: پرکاری تيروئيد با کم خونی همراه است و هورمون‌های تيروئيد با تأثيری که بر تعداد و فعاليت پمپ سديم/ پتاسيم ـ ATPase و هم‌چنين ترکيب ليپيدی غشای سلول دارند می‌توانند شکنندگی گلبول‌های قرمز را تغيير دهند. در اين مطالعه شکنندگی اسموتيکی گلبول‌های قرمز موش صحرايی مبتلا به پرکاری تيروئيد با گروه شاهد مقايسه شد. مواد و روش‌ها: 48 سرموش صحرايی نر نژاد ويستار با ميانگين وزن 4±221 گرم به چهار گروه تقسيم شدند. گروه اول به مدت 30 روز لووتيروکسين به مقدار 12 ميلی‌گرم در ليتر که به آب آشاميدنی اضافه شده بود مصرف کرد، گروه دوم شاهد گروه اول بود. گروه سوم به مدت 60 روز لووتيروکسين مصرف کرد و گروه چهارم شاهد گروه سوم بود. در آخر دوره، اندازه‌گيری کميت‌های هورمونی و بيوشيميايی خون انجام شد. برای ارزيابی شکنندگی اسموتيکی، گلبول‌های قرمز به مدت 30 دقيقه در غلظت‌های مختلف کلرورسديم در 37 درجه سانتيگراد انکوبه شدند و ميزان هموليز به‌وسيله‌ی رنگ‌سنجی محلول بالايی اندازه‌گيری شد. هموليز براساس درصد از هموليز گلبول‌های قرمز در حضور آب مقطر (هموليز صد در صد) بيان شد. يافته‌ها: در اين مطالعه اگرچه ميزان هموگلوبين، هماتوکريت، ميانگين هموگلوبين در هر گلبول قرمز و ميانگين حجم هر گلبول قرمز در گروه سوم به طور معنی‌دار (05/0p<) نسبت به گروه چهارم افزايش داشت ولی شکنندگی اسموتيکی گلبول‌ها اختلاف معنی‌داری نشان نداد. نتيجه‌گيری: يافته‌ها نشان می‌دهد که اولاً پرکاری تيروئيد در موش صحرايی احتمالاً آنمی ايجاد نمی‌کند و ثانياً شکنندگی اسموتيکی گلبول‌های قرمز تفاوتی با گروه شاهد ندارد. Introduction: Hyperthyroidism is associated with anemia. Since thyroid hormones, by acting on Na+/K+-ATPase activity and numbers, and also on the lipid composition of the membrane can alter the fragility of red cells, in this study, use compared the osmotic fragility of red cells in hyperthyroid rats to that of controls. Materials and Methods: Forty eight male Wistar rats (body weight, 221±4g) were divided in 4 groups. Group I consumed L-thyroxine (12mg/L in drinking water) for 30 days, group II was the control for group I, group III consumed L-thyroxine for 60 days and group IV was the control group for the group III. At the end of the intervention period, hormonal and biochemical measurements were done in blood samples. To assess the osmotic fragility, red blood cells (RBC) were incubated at 37˚C for 30 min in different concentrations of NaCl and the extent of hemolysis was measured by colorimetry of the supernatant. Hemolysis percent was expressed in terms of percent hemolusis in presence of distilled water (100% hemolysis). Results: In this study although hemoglobin, haematocrit, mean corpuscular hemoglobin and mean corpuscular volume in group III were significantly (P<0.05) higher compared to group IV, osmotic fragility did not show any significant difference. Conclusion: The results indicate that hyperthyroidism in rat can not anemia and osmotic fragility of RBCs in hyperthyroid animals do not differ from control groups. پرکاری تيروئيد، موش صحرايی، گلبول قرمز، شکنندگی اسموتيکی، هموگلوبين، هماتوکريت Hyperthyroidism, Rat, Red blood cell, Osmotic fragility, Hemoglobin, Hematocrit 307 316 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Habibi گيتی حبيبی 400031947532846003043 No تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر صالح زاهدی ‌اصل Ghassemi اصغر قاسمی 400031947532846003044 No Pashaei Rad شاهرخ پاشايی راد 400031947532846003045 No Faraji فرزانه فرجی 400031947532846003046 No Zahedi Asl صالح زاهدی اصل zahedi@ endocrine.ac.ir 400031947532846003047 Yes

