مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1386 6 1 gregorian 2007 9 1 9 2 online 1 fulltext

fa بررسی شيوع ديابت نوع 2 در گروه سنی 3 تا 19 ساله‌ی منطقه‌ی شرق تهران در سال80-1379 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: با توجه به شيوع فزاينده‌ی ديابت نوع 2 جوانان در جوامع مختلف و عدم بررسی شيوع اين بيماری در ايران مطالعه‌ی حاضر به منظور بررسی شيوع ديابت نوع 2 در گروه سنی 3 تا 19 ساله منطقه‌ی شرق تهران انجام شد. هم‌چنين عوامل زمينه‌ای (سابقه‌ی خانوادگی، چاقی، عدم فعاليت فيزيکی، رژيم غذايی پر کالری، وزن تولد، سابقه‌ی ديابت مادر در دوران حاملگی)، بيماری‌های همراه (فشار خون، هيپرليپيدمی، چاقی) و عوارض (پروتئينوری و رتينوپاتی) شناسايی شدند. مواد و روش‌ها: مطالعه به صورت مقطعی بر روی 4480 نفر در محدوده‌ی سني3 تا 19 سال منطقه‌ی شرق تهران که به روش خوشه‌ای تصادفی لايه لايه انتخاب شده بودند، طی سه مرحله اجرا شد. مرحله‌ی اول غربالگری با انجام آزمون قندخون ناشتا شد. در مرحله‌ی دوم در 210 نفر با قندخون ناشتای بيشتر از 100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر آزمون تحمل گلوکز خوراکی (OGTT) با 75/1 گرم گلوکز به ازای هر کيلوگرم وزن انجام شد. در مرحله‌ی سوم در افراد با اختلال متابوليسم کربوهيدرات آزمايش‌های اختصاصی شامل اندازه‌گيری غلظت سرمی انسولين، C پپتيد و آنتی‌بادی بر عليه گلوتاميک دکربوکسيلات (Anti GAD) و (ICA) انجام شد. پرسشنامه شامل شرح حال، معاينه‌ی فيزيکی، نتايج آزمايش‌های اختصاصی و پرسشنامه‌ی تغذيه‌ای تکميل و بيماران از نظر عوارض ديابت بررسی شدند. يافته‌ها: پس از انجام دو مرحله‌ی اول و دوم، يک مورد دارای اختلال قندخون ناشتا (IFG)، 6 مورد اختلال تحمل گلوکز خوراکی (IGT) و 5 مورد ديابت تشخيص داده شدند که در مرحله‌ی سوم با 20 نفر گروه شاهد مقايسه شدند. شيوع ديابت در کل جمعيت 110 در صد هزار، شيوع IFG 22 در صد هزار و شيوع IGT 133 در صد هزار نفر بود. بنابراين شيوع ديابت نوع 2 در نوجوانان در اين جامعه 45 در صد هزار نفر می‌باشد. در افراد مبتلا به ديابت نوع 2 عوامل زمينه‌ای مانند سابقه‌ی خانوادگی و چاقی وجود داشت. هيچ‌کدام از موارد مبتلا، عوارض ديابت را نداشتند. نتيجه‌گيری: شيوع ديابت نوع 2 در جوانان تهرانی کمتر از کشورهای صنعتی است. با وجود حضور مواردی از ديابت نوع 2 در نوجوانان ايرانی، اين بيماری در جامعه شيوع کمی داشته دارد. احتمال حضور اين نوع ديابت در نوجوانان چاق با سابقه‌ی فاميلی قوی ديابت بايد مدنظر باشد. جهت پيشگيری از افزايش شيوع اين بيماری، آموزش عمومی برای افزايش فعاليت بدنی و رژيم غذايی مناسب توصيه می‌گردد. Introduction: Type 2 Diabetes is fast increasing in adolescents various populations there is a lack of related data in Iranian population. The aim of this study is to determine the prevalence of diabetes, its risk factors (such as family history, obesity, sedentary life, high caloric diet, birth weight, history of GDM in their mothers), associated disease (hypertension, dyslipidemia, obesity) and related complications (proteinuria and retinopathy). Materials and Methods: This is a cross sectional study of 4480, 3 – 19 year old children from eastern Tehran selected by multiple stratified cluster random sampling this study was done in 3 steps. In the first step, the children were screened by detecting FBS. Then 210 persons with FBS> 100 were selected and GTT (1.75 mg/kg glucose) was done for all of them and in the third step, we measured Anti GAD, ICA, serum insulin levels and C peptide in patients with Impaired Fasting Glucose. Questionnaires for history, physical examination and nutritional status and the results of tests were completed for each one, all the patients were evaluated for retinopathy and nephropathy. Overall, we detected one case of IFG, 6 cases of IGT and 5 cases of DM. Finally, the results were compared with those of 20 age sex matched controls. Results: The prevalence of IFG was 22 in 105 for IGT it was 133 in 105 and 110 in 105 for DM. The prevalence of type 2 diabetes was 45 in 105 in adolescents in this population. Obesity and strong family history of diabetes mellitus was observed in most of them. None of them had complications of DM. In spite of the few cases of type 2 diabetes identified in Iranian adolescents, prevalence of this disease in our population is low. Conclusion: The probability of this disease should be considered in obese children with strong family history of DM. In order to prevent type 2 DM in adolescents appropriate dietary and physical activity interventions are is recommended for the general population. ديابت نوع 2، نوجوانان، کودکان Type 2 diabetes, Adolescence, Children 119 126 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-24&slc_lang=fa&sid=fa M. Sanjari مژگان سنجری mojgan_sanjari@yahoo.com 400031947532846002910 Yes Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran Physiologi Research Center, Kerman University of Medical Sciences, Kerman, I.R.Iran. کرمان، صندوق پستی 584-76175، دکتر مژگان سنجری M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002911 No Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002912 No Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran

fa بررسی شيوع تنگی شرايين داخل و خارج جمجمه‌ای در بيماران ديابتی مبتلا به فشارخون بالا با استفاده از سونوگرافی داپلر ترانس کرانيال غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: سکته‌ی مغزی يکی از شايع‌ترين علل مرگ و مير و ناتوانی در سطح دنيا می‌باشد. علاوه بر تأثير عواملی مانند سن بالا، فشارخون بالا، هيپرليپيدمی و دخانيات، شيوع اين اختلال در بيماران ديابتی دو برابر افراد غيرديابتی گزارش شده است. در اين مطالعه سعی شده تا با استفاده از سونوگرافی داپلر ترانس‌کرانيال ميزان تنگی بدون علامت عروق جمجمه‌ای در افراد مسن‌تر از 50 سال مبتلا به ديابت و فشارخون بالا ارزيابی شده، عوامل مؤثر بر آن تعيين شوند. مواد و روش‌ها: در ابتدا بيماران ديابتی و مبتلا به فشارخون بالا و مسن‌تر از 50 سال که سابقه‌ای از مشکلات عروق مغزی نداشتند، دعوت شدند و پرسشنامه‌ای شامل اطلاعات دموگرافيک، طول مدت ديابت و فشارخون بالا، سابقه‌ی هيپرليپيدمی، مصرف دخانيات و معاينه‌ی سيستميک تکميل گرديد و با استفاده از سونوگرافی داپلر حداکثر شدت جريان سيستوليک (PSV) برای شرايين مغزی ميانی، ورتبرال و کاروتيد داخلی محاسبه شد و Cm/sec120PSV ≥ برای شرايين مغزی ميانی و کاروتيد داخلی و Cm/sec 100PSV ≥ در شريان ورتبرال به عنوان تنگی قابل توجه ومعادل بيش از 50 درصد گرفتگی قطر رگ در نظر گرفته شد. يافته‌ها با استفاده از آزمون تی، آناليز واريانس و آزمون‌های غيرپارامتريک آناليز شدند. يافته‌ها: 108 بيمار با ميانگين سنی 91/7±50 /62 سال وارد مطالعه شدند. از اين تعداد 22 نفر (3/20 %) دچار تنگی عروق مغزی بودند (11 زن و 11 مرد) و در کل 34 مورد (4/31%) مورد تنگی رگ مشخص شد. 7 نفر از 22 بيمار (32%) تنگی هم‌زمان چند رگ داشتند. ميانگين طول مدت فشارخون بالا بين دو گروه دارای تنگی (22 n =) و فاقد تنگی (86 n =) به ترتيب 7/1±36/5 و 39/0±07/3 سال (P =NS) و ميانگين طول مدت ديابت به ترتيب 8/1±09/14 و 72/0±15/8 سال (01/0p<) به دست آمد. 9 مورد از 22 بيمار (41%) مبتلا به هيپرليپيدمی بودند که 6 نفر تنگی در چند رگ داشتند ولی از 13 مورد فاقد هيپرليپيدمی فقط يک نفر تنگی چند رگ هم‌زمان داشت (003/0p<). نتيجه‌گيری: بيش از 20% بيماران در مطالعه‌ی حاضر دارای تنگی قابل توجه اما بدون علامت عروق مغز بودند و 30% آن‌ها درگيری هم‌زمان چند رگ داشتند. ارتباط معنی‌داری بين بروز تنگی با سن، جنس و طول مدت فشار خون بالا مشاهده نشد اما بين ميزان تنگی و