مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1386 4 1 gregorian 2007 7 1 9 1 online 1 fulltext

fa اثر مداخله‌هاى تغذيه‌اى بر شيوع سندرم متابوليک و عوامل خطرساز بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى در ساکنان منطقه‌ى 13 تهران: طرح قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: مداخله براى بهبود الگوى تغذيه و افزايش فعاليت فيزيکى در اولويت برنامه‌هاى پيشگيرى و کنترل منسجم بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى در بسيارى از کشور‌ها مي‌باشد. مطالعه‌ى حاضر با هدف تعيين اثر مداخله‌هاى تغذيه‌اى بر شيوع سندرم متابوليک و عوامل خطرساز در ساکنان منطقه‌ى 13 تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: 1474 نفر از ساکنان تحت پوشش3 مرکز بهداشتى ـ درمانى که در مرحله‌ى اول مطالعه قند و ليپيد تهران به صورت تصادفى انتخاب و مورد ارزيابى تغذيه‌اى قرار گرفتند. در مرحله‌ى دوم اين طرح، ساکنان تحت پوشش يکى از مراکز بهداشتى به عنوان گروه مداخله، و ساکنان تحت پوشش دو مرکز بهداشتى ديگر به عنوان گروه شاهد انتخاب و مداخله‌هاى تغذيه‌اى در سه سطح مراکز بهداشتى ـ درمانى، مدارس و اماکن عمومى در منطقه‌ى مداخله آغاز شد. بعد از مداخله مجدداً تعدادى از افراد در هر دو منطقه‌ى مداخله و شاهد به صورت تصادفى انتخاب و مورد ارزيابى تغذيه‌اى قرار گرفتند. فاصله بين دو مرحله گرداورى اطلاعات به طور متوسط 8/3 سال بود. 316 فرد بالاى 20 سال (183 نفر در گروه شاهد) و (133 نفر در گروه مداخله) وارد مطالعه شدند. ميانگين دريافت انرژى و درشت مغذي‌‌ها در دو مرحله و در هر دو گروه محاسبه و تفاوت ميانگين‌‌ها در داخل هر گروه با آزمون تى زوجى و بين دو گروه با آناليز کوواريانس مقايسه شد. تفاوت توزيع افراد از نظر عوامل خطرساز بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى و سندرم متابوليک بين دو گروه، با استفاده از آزمون مجذور کاى بررسى شد و براى تعديل اثر متغيرهاى پايه از آزمون منتل هنزل استفاده شد. آزمون معني‌دار بودن تغيير وضعيت عوامل خطرساز بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى در داخل هرگروه با آزمون مک‌نمار انجام شد. يافته‌ها: ميانگين انرژى، کربوهيدرات و چربى دريافتى روزانه در هر دو گروه کاهش معني‌دار و ميانگين کلسترول دريافتى و درصد پروتئين از کل کالرى دريافتى در هر دو گروه افزايش معني‌دار است. ميانگين پروتئين دريافتى روزانه در گروه شاهد افزايش معني‌دار و درصد چربى از انرژى در گروه شاهد کاهش معني‌دار يافت. شيوع LDL-C بالا نيز در گروه مداخله کاهش معني‌دارى نسبت به گروه شاهد يافت )05/0 (p<. در گروه شاهد 45 درصد از افرادى که از نظر HDL-C طبيعى بودند، در مرحله‌ى دوم غيرطبيعى شده و 16 درصد از افرادى که از نظر HDL-C غير طبيعى بودند، در مرحله‌ى دوم وضعيت طبيعى يافتند)01/0 (p<. هم‌چنين در اين گروه 21 درصد از افرادى که چاقى شکمى نداشتند در مرحله‌ى دوم به اين نوع چاقى مبتلا شدند و 12 درصد از افراد مبتلا به چاقى شکمى بهبود يافتند )01/0 (p<. درگروه مداخله 2 درصد از افرادى که هيپرکلسترولمى نداشتند، بعد از مداخله به هيپرکلسترولمى مبتلا شدند و 62 درصد از افراد دچار کلسترول بالا، پس از مداخله بهبود يافتند)01/0 (p<. هم‌چنين 3 درصد از افرادى که از نظر LDL-C طبيعى بودند، در مرحله‌ى دوم غيرطبيعى گشتند و 65 درصد از افرادى که قبل از مداخله LDL-C غير طبيعى داشتند، پس از مداخله وضعيت طبيعى يافتند )01/0 (p<. نتيجه‌گيري: برنامه‌ى مداخله‌ى تغذيه که در منطقه‌ى مورد بررسى انجام شد در کاهش شيوع تعدادى از عوامل خطرساز بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى و نيز کاهش ابتلا و افزايش بهبود تعدادى از عوامل خطرساز مؤثر بوده است. Introduction: Heart disease is the primary cause of mortality in most countries. Different approaches have been designed for the prevention of heart disease risk factors, of which nutritional interventions is a main one. Materials and Methods: In the Tehran Lipid and Glucose Study, a sub-sample of 1474 subjects, were selected as cases for dietary assessment and implementation of nutritional interventions. After a 3. 8 year follow up, data were collected in both the intervention and case groups. Three hundred and sixteen subjects, aged 20 and over, that were not pregnant and did not use any hypoglycemic agents, lipid-lowering and anti-hypertensive prescription medications were enrolled for the study they were divided into controls (183 subjects) and cases (133 subjects). Mean energy intakes and macronutrients, were measured and compared within the two groups, using the paired t- test and ANCOVA was used between the two groups after controlling for age, sex, and baseline variables. Chi square and Mantel-Haenszel tests were performed to assess the prevalence of risk factors and metabolic syndrome between and within groups. McNemar test was used to assess the change of risk factors before and after intervention. Results: Mean energy, carbohydrate and fat intake decreased and cholesterol intake increased significantly in both groups. The prevalence of low HDL and central obesity increased in controls whereas hypercholesterolemia and high LDL cholesterol decreased significantly in the cases. The prevalence of high LDL decreased in cases as compared to the controls, with and without controlling for age, sex, and BMI. Pre- and post intervention evaluations showed improvement in hypercholesterolemia (p<0. 01) and high LDL (p<0. 01) in cases vs controls, whereas lesser improvement were seen in low HDL (p<0. 01) and central obesity (p<0. 01) in controls vs cases. Conclusion: The present study shows the effectiveness of nutritional interventions in curtailing and improving some risk factors of heart disease. مداخله‌هاى تغذيه‌اى، بيماري‌هاى قلبى ـ عروقى، سندرم متابوليک، تهران Nutritional intervention, Cardiovascular diseases, Metabolic Syndrome, Tehran 1 10 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-25&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa O Ramezankhani عذرا رمضانخانی 400031947532846002779 No P Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002780 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002781 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa تغييرات وزن بدن و توزيع چربی بدن به عنوان عوامل خطرساز سندرم متابوليک در زنان ايرانی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هدف از اين مطالعه بررسی ارتباط بين تغييرات وزن بدن و توزيع چربی بدن و خطر ابتلا به سندرم متابوليک در زنان ايرانی بود. مواد و روش‌ها: طی 3 سال