مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1385 9 1 gregorian 2006 12 1 8 4 online 1 fulltext

fa بررسی کیفیت پیگیری و درمان بیماران دیابتی تازه تشخیص داده شده طی غربالگری غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اهمیت غربالگری دیابت ملیتوس در دنیا، مورد بحث و اختلاف نظر است. ضرورت این غربالگری وقتی تأیید می‌شود که برای بیماران تازه تشخیص داده شده، درمان مناسبی انجام شود. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت پیگیری و درمان بیماران دیابتی تازه تشخیص داده شده طی غربالگری در شهر اصفهان، یک سال پس از تشخیص انجام شده است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه‌ی آینده‌نگر 1640 فرد بزرگسال، در مرکز تحقیقات غدد درون‌ریز و متابولیسم اصفهان، در سال‌های 83ـ1382 از نظر دیابت غربالگری شدند. بیماران دیابتی تشخیص داده شده با این روش، از نظر قد، وزن، فشار خون، قند، لیپید و HbA1c در ابتدای تشخیص و یک سال بعد، بررسی و نتایج دو نوبت با هم مقایسه شدند. هم‌چنین نحوه‌ی پیگیری و درمان بیماران ارزیابی شد. یافته‌ها‌: از بین موارد غربال شده 06/5% (83 نفر) دیابت داشتند. شیوع دیس‌لیپیدمی و فشارخون بالا در این بیماران، به ترتیب 3/78% و 45% بود. یک سال پس از تشخیص 1/77% بیماران برای کنترل قند خون درمان ‌شدند، در حالی که 2/49% موارد دیس‌لیپیدمی و 45% موارد فشارخون بالا، تحت درمان مربوط قرار داشتند. پس از یک سال، بیماران بهبود واضحی در متغیرهای BMI، قند، لیپید و HbA1c نشان دادند اما میانگین فشار خون سیستولیک و دیاستولیک کاهش معنی‌داری نداشت. نتیجه‌گیری: غربالگری دیابت در کشف موارد ناشناخته‌ی بیماری و بهبود وضعیت کنترل قند و دیگر عوامل خطرساز بیماری‌های قلبی ـ عروقی مؤثر است. کیفیت درمان به ویژه در زمینه‌ی کنترل فشار خون این بیماران، ضروری به نظر می‌رسد. Introduction: The importance of screening for diabetes mellitus is a contruversial issue worldwide, its vitality is obvious when it leads to effective treatment for those identified at screening. This study was performed in Isfahan city to evaluate quality of care and treatment one year after diagnosis, in diabetic patients, newly diagnosed by screening. Materials and Methods : In this prospective study, 1640 adults were screened for diabetes in the Isfahan endocrine and metabolism research center, 2003-2004. Height, weight, blood pressure, plasma glucose, lipids, and HbA1c of diabetic patients who identified at screening, were measured twice, once, at time of diagnosis and then again one year later. The results of the two measurments were compared. Furthermore quality of care and treatment of patients were evaluated. Results : Eighty-three (5.06%) of 1640 adults, were diagnosed as having diabetes. The prevalences of dyslipidemia and hypertension among diabetic patients were 78.3% and 45% respectively. One year after diagnosis 77.1% of diabetic patients were treated for hyperglycemia, whereas 49.2% of dyslipidemic and 45% of hypertensive patients were treated for dyslipidemia and hypertension respectively. After one year, patients had significant improvements in BMI, plasma glucose, lipids and HbA1c but no improvements were seen in systolic and diastolic blood pressure. Conclusion : Diabetes screening is effective for detection of undiagnosed diabetes and improvement of glucose and control of other cardiovascular risk factors. It seems that quality of care and treatment, especially hypertension management, needs to be improved. : Screening, Care, Diabetes mellitus 301 308 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-3-11&slc_lang=fa&sid=fa A Teimouri اعظم تيموری emrc@mni.ac.ir 400031947532846002676 Yes : اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی ـ درمانی حضرت صديقه‌ی طاهره، دکتر اعظم تيموری M Amini مسعود امينی 400031947532846002677 No

fa خصوصيات بالينی و آزمايشگاهی مبتلايان به اختلال تحمل گلوکز (IGT) در بزرگسالان منطقهی 13 شرق تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: افراد دچار اختلال تحمل گلوکز (IGT) خطر بالای پيدايش ديابت نوع 2 را در آينده دارند. همچنين IGT به عنوان عامل خطرزای بيماريهای غير واگير شناخته شده و در افراد دچار IGT خطر بروز عوارض قلبی ـ عروقی افزايش مييابد. هدف از انجام اين طرح شناختن خصوصيات مبتلايان به IGT در شرق تهران و ارتباط آن با ساير متغيرها و عوامل خطرزای بيماريهای غيرواگير بود. مواد و روشها: اين مطالعه به صورت مطالعه توصيفی ـ تحليلی و مقطعی انجام شد. از 9204 شرکت کننده در مطالعهی مرحلهی اول قند و ليپيد تهران 960 نفر مبتلا به اختلال تحمل گلوکز بودند. از اين افراد حداقل 8 هفته بعد آزمون تحمل گلوکز خوراکی نوبت دوم به عمل آمد که 331 نفر همچنان دچار IGT بودند. تشخيص ديابت و IGT بر اساس معيارهای سازمان جهانی بهداشت گذاشته شد. در اين افراد شاخصهای آنتروپومتريک و فشار خون به روش استاندارد اندازهگيری شد. تعيين غلظت گلوکز و ليپيدهای سرم پس از 12 ساعت ناشتايی انجام شد. نمايهی تودهی بدن برابر يا بيشتر از kg/m2 30 چاقی و نمايهی تودهی بدن بين 9/29-25 اضافه وزن در نظر گرفته شد. نسبت دور کمر به باسن بيتشر از 8/0 در زنان و بيشتر از 95/0 در مردان به عنوان چاقی تنهای تعريف شد. فشار خون سيستولی 140 ميليمتر جيوه و دياستولی 90 ميليمتر جيوه يا بيشتر و يا مصرف داروهای ضد فشار خون به عنوان پرفشاری خون تعريف شدند. عوامل خطرزای بيماريهای قلبی ـ عروقی در افراد دچار IGT با وزن طبيعی، اضافه وزن و چاقی مقايسه و برای بيان نتايج مقايسه از آزمونهای آماری تی مستقل و آنوا استفاده شد. يافتهها: در مجموع 331 فرد دچار IGT بررسی شدند که 232 نفر (70%) زن و 99 نفر (30%) مرد بودند. نمايهی تودهی بدن در 43% موارد بيشتر يا مساوی 30 بود. نسبت دور کمر به دور باسن در 7/83 % موارد غير طبيعی بود. مقادير کلسترول تام در 32% موارد بيشتر از 240 ميليگرم در دسيليتر، LDL-C در 1/28 % موارد بيشتر از 130 و در 8/24% بيشتر از 160 ميليگرم در دسيليتر بود. HDL-C در 9/32 % موارد کمتر از 35 ميليگرم در دسيليتر و تريگليسريد در 2/43% موارد بيشتر از 200 ميليگرم در دسيليتر بود. بررسی پارامترهای اندازهگيری شده بر حسب BMI نشان داد که ميانگين کلسترول و تری گليسريد در افراد چاق بيشتر از بقيه است (042/0>p و 001/0>p ). ميانگين HDL-C در افراد چاق کمتر از بقيه بود (014/0>p). نتيجهگيری : افراد