حتی تعدد رگ‌های درگير با طول مدت ديابت و هم‌چنين وجود هيپرليپيدمی ارتباط واضح به دست آمد. نتيجه‌گيری: بررسی متناوب بيماران مسن ديابتی دارای عوامل خطرزای آترواسکلروز با کمک سونوگرافی داپلر جمجمه برای ارزيابی عروق مغزی توصيه می‌شود. Introduction: Stroke is one of the most common causes of mortality and morbidity worldwide. In addition to the effects of some risk factors like old age, hypertension, hyperlipidemia and smoking, the prevalence of this disorder is twice as high in diabetic as compared to nondiabetic patients. The purpose of this survey to detect asymptomatic intracranial stenosis and to determine its risk factors in hypertensive diabetic patients aged over 50 years using Transcranial Doppler Sonography(TCD). Materials and Methods: Diabetic patients aged over 50 years with hypertension and no previous history of cerebrovascular problems were invited, and initially a questionnaire on demographic information, smoking, history of hyperlipidemia, duration of diabetes and hypertension and physical exams was completed. Then evaluation of peak systolic flow velocity (PSV) in middle cerebral (MCA) internal carotid (ICA) and vertebral arteries (VA) was done by TCD, PSV ≥ 120 cm/sec for MCA and ICA and PSV ≥ 100 cm/sec for VA over 50% stenosis of arterial wall diameter was classified (defined) as significant stenosis,. Student t test, analyze of variance and non parametric tests were used for data analysis. Results: Overall 108 patients with mean age 62.51±7.90 years were studied, of which 22 (20.3%) patients (11male, 11 female) had stenosis and 34 (31.4%) stenotic arteries were also detected 7 out of 22 patients (32%) had multiple stenosis. Mean durations of hypertension in these two groups were 5.36±1/7and 3.07±0.39 years respectively (P = NS), and mean durations of diabetes were 14.09±1/8 and 8.15±0/72 years respectively (P< 0.01). Of 22 (41%), 9 had hyperlipidemia, with 6 of them having multiple involvement, whereas only 1 out of 13 patients without hyperlipidemia had multiple stenosis. (P<0/003). More than 20% of our patients had significant but asymptomatic cerebral artery stenosis 30% of patients had multiple artery Involvement. There was no relation between occurence of stenosis and age, sex or duration of hypertension, but there was a significant relation between prevalence and multiplicity of stenoses and the duration of diabetes and also the presence of hyperlipidemia. Conclusion: Periodic evaluation of cranial vessels hence, in aged diabetic patients with risk factors of atherosclerosis using TCD is recommended. ديابت قندی، سکته‌ی مغزی، سونوگرافی داپلر ترانس کرانيال، تنگی شريانی، حداکثر شدت جريان سيستولی Diabetes mellitus, Stroke, Transcranial doppler sonography, Peak systolic velocity, Artery stenosis 127 132 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-10&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Sarvghadi فرزانه سروقدی sarvghadi@yahoo.com 400031947532846002927 Yes تهران، بيمارستان لقمان، دکتر فرزانه سروقدی M. Karimi محمد کريمی 400031947532846002928 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002929 No

fa آثار ترميمی واناديوم بر سلول‌های بتای پانکراس درموش صحرايی مبتلا به ديابت نسبتاً شديد قندی تجربی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: ترکيبات واناديوم علاوه بر آثار ضد ديابتی از طريق تحريک گيرنده‌های انسولينی، به نظر می‌رسد که بسته به شدت ديابت اثر بهبودی بخشی هم در ترميم سلول‌های بتای پانکراس تخريب شده توسط استرپتوزوتوسين در موش‌های صحرايی داشته باشند. مواد و روش‌ها: برای بررسی اين اثر سه گروه حيوان به صورت اتفاقی انتخاب و با تزريق mg/Kg 40 استرپتوزوتوسين ديابت قندی نسبتاً شديد در آن‌ها با قند خون mg/dL 600-500 ايجاد شد و به مدت دو ماه به شرح زير تحت درمان قرار گرفتند. گروه اول (9n=) طی دوره‌ی آزمايش بدون درمان باقيمانده، در گروه دوم (11n=) با تزريق روزانه انسولين NPH يوگليسمی ايجاد شد و گروه سوم (10n=) از محلول پايه واناديوم (mg/mL1) به جای آب آشاميدنی استفاده کردند. طی دوره‌ی آزمايش در زمان‌های مشخص نمونه‌ی خون برای تعيين ميزان قند خون گرفته شد و در پايان حيوانات بعد از بيهوشی عميق کشته پانکراس آن‌ها برای مطالعه‌ی بافت‌شناسی خارج شد. يافته‌ها: ميزان قند خون در حيوانات گروه اول و گروه دوم بدون حضور انسولين در پايان آزمايش بدون تغيير ماند. در حالی که در گروه سوم، واناديوم پس از دو ماه توانست ميزان قند خون را ازmg/dL 13±558 به mg/dL33±320 برساند. در پايان دوره، مقايسه‌ب نتايج بافت‌شناسی پانکراس گروه دريافت کننده‌‌ی واناديوم با دو گروه ديابتی تفاوت بارزی نشان داد به نحوی که در اين گروه جزاير لانگرهانس از نظر اندازه و تعداد افزايش قابل ملاحظه‌ای داشتند و افزايش تعداد سلول‌های بتا و حجم آن‌ها تأييدی بر آثار ترميمی واناديوم در پانکراس می‌باشد. نتيجه‌گيری: با توجه به نتايج اين مطالعه می‌توان گفت که واناديوم قادر است آثار ترميمی خود را بر سلول‌های بتای پانکراس در صورتی که تخريب به طور کامل انجام نشده باشد، اعمال نمايد. Introduction: Vanadyl sulfate (vanadium) has insulin like activity and trophic effects on the pancreatic beta cells of experimental-induced partial diabetic mellitus rats. In this study we investigated the trophic and regenerative effects of vanadium on pancreatic beta cells in conjunction with its insulin like actions in moderate diabetic rats. Materials and Methods: Moderate diabetic hyperglycemia was induced by IV injection of 40 mg/kg streptozotocin (STZ). Diabetic animals with blood glucose levels (BG) of 500-600 mg/dl were randomly divided into three groups and treated as follows: group I (n=9), remained untreated (diabetic) whereas normoglycemia was induced in group II by daily IP injection of NPH insulin (n=11) and group III (n=10) used fluid containing 1mg/ml vanadium. Blood samples were taken at specified times during the two months of treatment by nicking the tip of the tail to measure BG. Finally the rats were deeply anesthetized and sacrificed for histological evaluation of their pancreas. Results: BG remained high in group I (552±7mg/dl), whereas group II were euglycemic and in group III, vanadium reduced BG level to 320±33mg/dl. Comparison of histological slides obtained from the pancreases of the three groups, with the exception of group III, revealed small and scarce islets of the pancreas, whereas, in group III, vanadium increased the size and the number of these islets looking like of normal rats. Conclusion: Amelioration of hyperglycemia in conjunction with increases in the size and the number of beta cells of group III seems to indicate that vanadium has regenerative and trophic effects on degenerated beta cells of moderate diabetic rats, and therefore, seems to cure diabetes by improving the activity beta cells of diabetic rats when degeneration of beta cells was not complete. واناديوم، پانکراس، ديابت قندی، قند خون Vanadium, Pancreas, Beta cell, Diabetic mellitus, Blood glucose, Rat 133 140 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-12&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Mohammadi محمد تقی محمدی dehghang@sums.ac.ir 400031947532846002863 Yes Medicinal &amp; Natural Products Chemistry Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran شيراز، دانشگاه علوم پزشکی شيراز، گروه فيزيولوژی، دکتر غلامعباس دهقان F Mesbah سيدفخرالدين مصباح 400031947532846002864 No Gh Dehghan غلام عباس دهقان 400031947532846002865 No