بررسی بر 2176 زن شرکت کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران، تغييرات وزن بدن و توزيع چربی بدن و بروز سندرم متابوليک، بررسی قرار شد. توزيع چربی بدن به صورت نسبت دور کمر به دور باسن، دور کمر و دور باسن تعريف شد. دور کمر و دور باسن ثابت به ترتيب به صورت2 ± و0 تا 2- سانتی‌متر تعريف شد. يافته‌ها: متوسط سن نمونه‌‌ها 7/12± 4/36 سال بود و بروز سندرم متابوليک طی دوره‌ی سه ساله 3/26 درصد بود. بر اساس مدل رگرسيون لوجستيک، افزايش وزن با خطر توسعه‌ی سندرم متابوليک ارتباط داشت (برای هر کيلوگرم افزايش وزن، خطر ابتلا تا 15/1 درصد افزايش نشان داد). تغييرات بيشتر از 07/0 سانتی‌متر در نسبت دور کمر به دور باسن، به طور معنی‌داری (05/0>P) با افزايش خطر ابتلا به سندرم متابوليک ارتباط داشت (مستقل از خطر مرتبط با تغييرات وزن). در مقايسه با زنانی که دور کمر و دور باسن ثابت داشتند، به ترتيب، افزايش cm 3 ≤ در دور کمر،33/3 برابر (22/5, 14/2:95%CI ) و افزايش cm 5 ≤ در دور باسن، 58/1برابر (54/2، 99/0:95%CI) خطرابتلا به سندرم متابوليک را افزايش داد. نتيجه‌گيری: در زنان تهرانی، طی 3 سال تغييرات وزن و توزيع چربی بدن به طور معنی‌داری با خطر ابتلا به سندرم متابوليک ارتباط داشت. Introduction:To examine the association between changes in body weight and body fat distribution and development of metabolic syndrome. Materials and Methods: Changes in body weight and body fat distribution and the appearance of metabolic syndrome over a 3 year duration were assessed in 2176 women of the Tehran Lipid and Glucose Study. Metabolic syndrome was defined according to ATPIII criteria. Body fat distribution was determined by waist to hip ratio, waist circumference and hip girth. Stable waist and hip were defined successively as±2cm and -2cm to 0cm, respectively. Results: The mean age of subjects was 36.4±12.7 years and the incidence of metabolic syndrome was 19 percent during this period. After controlling for age, family history, smoking status and physical activity, weight gain was monotonically related to the risk of development of metabolic syndrome (for each Kg of weight gained, risk increased by 1.15%). Changes in waist to hip ratio of over 0.07 cm, were significantly associated with risk (P<0.05), independent of the risk associated with weight change. Compared with women who had a stable waist, ≥ 3cm increase in waist circumference had 3.33 times (95%CI: 2.14-5.22) the risk of metabolic syndrome and ≥ 5cm increase in hip girth had 1.58 times (95%CI: 0.99-2.54) the risk of metabolic syndrome. Conclusion: Findings show that changes in weight and body fat distribution are associated with the risk of metabolic syndrome. سندرم متابوليک، تغييرات وزن بدن، توزيع چربی بدن، زنان ايرانی، تن‌سنجی، مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران Metabolic syndrome, Body fat distribution, Weight change, Body fat distribution 11 18 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-26&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Saeedpour فريدونآتوسا سعيدپور 400031947532846002782 No تهران، صندوق پستی 4763-19395 P Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002783 No M Padyab مژگان پادياب 400031947532846002784 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002785 Yes

fa بررسی نقش عوامل تغذيه‌ای و تن‌سنجی در پيشگويی بروز سندرم متابوليک غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در حالی که اغلب مطالعه‌های گذشته رابطه‌ی بين اجزای سندرم متابوليک را به صورت مقطعی بررسی کرده‌اند، مطالعه‌ها‌ی کمی به صورت آينده‌نگر بروز سندرم متابوليک و عوامل خطرساز دخيل در بروز آن را در يک کوهورت مورد ارزيابی قرار داده‌اند. هدف از اين مطالعه بررسی نقش عوامل تغذيه‌ای و تن‌سنجی در بروز سندرم متابوليک در بزرگسالان غيرديابتی می‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه يک مطالعه‌ی کوهورت جامعه‌نگر بود که يک نمونه‌ی 410 نفری (مرد و زن) 18 تا 74 ساله را که در شروع مطالعه فاقد سندرم متابوليک بودند مورد بررسی قرار داد. سندرم متابوليک بعد از گذشت 5/3 سال در 71 نفر بروز کرد. فشار خون، دور کمر، قند و چربی خون، فعاليت بدنی و رژيم غذايی افراد در شروع مطالعه به عنوان عواملی برای پيشگويی خطر بروز سندرم متابوليک بررسی شدند. يافته‌ها: بهترين عوامل در پيشگويی خطر بروز سندرم متابوليک فشار خون [ (OR) odds ratio برحسب چارک از کمترين به بيشترين: 1، 2/1، 6/1، 2/4و 05/0 P < روند]، دور کمر (OR: 1، 1/1، 2، 3/5 و05/0P< )، تری‌گليسريد (OR: 1، 1، 2، 3و 05/0< P) و HDL-C (OR: 1، 4/0، 4/0، 3/0، و05/0> P) بود. رابطه‌ای کاملاً مستقيم ميان ميزان مصرف کربوهيدرات و چربی (درصد کالری) و خطر بروز سندرم متابوليک ديده شد. در آناليز چند متغيره، دور کمر بزرگ، قوی‌ترين شاخص برای پيشگويی بروز سندرم متابوليک بود [(2/12-4)8 OR]. نتيجه‌گيری: مداخله برای کاهش چاقی به خصوص دور کمر و يک رژيم مناسب می‌تواند خطر بروز سندرم متابوليک را در بزرگسالان تا حد زيادی کاهش دهد. Introduction: While many studies have reported cross-sectional associations between metabolic syndrome components, few have prospectively examined the development of the metabolic syndrome and comprehensive set of risk factors in a cohort. The objective was to evaluate the role of nutritional and anthropometrical factors in the incidence of metabolic syndrome in adults. Materials and Methods: In this population-based cohort study a representative sample of 410 subjects (male and female), aged 18-74 years who were free of the metabolic syndrome at baseline, were categorized based on quartile cut-points of metabolic syndrome components and food consumption. Baseline blood pressure, waist circumference, serum glucose and lipids, physical activity and dietary intake were measured and tested for predictors of the metabolic syndrome. Results: Metabolic syndrome developed in 71 subjects during the subsequent 3.5 years. The best predictors of incident metabolic syndrome were hypertension [odds ratio (OR) by quartile:1, 1.2, 1.6, 4.2, p for trend<0.05], waist circumference(1, 1.1, 2, 5.3, p for trend<0.05), triacylglycerol(1, 1, 2, 3, p for trend<0.05) and HDL cholesterol(1, 0.4, 0.4, 0.3 p for trend<0.05). In multivariate analysis increased waist circumference was the optimum predictor [OR 8(4-12.2)]. A prominent dose–response relationship across the carbohydrate and fat intake categories and the odds