دچار IGT به دليل دارا بودن عوامل خطرزای متعدد قلبی ـ عروقی نظير چاقی، پرفشاری خون و هيپرليپيدمی در خطر بالای حوادث قلبی ـ عروقی قرار دارند. Introduction: Individuals with IGT are at an increased risk of developing DM type, II and IGT is a known risk-factor for non-communicable diseases also the risk of cardiovascular disease in these patients is increased. The aim of this study was to determine the features of patients with IGT in Tehran and the correlation of IGT with other variables and risk factors of non-communicable disease. Materials and Methods: This was a descriptive analytical and cross-sectional study. Out of 9204 participants in the first phase of Tehran lipid and glucose study 960 had IGT. At least 8 weeks later, a second OGTT was done and 331 had IGT. DM and IGT diagnosis were based on WHO criteria. In this group, anthropometric indices, BP, serum glucose, and lipid levels were obtained after 12 hours of fasting. Obesity was defined as BMI >30 kg/m2, over weight BMI 25 to 29. 9 Kg/m2. WHR more than 0. 8 in females and 0. 95 in males were defined as truncal obesity, Hypertension was defined as SBp>_140 or DBp>_90mmHg or taking of anti hypertensive drugs. Statistical analyses were performed using the independent T-test, and ANOVA. Results: Totally 331 patients were studied with IGT, 232 of whom (70%) were female and 99(30%) were male. In 43% of cases BMI was ≥ 30. WHR was abnormal in 83. 7%. Total cholesterol level in 32% was ≥ 240 mg/dl and LDL-C in 28.1% was ≥ 130 mg/dl and in 24.8% was ≥ 160 g/dl. HDL-C in 32. 9% of cases was ≤ 35mg/dl. In 43.2% of cases TG was ≥ 200 mg/dl. Assessment of parameters according to BMI showed that means of cholesterol and triglyceride level in obese patients were higher than the rest (p<0. 42, p<0. 001) and mean of HDL-C in obese patients was lower (p<0. 014). ETT performed in 199 patients (14%) was positive. Conclusion: According to the results of the study, patients with IGT have high risk of cardiovascular events because of multiple risk factors such as obesity, hypertension, smoking, hyper lipidemia اختلال تحمل گلوکز، بيماريهای قلبی ـ عروقی، چاقی، پرفشاری خون، اختلال چربی خون Impaired glucose tolerance, Cardiovascular disease risk factors, Obesity, Hypertension, Lipid disorders 309 316 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Iranparvar منوچهر ايرانپرور علمداری 400031947532846002693 Yes Ardabil University of Medical Science, Ardebil, I. R. Iran اردبيل، دانشگاه علوم پزشکی اردبيل A. S Habibi Moeini علی سيامک حبيبی معينی 400031947532846002694 No A Ebady سيد عليرضا عبادی 400031947532846002695 No F Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002696 No

fa بررسی اکسيداسيون ليپيدها، آنتياکسيدانها و فعاليت آنزيم پاراکسوناز سرمی در افراد مبتلا به هيپرتيروئيدی تحت بالينی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: پرکاری تيروئيد (هيپرتيروئيدی) تحت بالينی، وضعيت بالينی است که با پايين رفتن TSH بدون تغيير در سطوح سرمی T3، T4 مشخص ميشود. در مورد اثر اين عارضه بر سطوح سرمی و متابوليسم ليپيدها اتفاق نظر وجود ندارد، لذا اين مطالعه با هدف بررسی اختلالهای اکسيداسيون ليپيدها در اين بيماران طراحی و انجام شده است. مواد و روشها: اين مطالعه به صورت مورد ـ شاهدی انجام شد. 41 بيمار مبتلا به پرکاری تيروئيد تحت بالينی و 36 نفر با وضعيت تيروئيد طبيعی مورد مطالعه قرار گرفتند. هيپرتيروئيدی تحت بالينی با 3/0 TSH< و T4 و T3 طبيعی تعريف و با آزمون تحريکی TSH تأييد شد. پرسشنامهای شامل علايم بالينی و عوارض دارويی برای بيماران تکميل شد و نمونه خون بيماران برای انجام آزمايشها جمعآوری شد. در اين پژوهش برای بررسی شاخصهای اکسيداسيون ليپيدها و آنتياکسيدانها سطوح سرمی ليپيدی شامل کلسترول تام، تريگليسريد و HDL-C و همچنين LDL-C اکسيده. ظرفيت کلی آنتياکسيدان (TAC) اندازهگيری شد. همچنين فعاليت آنزيم پاراکسوناز، سطوح سرمی ويتامين A، E و بتا کاروتن نيز اندازهگيری شد. سپس يافتههای آزمايشگاهی مورد بررسی آماری قرار گرفت. يافتهها: نتايج مطالعه نشان داد که اختلاف معنيداری از نظر سن(13±46، 13±47، NS)، جنس (11/30 مرد در مقابل 12/14 زن)، و زن (13±77 در مقابل 14±79 کيلوگرم)، نمايهی تودهی بدن و فشار خون در دو گروه بيماران مبتلا به پرکاری تيروئيد تحت بالينی و گروه شاهد وجود نداشت. در گروه بيماران TSH به طور معنيداری پايينتر از گروه شاهد بود (001/0p<، mu/L 1/0±16/0در مقابل 0/1±1/1) ولی FT3، FT4، T3، T4، T3RU در دو گروه اختلاف معنيداری نداشت. نتايج آزمايش اکسيداسيون ليپيدها و آنتياکسيدانها نشان داد در گروه شاهد سطوح سرمی ويتامين A، بتاکاروتن، LDL-C اکسيده، فعاليت پاراکسوناز 1، TAC، کلسترول تام، تريگليسريد، LDL-C و نسبت آنزيم پاراکسوناز به HDL-C بالاتر از گروه بيماران مبتلا به پرکاری تيروئيد تحت بالينی بود. نتيجهگيری: وجود اختلاف در سطوح اکسيداسيون ليپيدها و فعاليت آنزيم پاراکسوناز نشاندهندهی بروز تغييرات در متابوليسم پايهی بيماران مبتلا به پرکاری تيروئيد تحت بالينی است. Introduction: Subclinical hyperthyroidism is defined by the suppressed level of TSH and normal values of T4 and T3. The effect of this status on lipid metabolism is not well recognized this study was done to address this issue. Methods and Materials: In this case-control study, 41 patients with subclinical hyperthyroidism and 36 euthyroid subjects were recruited. Subclinical hyperthyroidism was difined as TSH<0. 3 and normal T3 and T4 values, and confirmed with the TRH test. Questionnaires for clinical data and drug history were completed for all patients and blood samples were obtained for laboratory tests. In this study the markers of lipid oxidation, antioxidants, paraoxonase enzyme activity, serum lipid levels, vit A, E and B-carotene were measured and the parameters were analysed using the appropriate statistical methods. Results: There were no significant changes between the two groups regarding age (46±13 vs 47±13, years old), sex (30/11 vs 14/12 male/female), weight (79±14 vs 77±13 kg), body mass index and hypertension. Significantly lower serum TSH (0.16±0.1 vs 1.1±1.0, mIU/L p<0. 