fa بررسی ارزش تشخيصی آسپيراسيون سوزنی ظريف در بررسی گره‌های تيروئيد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: گره‌های تيروئيد مشکل بالينی شايعی هستند و آسپيراسيون سوزنی ظريف (FNA) مهم‌ترين روش برای تشخيص ماهيت پاتولوژی اين گره‌‌ها قبل از انجام جراحی می‌باشد. اين مطالعه با هدف بررسی دقت FNA در تشخيص بدخيمی گره‌های تيروئيد انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی گذشته‌نگر، 1016 بيمار مبتلا به گره تيروئيد در يک دوره‌ی شش ساله (از تيرماه 1378 تا تير ماه 1384)، از بين مراجعه کنندگان به دو مرکز غدد و جراحی بررسی شدند. همه‌ی بيماران FNA شده و نمونه‌‌ها توسط دو آسيب‌شناس مجرب گزارش شد. در 104 مورد از بيماران امکان دسترسی به نمونه‌های تيروئيدکتومی وجود داشت؛ که در گروه اخير بعد از مقايسه‌ی نتايج سيتولوژی و پاتولوژی، با منظور نمودن تشخيص‌های FNA بدخيم و مشکوک به عنوان مثبت سيتولوژيک و تشخيص‌های نهايی بدخيم (بدون در نظر گرفتن ميکروکارسينوما) به عنوان مثبت پاتولوژيک، معيارهای ارزش تشخيصی FNA به دست آمد. علاوه بر آن، ميزان بروز بدخيمی در گره تيروئيد در کل بيماران بر اساس نتايج سيتولوژی محاسبه شد. يافته‌ها: کل بيماران شامل 884 زن و 132 مرد (نسبت زن به مرد 7 به 1) با محدوده‌‌ی سنی 81-9 سال بودند. در بررسی 1016 نمونه‌ی FNA، نتايج زير گزارش شد: 85% خوش‌خيم، 7% مشکوک، 9/0% بدخيم و 7% ناکافی. بيماران جراحی شده، 104 نفر شامل 85 زن و 19 مرد (نسبت زن به مرد 5/4 به 1)، با محدوده‌ی سنی 56-13 سال بودند. نتايج سيتولوژی قبل از عمل در اين گروه، 5/62% خوش‌خيم، 5/35% مشکوک و 2% بدخيم و نتايج پاتولوژی نهايی 6/83% خوش‌خيم و 3/16% بدخيم بود. پس از مقايسه‌ی نتايج سيتولوژی و پاتولوژی، حساسيت 8/93%، ويژگی 7/72% و دقت تشخيصی 9/75% به دست آمد. هم‌چنين ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتيب 4/38% و 4/98% بود. ميزان مثبت کاذب 27% و ميزان منفی کاذب 6% بود. در بيمارانی که با سيتولوژی مشکوک تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، 35% (13 نفر از 37 نفر) نتيجه‌ی پاتولوژی بدخيم داشتند. در اين مطالعه ميزان بدخيمی گره تيروئيد به طور کلی 8/3% و به تفکيک در گره‌های منفرد 6% و در گره برجسته (prominent) در زمينه‌ی گواتر چند گره‌ای حدود 2% تخمين زده شد. نتيجه‌گيری: در مجموع به نظر می‌رسد، FNA به دليل حساسيت بالا و منفی کاذب پايين، روش قابل اعتمادی برای تشيخص بدخيمی در گره‌های تيروئيد می‌باشد که در کنار قضاوت بالينی می‌تواند راهگشا باشد. Introduction: Thyroid nodules are a common clinical problem and Fine Needle Aspiration (FNA) is the principal method used for preoperative diagnosis. This study was designed to evaluate the diagnostic accuracy of FNA for detection of malignancy in thyroid nodules. Materials and Methods: In this retrospective study, 1016 patients with thyroid nodule were evaluated over a six year period (1999-2005). FNA was done for all of these patients by two expert pathologists. Thyroidectomy was performed on 104 patients and the cytologic and pathologic diagnoses were compared. For evaluation of diagnostic value of FNA, malignant and suspicious diagnoses of FNA were considered as positive cytologic results and the final malignant cases (excluding microscopic carcinoma) as positive pathologic results. In addition, risk of malignancy in thyroid nodules was calcuated based on the cytologic results documented in our patients. Results: There were 884 females and 132 males (f/m: 7:1), with an age range of 9-81 years. The cytological results of 1016 specimens were as follows: 85% benign, 7% suspicious, 0.9% malignant and 7% inadequate. One hundred and four patients underwent surgery, (85 females and 19 males, f/m: 4.5:1), with an age range of 13-56 years. Preoperative cytologic results in this group were as follows: 62.5% benign, 35.5% suspicious and 2% malignant. Final pathologic results were 83.6% benign and 16.3% malignant. FNA sensitivity was 93.8%, specificity 72.7%, diagnostic accuracy 75.9%, positive predictive value 38.4% and negative predictive value 98.4%. False positive rate was 27%, and false negative rate 6%. Among patients with a suspicious cytology who were operated, malignancy in pathologic results was 35% (13 cases of 37 cases). While the incidence of malignancy in thyroid nodules was 3.8% in all patients, this rate was 6% in solitary thyroid nodules and 2% in multinodular goiters. Conclusion: Because of its high sensitivity and low false negative results, FNA seems a reliable method for the diagnosis of cancer in thyroid nodules, a method however that is useful only as an adjunct to clinical judgment and not as a replacement. گره‌ تيروئيد، آسپيراسيون سوزنی ظريف، حساسيت، ويژگی، دقت تشخيصی، سيتولوژی Thyroid nodule, Fine needle aspiration, Sensitivity, Specificity, Diagnostic accuracy, cytology 141 148 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-13&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H. Shahbazian حاجيه بی بی شهبازيان hjb_shahbazian@yahoo.com 400031947532846002866 Yes Department of Pathology. Imam Khomaini Hospital, Ahwaz Joundisapoor University of Medical Sciences, Ahwaz- I.R.Iran اهواز، بيمارستان گلستان، دفتر گروه داخلی، دکتر حاجيه‌بی‌بی‌ شهبازيان، M. Sarmast محمدحسين سرمست 400031947532846002867 No SH Askarpoor شهنام عسکرپور 400031947532846002868 No N. Mostofi نپتون عماد مستوفی 400031947532846002869 No M. Mohammadpour محبوب محمدپور 400031947532846002870 No N. Naderian ناهيد نادريان 400031947532846002871 No

fa بررسى ميزان شيوع گواتر و تيروئيديت اتوايميون در دانش‌آموزان 10 سال بعد از دريافت مناسب و طبيعى يد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: کمبود يد به عنوان يکى از مشکلات بهداشتى در ايران شناخته شده است و استراتژى اصلى براى کنترل کمبود يد استفاده از نمک يددار در سراسر کشور مي‌باشد. با اين وجود گواتر هم‌چنان بيش از 10 سال بعد از شروع اين برنامه در بعضى از مناطق اندميک بوده، به عنوان مهم‌ترين تشخيص افتراقى اتوايميونيتى تيروئيد مطرح است. هدف از اين مطالعه بررسى شيوع اتوايميونتى تيروئيد در دانش‌آموزانى با دريافت مناسب يد مي‌باشد. مواد و روش‌ها: 1188 دانش‌آموزان در سنين 8 تا 13 سال که با روش نمونه‌گيرى خوشه‌اى تصادفى انتخاب شده بودند، براى بررسى شيوع گواتر بررسى شدند. از 1188 دانش‌آموز، در 500 نفر ميزان دفع يد ادرار، T4 آزاد، T3 آزاد، آنتى تيروئيد اکسيداز آنتي‌بادى و TSH مورد بررسى قرار گرفت. يافته‌ها: گواتر در دانش‌آموزان هم‌چنان اندميک بود (7/41%-3/36%CI 95%)6/39% اما اغلب آن‌ها گواتر درجه‌ى يک گواتر داشتند. ميانه‌ى دفع يد ادرار (8/18 ميکروگرم در دسي‌ليتر) بود که نشان‌دهنده‌ى دريافت مناسب يد مي‌باشد. ميانگين (CI95%) T4 آزاد، T3 آزاد و TSH به ترتيب (3/13-8/12)1/13 پيکوگرم در ميلي‌ليتر، (8/3-6/3) 7/3 پيکوگرم در ميلي‌ليتر و µIU/mL (83/2-28/2) 56/2 بود. موارد مثبت آنتي‌تيروئيد پروکسيداز 7/3% و شيوع آن به طور معني‌دارى در دختران بيشتر از پسران بود (001/0P<). ميزان شيوع کم‌کارى تيروئيد 9% و پرکارى تيروئيد 2/0% بوده اما فقط 8/0% داراى TSH بالاتر از µIU/mL 10 بودند. ارتباط معني‌دارى بين موارد مثبت آنتي‌تيروئيد پراکسيداز با شيوع گواتر و هيپوتيروئيدى وجود داشت، اما ارتباطى بين وضعيت دفع يد ادرار و موارد مثبت آنتي‌تيروئيد پراکسيداز، کم‌کارى تيروئيد و شيوع گواتر به دست نيامد. نتيجه‌گيري: با وجود آن که ميزان دفع يد ادرار در دانش‌آموزان مورد بررسى طبيعى مي‌باشد، شيوع قابل توجه گواتر وجود ساير عوامل گواترزا را مطرح مي‌کند. اتوايميونيتى تيروئيد قسمتى از مسأله را توجيه مي‌نمايد اما بررسى ساير عوامل گواترزا ضرورى مي‌باشد. Introduction: Iodine deficiency has been identified as a significant public health problem in Iran. The main strategy for control of iodine deficiency was country wide salt iodination. 