of metabolic syndrome was observed. Conclusion: This report confirms the role of blood pressure, waist circumference and lipid measurements in risk stratification of metabolic syndrome in adulthood. Interventions that address obesity and reduce waist circumference and an appropriate diet may reduce the incidence of the metabolic syndrome in adults. سندرم متابوليک، دور کمر، فشار خون، تغذيه، دريافت کربوهيدرات، دريافت چربی Metabolic syndrome, Waist circumference, Blood pressure, Nutrition, Carbohydrate intake, Fat intake, Impaired Glucose tolerance, Logistic regression 19 28 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-27&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa P Mirmiran پروين ميرميران 400031947532846002786 No N Noori نازنين نوری 400031947532846002787 No G Amirshekari گلشن اميرشکاری 400031947532846002788 No F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002789 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395

fa بررسی فعاليت آلانين‌آمينوترانسفراز در جانبازان شيميايی مواجه شده با خردل گوگردی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه:. اطلاعات بسيار ناچيزی از اثر ديررس گاز خردل بر کبد در دسترس است و طبق اطلاع نگارندگان، تاکنون هيچ مطالعه‌ای در زمينه‌ی بررسی فعاليت آنزيم‌های کبدی در فاز تأخيری مواجهه با گاز خردل انجام نشده است. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی فعاليت آلانين آمينوترانسفراز (ALT) در جانبازان شيميايی مواجه شده با گاز خردل و تعيين متغيرهای مرتبط با فعاليت ALT در اين جمعيت انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر به صورت مشاهده‌ای ـ مقطعی انجام شد. نمونه‌‌ها شامل 263 جانباز شيميايی مواجه شده با گاز خردل بودند که از بين مراجعان به درمانگاه فوق‌تخصصی ريه‌ی بيمارستان بقيه الله در سال 1384 انتخاب شدند. ALT همه‌ی بيماران سنجيده شد. داده‌های دموگرافيک، جانبازی، يافته‌های وضعيت ريوی و نمايه‌ی توده‌ی بدن ثبت شد. ALT مساوی يا بيش از 40 واحد/ ليتر به عنوان افزايش فعاليت اين آنزيم در نظر گرفته شد. يافته‌ها: از 263 جانباز مواجه شده با گاز خردل، در 43 نفر (3/16%) فعاليت ALT افزايش يافته بود. محدود‌ه‌‌ی ALT 94-3 واحد/ ليتر و ميانگين (±انحراف معيار) آن 22/15±43/26 واحد/ ليتر بود. ميزان خام ALT و نمايه‌ی توده‌ی بدن ارتباط مستقيم معنی‌داری را با يکديگر نشان دادند (013/0p=، 153/0r =). ميزان خام ALT با سن، درصد جانبازی و درصد شيميايی همبستگی معنی‌دار آماری نشان نداد (05/0p >). ميانگين آنزيم در افراد دارای نمايه‌ی توده‌ی بدن بيش از 25 (05/15±81/28) در مقايسه با افراد دارای نمايه‌ی توده‌ی بدن کمتر يا مساوی 25 (58/14  93/21) به ميزان معنی‌داری بيشتر بود (001/0P=). ميانگين ميزان ALT در بيماران دارای نمايه‌ی توده‌ی بدن بيش از 25 (05/15±81/28) در مقايسه با افراد دارای نمايه‌ی توده‌ی بدن کمتر يا مساوی 25 (58/14± 93/21) به طور معنی‌داری بيشتر بود(001/0P=). ميانگين ALT در بيماران دارای FEV1/FVC کمتر يا مساوی 80 در مقايسه با بيماران دارای FEV1/FVC بيش از 80 به طور معنی‌دار بيشتر بود(05/0P=). فعاليت آنزيم با ساير متغيرهای مورد بررسی ارتباط معنی‌دار آماری نشان نداد. نتيجه‌‌گيری: اگرچه پيش از هر گونه نتيجه‌گيری در زمينه‌ی اثر گاز خردل بر ميزان فعاليت ALT نياز به اجرای مطالعه‌‌ی دارای گروه شاهد وجود دارد، اما تا زمان انجام مطالعه‌های آتی، پيشنهاد می‌‌شود فعاليت اين آنزيم و شاخص‌های ديگر کبدی در جانبازان به صورت متوالی سنجيده شود. Introduction: Until now, few studies have focused on late effect of sulfur mustard on the liver at present there is no data published on liver enzymes in sulfur mustard exposed veterans. The current study was conducted with the aim of determining alanine aminotransferase (ALT) levels in veterans exposed to sulfur mustard. Materials and Methods: In this cross-sectional study, 263 sulfur mustard exposed veterans were selected from among individuals referring to the respiratory clinic in Bagiyatallah hospital in 2005. ALT was determined in all subjects. Demographic data, exposure related variables, respiratory status and Body Mass Index (BMI) were collected. ALT over 40 unit/liter was considered as abnormal. Results: From a total of 263 sulfur mustard exposed veterans, 43 (16.3%) patients had an elevated ALT level. Range of ALT was 3-94 with a mean (SD) of 26.43 ± 15.22 unit/liter. ALT was correlated with the BMI (r=0.153, p=0.013). ALT was not significantly correlated with age, grading of chemical and overall disability. Mean ALT levels in patients with BMI > 25 (28.81 ± 15.05) were significantly higher than those with BMI less than 25 (21.93 ± 14.58) (p=0.001). Mean ALT level was higher in those with FEV1/FVC, in comparison to others (p<0.05). ALT was not significantly correlated with other study variables (p>0.05). Conclusion: Although any conclusion of the impact of mustard gas on ALT needs a controlled study, we mean while suggest serial measurement of the activity of this enzyme and other measures of liver status. جانباز شيميايی، گاز خردل، کبد، آنزيم کبدی، آلانين آمينوترانسفراز Chemical warfare exposed veteran- Mustard Gas- Liver- Liver enzyme- alanine aminotransferase 29 35 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-28&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Ghanei مصطفی قانعی ghanei1341@yahoo.com 400031947532846002916 Yes تهران، دانشگاه علوم پزشکی بقيه‌الله تهران، مرکز تحقيقات گوارش و کبد، SM Alavian سيد مؤيد علويان 400031947532846002917 No M Nassiri محمود نصيری 400031947532846002918 No SH Assari شروين آثاری 400031947532846002919 No