fa معرفى يک مورد سندرم Carney Complex غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original سندرم کارنى (Carney Complex) يک سندرم اتوزومال غالب است که با تومورهاى مختلف شامل ميکزوما در محل‌هاى متفاوت، تومورهاى اندوکرين و ضايعه‌هاى لنتيگو مشخص مي‌شود و تاکنون در ايران گزارش نشده است. بيمارى که دراين مقاله معرفى مي‌شود، زن 27 ساله‌اى است که با علايم درد پهلو، مراجعه کرده بود. در معاينه با توجه به علايم هيرسوتيسم، چاقى تنه‌اى، هيپرپيگمانتاسيون و هيپرتانسيون، سندرم کوشينگ مطرح شد و با آزمايش‌هاى مربوط تأييد گرديد. سابقه‌ى دوبار جراحى قلب در دوران کودکى به علت دو ميکزوم دهليزى در بيمار وجود داشت. در MRI هيپوفيز، ميکروآدنوما و در سي‌تي‌اسکن آدرنال، آدنوم آدرنال راست مشاهده شد. ابتدا، لاپاراسکوپيک آدرنالکتومى راست براى بيمار انجام شد. همان‌طور که انتظار مي‌رفت، بيمارى پس از جراحى هم‌چنان فعال بود، بنا بر اين آدرنالکتومى سمت مقابل هم انجام و سندرم کوشينگ برطرف شد. در پاتولوژى آدرنال راست، آدنوم با هيپرپلازى در اطراف آن و در آدرنال چپ هيپرپلازى گزارش شد. به اين ترتيب تشخيص سندرم کارنى با سندرم کوشينگ ناشى از هيپرپلازى دو طرفه‌ى آدرنال تأييد شد. اين مورد، يک تظاهر جديد از سندرم است چرا که هيپرپلازى آدرنال دو طرفه با آدنوم هيپوفيز و آدرنال به صورت دو يافته‌ى اتفاقى همراه سندرم کشف شد. در بيمار مذکور، سندرم کارنى، همراه با سندرم کوشينگ ناشى از هيپرپلازى دو طرفه‌ى آدرنال، آدنوم آدرنال مقابل و ميکروآدنوم هيپوفيز بدون عملکرد به عنوان يافته‌هاى تصادفى ((Incidentaloma گزارش شد که تظاهر جديدى از اين سندرم است. Introduction: Carney Complex is an autosomal dominant syndrome that is defined with different tumors including myxoma in different organs, endocrine tumors and lentiginosis lesions. This is the first case report of this syndrome from Iran. Case: The patient is a 27 year old girl, referred with flank pain. Physical examination revealed hirsutism, truncal obesity, hyperpigmantasion and hypertension Cushing\'s syndrome was suggested and confirmed with related classic biochemical tests. She had history of cardiac myxoma during her childhood and had been operated twice. Pituitary microadenoma and right adrenal adenoma were reported on MRI and CT-scan, respectively. Initially laparascopic right adrenalectomy was done as expected, no remission in signs of Cushing\'s syndrome was observed after surgery. By laparoscopic adrenalectomy of the other site, Cushing\'s syndrome resolved. Pathologic report of 1st operation was adrenal adenoma with surrounding pigmented micronodular hyperplasia and of the 2nd one was just pigmented micronodular hyperplasia. Conclusion: We have reported a patient with Carney syndrome along with Cushing\'s syndrome due to bilateral adrenal hyperplasia and an adenoma in contralateral adrenal and microadenoma of the pituitary as an incidentaloma. This is a new presentation of Carney syndrome. آدنوم قشر آدرنال، سندرم کارنى، ميکزوم، سندرم کوشينگ Adrenocortical adenoma, Carney complex, Myxoma, Cushing syndrome 317 323 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-2&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Talaei افسانه طلايی afsanehtalaei@yahoo.com 400031947532846003048 Yes Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. اصفهان، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی درمانی صديقه‌ی طاهره، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم Aminorroya اشرف امين الرعايا 400031947532846003049 No Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. Taheri ديانا طاهری 400031947532846003050 No Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. Mahdavi کيانوری مهدوی 400031947532846003051 No Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. Amini مسعود امينی 400031947532846003052 No Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran. Rezvanian حسن رضوانيان 400031947532846003053 No Endocrine &amp; Metabolism Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran.

fa نامه به سردبير غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original 325 325 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-4-3&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa اصغر قاسمی ghasemi@ endocrine.ac.ir 400031947532846003054 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395 ليلا صيدی 400031947532846003055 No