10 years after starting this program, goiter is still endemic in some school children. The most important differential diagnosis is autoimmune thyroiditis. The aim of the present study was to evaluate prevalence of autoimmune thyroiditis in school children with normalized iodine intake. Material and methods: 1188 school children, aged 8-13 years, were selected by cluster random sampling to evaluate prevalence of goiter. From a total of 1188, 500 school children were chosen to assess urinary iodine excretion, free T4, free T3, TPO anti body (TPOAb) and TSH. Results: Goiter was endemic in 39.6 %(95% CI 36/3%-41/7%) but majority of them had grade I thyromegaly. Median urinary iodine excretion (18/8 µg/ dl) indicated normal iodine intake. Mean (95%CI) free T4, free T3 and TSH concentration were 13.1(12.8-13.3) pg/ml, 3.7(3.6-3.8)pg/ml and 2.5 (2.2-2.8) IU/ml respectively. TPOAb was positive in 3.7% of children with a higher prevalence in girls(P< 0.001). The prevalence of hypothyroidism and hyperthyroidism was 9% and 0.2% respectively but only 0.8% of school children had TSH>10. There was a significant relationship between detection of positive TPOAb, prevalence of goiter and hypothyroidism however no relation was seen between urinary iodine excretion status and detection of positive TPOAb, hypothyroidism and prevalence of goiter. Conclusion: Despite median urinary iodine excretion being normal, persistence of goiter suggested presence of goiterous factors alhought the autoimmune mechanisms of thyroid may to some extent autoimmune of thyroid explain some part of the goiter prevalence it is however necessary to evaluate other factors. تيروئيديت اتوايميون، نمک يددار، گواتر Autoimmune thyroiditis, Iodinized salt, Goiter 149 154 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-14&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Dabbaghmanesh محمدحسين دباغ منش dabbaghm@sums.ac.ir 400031947532846002872 Yes Endocrine and Metabolism Research Center, Namazee Haspital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, I.R.Iran شيراز، فلکه نمازی، بيمارستان نمازی، بخش داخلی، گروه غدد، مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دکتر غلامحسين رنجبر عمرانی A. Sadegholvaad عبدالصمد صادق الوعد 400031947532846002873 No F. Ejtehadi فرداد اجتهادی 400031947532846002874 No Gh Omrani غلامحسين عمرانی 400031947532846002875 No

fa کاهش شيوع گواتر و کفايت يدرسانی در دانش‌آموزان 10-7 ساله‌ی استان کرمانشاه در سال 1380 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: کمبود يد و اختلال‌های ناشی از آن به عنوان يک مشکل عمده‌ی بهداشتی ـ تغذيه‌ای در ايران از سال‌ها قبل شناخته شده است. استان کرمانشاه يکی از مناطقی است که در مطالعه‌های قبل از يدرسانی دارای شيوع بالای گواتر آندميک بوده است. در ايران برنامه‌ی کنترل و پيشگيری از بروز اين اختلال از جمله توليد و توزيع نمک يددار از سال 1368 به مرحله‌ی اجرا درآمده است. به منظور پايش برنامه‌ی کشوری مبارزه با کمبود يد در سال 1380 اين بررسی در دانش‌آموزان 7 تا 10 ساله‌ی استان کرمانشاه انجام شد. مواد و روش‌ها: طی يک بررسی توصيفی ـ مقطعی از طريق نمونه‌گيری تصادفی، 1200 دانش‌آموز (به تعداد مساوی دختر و پسر) انتخاب شدند. شيوع گواتر از طريق معاينه‌ی بالينی انجام و طبق تقسيم‌بندی سازمان جهانی بهداشت درجه‌بندی شد. نمونه‌ی ادرار از يک دهم نمونه‌ها اخذ و اندازه‌گيری يد ادرار به روش هضم انجام شد. يافته‌ها: درصد کلی گواتر در دانش‌آموزان استان 9/22 درصد و به ترتيب در دختران و پسران 8/22 درصد و 23 درصد بود. ميانه‌ی يد ادرار در جمعيت مورد مطالعه μg/dL 18 بود. در 2/90 درصد موارد يد ادرار بيشتر از μg/dL 10 بود و سطح يد ادرار کمتر از μg/dL 5 در 2/2 درصد موارد وجود داشت. در هيچ مورد، يد ادرار کمتر از μg/dL 2 وجود نداشت. تفاوتی در شيوع گواتر و ميزان يد ادرار بين دو جنس و نيز بين دانش‌آموزان شهر و روستا مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: يافته‌های اين بررسی نشان می‌هد که در مقايسه با بررسی کشوری سال 1375 درصد گواتر در دانش‌آموزان کاهش معنی‌داری داشته و يد ادرار دانش‌آموزان استان کرمانشاه هم‌چنان در حد مطلوب سازمان جهانی بهداشت می‌باشد. لذا استان کرمانشاه در زمره‌ی مناطق «عاری از کمبود يد» محسوب می‌شود. Introduction: The province of Kermanshah was one of the regions with endemic goiter in Iran, where following initiation of the program of control of iodine deficiency in 1989, production, distribution and consumption of iodized salt were begun. This survey was conducted within the framework of national monitoring survey in 2001 to ascertain the urinary iodine levels and the prevalence of goiter and in order to evaluate the iodine status of school aged children in Kermanshah. Materials and Methods: 1200 schoolchildren, aged 7-10 years, were selected randomly from all regions of Kermanshah, and the grade of goiter, in 600 boys and 600 girls, was determined according to WHO classification. Urinary iodine content was estimated using the digestion method in one tenth of the schoolchildren. Results: Total goiter rate was 122.9, 22.8% in girls and 123.0% in boys. Median urinary iodine was 18.0 µg/dl. Urinary iodine was above 10 µg/dl in 90.2% and less than 5 µg/dl in 2.2% no one had urinary iodine below 2 µg/dl. UIC levels and goiter prevalence were not statistically different between boys and girls and also between urban and rural areas. Conclusion: It is concluded that the rate of goiter in Kermanshah has decreased significantly since 1996 and urinary iodine levels in schoolchildren are indicative of adequate iodine intake. Kermanshah province therefore, can be considered an “iodine deficiency free” zone. گواتر، آندميک، اختلال‌های ناشی از کمبود يد، يد ادرار Goiter, Urinary iodine, Iodine deficiency 155 160 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa P. Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002876 No Endocrine Researhc Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی S. Vaziri سياوش وزيری 400031947532846002877 No B. Moajemi بهاره معجمی 400031947532846002878 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002879 No T. Azizi توحيد عزيزی 400031947532846002880 No F. Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002881 Yes Endocrine Researhc Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی

fa نقش پروتئين واکنش‌گر C در پيش‌بينی رخدادهای قلبی ـ عروقی: مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هدف اصلی اين مطالعه ارزيابی سودمندی پروتئين واکنش‌گر C در پيش‌گويی خطر پيامدهای قلبی‌ ـ عروقی در يک جمعيت شهرنشين ايرانی بود. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ی موردی ـ شاهدی آشيانه‌ای (nested) طی 3 سال پيگيری، 207 مورد واقعه‌ی قلبی ـ عروقی مستند بين شرکت کنندگان بالای 30 سال مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران (TLGS) يافته شد. از اين گروه، افرادی که در آغاز مطالعه فاقد بيماری قلبی ـ عروقی بودند، به عنوان گروه مورد (126 نفر) و 259 فرد جور شده از نظر سن و جنس که در آغاز و در طول مدت پيگيری فاقد بيماری قلبی- عروقی بودند، به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. در ابتدای مطالعه، عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی مورد ارزيابی قرار گرفته وCRP با روش الايزا با حساسيت بالا اندازه‌گيری شد. يافته‌ها: ارتباط متوسطی بين CRP و نمايه‌ی توده‌ی بدن (34/0= r)، نسبت دور کمر به دور باسن (22/0= r)، کلسترول تام (24/0=r) و امتياز خطر فرامينگهام 10ساله (27/0=r) يافته شد (در همه‌ی موارد 001/0 P<). بعد از تعديل‌سازی از نظر سن و جنس، نسبت خطر وقايع قلبی ـ عروقی برای افرادی که در بالاترين چارک توزيع جمعيتی CRP بودند، در مقايسه با پايين‌ترين چارک 6/2 (فاصله اطمينان 95%= 1/5-4/1 و 006/0 = p) بود. بعد از آنکه علاوه بر عوامل فوق، تعديل‌سازی از نظر عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی نيز انجام شد، نسبت خطر به مقادير غير معنی‌دار کاهش يافت (8/0، فاصله اطمينان 95% = 9/1- 3/0). اضافه نمودن CRP سطح زير منحنی‌های ROC عملکردهای خطر را که بر اساس عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی يا امتياز خطر فرامينگهام ترسيم شده بودند، بهبود نبخشيد. نتيجه‌گيری: در جمعيت ايرانی وقتی که عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی شناخته شده هستند، اندازه‌گيری CRP، برای پيش‌گويی کوتاه مدت پيامدهای قلبی ـ عروقی، ارزش اضافه‌ای ندارد. Introduction: The main aim of this study was to evaluate the utility of C-reactive protein (CRP) in risk prediction of cardiovascular outcomes. Materials and Method: In a nested case-control study, 207 cardiovascular events among participants over 30 years of the Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS) were documented during 3 years of follow up. Cases that were free of cardiovascular disease at baseline (126 subjects) were matched to 259 normal controls for age and sex. High sensitivity CRP and traditional cardiovascular risk factors were measured at baseline. Results: Modest correlation was found between CRP and body mass index (r=0.34), waist-to-hip ratio (r=0.22), total cholesterol (r=0.24) and calculated 10-year Framingham coronary risk score (FRS) (r=0.27) (all P values <0.001). The age and sex adjusted relative risk of cardiovascular events for subjects in the highest quartile of the population distribution of CRP when compared with the lowest quartile was 2.6 (95% CI=1.4-5.1, P=0.006). After additional adjustment for traditional cardiovascular risk factors the odds ratio decreased to non-significant levels (0.8,95% CI=0.3-1.9). Addition of CRP did not improve the area under receiver operating characteristic curve of risk functions that was based on traditional cardiovascular risk factors or FRS. Conclusion: It is concluded that for short-term prediction of cardiovascular outcomes in the Iranian population, when traditional cardiovascular risk factors are known measurement of CRP has no additional value. پروتئين واکنش‌گر C، بيماری قلبی ـ عروقی، عوامل خطرزا C- reactive protein, Cardiovascular disease, Risk factor 161 169 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-16&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Tohidi مريم توحيدی tohidi@erc.ac.ir 400031947532846002882 Yes Prevention of Metabolic Disorders Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 584-76175، دکتر مريم توحيدی F. Hadaegh فرزاد حدائق 400031947532846002883 No Prevention of Metabolic Disorders Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran H. Harati هادی هراتی 400031947532846002884 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002885 No

fa بررسی تداخل اثر اکسی‌توسين و سيستم اوپيوئيدی در هسته‌ی لوکوس‌سرولئوس بر درد حاد در موش صحرايی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: برخی مطالعه‌ها‌ حاکی از دخالت هورمون اکسی‌توسين در کنترل درد، رفتارهای جنسی، اضطراب و عشق است. مکانيسم اثر اين نوروپپتيد در کنترل درد کاملاً مشخص نشده است. با توجه به وجود گيرنده‌های اکسی‌توسينی و اوپيوئيدی در هسته‌ی لوکوس‌سرولئوس، به عنوان يک هسته‌ی مطرح در درد، هدف اين مطالعه بررسی اثر اکسی‌توسين و تداخل آن با گيرنده‌های اوپيوئيدی در درک درد می‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه از موش‌های نر نژاد ويستار با وزن20±270 گرم استفاده شد. حيوانات به گروه‌های دريافت کننده‌ی سالين، اکسی‌توس‍‍‍ين (nmol/2µL 3) (حل شده در سالين) به تنهايی و اکسی‌توسين همراه نالوکسان (به عنوان آنتاگونيست گيرنده‌های اوپيوئيدی) (nmol/2µL 3) به درون هسته‌ی لوکوس سرولئوس تقسيم شدند. از دو آزمون صفحه‌ی داغ و پس کشيدن دم برای ارزيابی درد استفاده شد. يافته‌ها: تزريق اکسی‌توسين در هسته‌ی لوکوس سرولئوس باعث بی‌دردی معنی‌داری در هر دو آزمون شد (001/0p<). نالوکسان توانست اثر بی‌دردی اکسی‌توسين را کاهش دهد (05/0p< Tail flick:) و (001/0p< Hot plate:). نتيجه‌گيری: اکسی‌توسين اثر ضد دردی خود را از طريق هسته‌ی لوکوس‌سرولئوس انجام می‌دهد. با توجه به کاهش اثر ضد دردی اکسی‌توسين توسط نالوکسان، به نظر می‌رسد اين نوروپپتيد بخشی از آثار ضد دردی خود را به واسطه‌ی بر انگيختن سيستم اوپيوئيدی موجود در اين هسته انجام می‌دهد. Introduction: Studies show that the plaus a role hormone oxytocin in the control of pain, sexual behavior, anxiety and love. The mechanism of this neuropeptide is not completely understood in the CNS. This study aimed at researching the effect of oxytoxin administered in the locus coeruleus (LC) nucleus on pain and its interaction with opioid system, because LC influences the nociception and also contains oxytocin and opioid receptors. Materials and Methods: Male wistar rats weighing 270±20 grams were used. Animals divided to the in control group, receiving only oxytocin (3nmol/2µl) and the group receiving oxytocin (3nmol/2µl) with naloxone as an opioid receptor antagonist (3nmol/1µl) in LC nucleus. Hot plate and tail flick tests were used for pain response evaluations. Results: Oxytocin injection in locus coeruleus nucleus induced analgesic effect significantly in two analgesiometer tests (p<0.001). Naloxone prevented the analgesic effect of oxytocin significantly (Hot plate p<0.001, Tail flick p<0.05). Conclusion: Oxytocin exerts part of its antinociception effect via LC nucleus and probably by excitation of the opioid system because of the inhibiting effect of naloxone. درد، سيستم اوپيوئيدی، اکسی‌توسين، هسته‌ی لوکوس‌سرولئوس Pain, Opioid system, Oxytocin, Locus coeruleus nucleus 171 175 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-17&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Kesmati مهناز کسمتی mahnazkessmati@yahoo.com 400031947532846002886 Yes Department of Biology and Statistics, Shaheed Chamran University, Ahwaz, I.R.Iran. اهواز، بلوار گلستان، دانشگاه شهيد چمران، گروه زيست شناسی، دکتر مهناز کسمتی N. Haghighi نسرين حقيقی 400031947532846002887 No M. Zadkarami محمدرضا زادکرمی 400031947532846002888 No