001) was found in the subclinically hyperthyroid group. Significantly lower level of paraoxonase enzyme activity, vit A, B caroten, oxidized LDL-C, TAC, total cholesterol, triglyceride, LDL-C and Pon/LDL ratio were found in patients with subclincal hyperthyroidsim as compared with the control group. Conclusion: Significant differences in lipid levels and lipid oxidation and antioxidants seen in these patients show a change in the basal methobolism of this group. اکسيداسيون ليپيدها، آنزيم پاراکسوناز، پرکاری تيروئيد تحت بالينی، آنتياکسيدانها Lipid oxidation, Paraoxonase, Suhclinical thyrotoxicosis, Antioxidant 317 323 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-13&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa SM Solati سيد مهرداد صولتی mehrdadsol@hotmail.com 400031947532846002697 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395، دکتر سيد مهرداد صولتی L Attaei لادن عطايی 400031947532846002698 No F Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002699 No

fa بررسی تأثير مصرف سرکه همراه غذای پرچرب بر ليپيدهای سرم در افراد سالم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original چکيده مقدمه: تغييراتی که پس از خوردن چربی در سطح ليپيدهای سرم ايجاد ميشود (Postprandial lipidemia) با ايجاد آترواسکلروز ارتباط دارد و از عوامل خطرزای بيماريهای قلبی شناخته شده است. از طرفی شواهد اندکی وجود دارد که سرکهی سيب و اسيد استيک باعث کاهش ليپيدهای سرم در رَت و موش مي‏گردد اما اثر آن بر ليپيدهای خون انسان نامشخص است. مطالعهی حاضر با هدف بررسی اثر مصرف سرکهی سيب بر تغييرات ليپيدهای سرم پس از خوردن غذای پُر چرب در افراد سالم انجام شد. مواد و روشها : در اين مطالعهی تجربی متقاطع، تغييرات ليپيدها و ليپوپروتئينهای سرم پس از خوردن غذای پُرچرب به همراه سرکه در 16 داوطلب سالم بررسی شد. وعده غذای آزمايشی (test meal) شامل 5/0 گرم چربی(کره) به ازای کيلوگرم وزن بدن، يک بار با 15 سيسی سرکهی رقيق شده و بار ديگر با همان مقدار آب (به عنوان شاهد) در دو نوبت با فاصلهی 10 تا 15 روز مصرف شد. در هر نوبت آزمايش سه نمونه خون، ناشتا، 4 و 8 ساعت پس از خوردن وعده غذای آزمايشی گرفته شد. ميزان تريگليسريد، کلسترول و HDL-C سرم اندازهگيری شد. سطح زير منحنی نيز با روش ذوزنقهای (trapezoidal) محاسبه گرديد. دادهها با روش آماری آناليز واريانس مقادير تکرار شده و آزمون تی زوجی در نرمافزار آماری SPSS نسخهی 11 آناليز شدند. يافتهها: سطح تري‏گليسريد سرم پس از مصرف غذا با سرکه و با آب به طور معني‏داری در مقايسه با سطح ناشتای آن افزايش يافت (05/0p<) و سپس به حد ناشتا رسيد. اما تفاوتی در روند اين تغييرات بين دو غذا وجود نداشت. بين سطح زير منحنی تري‏گليسريد بعد از خوردن غذا با سرکه ( mg/dL. 8h 66/326±75/820) و با آب ( mg/dL. 8h66/385±88/850) نيز تفاوتی وجود نداشت. همچنين تفاوتی بين تغييرات کلسترول تام، LDL-C و HDL-C بعد از خوردن غذا با سرکه و با آب مشاهده نگرديد. نتيجهگيری: نتايج مطالعه حاضر نشان داد که مصرف يک دوز سرکهی سيب به همراه غذای پرچرب بر تغييرات کوتاه مدت ليپيدها و ليپوپروتئنهای سرم پس از غذا در انسان تأثيری ندارد. پيشنهاد ميشود در مطالعههای آتی مصرف طولانی مدت سرکه بر پروفايل ليپيدها در انسان مورد بررسی قرارگيرد. Introduction: Postprandial lipaemia refers to the acute period of dietary lipid absorption, transport and distiribution, which has been associated with the process of atherosclerosis. There is some evidence that apple cider vinegar and acetic acid could reduce serum lipids in rat and mice, but the effect of vinegar on blood lipids in humans has not been investigated. This study, using a randomized crossover design, was carried out to investigate the effect of apple cider vinegar on postprandial plasma lipids in sixteen healthy adults. Materials and Methods: On two separate occasions, subjects randomly consumed the fat-rich meal containing 0. 5g fat/Kg body weight, with 15cc diluted apple cider vinegar or water (as control), each time 3 venous blood samples, fasting, 4 and 8 hours after test meal ingestion were taken. Samples were analyzed for plasma triglyceride, cholesterol and HDL-C concentrations and LDL-C was calculated. Area under the curve (AUC) of TG was calculated using the trapezoid rule. Statistical analysis was carried out using repeated measures ANOVA and paired t-test (SPSS version 11). Results: The concentrations of TG was significantly (p<0. 05) increased after both meals but there was no difference between meals for postprandial responses and TG AUC after both meals were similar (820. 75±326. 66 mg/dl. 8h versus 850. 88±385. 66 mg/dl. 8h). Also, vinegar had no effect on the postprandial responses of TC, LDL-C and HDL-C. The present study showed that consumption of a single dose of apple cider vinegar with a fatty meal had no effect on the postprandial lipid response in healthy adults. However, to investigate the chronic effects of vinegar on blood lipids of human subjects, further work is recommended. سرکه، ليپيدهای سرم، ليپيدهای پس از غذا، غذای پُرچرب Vinegar, Serum lipids, Postprandial lipeamia, Far-rich meal 325 330 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-14&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Shishehbor فريده شيشه بر fshishehbor@yahoo.com 400031947532846002652 Yes اهواز، دانشگاه علوم پزشکی جنديشاپور، دانشکدهی پيراپزشکی، گروه تغذيه، دکتر فريده شيشه بر MT Jalali محمدطه جلالی 400031947532846002653 No SM Latifi سيد محمود لطيفی 400031947532846002654 No