fa کمبود آهن يا افزايش بار آهن: کدام يک عامل بهتری برای پيشگويی وقوع سندرم کرونری حاد است؟ غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: کم‌خونی عامل خطر مستقل پيامدهای قلبی ـ عروقی در بيماران مبتلا به انفارکتوس قلبی است. از طرف ديگر، افزايش ميزان هماتوکريت و هموگلوبين با افزايش خطر انفارکتوس قلبی همراه است. هدف از اين مطالعه اين است که آيا افزايش يا کاهش ميزان هموگلوبين و هماتوکريت می‌تواند پيشگويی کننده مستقل وقوع سندرم کرونری حاد باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی مورد ـ شاهد گذشته نگر در 594 بيمار مبتلا به انفارکتوس قلبی، 596 بيمار مبتلا به آنژين ناپايدار و 590 فرد شاهد که از سال 1373 تا سال 1385 در بيمارستان بستری شدند، انجام شد. بيماران بر اساس مقادير هموگلوبين و هماتوکريت بررسی شدند. يافته‌ها: شيوع انفارکتوس قلبی براساس شاخص هموگلوبين و هماتوکريت در بيماران کم‌خون به ترتيب 9/17% و 14% و در بيماران با هماتوکريت و هموگلوبين بالاتر از دامنه‌ی طبيعی 2/20% و 8/8% بود. ميانگين غلظت هموگلوبين و هماتوکريت در بيماران مبتلا به انفارکتوس قلبی به ترتيب (مردان 94/1 ± 79/14 و زنان 96/1 ± 32/13) و ( مردان 63/5 ± 90/44 و زنان 67/5 ± 90/40 ) و اختلاف ميانگين هموگلوبين و هماتوکريت در بين مردان مبتلا به انفارکتوس قلبی، آنژين ناپايدار و شاهد معنی‌دار بود. رگرسيون لجستيک بين بيماران مبتلا به انفارکتوس قلبی و شاهد نشان داد که نسبت بخت انفارکتوس قلبی در بيماران با مقادير کم هموگلوبين و حجم متوسط گلبولی در مقايسه با مقادير بالا به ترتيب 215/0 (412/0-112/0) و 368/0 (558/0-243/0) و نسبت بخت انفارکتوس قلبی برای مردان در مقايسه با زنان 325/2 (090/3-749/1) بود. نتيجه‌گيری: در بيماران مبتلا به انفارکتوس قلبی و آنژين صدری ناپايدار، براساس هموگلوبين، کم‌خونی عامل پيشگويی‌کننده‌ی مستقل وقوع سندرم کرونری حاد بود؛ درحالی که براساس شاخص هماتوکريت، هم کم‌خونی و هم ميزان بالای هماتوکريت پيشگويی کننده‌های وقوع انفارکتوس قلبی بودند. کم‌خونی عامل پيشگويی‌کننده‌ی وقوع انفارکتوس قلبی با افزايش سن بود. Introduction: Anemia is an independent risk factor for adverse cardiovascular outcomes in patients with myocardial infarction (MI). On the other hand, elevated Hct and Hgb level are associated with increased risk of MI. We sought to investigate whether increase or decrease of the hemoglobin level (Hgb) and the hematocrit (Hct) was an independent predictor for occurrence of acute coronary syndrome (ACS). Materials and Methods: This retrospective case-control study included 594 MI patients, 596 unstable angina (UA) patients, and 590 controls who were hospitalized between 1994 and 2005. Patients were analyzed according to the baseline Hgb and Hct value. Results: Prevalence of MI, based on Hgb and Hct in anemic patients was 17.9% and 14.0% and in patients with high level of normal range was 8.8% and 20.2%, respectively. Mean of Hgb and Hct concentration in patients with MI were (men: 14.79 ± 1.94 women: 13.32 ± 1.96) and (men: 44.90 ± 5.63 women: 40.90 ± 5.67), respectively. Mean differences of Hgb and Hct between MI patients, UA patients, and controls were significant only in men. A logistic regression between MI patients and controls showed that the odds ratio (OR) and 95%CI of MI for patients with low vs high Hgb and MCV were 0.215 (0.112-0.412) and 0.368 (0.243-0.558), respectively. The OR of MI for male vs female was 2.325 (1.749-3.090). Conclusions: In MI and UA patients, anemia was an independent predictor of occurrence of ACS based on Hgb while, based on Hct, both anemia and high Hct were predictors of occurrence of MI. Anemia was a predictor of occurrence of MI with age. سندرم کرونری حاد، انفارکتوس قلبی، آنژين ناپايدار، آنمی، هموگلوبين، هماتوکريت Acute Coronary Syndrome, Myocardial Infarction, Unstable Angina, Anemia, Hemoglobin, Hematocrit 37 45 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-29&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MR Mahmoodi محمدرضا محمودی mr_mahmoodi@kmu.ac.ir 400031947532846002767 Yes تهران، صندوق پستی:4741-19395 M Kimiagar سيد مسعود کيمياگر 400031947532846002768 No AR Abadi عليرضا ابدی 400031947532846002769 No

fa اثر روزه‌داری ماه رمضان بر اسمولاريته، غلظت بعضی از الکتروليت‌‌های سرمی و پارامتر‌های خونی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در ماه رمضان حدود 400 ميليون مسلمان به روزه‌داری می‌پردازند. با وجود مطالعه‌های متعدد انجام شده در مورد اثر فيزيولوژيک اين فريضه همچنان ابعاد ناشناخت‌های از آن باقيمانده است. اين مطالعه برای تعيين اثر روزه‌داری ماه رمضان بر تغييرهای اسمولاريته‌ی سرم و آزمون‌های کليوی در افراد روزه‌دار جوان سالم اجرا شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ی کوهورت در سال 1380 در 80 دانشجوی سالم (41 مرد و 39 زن) انجام شد. وزن، نمايه‌ی توده‌ی بدن، گلوکز، اسمولاريته، سديم و پتاسيم سرم در افراد داوطلب سالم قبل و در پايان ماه رمضان بعد از يک ناشتايی 12 ساعته اندازه‌گيری شد. علاوه بر اين تعداد گلبول‌‌های سفيد و قرمز، پلاکت‌‌ها و اندکس‌‌های گلبولی طی اين دو نوبت ارزيابی شد. يافته‌ها: ميانگين سنی شرکت‌کنندگان 7/22 سال بود. در پايان ماه رمضان، وزن در هر دو گروه جنسی کاهش معنی‌داری نشان داد ولی نمايه‌ی توده‌ی بدن تن‌ها در بانوان کاهش معنی‌دار داشت. کاهش گلوکز و افزايش اسمولاريته و سديم سرم در هر دو جنس در پايان ماه رمضان معنی‌دار بود ولی پتاسيم تن‌ها در مردان کاهش معنی‌دار داشت. ميانگين گلبول‌‌های قرمز در هر دو جنس افزايش معنی‌دار نشان داد ولی ميانگين گلبول‌‌های سفيد تن‌ها در زنان و پلاکت‌‌ها تن‌ها در مردان افزايش معنی‌دار نشان داد. هموگلوبين و هماتوکريت در پايان ماه رمضان نيز تن‌ها در مردان کاهش معنی‌دار داشت. تغييرات اوره و کراتينين در اين مطالعه معنی‌دار نبود. نتيجه‌گيری: اين مطالعه نشان داد روزه‌داری ماه رمضان به طور کامل می‌تواند سبب افزايش اسمولاريته‌ی سرم و کاهش برخی اندکس‌‌های گلبولی شود ولی اين تغييرات در افراد سالم در محدوده‌ی طبيعی می‌باشد. مطالعه‌ها‌ی مشابهی در افراد دارای اختلال‌های خونی و کليوی توصيه می‌شود. Introduction: During the month of Ramadan, 400 million adult Muslims all over the world fast during daylight hours. The effect of Ramadan fasting has been studied in various investigations conducted on normal healthy individuals world wide, but the changes of serum osmolarity and hematological parameters during Ramadan fasting are not known well. Materials and Methods: This cohort study was performed during Ramadan on 80 medical students (41 male and 39 female). We evaluated weight, Body Mass Index (BMI), serum osmolarity, sodium and potassium, haemoglobin(Hgb), hematocrit (Hct), platelets, red and white blood cell count (RBC and WBC) and Hgb Index before and after Ramadan. Results: The mean age of subjects was 22.7 years. Weight decreased significantly in both genders, and BMI decreased in female subjects after ramadan. While serum osmalarity and sodium increased and glucose decreased in both genders after ramadan, potassium decreased in males. RBC count increased in both genders, but WBC count and platelet count increased significantly in females. Hgb, Htc decreased after Ramadan Fasting in male subjects. We found no significant changes in levels of urea and creatinin in serum. Conclusion: This study indicated that Ramadan fasting leads to increased serum osmolarity, RBC count and some Hgb indices in both genders, but these changes remain within normal range. However, more investigations are suggested of patients with hematological and nephrological disorders. روزه‌داری، اسمولاريته، سديم، پتاسيم، هموگلوبين، پلاکت Ramadan Fasting, Osmolarity, Sodium, Potassium, Hemoglobin, Platelet 47 53 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-30&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa V Ziaee وحيد ضيائی ziaee@tums.ac.ir 400031947532846002770 Yes R Yousefi رضا يوسفی 400031947532846002771 No Z Ahmadinejad زهرا احمدي‌نژاد 400031947532846002772 No H Shaikh هنگامه شيخ 400031947532846002773 No M Rezaei ماکان رضائی 400031947532846002774 No MJ Behjati محمد جواد بهجتی 400031947532846002775 No