fa اثر تجويز عصاره آبی کرفس وحشی بر ميزان گلوکز و چربی‌های سرم در موش صحرايی ديابتی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: بيماری ديابت قندی يکی از شايع‌ترين بيماری‌های متابوليک بدن می‌باشد که با عوارض ناتوان کننده‌ی متعدد در درازمدت همراه است. با توجه به اهميت درمانی گياهان دارويی، گياه کرفس وحشی دارای خاصيت کاهش‌دهندگی سطح پراکسيداسيون ليپيدی و سطح برخی چربی‌های سرم در مدل تجربی هيپرليپيدمی حيوانات آزمايشگاهی می‌باشد. در مطالعه‌ی حاضر اثر تجويز داخل صفاقی عصاره آبی اين گياه بر ميزان گلوکز، تری‌گليسريد، کلسترول تام، کلسترول LDL و HDL موش صحرايی ديابتی بررسی شد. مواد و روش‌ها: برای اين منظور موش‌های صحرايی ماده (28=n) به چهار گروه شاهد، شاهد تحت تيمار با کرفس وحشی، ديابتی، و ديابتی تحت درمان با کرفس وحشی تقسيم‌بندی شدند. عصاره‌ی آبی گياه به ميزان 200 ميلی‌گرم بر کيلوگرم به مدت 4 هفته و به صورت يک روز در ميان تجويز شد. ميزان گلوکز، تری‌گليسريد، کلسترول تام، کلسترول LDL و HDL سرم قبل از بررسی و در هفته‌های دوم و چهارم پس از بررسی تعيين شد. يافته‌ها: ميزان گلوکز سرم در گروه ديابتی افزايش معنی‌داری را در هفته‌ی چهارم در مقايسه با هفته‌ی قبل از آزمايش نشان داد (001/0p<) و در گروه ديابتی تحت درمان با کرفس وحشی کاهش مختصر و غيرمعنی‌دار در مقايسه با گروه ديابتی در همين هفته مشاهده شد. به علاوه سطح تری‌گليسريد در گروه ديابتی افزايش معنی‌داری را در هفته‌ی چهارم نسبت به هفته قبل بررسی (05/0p<) نشان داد و سطح تری‌گليسريد در هفته‌ی چهارم در گروه ديابتی تحت درمان با کرفس وحشی در مقايسه با گروه ديابتی به طور معنی‌دار پايين‌تر بود (01/0p<). هم‌چنين يک کاهش معنی‌دار در سطح کلسترول سرم در گروه ديابتی تحت درمان با کرفس وحشی در هفته‌ی چهارم در مقايسه با گروه ديابتی مشاهده شد (01/0p<). از طرف ديگر، ميزان کلسترول HDL و LDL در گروه ديابتی تحت درمان در هفته چهارم در حد معنی‌دار و به ترتيب بيشتر (05/0p<) و کمتر (01/0p<) از گروه ديابتی بود. نتيجه‌گيری: تجويز داخل صفاقی عصاره‌ی آبی کرفس وحشی در مدل تجربی ديابت قندی، هر چند فاقد اثر هيپوگليسميک بارز بود، موجب تغييرات مطلوب و سودمند در سطح ليپيدهای خون می‌شود. Introduction: Diabetes mellitus is one of the most common metabolic disorders, which is accompanied by debilitating complications in the long term. Considering the therapeutic significance of medicinal plants, this study was conducted to evaluate the effects of i.p. intraperitonead administration of Apium graveolens on the serum glucose, triglyceride, total cholesterol, and HDL- and LDL-cholesterol levels of diabetic rats. Materials and Methods: Twenty-eight, female Wistar rats were divided into 4 groups, i.e. the control, AG-treated control, the diabetic, and AG-treated diabetic groups. The treatment groups received 200 mg/kg i.p. of the aqueous extract of the plant on alternate days for 4 weeks. Serum glucose, triglyceride, total cholesterol, LDL- and HDL- cholesterol levels were determined before the study, and two and four weeks after the study. Results: Serum glucose levels in diabetic group increased 2 and 4 weeks after the experiment as compared to data obtained one week before the study (P<0.001) AG treatment of diabetic rats did not have any significant effect. In addition, triglyceride levels in the diabetic group increased 4 weeks after the experiment in comparison to related data of one week before the study (P<0.05) and there was a significant lower level of triglyceride in AG-treated diabetic rats (p<0.01). Furthermore, a similar significant reduction was obtained for the treated-diabetic group as compared to the diabetic group regarding serum cholesterol levels (p<0.05). On the other hand, HDL- and LDL- cholesterol levels were significantly higher (p<0.05) and lower (p<0.01) in the AG-treated diabetic group as compared to the untreated diabetic group respectively. Conclusion: Although intraperitoneal administration of the aqueous extract of Apium graveolens has no significant hypoglycemic effect, it could possibly lead to appropriate changes in blood lipid profiles. کرفس وحشی، گلوکز، ليپيد، ديابت قندی، موش صحرايی Apium graveolens, Glucose, lipid, Diabetes mellitus, Rat 177 181 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-18&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Roghani مهرداد روغنی mehjour@yahoo.com 400031947532846002889 Yes Department of Physiology, School of Medicine, Shahed University and Medicinal Plant Research Center, Tehran, I.R.IranDepartment of Physiology, School of Medicine, Shahed University and Medicinal Plant Research Center, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی: 7435-14155، دکتر مهرداد روغنی T. Baluchnejadmojarad توراندخت بلوچ ناد مجرد 400031947532846002890 No A. Amin اميرارسلان امين 400031947532846002891 No R. Amirtouri رضا اميرطوری 400031947532846002892 No

fa بررسی آثار تزريق کورتيکوسترون بعد از آموزش و فعال‌سازی حافظه در به خاطرآوری اطلاعات مربوط به حافظه‌ی ترس شرطی شده‌ی موش صحرايی نر غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: شواهد جديد نشان می‌دهند که در طی به خاطرآوری، حافظه مجدداً ناپايدار شده، فرآيند تثبيت مجدد را طی می‌کند. با توجه به دخالت هورمون‌های استرس در تثبيت اطلاعات تازه، هدف اين مطالعه بررسی آثار کورتيکوسترون بر روند تثبيت و تثبيت مجدد حافظه در يک مدل شرطی است. مواد و روش‌ها: موش‌های نر صحرايی نژاد ويستار در دستگاهContextual Fear Conditioning آموزش داده شدند. بعد از قرار دادن موش در محفظه، در آزمايش تثبيت، شوک الکتريکی به ميزان mA 4/0 به مدت 2 ثانيه برای دو بار با فاصله‌ی 120 ثانيه به حيوان اعمال شد. 20 ثانيه بعد از شوک آخر، حيوان از قفس برداشته شد و کورتيکوسترون با دوزهای مختلف به حيوان تزريق شد. 24 ساعت بعد آزمون به خاطرآوری انجام شد و مدت زمانی که طی 5 دقيقه حيوان در حالت بی‌حرکت ((Freezing به سر می‌برد، ثبت شد. در آزمايش تثبيت مجدد، برای ايجاد حافظه متوسط (حدود 40 درصد)، شدت شوک همانند آزمايش تثبيت بود. برای حافظه‌ی قوی، 8 شوک الکتريکی با شدت mA 5/1 به مدت 1 ثانيه در فواصل 62 ثانيه اعمال شد. 24 ساعت بعد، فعال شدن حافظه(به مدت 90 ثانيه) انجام شد. بلافاصله بعد از آن، کورتيکوسترون با دوزهای مختلف تزريق و 24 ساعت بعد آزمون به خاطرآوری همانند بالا انجام شد. يافته‌ها: کورتيکوسترون با دوز3 ميلی‌گرم به ازای هر کيلوگرم وزن، باعث افزايش تثبيت حافظه می‌شود در حالی که در همين دوز ميزان تثبيت مجدد حافظه‌ی قوی را به طور معنی‌داری کم می‌کند ولی اين اثر موقتی است. نتيجه‌گيری: يافته‌های فوق نشان می‌دهند که تزريق کورتيکوسترون بعد از آموزش و فعال‌سازی حافظه آثار متضادی در به خاطرآوری اطلاعات حافظه‌ی ترس شرطی شده بازی می‌کنند که تعيين مکانيسم‌های درگير به مطالعه‌های بيشتری نياز دارد. Introduction: Recent evidence indicated that when a stabilized memory is recalled or reactivated, it again becomes labile and initiates a time-dependent process referred to “reconsolidation”. Considering the documented role of stress hormones on emotional memory, the purpose of this study was to compare the effects of glucocorticoids on consolidation and reconsolidation of a fear conditioning memory. Materials and Methods: Adult male Wistar rats were trained in fear conditioning system. In experiment 1, rats were placed into context and after 180 s were given two 2 s, 0.4 mA shocks with an interval of 120 s. Twenty seconds after the final shock, rats removed from the context box and were injected with different doses of corticosterone or vehicle. In reconsolidation experiments, rats received 2 s, 0.4 mA shocks with an interval of 120 s (moderate memory) or given eight 2 s, 1.5 mA shocks with an interval of 62 s (strong memory). Thirty