fa بررسى صحت تشخيص مورفومترى سيتولوژى آسپيراسيون سوزنى تيروئيد در افتراق ضايعههاى خوشخيم از بدخيم غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: روند تشخيص در پاتولوژى به مرور در حال حرکت به سوى روشهاى کمّى است. اندازهگيرى کمّى بيشک ميتواند اختلافهاى جزيى را آشکار کند که براى چشم انسان قابل افتراق نيست. مورفومترى، تشريح کمّى ويژگيهاى ژئومتريک اشياء است. اين مطالعه با استفاده از ابزار موجود و در دسترس، قابليت اجراى اين تکنيک نوپا را بررسى و آستانههاى پارامترهاى مناسب را براى افتراق ضايعههاى خوشخيم از بدخيم تيروئيد پيشنهاد ميکند. مواد و روشها: جمعيت مطالعه از ميان نمونههاى سيتولوژى آسپيراسيون سوزنى (FNA) تيروئيد پذيرش شده در بخش پاتولوژى بيمارستان دکتر شريعتى تهران از مهرماه 1381 تا اسفند 1382 انتخاب شدهاند. بيمارانى که گزارش پاتولوژى نمونهى جراحى آنها در بخش موجود نبود، به دليل مقدور نبودن مقايسهى تشخيصها از مطالعه حذف شدند. از هر بيمار دست کم صد سلول بررسى شدند. انتخاب سلولها براى تصويربردارى به روش منطقهاى (Zone Guided) انجام شد. در مجموع 67 بيمار وارد مطالعه شدند (36 نفر با تشخيص پاتولوژيک خوشخيم و 31 نفر بدخيم). براى بررسى تکرارپذير بودن اندازهگيريها در يک بررسى پيلوت يک سلول مناسب انتخاب و بيست بار متوالى اندازهگيرى شد. يافتهها: ضريب انحراف معيار (CV) تمام اندازهها در حد زير 2% قرار داشت به جز قطر هسته که به دليل تکرارپذيرى کم از مطالعه حذف شد. اختلاف اندازهها بين دو گروه خوشخيم و بدخيم براى ميانگين محيط هسته، ميانگين مساحت هسته، ميانگين نسبت مساحت به محيط هسته، اندازهى کلاستر و ميانگين کد رنگ هسته و همچنين براى انحراف معيار محيط هسته، انحراف معيار مساحت هسته و انحراف معيار نسبت محيط به مساحت معنيدار بود (05/0 p<)، ولى براى ضريب انحراف معيار مساحت هسته، انحراف معيار کد رنگ هسته، تنوع کد رنگ در هستهى سلول و انحراف معيار آن معنيدار نبود. در مورد پارامترهايى که اختلاف معنيدار داشتند با آناليز منحنى روک (ROC Curve) حساسيت و ويژگى در سطوح آستانهى مختلف محاسبه شد. نتيجهگيري: بالاترين حساسيت 55/93% براى محيط هسته، مساحت هسته، و نسبت محيط به مساحت هسته، و 55/89% براى اندازهى کلاستر به دست آمد. نتايج با صحت تشخيص سيتولوژى کلاسيک قابل مقايسه است و اين تکنيک براى غربال نمونههاى FNA تيروئيد توصيه ميشود. Introduction: Decision making in pathology is changing toward quantitative criteria. Quantitative measurements obviously can demonstrate minimal differences, not readily identifiable to human vision. Morphometry is the quantitative description of geometric characteristics of objects. This study aims at testing the feasibility of this new technique using available instruments and software and selecting useful parameters and their thresholds for discrimination of benign versus malignant lesions of thyroid. Materials & Methods: The cases were selected based on surgical pathology reports of fine needle aspiration thyroid specimens from the pathology department of Dr. Shariati hospital between October 2003 to March 2004. Patients whose surgical pathologic reports were unavaible were excluded. At least 100 cells, selected by a zone guided manner, were measured for each patient. Totally 67 patients were enrolled for the study, 36 with benign pathology diagnosis and 31 with malignant lesions. In a pilot study to test reproducibility of measurements, a single cell was selected and measured 20 times. Results: Coefficient of variation remained below 2% for all measurements, except for nuclear diameter which has been excluded from analysis. Benign cells were different from malignant ones in mean nuclear perimeter (Peri), mean nuclear area (Area), nuclear area to perimeter ratio (A/P), cluster diameter, mean gray level (in 256 gray levels) and standard deviations of Peri, Area and A/P (P-values < 0. 05) but not in CV of nuclear area, intercellular standard deviation of gray levels, intracellular CV of gray levels and its standard deviation. The receiver Operator Characteristic curve analysis was performed for parameters with significant difference and sensitivities and specificities calculated for different cut-off values. Conclusion: The highest sensitivity was reached for nuclear perimeter, nuclear area, cluster diameter and nuclear area to perimeter ratio equal to 93%.55 and for cluster diameter equal to 89%.55%. The results are comparable to classic cytology practice, and this technique is recommended screening of thyroid FNA specimens. مورفومترى، سيتولوژى، پاتولوژى، تيروئيد، آسپيراسيون سوزنى، خوشخيم، بدخيم Morphometry, Cytology, Pathology, Thyroid, Needle Aspriration 331 338 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Z Forouhesh Tehrani زهرا فروهش تهرانی Forouhesh_z@yahoo.com 400031947532846002655 Yes تهران، بيمارستان شريعتی، آزمايشگاه مرکزی، دکتر زهرا فروهش تهرانی M. Ghafouri مازيار غفوری 400031947532846002656 No

fa نشانههای بالينی، روش تشخيصی و درمان گواتر زيرجناغی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: گواتر Substernal (SSG) يا گواتر اينتراتوراسيک (ITG) به مواردی اطلاق ميشود که بيش از 50% حجم تيروئيد پايينتر از دهانهی ورودی توراکس (Thoracic inlet) قرار گيرد؛ يا پل تحتانی تيروئيد در هيپراکستانسيون گردن قابل لمس نباشد. مواد و روشها: از بهمن 1372 تا بهمن 1383، 334 بيمار توسط تيم جراحی تحت عمل جراحی تيروئيدکتومی قرار گرفتند که 32 نفر آنان مبتلا به ITG بودند، و از نظر بروز علايم ـ روش تشخيص، درمان و عوارض حاصل از جراحی به طور گذشتهنگر بررسی شدند. يافتهها: بيست نفر از بيماران مؤنث و 12 نفر مذکر بودند. ميانگين سن بيماران 40 سال بود با دامنهی سنی (45 تا 67 سال). 22 بيمار به علت علايم تنفسی، 5 بيمار به طور اتفاقی با راديوگرافی، 4 بيمار به علت گرفتگی صدا و 2 بيمار با ديسفاژی به پزشک مراجعه کرده و کانديد جراحی شده بودند. مناسبترين وسيلهی تشخيص عکس راديوگرافی از قفسه سينه، و بهترين وسيله C. T Scan بود. اسکن تيروئيد با يُد در پنج مورد کمک کننده بود. 21 بيمار با شکاف گردنی (Collar)، 7 بيمار با شکاف گردن و پارشيل استرنوتومی، و 4 بيمار با استرنوتومی ميانی (Median Sternotomy) جراحی شدند. از نظر آناتوميک در 17 مورد گواتر در مدياستن قدامی راست، 14 مورد در مدياستن قدامی چپ و يک مورد در ناف ريه راست بود. در22 مورد گواتر مولتی ندولار، 7 مورد پاپيلری سل کارسينوم، يک مورد مدولاری سل کارسينوم، يک مورد آنابلاستيک کارسينوم و يک مورد لنفوم تيروئيد بود. عوارض جراحی در 5 بيمار ديده شد. نتيجهگيری: بيماران دچار گواتر اينتراتوراسيک بايد در شرايط مناسب تحت عمل جراحی قرار گيرند زير اگاهی دچار خونريزی داخل گواتر و تغييرات بدخيمی ميشوند که يک خطر جدی است. Introduction: Intrathoracic goiter (ITG) or substernal goiter (SSG) includes any thyroid enlargement in which over 50% portion of the