fa مقايسه تأثير يک جلسه فعاليت هوازى و سونا بر غلظت هورمون آلدوسترون سرم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: آلدوسترون عمده‌ترين مينرالوکورتيکوئيد مترشح از قشر غده‌ى فوق کليوى مي‌باشد. عملکرد اصلى اين هورمون، افزايش بازجذب کلريدسديم و ترشح پتاسيم از توبول‌هاى کليوى و مجارى دفعى غدد عرق است. اين مطالعه به منظور مقايسه‌ى تأثير يک جلسه فعاليت هوازى و سونا بر غلظت هورمون آلدوسترون سرم انجام شد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش در 15 نفر از بازيکنان تيم فوتبال دانشگاه شهيد بهشتى با حداقل 6 هفته فعاليت بدنى منظم به صورت سه جلسه در هفته انجام شد. از افراد مورد مطالعه، قبل و پس از يک جلسه فعاليت هوازى و يک جلسه حضور در سونا، خون‌گيرى به عمل آمد. پس از استخراج نتايج، از ميانگين و انحراف معيار براى توصيف آمارى و از آزمون تى وابسته براى تجزيه و تحليل استنباطى داده‌‌ها استفاده شد. يافته‌ها: ميانگين اکسيژن مصرفى بيشينه‌ى افراد 47 ميلي‌ليتر در کيلوگرم در دقيقه بود، که در حد متوسط ارزيابى مي‌شود. نتايج نشان داد که يک جلسه فعاليت هوازى موجب افزايش معني‌دار غلظت هورمون آلدوسترون سرم شد (01/0p<). هم‌چنين يک جلسه حضور در سونا موجب افزايش معني‌دار غلظت هورمون آلدوسترون سرم شد (05/0>p). با وجود اين، بين تغييرات غلظت هورمون آلدوسترون سرم در فعاليت هوازى و سونا تفاوت معني‌دار آمارى مشاهده نشد (05/0<p). نتيجه‌گيري: در هنگام تمرين يا قرار گرفتن در معرض گرماى شديد مثل سونا، غلظت هورمون آلدوسترون در سرم افزايش مي‌يابد Introduction: Aldostrone is the most physiologically important mineralocorticoid released from the adrenal cortex. The basic function of this hormone is increasing sodium and chloride re-absorption and potassium secretion in the distal tubules of the kidneys and the secretional ducts of sweat glands. The aim of this study was to compare the effects of one session aerobic activity and sauna on serum aldostrone hormone concentration. Materials and Methods: Subjects were 15 football players of Shaheed Beheshti University, who had had at least 3 weekly sessions of physical activity regularly for 6 weeks. Blood samples were taken before and after aerobic activity and sauna. The data were analyzed using mean and standard deviation for statistical description, and dependent t-test for inferential analysis of data. Results: The subject’s vo2max mean was 47±4.41ml/Kg/min which is considered average. The results showed that a single session of physical activity significantly increased serum aldostrone concentration (p<0.05). A single session in the sauna also was significantly increased serum aldostrone concentration (p<0.05). However, there was no meaningful difference between variations of serum aldostrone concentration following aerobic activity and sauna (p>0.05). Conclusion: aldostrone concentration increased, with training and repeated heat exposure. فعاليت هوازى، سونا، آلدوسترون سرم Aerobic Activity, Sauna, Aldostrone 55 59 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-31&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Ahmadi نصور احمدی 400031947532846002776 No تهران، اوين، دانشگاه شهيد بهشتی، دانشکده تربيت بدنی و علوم ورزشی K Ebrahim خسرو ابراهيم ebrahim_khosrow@yahoo.com 400031947532846002777 Yes M Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002778 No

fa بررسى اثر اکسي‌توسين در هسته‌ى لوکوس سرولئوس بر اضطراب ناشى از آزمون تعارض وگل در حضور و غياب يوهمبين در موش صحرايى نر غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هسته‌ى لوکوس سرولئوس در تنظيم برخى از رفتارهاى فيزيولوژيک مانند درد، اضطراب، خواب و بيدارى، يادگيرى و حافظه نقش دارد. برخى مطالعه‌‌ها نشان داده‌اند که اين هسته داراى نورون‌هاى آدرنرژيک و گيرنده‌هاى آلفا-2 است که از هسته‌ى پاراونتريکولار هيپوتالاموس، نورون‌هاى اکسي‌توسينرژيک نيز دريافت مي‌کند. نقش اين نوروپپتيد و مکانيسم عمل آن کاملا روشن نشده نيست. از آنجايي‌که نشان داده شده تجويز مزمن اکسي‌توسين اضطراب را کاهش مي‌دهد. در اين مطالعه اثر تزريق حاد اکسي‌توسين در هسته‌ى لوکوس سرولئوس (LC) و تداخل آن با گيرنده‌هاى آلفا-2 آدرنرژيک موجود در اين هسته، بر رفتار اضطرابى ناشى از آزمون تعارض وگل مورد بررسى قرار گرفته است. مواد و روش‌ها: موش صحرايى نر بالغ با ميانگين وزنى 15±285 در 6 گروه، شاهد تزريق، دريافت کننده‌ى اکسي‌توسين، يوهمبين، دريافت کننده‌ى يوهمبين + اکسي‌توسين، دريافت کننده‌ى سالين+ اکسي‌توسين و دريافت کننده‌ى يوهمبين + اکسي‌توسين تقسيم شدند. همه‌ى دارو‌ها در هسته‌ى لوکوس سرولئوس به کمک سرنگ هاميلتون تزريق شد. تعداد شوک دريافتى هنگام نوشيدن آب به عنوان شاخص اضطراب طى پانزده دقيقه در دستگاه تعارض وگل اندازه‌گيرى شد. يافته‌ها: اکسي‌توسين تعداد دريافت شوک را کاهش داد (اثر اضطراب‌زايى). بلوک گيرنده‌هاى آلفا-2 توسط يوهمبين تعداد دريافت شوک را کاهش داد (اثر اضطراب زايى). اثر اضطراب‌زايى اکسى توسين در حضور يوهمبين افزايش يافت. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد گيرنده‌هاى آلفا-2 آدرنرژيک موجود در هسته‌ى لوکوس سرولئوس نقش تعديلى بر پديده‌ى ‌‌اضطراب و خاصيت اضطراب‌زايى اکسي‌توسين دارد و با بلوک گيرنده‌ى مذکور اين اثر حذف مي‌شود. اکسي‌توسين، يوهمبين، لوکوس سرولئوس، اضطراب، آزمون تعارض وگل 61 67 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-32&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S Zalkhani سکينه زال خانی 400031947532846002790 No M Kesmati مهناز کسمتی mahnazkessmati@yahoo.com 400031947532846002791 Yes اهواز، دانشگاه شهيد چمران، دانشکده‌ی علوم، گروه زيست شناسی F Zangene فريده زنگنه 400031947532846002792 No A Rasekh عبدالرحمن راسخ 400031947532846002793 No