seconds after the final shock, rats removed from the context box. For reactivation, 24 h later rats were returned to the chamber for 90s. Immediately after reactivation, rats were injected with different doses of corticosterone or vehicle. Twenty-four hours after training or memory reactivation, rats were returned to the context box for 5 min. Seconds of freezing (defined as the absence of all visible movement oxcept respiration) during the retrieval testing were scored for each rat. Results: The findings indicated that injections of corticosterone after training enhanced memory consolidation at dose of 3 mg/kg. Injections of the drug after memory reactivation did not change recall of moderate memory, but impaired recall of strong memory at dose of 3 mg/kg. Conclusion: The data indicate that glucocorticoids have opposite effects on consolidation and reconsolidation of contextual fear conditioning memory. Further studies are needed to determine the underlying mechanisms. حافظه، کورتيکوسترون، تثبيت حافظه، تثبيت مجدد حافظه، ترس شرطی شده Learning, Memory, Glucocorticoid, Consolidation, Reconsolidation, Contextual fear conditioning 183 189 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-19&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa K. Abrari کتانه ابراری 400031947532846002893 No Department of Physiology, School of Medical Sciences, Tarbiat Modarres University, Tehran, I.R.Iran. A. Rashidipour علی رشيدی پور Rashidy-Pour@sem-ums.ac.ir 400031947532846002894 Yes Department and Research Center of Physiology, School of Medicine, Semnan University of Medical Sciences, Semnan,I.R.Iran. سمنان، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، مرکزتحقيقات و گروه فيزيولوژی، آزمايشگاه يادگيری و حافظه. کد پستی: 163-35195؛ دکتر علی رشيدی‌پور S. Semnanian سعيد سمنانيان 400031947532846002895 No Y. Fathollahi يعقوب فتح الهی 400031947532846002896 No

fa دريافت غذايی کلسيم و ويتامين D و شيوع سندرم متابوليک در بزرگسالان تهرانی: مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: مطالعه‌‌ها اخير نشان داده‌اند که دريافت لبنيات با سندرم متابوليک رابطه‌ی معکوسی دارد است. کلسيم و ويتامين D که دو عامل اصلی تشکيل دهنده لبنيات می‌باشند، به نظر عوامل اصلی فوايد لبنيات هستند. هدف اين مطالعه تأمين ارتباط دريافت کلسيم و ويتامين D با سندرم متابوليک می‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يک مطالعه‌ی مقطعی جامعه‌نگر می‌باشد که در آن يک نمونه‌ی 808 نفری (مرد و زن) 74-18 ساله به طور تصادفی انتخاب شدند. حدود مرزی برای چارک‌های دريافت غذايی کلسيم و ويتامين D تعيين شد. رگرسيون لوجستيک برای مقايسه‌ی چارک‌های کلسيم و ويتامين D با تطبيق برای عوامل مخدوش کننده در 4 مدل انجام شد. در هر مدل نسبت به مدل قبلی برای متغير‌های بيشتری تطابق صورت ‌گرفت يافته‌ها: بعد تطابق برای سن، دريافت انرژی، وضعيت سيگار، فعاليت فيزيکی، نمايه‌ی توده‌ی بدن و سابقه‌ی خانوادگی سکته‌ی قلبی قبل از 60 سالگی، مشاهده شد که دريافت کلسيم با سندرم متابوليک ارتباط معکوس دارد. (OR)Odds Ratio سندرم متابوليک از کمترين به بيشترين چارک دريافت کلسيم به ترتيب: 1، 90/0(04/1-61/0)، 85/0(99/0-78/0) و 74/0(95/0-62/0) و 01/0P< بود. در اين روند بعد از تطبيق برای دريافت ويتامين D تغييری حاصل نشد. ميزان دريافت غذايی ويتامين D با شيوع سندرم متابوليک رابطه‌ی عکس داشت ولی اين رابطه مستقل از دريافت کلسيم نبود. به همين ترتيب ارتباط قوی و معنی‌داری بين دريافت لبنيات و سندرم متابوليک ديده شد. OR بالاترين در مقابل پايين‌ترين چارک 81/0(98/0-64/0) و 05/0P< بود. نتيجه‌گيری: اين بررسی نشان ميدهد که دريافت کلسيم و لبنيات با کاهش شيوع سندرم متابوليک مرتبط می‌باشد. Introduction: Recent studies have shown that dairy consumption is inversely associated with the metabolic syndrome. Calcium and vitamin D, two major components of dairy products, have been postulated as being primarily responsible for the beneficial effect of dairy consumption. The objective was to examine whether and to what extent intakes of calcium and vitamin D are related to the metabolic syndrome in adults. Materials and Methods: In this population-based cross sectional study, a representative sample of 808 subjects (male and female) aged 18-74 y were randomly selected. Subjects were categorized based on quartile cut-points of dietary intakes of calcium and vitamin D. Multivariate logistic regression was used in 4 models to compare different dietary intake levels of calcium and vitamin D adjusted for lifestyle and nutritional confounders. Each model was additionally adjusted for more variables than the previous one. Results: After adjusting for age, calories, smoking status, exercise, BMI and parental history of myocardial infarction before age 60 years, dietary calcium levels were significantly and inversely associated with the prevalence of metabolic syndrome, and the ORs of having the metabolic syndrome for increasing quartiles of dietary calcium intake were 1.00 (reference), 0.90 (95% CI 0.61–1.04), 0.85 (0.78–0.99) and 0.74 (0.62–0.95) P for trend <0.02, and was not appreciably altered by additional adjustment for dietary vitamin D intake. Dietary vitamin D was inversely associated with the prevalence of metabolic syndrome but was not independent of total calcium intake. Similar strong relations between intakes of dairy products and metabolic syndrome were also observed and the multivariable OR comparing highest with lowest intake quartiles was 0.81(0.64-0.98), P for trend <0.03. Conclusion: It is concluded that intakes of calcium and dairy products may be associated with a lower prevalence of the metabolic syndrome in adults. رژيم غذايی، کلسيم، ويتامين D، سندرم متابوليک، رگرسيون لوجستيک Keywords: Diet, Tehran Lipid and Glucose Study, Calcium, Vitamin D, Metabolic syndrome, Food Frequency questionnaire, Logistic regression 191 200 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N. Noori نازنين نوری 400031947532846002901 No Obesity Research Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی P. Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002902 No S. Asgari سحر عسگری 400031947532846002903 No F. Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002904 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر فريدون عزيزی