thyroid permanently located under the thoracic inlet and lower pole of thyroid is not palpable with the neck in hyperextended position. Materials and Method: Between Jan 1993 and July 2002, 334 patients underwent thyroidectomy for goiters in Rasht (North of Iran). In this investiagation, initial presentations, surgical managements and complications of 32 patients with substernal goiter have been evaluated retrospectively. Results: There were 20 women and 12 men, with a mean age of 40 years (range 45-67 yrs). Twenty-two patients presented with respiratory symptoms, two had dysphagia, four complained of hoarseness, and five patients were detected incidentally by CXR. Chest X-ray was the first step in diagnosis, and C. T Scan was the best imaging examination for diagnosis. Isotope scanning was helpful only in five patients. Twenty-one patients were operated with the collar incision, seven with collar incision, and in some along with partially sternotomyfour and four patients were operated by median sternotomy. Localization: In 17 patients the goiters were in the right anterior mediastinum and in 14, in the left anterior mediastinum, in one patient goiter was seen in the hilum of the right lung. Pathologic reports were as follows: multinodular goiter in 22 patients papillary cell carcinoma in seven patients anaplastic carcinoma in one patient and lymphoma in one patient. Medullary cell carcinoma in one patient. There was no hospital mortality. Postoperative complications occured in five patients. Conclusion: This study recommends that intrathoracic goiter should be operated early under suitable conditions because of malignant transformation and other hemorrhagic or serious complications. گواتر، گواتر زيرجناغی (ساب استرنال)، گواتر درون قفسهی سينهای (اينتراتوراسيک) Goiter, Substernal goiter,Intrathoracic goiter 339 343 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-16&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Aghajanzadeh منوچهر آقاجانزاده maghjanzadeh2003@yahoo.com 400031947532846002657 Yes Razi Teaching Hospital, Guilan University of Medical Sciences, Rasht, I. R. Iran رشت، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی گيلان، دانشکدهی پزشکی، بيمارستان رازی، دکتر منوچهر آقاجانزاده F Safarpoor فيضالله صفرپور 400031947532846002658 No MR Kohsary محمدرضا کوهساری 400031947532846002659 No H Amani حسين امانی 400031947532846002660 No SA Alavi سيد علی علوی 400031947532846002661 No S Klantary سعيد کلانتری 400031947532846002662 No

fa گزارش يک مورد از همراهی هايپرهموسيستئينميا و کمبود پروتئين C بدون سابقهی فاميلی در ايجاد ترومبوز سينوسی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هايپرهموسيستئينميا (hyperhomocysteinemia) يک بيماری متابوليکی نادر با انتقال وراثتی اتوزومال مغلوب ميباشد. علايم بالينی اصلی اين بيماری عقبماندگی ذهنی، اختلالهای روانی، رخدادهای ترومبوآمبوليک و ناهنجاريهای اسکلتی است. بيمار مورد معرفی مرد 28 سالهای بود که با تشنجهای مکرر در بيمارستان بستری شده بود. در تصويربرداری با تشديد مغناطيسی (MRI) از مغز نواحی انفارکت وريدی ديده شد و در رگ نگاری با تشديد مغناطيسی ((MRA از مغز شواهدی از ترمبوز در سينوسهای وريدی مغزی وجود داشت. آزمونهای آزمايشگاهی در اين بيمار مؤيد افزايش هموسيستئين خون و کاهش پروتئين C بود. بيمار هيچگونه سابقهی فاميلی از بيماريهای ژنتيکی يا حملات عروقی مغز نداشت. از آنجا که ترمبوز سينوسی يک بيماری چند عاملی ميباشد به نظر ميرسد کاهش پروتئين C ميتواند از علل تشديدکنندهی رخدادهای ترومبوآمبوليک در بيماران هايپرهموسيستئينميا باشد Introduction: Hyperhomocysteinemia is a rare autosomal recessive inherited metabolic disorder. The main clinical manifestations of hyperhomocysteinemia include mental retardation, psychological disturbance, thromboembolic events and skeletal abnormalities. The case reported here is of a 28 year-old man admitted in hospital with recurrent seizures. In the brain MRI, areas of venous infarction were seen and MRA revealed thrombosis in brain venous sinuses. Lab investigation showed increases in serum level of homocystein and protein C deficiency. The patient had no family history of genetic disease or cerebrovascular attack. As sinus thrombosis is a multifactorial disease, Protein C deficiency can be one of aggravating causes of thromboembolic events in patients with hyperhomocysteinemia. هايپرهموسيستئينميا، پروتئين C، ترمبوز، حملات عروقی مغز Hyperhomocysteinemia, Protein C, Thrombosis, Cerebrovascular attack 345 349 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-17&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Borhan-Haghighi افشين برهان حقيقی hormone@sums.ac.ir 400031947532846002663 Yes شيراز، بيمارستان نمازی، مرکز تحقيقات غدد درونريز و متابوليسم، دکتر غلامحسين رنجبر عمرانی B Sabaeiyan بهنام صبايان 400031947532846002664 No M Najabat محمود نجابت 400031947532846002665 No G Omrani غلامحسين رنجبر عمرانی 400031947532846002666 No

fa آيا کمبود آهن علت شيوع گواتر آندميک در منطقهی سميرم است؟ غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: عليرغم اجرای موفقيتآميز برنامهی غنيسازی نمک طعام با يد در کشور، گواتر کماکان به صورت هيپرآندميک در منطقهی سميرم استان اصفهان شايع ميباشد. اين مطالعه با هدف بررسی فقر آهن به عنوان علت احتمالی مشکل ياد شده انجام شد. مواد و روشها : 1828 کودک دبستانی 13ـ7 ساله از نظر گواتر مورد بررسی قرار گرفتند. سپس نمونههای خون و ادرار از 220 نفر، که به صورت تصادفی از ميان کودکان با گواتر درجه 2 و سالم انتخاب شده بودند جمع آوری و ميزان يد ادرار، فريتين، آهن، T4 و TSH سرم آنها اندازهگيری شد. يافتهها : از 1828 کودک مورد بررسی، در 670 نفر (7/36%) گواتر درجه 1 يا 2 مشاهده شد. ميانگين يد ادرار mg/dL 1/9 ±3/19 بود و کمبود يد خفيف، متوسط و شديد به ترتيب در 4/6%،2/3% و 8/1% از موارد مشاهده شد. ميانهی فريتين سرم ng/mL 6/26 (9/28ـ2/24 : 95% CI ) بود و 11 کودک (5%) فريتين سرم کمتر از ng/mL 20 داشتند. فراوانی گواتر درکودکان با سطوح پايين و طبيعی فريتين به ترتيب 