fa بررسی اثر سرکه‌ی سفيد بر قند خون ناشتا، هموگلوبين گليکوزيله و پروفايل ليپيدی موش‏های صحرايی سالم و ديابتی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: باتوجه به وجود شواهدی مبنی بر اثر سرکه در کاهش قند خون پس از غذا، اين مطالعه با هدف بررسی اثر سرکه‌ی سفيد بر قند خون ناشتا، هموگلوبين گليکوزيله(( HbA1c و پروفايل ليپيد موش‏های صحرايی سالم و ديابتی انجام شد. مواد و روش‌ها: موش‌های صحرايی نر به چهار گروه شاهد سالم، سالم با مصرف سرکه‌ی سفيد، شاهد ديابتی و ديابتی با مصرف سرکه تقسيم‌بندی شدند. برای ديابتی شدن از داروی استرپتوزوسين استفاده شد. گروه‌های شاهد غذای استاندارد موش و گروه‌های مداخله مخلوط غذای استاندارد و سرکه‌ی سفيد (6%) را به مدت چهار هفته دريافت نمودند. قند خون ناشتا و HbA1c و پروفايل ليپيد قبل و بعد از مداخله اندازه‌گيری شدند. يافته‏ها: قند خون ناشتا و HbA1c در گروه‌های سالم و ديابتی با مصرف سرکه تغيير معنی‌داری نشان نداد. در گروه سالم با مصرف سرکه کاهش معنی‌دار LDL-C نسبت به قبل از مداخله و هم‌چنين افزايش معني‏دار HDL-C، نسبت به قبل از مداخله و نسبت به گروه شاهد سالم مشاهده شد. با مصرف سرکه نسبت‌های TG/HDL-C و HDL-C /LDL-C نيز به ترتيب 5/44 % و 8/25 % در گروه سالم کاهش يافتند. در گروه شاهد ديابتی افزايش معني‏دار TG وکاهش معني‏دارHDL-C مشاهده شد در حالی‌که سطح TG در گروه ديابتی که سرکه مصرف کرده بودند کاهش معنی‌داری را نشان داد. نسبت‌های TG/HDL-C و HDL-C /LDL-C در گروه ديابتی شاهد افزايش يافت اما اين نسبت‌‌ها در گروه ديابتی که سرکه مصرف کرده بودند افزايش نشان نداد. نتيجه‏گيری: يافته‏های اين بررسی نشان دادند که مصرف سرکه‌ی سفيد به مدت چهار هفته در موش‏های صحرايی سالم و ديابتی موجب بهبود پروفايل ليپيد می‌شود. Introduction: There is evidence suggesting a lowering effect for vinegar on postprandial blood glucose concentrations. This study aimed at evaluating the effect of vinegar on fasting blood glucose, glycosylated hemoglobin (HbA1c) and lipid profiles in healthy and diabetic rats. Materials and Methods: Male wistar rats were divided into four groups: the healthy control, healthy fed with white vinegar, diabetic control, and diabetic fed with white vinegar, groups. To induct diabetes, Streptozotocin was used. For a period of 4 weeks the control groups received standard food and the treatment groups received white vinegar-mixed pelleted food (6%). Fasting blood glucose, HbA1c and lipid profiles were measured before and after intervention. Results: White vinegar had no significant effect on fasting blood glucose and HbA1c in either the healthy or diabetic group. Statistical analysis of data showed that in the healthy group fed white vinegar there was a significant decrease in LDL-cholestrol (LDL-C) and a significant increase in HDL-cholestrol (HDL-C). Also, there was a significant increase in HDL-C compared with healthy control group. White vinegar reduced TG/LDL-C and HDL-C/LDL-C ratios in healthy rats, 44.5% and 25.8%, respectively. The diabetic control group showed a significant increase in triglyceride (TG) along with a significant decrease in HDL-C. However, the diabetic group fed with white vinegar showed a significant decrease in TG compared to the control diabetic group. TG/LDL-C and HDL-C/LDL-C ratios increased in diabetic control group but not in the diabetic group fed white vinegar. Conclusion: The results of this study clearly indicate that consumption of white vinegar for four weeks could have significant favorable effects on the lipid profiles of healthy and diabetic rats. سرکه، ديابت، پروفايل ليپيد، گلوکز، هموگلوبين گليکوزيله، موش صحرايی Vinegar, Diabetes, Lipid profile, Glucose, Glycosylated hemoglobin, Rat 69 75 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-33&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Shishebor فريده شيشه‏بر Fshishehbor@yahoo.com 400031947532846002794 Yes اهواز، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، دانشکده‌ی پيراپزشکی، گروه علوم تغذيه A Mansouri آناهيتا منصوری 400031947532846002795 No AR Sarkaki عليرضا سرکاکی 400031947532846002796 No MT Jalali محمدطه جلالی 400031947532846002797 No M Latifi محمود لطيفی 400031947532846002798 No

fa آثار جداگانه و برهم‌کنشی فرومون‌های جنسی موش صحرايی ماده با رفتار‌های جنسی و والدينی، بر سطح پلاسمايی هورمون تستوسترون در موش صحرايی نر نژاد ويستار غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: فرومون‌‌ها نقش عمده‌ای در رفتارهای جنسی و اجتماعی بسياری از جانوران داشته, قادرند بر فيزيولوژی توليد مثلی پستانداران اثر بگذارند. منبع اصلی فرومون‌ها، ادرار و ترشحات پاراکراينی می‌باشد. به لحاظ سيستم نورواندوکرينی, هورمون تستوسترون يک پارامتر مطمئن برای اندازه‌گيری و مقايسه‌ی تأثير فرومون‌‌ها بر رفتارهای جنسی می‌باشد. در مطالعه‌ی تحقيق حاضر از 8 موش برای خون‌گيری استفاده شد (n= 8) که از اين 8 موش در 13 نوبت خون‌گيری به عمل آمد و 13 گروه جداگانه برای تجزيه و تحليل آماری در نظر گرفته شدند. به کمک قفس مخصوصی، تأثير فرومون‌های جنسی بدون دخالت تحريک‌های حسی از جمله بينايی، شنوايی و لامسه بر هورمون تستوسترون، اندازه‌گيری شده است (گروه دوم- ng/mL 38/0±58/3). در صورتی که موش‌های ماده در کنار نر‌‌ها قرار بگيرند، سطح پلاسمايی هورمون تستوسترون آن‌ها نسبت به زمانی که فقط فرومون ماده‌‌ها را دريافت می‌کنند، بيشتر افزايش می‌يابد (گروه سوم- 1 0/0 p<،ng/mL 25/2±59/10). هم‌چنين عمل جفت‌گيری ميزان هورمون تستوسترون را نسبت به دوره‌ی قبل از جفت‌گيری کاهش يابد (گروه چهارم ـ 05/0p<، ng/mL 95/0±32/4). در نرهای دوره‌ی آبستنی، ميزان هورمون تستوسترون تا هفته‌ی دوم افزايش می‌يافت (گروه ششم ـ 017/0p<، ng/mL 58/1±11/6)، سپس دچار کاهش شديدی شد (گروه هفتم ـ 017/0p<،ng/mL 37/0±65/1). پس از تولد فرزندان, ميزان هورمون تستوسترون موش پدر به تدريج کاهش می‌يافت (گروه دهم ـ 017/0p<،ng/mL 14/0±36/0) ولی قرار گرفتن موش‌های پدر در کنار فرزندان غريبه، موجب افزايش قابل ملاحظه‌ای در سطح پلاسمايی هورمون تستوسترون می‌گرديد، ميزان اين افزايش, از زمان جفت‌گيری نيز بالاتر بود (گروه سيزدهم ـ 017/0p<،ng/mL 26/1±46/8). با توجه به نتايج به دست آمده به نظر می‌رسد که فرومون‌های جنسی ماده و رفتارهای مختلف جنسی و پدرانه، به طور مستقيم بر سطح پلاسمايی هورمون تستوسترون و در نتيجه فعاليت‌های توليدمثلی موش‌های نر تأثير می‌گذارد. Introduction: Pheromones play a major role in the sexual and social behavior of animals. The main sources of pheromones are urine and paracrine secretions. Pheromones can affect the mammals reproductive physiology. The vomeronasal organ (VNO) is located in the base of nasal cavity and VNO has some effects on amygdal stimulating the amygdal hence could affectthe mammal's sexual behavior. Through the neuroendocrine system, testosterone is a safe parameter to measure and compare the effects on the sexual behavior. With regard to the neuroendocrine system, testosterone is a safe parameter for measuring the effects of pheromones on sexual behaviors. In this research, we have investigated the of pheromone interaction on sexual behaviors such as intercourse, mating and being near a pregnant female, also paternal behavior after children's birth, have been investigated. Materials and Methods: The effects of sexual pheromones were determined with a special cage without any sensory stimulation interference, such as visual, auditory, tactile senses (3.58±0.38 ng/mL). Results: Proximity between a female and a male rat increased plasma levels of testosterone rapidly(10.59±2.25 ng/mL, P<0.01). Mating caused a decrease in testosterone levels comparing to premate groups (4.32±0.95 ng/mL, P<0.05). During pregnancy, the testosterone levels increased up to the second week (6.11±1.58 ng/mL, P<0.017) then decreased rapidly(1.65±0.37 ng/mL, P<0.017). After birth of children, the father rat testosterone levels decreased gradually (0.36±0.14 ng/mL, P<0.017). But the presence of the father rat's near the strange child rat, the plasma levels of testosterone to increase significantly compared to the increase in mating groups(8.46±1.26 ng/mL, P<0.017). Concussion: These findings suggest that female sexual pheromones and different fatherhood and sexual behaviors, directly affect plasma levels of testosterone and can subsequently affect mating rats' reproductive activities فرومون‌های جنسی، تستوسترون، رفتارهای جنسی، رفتار‌های پدرانه، اندام تيغه‌ای بينی Sexual pheromone, Testosterone, Sexual behaviour, Paternal behaviour, Vomeronasal organ 77 84 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-34&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Aqababa حيدر آقا بابا 400031947532846002799 No V Babapour وهاب باباپور 400031947532846002800 No A Haeri علی حائری روحانی 400031947532846002801 No SH Oryan شهربانو عريان 400031947532846002802 No GH Ranjbar Omrani غلامحسين رنجبر عمرانی hormone@sums.ac.ir 400031947532846002803 Yes شيراز، صندوق پستی 1414-71345،

fa بررسی پلی‌مورفيسم آپوليپوپروتئين E در ارتباط با ميزان چاقی در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: ژن Apo E يکی از ژن‌های دخيل در متابوليسم ليپيد می‌باشد که در چاقی نيز نقش دارد. از آنجا که بين پلی‌مورفيسم Apo E و چاقی ارتباط نشان داده است، اين مطالعه برای بررسی ارتباط اين پلی‌مورفيسم با نمايه‌ی توده‌ی بدن به عنوان شاخص چاقی در جمعيت تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: افراد شرکت کننده در مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران در سه گروه بر اساس نمايه‌ی توده‌ی بدن قرارگرفتند: 30 ≥ BMI، 30 BMI < ≥ 25، Kg/m2 25 < BMI و از ميان آنها در مجموع 329 نفر (150 مرد و 179 زن) در سه گروه که از نظر سن و جنس هماهنگ شده بودند، انتخاب شدند. ميزان قند خون ناشتا، HDL-C، تری‌گليسريد و کلسترول اندازه‌گيری و ساير عوامل مؤثر در چاقی مانند نمايه‌ی توده‌ی بدن و فشار خون مشخص شدند. يک قطعه از ژن مورد نظر با استفاده از تکنيک PCR تکثير و سپس پلی‌مورفيسم مورد نظر با استفاده از تکنيک RFLP مشخص شد ((HhaI. يافته‌ها: فراوانی آلل‌های آپوليپوپروتئين E در جمعيت مورد مطالعه از قانون هاردی واين‌برگ تبعيت کرد، فراوانی آلل‌ها عبارت بود از: (065/0) E2، (851/0) E3 و (083/0) E4 که با نمايه‌ی ‌توده‌ی بدن ارتباط معنی‌داری نشان نداد. نتيجه‌گيری: يافته‌ها‌ی اين مطالعه عدم ارتباط معنی‌دار پلی‌مورفيسم Apo E را با افزايش نمايه‌ی توده‌ی بدن در افراد مورد مطالعه نشان داد. Abstract Introduction: The Apo E is one of the genes, which play a role in the regulation of lipid metabolism, especially in obesity. In other studies a common Apo E polymorphism has been shown to be associated with obesity, and in the present study our aim is to determine this association in an Iranian population. Materials & Methods: Subjects were randomly selected from the Tehran Lipid and Glucose Study and classified into 3 in three groups according to their body mass index: BMI<25, 25BMI<30, BMI30 and finally 429(150 in men and 179 in women). We measured FBS, HDL-C, triglyceride, cholesterol levels and blood pressure for all individuals. A segment of the mentioned gene with PCR was amplified and the polymorphism with RFLP (HhaI) revealed. Results: The allele frequency of Apo E polymorphism was in the Hardy Weinberg equilibrium and the allele frequency was e2 (0.065), e3 (0.851) and e4 (0.083) there was no relation between BMI and the frequency of this allele. Conclusion: These results show that there is no relation between Apo E polymorphism and BMI in this study. : چاقی، نمايه‌ی توده‌ی بدن، پلی‌مورفيسم، Apo E Obesity, Apo E, BMI, Polymorphism 85 90 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Hedayati مهدی هدايتی hedayati@erc.ac.ir 400031947532846002818 Yes تهران، صندوق پستی، 4763-19395 F. Hosseinpanah فرهاد حسين پناه 400031947532846002819 No F. Sarvghadi فرزانه سروقدی 400031947532846002820 No M. Tohidi مريم توحيدی 400031947532846002821 No M. Daneshpour مريم السادات دانشپور 400031947532846002822 No P. Eshraghi پريسا اشراقی 400031947532846002823 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002824 No