fa تغيير ميزان کورتيزول،‏‏ سيتوکين‌های IL-1، TGF-، TNF-، IFN-,، و ايمونوگلوبولين‌ها طی روزه‌داری اسلامی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در راستای تأثير روزه‌داری بر عملکرد سيستم ايمنی، هدف از اين مطالعه بررسی تأثير يک ماه روزه‌داری بر سطح سرمی سيتوکين‌های TNF-، IFN-، TGF-، IL-1، کورتيزول و ايمونوگلوبولين‌ها بود. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه 25 نفر از دانشجويان پسر ساکن خوابگاه دانشگاه علوم پزشکی تهران يک روز قبل و بعد از روزه‌داری بررسی شدند. سطح سرمی سيتوکين‌‌ها وکورتيزول با روش ELISA و ايمونوگلوبولين‌ها با روش SRID بررسی شد. يافته‌ها: در خصوص تغييرات ايجاد شده بين سيتوکين‌های التهابی (IL- 1 و TNF-)، تحريکی (IFN-, )، مهار کننده (TGF- )، هورمون کورتيزول و ايمونوگلوبولين‌های سرم افراد فوق قبل و بعد از روزه‌داری نتايج ذيل به عمل آمد. افزايش معنی‌دار سطح (P<0.01) IFN-، کاهش غير معنی‌دار IFN-، هم‌چنين کاهش معنی‌دار (P<0.02) TNF-، و افزايش غير معنی‌دار TGF- و افزايش معنی‌دار کورتيزول (P<0.02) مشاهده شد. در خصوص گاماگلوبين‌ها کاهش معنی‌دار IgA (P<0.07) نيز از نتايج اين بررسی بود. نتيحه‌گيری: يک ماه روزه‌داری اسلامی می‌تواند سبب افزايش عملکرد سلول‌های T، کاهش التهاب و تأثير بر پاسخ ايمنی هومورال شود. به ترتيب افزايش معنی‌دار IFN- ، کاهش معنی‌دار TNF- و کاهش ايمونوگلوبولين IgA شواهدی بر اين امر محسوب می‌شوند. Introduction: This research aimed determining the levels of cortisol, immunoglobulins and major serum cytokines, following Ramadan fasting, as immune response indexes. Materials and Methods: For this before and after Ramadan fasting study, twenty-five students residing at the dormitory of the Tehran University of Medical Sciences were selected. All cytokines levels (IL-1α, TGF-β, TNF-α, IFN-α, IFN-γ) were determined by the ELISA method, Immoglobulines were determined by the Radial Immunodiffusion (SRID) technique and cortisol levels were measured by EIA too. Results: While IFN-γ a showed a considerable increase after Ramadan fasting (P<0.01), IFN-α and TNF-α had decreased (P³ 0.5 and <0.02 respectively). Serum level of TGF-β increased but not significantly (P>0.3) cortisol also increased after one month of fasting (P<0.05). Serum IL-1α had a non-significant decrease (P ³ 0.5). Although IgG & IgM levels showed no significant increase, IgA levels showed significant decrease [P<0.5]. Conclusion: Our data revealed that Ramadan fasting increased IFN-y, while decreasing TNF-a and IgA levels ramadan fasting can probably increase T-Cell function, lower the inflammatory appreance rate and affect immunoglubulin production روزه‌داری, سيتوکين, کورتيزول, ايمونوگلوبولين Islamic Ramadan Fasting, Cytokine,Cortisol, Immunoglobuline 201 204 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-22&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Sharifi فرح‌السادات شريفی 400031947532846002976 No Immunology department, Medical Faculty School, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، صندوق پستی:14155- 1937؛ دکتر احمد مسعود A. Masoud احمد مسعود masood2002@yahoo.com 400031947532846002977 Yes تهران، صندوق پستی:14155- 1937؛ دکتر احمد مسعود M. Rezai ماکان رضائی 400031947532846002978 No M. Ziaei مجيد ضيايی 400031947532846002979 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002980 No

fa بررسی تغييرات دفع يد ادرار در زنان باردار و غيرباردار ساکن منطقه‌ی عاری از کمبود يد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: دريافت يد کافی برای سنتز و ترشح مقادير کافی هورمون‌های تيروئيد از غده‌ی تيروئيد ضروری است. تشکيل هورمون‌های تيروئيد وابسته به در دسترس بودن مقادير کافی از يد اگزوژن است. در مطالعه‌های جمعيتی اندازه‌‌گيری يک نمونه‌ی تصادفی از يد ادرار فرد، شاخصی برای تعيين دريافت يد نمی‌باشد. ميانه‌ی يد ادرار تصادفی با توجه به دريافت متفاوت يد به صورت روزانه و با توجه به قدرت ذخيره‌سازی غده‌ی تيروئيد به نظر شاخص قابل اعتمادی برای تخمين ميزان دريافت واقعی نيست. لذا اين مطالعه با بررسی نمونه‌ی روز به روز يد ادراری در زنان باردار و غيرباردار، روند دريافت يد را در اين دو گروه تعيين کرده و اعتماد به يک نمونه‌ی تصادفی از يد ادرار را در هر دو گروه مورد سنجش قرار می‌دهد. هم‌چنين ميزان تغييرات يد ادرار را در بارداری نسبت به زمان غيربارداری بررسی می‌کند. مواد و روش‌ها: 36 زن باردار و 32 زن غيرباردار مراجعه کننده به درمانگاه مراقبت مادر و کودک بيمارستان شهيد اکبرآبادی و مهديه‌ی تهران به صورت پياپی انتخاب و بررسی شدند. از هر فرد در مدت يک هفته 3 نمونه‌ی ادرار يک روز در ميان گرفته شد. اين نمونه‌گيری در 4 هفته پياپی انجام شد. در پايان يک ماه از هر فرد 12 نمونه‌ی ادرار بررسی شد و يد ادرار به روش سندل ـ کالتوف اندازه‌گيری شد. مطالعه از مهرماه سال 1385 تا اسفند ماه 1385 ادامه يافت. يافته‌ها: در اين مطالعه متوسط سن زنان باردار 4/6±4/27 سال و زنان غيرباردار 5/4±6/27 بود (8/0=p). ميانگين و انحراف معيار سن حاملگی 3/3±11 هفته بود. ميانه‌ی غلظت يد ادرار در زنان باردار کمتر از 100 ميکروگرم در ليتر در 4/19 درصد، زنان باردار ميانه‌ی غلظت يد ادرار بين 149-100 ميکروگرم در ليتر در در 25 درصد، ميانه‌ی يد ادرار 249-150 ميکروگرم در ليتر در 6/30 درصد و بيشتر يا مساوی 250 ميکروگرم در ليتر در 25 درصد افراد ديده شد. اين مقادير در زنان غيرباردار به ترتيب 6/17، 9/30، 4/32 و 1/19 درصد بود. ميانگين هيچ کدام از نمونه‌های يد ادرار در دو گروه تفاوت معنی‌داری با يکديگر نداشتند. ميانگين (محدوده) انحراف معيار مقادير يد ادرار در نمونه‌های شماره‌ی 1 تا 12 در زنان باردار، 4/138 ميکروگرم در ليتر (404-1/24) و در زنان غيرباردار، 118 ميکروگرم در ليتر (4/272-5/29) (286/0=p) بود که تفاوت معنی‌داری وجود نداشت. به جز نمونه‌ی شماره‌ی 11 ميانه‌ی غلظت يد ادرار بين زنان باردار و غيرباردار تفاوت چشم‌گيری نداشت (05/0=p). نتيجه‌گيری: در هر فرد تغييرات روز به روز يد ادرار چشم‌گير است. مقادير عددی حد مرکزی (معمولاً ميانه) تصوير صحيح‌تری از دريافت کافی يا ناکافی جمعيت مورد نظر را به دست می‌دهد. Introduction: In order to assess variations of urinary iodine concentration (UIC) during a 4-week period among pregnant and non-pregnant women in an iodine-replete area. Materials and Methods: Pregnant and non-pregnant women referred to two maternity hospitals in Tehran were consecutively recruited from September 2005 to March 2006 urine samples (5–10 mL) were collected on an every-other-day basis for 4 weeks (i.e., 12 samples for each individual). UIC was determined using modified Sandell-Kolthoff method. Results: Thirty-six pregnant and 32 non-pregnant women completed the study. Mean±SD age of pregnant women was 27.4±6.4 and that of non-pregnant women was 27.6±4.5 years (p=0.897). Mean±SD gestational age was 11.0±3.3 weeks in pregnant participants. Median UIC of <100, 100-149, 150-249, and ≥250 µg/L was present in 19.4, 25.0, 30.6, and 25.0% of pregnant, 15.6, 37.5, 34.4, and 12.5% of non-pregnant, and 17.6, 30.9, 32.4, and 19.1% of total individuals, respectively. Median UIC values of sample, numbers 1 to 12 were not significantly different either in pregnant (p=0.591) or in non-pregnant subjects (p=0.745), except for sample number 11, median UIC was not significantly different between pregnant versus non-pregnant women (P values > 0.05). Mean SD value for UIC in samples number 1 to 12 in pregnant women was 138.4 (24.1–404), whereas in non-pregnant women this value was118.0 (29.5-272.4) µg/L (p=0.286). Conclusion: There was a wide intrapersonal variation in UIC values among pregnant and non-pregnant women residing in an iodine-replete area, supporting the notion that casual UIC would not reflect iodine status of the individual. يد ادراری، بارداری Urinary Iodine, Pregnancy 205 212 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-23&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Amozgar عطيه آموزگار atiehamouzegar@yahoo.com 400031947532846002907 Yes Endocrine Researhc Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A. Ordokhani آرش اردوخانی 400031947532846002908 No Endocrine Researhc Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F. Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002909 No Endocrine Researhc Center, Research Institute for Endocrine Sciences, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی .4763-19395 دکتر فريدون عزيزی