3/48% و 3/50% بود (P=NS). نتيجهگيری: به نظر ميرسد عوامل ديگری غير از کمبود يد و آهن مسئول شيوع بالای گواتر در اين منطقه هستند. مطالعههای بيشتری به منظور بررسی کمبود ساير ريزمغذيها و اختلالهای خود ايمنی در کودکان مبتلا به گواتر در اين منطقه، ميتواند در راستای طراحی برنامههای کنترل گواتر مؤثر واقع شود. Introduction:In spite of iodine fortification programs, goiter is still hyperendemic in Semirom, a mountainous region in the central part of Iran. This study was conducted to assess whether iron deficiency could be responsible for the high prevalence of goiter in this region. Materials and Methods: A total of 1828 schoolchildren, aged 7-13 years, were evaluated for presence of goiter, and 220 cases were randomly selected. Urine and serum samples were collected from these children and assayed for urinary iodine concentraton (UIC) and serum ferritin, iron, thyroxine (T4) and thyroid stimulating hormone (TSH) concentrations. Results: In the 1828 children evaluated, 670 cases (36.7%) were goitrous, with goiters of grade 1 or 2. The mean UIC in children was 19.3±9.1 µg/dl. Mild (UIC <10 µg/dl) and moderate (UIC <5 µg/dl) iodine deficiency was detected in 6.4% and 3.2% of cases, respectively. Only 1.8% of children were severly iodine deficient (UIC <2 µg/dl). The median serum ferritin concentration was 26.6 ng/ml (95% CI: 24.2-28.9), and 11 cases (5%) had serum ferritin concentrations less than 20 ng/ml. Goiter rate was 48.3% and 50.3% in children with low and normal serum ferritin levels, respectively (P=NS). Conclusion: It seems that factors other than iodine and iron deficiency may, at least partly, be responsible for the high prevalence of goiter in the area studied. Further investigations for evaluating other micronutrient deficiencies and autoimmunity in goitrous children would contribute to the planning more effective goiter control programs. گواتر، کمبود آهن، فريتين، يد، غنيسازی Goiter, Iron Deficiency, Ferritin, Iodine, Fortification 351 356 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-18&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Rezvanian حسن رضوانيان rezvanian@med.mui.ac.ir 400031947532846002667 Yes Endocrine and Metabolism Research Center, Sedigheh Tahereh Medical Research Complex, I. R. Iran M Hashemipour مهين هاشميپور 400031947532846002668 No A Aminorroaya اشرف امينالرعايا 400031947532846002669 No A Kachouei علی کچويی 400031947532846002670 No MH Moaddab محمد حسن مودب 400031947532846002671 No M Siavash منصور سياوش 400031947532846002672 No M Mohammadi سيد محمد محمدی 400031947532846002673 No S Haghighi ساسان حقيقی 400031947532846002674 No M Amini مسعود امينی 400031947532846002675 No

fa سنجش ميزان يد در شير به روش هضم اسيدی و خوانش ميکروپليتی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هضم در شرايط خشن حرارتی، زمان طولانی و غير ايمن بودن محلولهای قليايی از مشکلات روشهای موجود اندازهگيری يد در شير محسوب ميشوند. در اين مطالعه اندازهگيری يد در شير به روش سادهی رنگسنجی سينتتيتکی کاتاليزوری با هضم اسيدی ملايم و خوانش سريع ميکروپليتی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روشها: مرحلهی هضم بر روی 50 ميکروليتر از نمونههای شير در محيط اسيدی حاوی متا وانادات/ اسيد پرکلريک، دمای 230 درجه و به مدت 10 دقيقه صورت گرفت. پس از هضم، ميزان يد در شير بر اساس واکنش معروف سندل ـ کالتف اندازهگيری شد. خوانش نتيجهی واکنش در ميکروپليت 96 چاهکی توسط دستگاه خوانشگر الايزا انجام شد. يافتهها: محدودهی عملکرد اين روش µg/dL 40-2 به دست آمد. درصد ضريب تغييرات درون آزمونی و برون آزمونی به ترتيب بين 7/6 تا 3/9 و 6/8 تا 3/12 محاسبه شد. نتايج حاصل از 70 نمونه در اين روش با روش رايج هضم قليايی همبستگی خوبی داشت (084/-0 X 952/0= y ؛ 907/0=2 r ؛ 70=n؛ 000/0p<). در ارزيابی صحت، درصد بازيافت از 3/91 تا 113 به دست آمد. حساسيت روش µg/dL 1/0 محاسبه شد. نتيجهگيری: روش هضم اسيدی خوانش ميکروپليتی، علاوه بر افزايش سرعت اندازهگيری و درجهی ايمنی واکنش، از کارايی، دقت و صحت کافی برای سنجش ميزان يد در شير برخوردار است. Introduction: Main shortcomings in existing methods for iodine determination in milk samples are non safe alkaline solution, harsh thermal conditions, and their being time consuming. In this study, for determination of total iodine content in milk, a simple and rapid kinetic catalytic colorimetric, acid digestion and rapid microplate reading format method, was investigated. Materials and Methods: Sample digestion was done on 50L milk in metavanadate/perchloric acid, at 230◦C for 10 min. After digestion, iodine determination was based on famous Sandell – Kolthoff reaction. The reaction results were read in 96 wells microplate by ELISA reader. Results: Work range of the assay was between 2-40µg/dl. The within-run coefficient of variation percent ranged from 6. 7 to 9. 3 and between-run coefficients of variation ranged from 8.6 to 12.3%. The results obtained (n=70) by the optimized method had good correlation with the results of alkaline incineration as the reference method (p<0.000, n=70 r2=0.907 y=0. 952x-0.084). Recovery tests for accuracy assessment were between 91.3 to 113%. This method enabled us to achieve 0.1 µg/dl sensitivity. Conclusion: This study showed that, fast acid digestion, mild thermal, fast results reading and low sample volume, were the main advantages of the acid digestion and microplate reading format investigated. هضم اسيدی، يد در شير، خوانش ميکروپليتی Acid digestion, Milk iodine, Microplate reading 357 364 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-19&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Hedayati مهدی هدايتی hedayati@erc.ac.ir 400031947532846002678 Yes Endocrine and Metabolism Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran,I. R. Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395، مرکز تحقيقات غدد درونريز و متابوليسم، دکتر مهدی هدايتی A Ordookhani آرش اردوخانی 400031947532846002679 No MS Daneshpour مريم السادات دانشپور 400031947532846002680 No F Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002681 No