fa خطر منتسب جمعيت در مورد ارتباط ديابت با چاقی در بزرگسالان ايرانی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اضافه وزن يک عامل خطر شناخته شده برای ديابت نوع 2 است. مطالعه‌های متعددی برای تخمين ميزان خطر ديابت ناشی از چاقی در کشورهای توسعه يافته انجام شده است، با اين وجود شواهد اندکی دال بر نقش چاقی در بروز ديابت در کشورهای خاورميانه گزارش شده است. هدف از انجام اين مطالعه تعيين ميزان خطر منتسب در مورد ارتباط ديابت با چاقی می‌باشد. مواد و روش‌ها: با استفاده از داده‌های مطالعه‌ی هم‌گروهی قند و ليپيد تهران با دوره‌ی پيگيری 6/3 ساله، ميزان نسبت شانس تعديل شده و خطر‌های منتسب جمعيت برای ايجاد ديابت تعيين شد. يافته‌ها: از 4728 که طی دوره‌ی 6/3 از شرکت کننده ساله پی‌گيری شدند، 5/3% (164 نفر) به ديابت مبتلا شدند. اين نسبت معادل 3/1% و 2/3% و 7% به ترتيب برای افراد طبيعی، دارای اضافه وزن و چاق بود. در مقايسه با نمايه‌ی توده‌ی بدن طبيعی نسبت شانس ابتلای تعديل شده برای بروز ديابت (02/3-05/1، CI 95%) 78/1 در افراد دارای اضافه وزن و (10/6-13/3، CI 95%) 61/3 در افراد چاق بود. خطر منتسب جمعيت تعديل شده برای افراد دارای اضافه وزن 8/23% و برای افراد چاق 6/37% بود. نتيجه‌‌گيری: تغيير در شيوه‌ی زندگی برای پيشگيری از اضافه وزن و چاقی می‌تواند به صورت اساسی ميزان بروز ديابت را در جامعه کاهش دهد. Abstract: Excess weight is a well known risk factor for Type 2 diabetes mellitus. Several studies have estimated the population attributable risk of diabetes associated with overweight and obesity in developed countries. However, little evidence exists regarding the contribution of excess weight to diabetes in the Middle East countries. This study aimed at quantification of the impact of overweight and obesity on a population level in Iran. Materials and Methods: Using data of a population-based short-term cohort study in Iran, which began in 1998 with 3.6-year follow-up, we calculated the adjusted odds ratios (OR) and population attributable risks (PAR) of developing diabetes, i.e. the proportion of diabetes that would have been avoided had overweight and/or obesity not been present in the population. Results: Of the 4728 subjects studied, during the 3.6-year follow-up period, 3.5% (n=164) developed diabetes. This proportion was 1.3%, 3.2%, and 7.0% for the normal, overweight, and obese subjects, respectively. When compared to normal BMI, the adjusted ORs for incident diabetes were 1.78 [95% confidence interval (CI) 1.05 to 3.02] for overweight and 3.61 (95% CI 2.13-6.10) for obesity. The adjusted-PAR was 23.8% for overweight and 37.6% for obesity. Conclusion: Relatively feasible lifestyle changes of preventing overweight and obesity could substantially lower population diabetes incidence چاقی، اضافه وزن، ديابت، بروز، خطر منتسب جمعيت Obesity, Over weight, Diabetes, Incidence, Attributable risk 91 97 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-3&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Hosseinpanah فرهاد حسين پناه fhospanah@erc.ac.ir 400031947532846002832 Yes تهران، صندوق پستی، 4763-19395 M. Rambod مهدی رامبد 400031947532846002833 No F. Sarvghadi فرزانه سروقدی 400031947532846002834 No M. Tohidi مريم توحيدی 400031947532846002835 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002836 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002837 No

fa شيوع چاقی در افراد بالای 50 سال شهر تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اضافه وزن و چاقی در تمام جوامع يک مشکل بهداشتی است که به سرعت در حال افزايش است. گزارش‌های متعددی از ميزان شيوع چاقی در ايران منتشر شده است، اما تاکنون هيچ برآوردی از ميزان شيوع چاقی در افراد بالای 50 سال، که بيشتر در معرض خطر اختلال‌های قلبی ـ عروقی و مرگ هستند، گزارش نشده است. در اين مطالعه که در قالب يک مطالعه‌ی جمعيتی در تهران انجام شد، شيوع اضافه وزن و چاقی در اين گروه سنی پرخطر تخمين زده شد. مواد و روش‌ها: در اين پژوهش، داده‌های 3391 نفر از شرکت‌کنندگان مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران با سن مساوی يا بيشتر از 50 سال مورد بررسی قرار گرفتند. يافته‌ها: در مجموع 1566 مرد (%2/46) و 1825 زن (%8/53) در اين مطالعه بررسی شدند. متوسط سن زنان 2/7±8/59 سال و متوسط سن مردان 9/7±0/62 سال بود. متوسط وزن مردان 9/11±0/73 کيلوگرم و متوسط وزن زنان 8/11±6/68 کيلوگرم بود. در کل, شيوع نمايه‌ی توده‌ی بدن غيرطبيعی (مساوی يا بيشتر از m2/Kg 25) در جمعيت مورد بررسی 3/73% (حدود اطمينان 95%، 74%-8/71) بود که در اين ميان %1/44 (حدود اطمينان 95%، 8/45-4/42) مبتلا به اضافه وزن و 2/29% (حدود اطمينان 95%، 8/30-7/27) چاق بودند. وزن بيش از حد طبيعی در زنان و مردان به ترتيب %82 و %2/63 بود. نتيجه‌گيری: يافته‌های مطالعه‌ی حاضر نشان می‌دهند که چاقی و اضافه وزن در گروه سنی بالای 50 سال بسيار شايع است و به نظر می‌رسد در اين گروه سنی پرخطر انجام مداخله‌های آموزشی برای اصلاح شيوه‌ی زندگی ضروری باشد. Abstract: Introduction: Overweight and obesity are major health problems affecting communities worldwide and the prevalence is rapidly rising. Although the prevalence of obesity in Iran has been reported, there are no data available on the prevalence of these factors in individuals aged over 50 years, individuals who are naturally more prone to cardiovascular diseases and death. This study aims at determining the prevalence of overweight and obesity in this high risk age group. Materials and methods: In this investigation, data for 3391 individuals aged ≥50 y, participants of the Tehran Lipid and Glucose study, was collected and assessed. Results: Overall 1566 men (46.2%) and 1825 women (53.8%) were studied. The mean age for women was 59.8± 7.2y and that for men was 62±7.9y. Average weight for males was 73±11.9 kg. and for females was 68.6±11.8 kg. On the whole prevalence of abnormal BMI (≥25 kg/mg2) was 73.3% (CI 95%, 71.8-74.8%) of these 44.1% (CI 95%, 42.4-45.8%) were overweight and 29.2% (CI 95%, 27.7-30.8%) were obese. Percentages for overweight were 82% and 63.2% for women and men respectively. Conclusion: To conclude the prevalence of obesity and overweight in those aged over 50 years are rapidly rising. It is highly recommended that interventions for lifestyle changes be implemented in this high risk age group. Obesity, Prevalence, Cardiovascular diseases, Over wieght 99 104 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-81-7&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F. Sarvghadi فرزانه سروقدی fsarvghadi@yahoo.com 400031947532846002845 Yes تهران، صندوق پستی، 4763-19395 M. Rambod مهدی رامبد 400031947532846002846 No F. Hosseinpanah فرهاد حسين پناه 400031947532846002847 No M. Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002848 No M. Tohidi مريم توحيدی 400031947532846002849 No F. Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002850 No