fa بررسى شکنندگى اسموتيکى گلبولهاى قرمز در بيماران هيپو و هيپرتيروئيدى و مقايسهى آن با افراد شاهد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: تعدادى از بيماران مبتلا به پرکارى و کمکارى تيروئيد دچار کم خونى هستند. با توجه به اين که تغييرات غلظت هورمونهاى تيروئيد با اثر بر روى تعداد و فعاليت پمپهاى سديم پتاسيم ATPase و نيز ترکيب فسفوليپيد و کلسترول غشاى گلبولهاى قرمز ميتواند نسبت سطح به حجم و نيز استحکام غشا را تحت تأثير قرار دهد در اين مطالعه مقاومت گلبولهاى قرمز بيماران مبتلا به پرکارى و کمکارى تيروئيد با گروه شاهد مقايسه شده است. مواد و روشها: شکنندگى گلبولهاى قرمز 21 بيمار هيپوتيروئيد، 26 بيمار هيپرتيروئيد و 24 فرد سالم با هم مقايسه شد. تشخيص عملکرد غدهى تيروئيد بر مبناى يافتههاى بالينى و آزمايشگاهى بود. هيچ کدام از بيماران در زمان تشخيص دارويى مصرف نميکردند. اندازهگيرى هورمونها و کميتهاى بيوشيميايى سرم با استفاده از روشهاى رايج انجام شد و تشخيص بالينى توسط يک فوق تخصص غدد گذاشته شد. يافتهها: نتايج آزمون شکنندگى اسموتيکى گلبولهاى قرمز در مقابل فشارهاى اسمزى مختلف (غلظتهاى مختلف کلرور سديم: صفر تا 9/0 گرم در صد) نشان داد که مقاومت گلبولهاى قرمز بيماران مبتلا به کمکارى تيروئيد تفاوتى با افراد سالم ندارد در حالى که مقاومت اين سلولها در بيماران مبتلا به پرکارى تيروئيد از افراد طبيعى بيشتر است. هموليز گلبولهاى قرمز بيماران مبتلا به پرکارى تيروئيد در غلظتهاى 45/0 گرم در صد 2/30±6/74%، (ميانگين ± انحراف معيار) به طور معنيدار از ميزان هموليز در همان غلظت در افراد شاهد (1/9±8/93%) کمتر بود (01/0p<). در غلظت 5/0 گرم در صد کلرورسديم نيز ميزان هموليز بيماران مبتلا به پرکارى تيروئيد (0/26±8/27%) به طور معنيدارى از گروه شاهد (5/27±5/63%) کمتر بود (001/0p<). نتيجهگيري: يافتههاى اين مطالعه نشان دادند کمخونى در بيماران مبتلا به کمکارى يا پرکارى تيروئيد مربوط به کاهش مقاومت گلبولهاى قرمز در مقابل تغيير فشار اسمزى نيست و دلايل ديگرى بايد مورد توجه قرار گيرد. Introduction: Many hypo and hyperthyroid patients are anemic. Changes in concentration of thyroid hormones can affect Na+- K+ ATPase number and activity and also phospholipid composition of the cell membranes leading to changes in the surface to volume ratio and strength of membrane. In this study, the osmotic fragility of the red blood cells from non-treated hypo and hyperthyroid patients diagnosed on the basis of clinical examinations and paraclinical data were compared to that of control subjects. Materials and Methods: Written consent was obtained from all subjects. After washing three times with normal saline, red blood cells were placed in varying sodium chloride (NaCl) concentrations (0-0.9gr%), following which, fragility was assessed with routine colorimetry methods. To do this, after the incubation period, tubes were centrifuged and the optical densities of the tubes was measured. Hemolysis percent in tubes was calculated on the basis of 100% hemolysis in the tubes containing 0 gr% of NaCl. Results: The results indicate that the osmotic fragility of the cells from hyperthyroid patients in 0. 45gr% NaCl (74.6%±30.2) was significantly (p<0.01) lower than control subjects (93.8%±9.1). Osmotic fragility of red blood cells in 0. 5 g percent concentration of sodium chloride in hyperthyroid patients (27.8%±26.0) was significantly less (p<0.001) compared to the controls (63.5%±27.5). It appears that this change cannot be explained by changes observed in red blood cell indices (micrococytosis hypochromia). According to the results of this study one can conclude that anemia reported in hypo- or hyperthyroid patients is not due to high osmotic fragility of the red blood cells and other causes need to be investigated کمکارى تيروئيد، پرکارى تيروئيد، شکنندگى اسموتيکى، گلبولهاى قرمز، کمخونى، فريتين، هماتوکريت Hypothyroidism, Hyperthyroidism, Osmotic fragility, Red blood cells, Anemia, Ferritin, Hematocrit 365 373 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-20&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S Zahedi Asl صالح زاهدياصل zahedi@erc.ac.ir 400031947532846002682 Yes تهران، صندوق پستی 4763- 19395، مرکز تحقيقات غدد درونريز و متابوليسم N Khalili نوشين خليلی بروجنی 400031947532846002683 No A Ghasemi اصغر قاسمی 400031947532846002684 No F Faraji فرزانه فرجی 400031947532846002685 No M Hedayati مهدی هدايتی 400031947532846002686 No F Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002687 No

fa شيوع آلبومينورى در بيماران ديابتى تازه تشخيص داده شده و رابطهى آن با عوامل خطرساز غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: افزايش دفع آلبومين در ادرار اولين نشانهى ابتلاى کليه در بيماران ديابتى است. مدت ابتلاى به ديابت اگرچه يکى از عوامل مهم بروز ميکروآلبومينورى است، مطالعههاى انجام شده، دفع غير طبيعى آلبومين را در بيماران ديابتى تازه تشخيص داده شدهى نوع 2 گزارش نمودهاند. اين مطالعه به منظور تعيين شيوع و عوامل خطرساز آلبومينورى در بيماران ديابتى نوع 2 تازه تشخيص داده شده در جمعيت ديابتى اصفهان انجام شد. مواد و روشها: اين پژوهش يک مطالعهى مقطعى بود که روى 235 بيمار ديابتى تازه شناخته شدهى نوع 2 شامل 3/32% مرد و 7/67% زن در مرکز تحقيقات غدد درونريز و متابوليسم اصفهان انجام شد. از بيماران بعد از معاينهى بالينى اوليه و ثبت مشخصات و اندازهگيرى وزن، قد و فشار خون آزمايش خون از نظر قند، هموگلوبين گليکوزيله، چربيها، اوره و کراتينين انجام و در صورت داشتن شرايط لازم براى آزمايش ادرار از نظر آلبومين بيماران وارد مطالعه شدند. وجود آلبومين بيش از 30 ميليگرم در دو نمونهى ادرار 24 ساعته، غير طبيعى و به عنوان آلبومينورى در نظر گرفته شد. يافتهها: ميانگين سنى بيماران 2/9±2/49 سال و نمايهى تودهى بدن 9/4±8/28 کيلوگرم بر مترمربع بود. شيوع آلبومينورى 6/16% و در مردان شايعتر از زنان بود (6/27% در برابر 3/11% و 005/0p<). در بيماران آلبومينوريک ميانگين سن، نمايهى تودهى بدن، فشار خون سيستولى و دياستولى نسبت به افراد نورموآلبومينورى بيشتر بود (001/0 =p). بين دو گروه و بدون آلبومينورى تفاوتى از نظر کلسترول، تريگليسريد، ليپيد پروفايل و مصرف سيگار وجود نداشت. در تجزيه و تحليل نهايى با استفاده از رگرسيون لجستيک جنس مرد، فشار خون بالا و وجود رتينوپاتى به عنوان عوامل خطرساز تعيين کنندهى آلبومينورى شناخته شدند. نتيجهگيري: شيوع آلبومينورى در بيماران ديابتى تازه تشخيص داده شدهى نوع 2 قابل توجه است. اندازهگيرى آلبومين ادرار در زمان تشخيص ديابت و درمان آلبومينورى و کنترل عوامل خطرساز، امکان جلوگيرى از پيشرفت نفروپاتى را ميسر ميسازد. Introduction: The earliest sign of renal involvement is an elevated rate of urinary albumin excretion. One of the strongest predictors of microalbuminuria is the duration of diabetes. However, population-based studies reported albuminuria in newly diagnosed type 2 diabetic patients. The aim of this study was to determine the prevalence and risk factors of albuminuria in type 2 diabetic patients at diagnosis. Materials and Methods: In this cross-sectional study,235 (32. 3% male and 67.7% female) newly diagnosed type 2 diabetic patients, from the Isfahan endocrine and metabolism research center were enrolled. The patients were evaluated for age, height, weight, cigarette smoking, blood pressure, glycated hemoglobin, fasting plasma glucose, serum lipid and lipoprotein, triglyceride and albuminuria. Urinary albumin excretion was determined from timed 24-h. Albuminuria were defined as urinary albumin excretion above > 30 mg/24 h. Mean age was 49.2±9.2 year and BMI 28/8±4/9 Kg/m2. The prevalence of albuminuria was 16.6% and more prevalent in males than females. (27.6% being more 11.6% respectively). In albuminuric patients mean of age, BMI, diastolic and systolic blood pressure were higher than in the normoalbuminric individuals, whereas no differences were seen in cholesterol, triglycerides, lipid profiles or smoking between the groups. In a logistic regression analysis, male sex, hypertension and retinopathy, are independent risk factors for albuminuria. Conclusion: These data suggest that an appreciable percentage of individuals have abnormal albumin excretion within the first year after the onset of type 2 diabetes. These findings suggest that urinary tests for albuminuia at diagnosis and control of risk factors in Type 2 diabetic patients can decrease progression of diabetic neohropathy. شيوع، آلبومينورى، ديابت نوع 2 تازه تشخيص داده شده Prevalence, Albuminuria, Newly-diagnosed type 2 diabetes 375 381 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-21&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Safaei حسن صفايی emrc@mui.ac.ir 400031947532846002688 Yes اصفهان، ميدان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحقيقاتی ـ درمانی صديقهی طاهره، مرکز تحقيقات غدد درونريز و متابوليسم M Amini مسعود امينی 400031947532846002689 No

fa بررسی سن منارک و عوامل مرتبط با آن در دختران ايرانی شرکت کننده در المپياد ورزشی دانشآموزی سال 1381 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: پيشبينی زمان صحيح بلوغ در دختران باعث ميشود بتوان آگاهيهای لازم را در اين زمينه به موقع به آنان ارائه داد و آنها را از نظر روحی برای پذيرش تحولاتی که در اين دوره تجربه خواهند کرد، آماده ساخت. در ايران هنوز مطالعهای جامع در اين زمينه صورت نگرفته است. مواد و روشها: اين مطالعهی مقطعی ـ توصيفی روی 629 دختر از 24 استان کشور انجام شد. فرم جمعآوری اطلاعات (شامل سن دقيق شروع اولين عادت ماهيانه)، به کمک يکی از افراد خانواده تکميل شد. مرحلهی بلوغ از نظر تلارک و پوبارک و درصد چربی به وسيلهی شرح حال و معاينهی پزشکی تعيين شد. به منظور تخمين سن بلوغ در اين افراد، از مدل رگرسيونی خطی استفاده شد. يافتهها: در 454 نفر که منارک آنها شروع شده بود؛ ميانگين سن شروع قاعدگی 06/0±18/13 سال (7/0±2/158 ماه) بود. ميانگين سن شروع قاعدگی مادربزرگها و مادران اين 454 نفر به ترتيب 25/0±9/12 و 14/0±6/13 سال بود. منارک زودرس در افراد دارای قد کوتاهتر (001/0< p)، شروع ورزش در سنين پايينتر (019/0=p)، تعداد خواهر کمتر (007/0=p)، تعداد برادر کمتر (003/0=p)، درصد چربی بدن بيشتر (037/0=p)، نمايهی تودهی بدن بيشتر (002/0=p)، ساکنان مناطق کوهپايهای (001/0=p) و کسانی که اولين منارک آنها در فصل بهار شروع شده بود (047/0=p) ديده شد. مدل رگرسيونی نشان داد که سن منارک با استفاده از متغيرهای قد فعلی (001/0>p)، ارتفاع محل زندگی از سطح دريا (001/0>p)، تعداد برادر (006/0=p) و تعداد خواهر (008/0=p) قابل پيشبينی است (099/0=r2-، 001/0=p). نتيجهگيری: قد کوتاهتر افراد، بعد خانوار کمتر و ساکن بودن در مناطق کوهپايهای مهمترين عوامل پيشگوييکنندهی شروع زودرس منارک است. به نظر ميرسد که بعد از کاهش معنيدار سن منارک به علت بهبود کيفيت تغذيهی دختران جوان طی دهههای اخير، امروزه سير فزايندهی آن ميتواند ناشی از عادات تغذيهای ضعيف و نحوهی زندگی کمتحرک و يا پاسخی به افزايش استرسهای فيزيکی و روانی باشد. Introduction: Precise prediction of menarcheal age enables and prepares girls to face the changes they may experience in this period the future. In Iran, there are no available data in this regard yet. Materials and Methods: This cross-sectional descriptive study was done on 629 girls from 24 provinces of Iran. Relative questionnaires to collect data were filled out with the help of the participant herself and one other family member as well. The stage of maturity regarding telarche and pubarche, percent of body fat were entered based on history taken and physical examinations. For predicting menarche age in cases, the linear regression model was used. Results: In the 454 cases studied, menarche age, mean of age at menarche was 13.18±0.06 years old (158.2± 0.7 months). The means of menarche age in grandmothers and mothers of these 454 cases were 12.9±0.25 and 13.6±0.14 years respectively. Earlier menarche was observed in girls of lower height (p<0.001), girls of lower age at the beginning of study exercise (P=0.019), girls with lesser number of sisters (P=0.007), or those with lesser number of brothers (P=0.003), higher percent of body fat (P=0.037), those with higher body mass index (P=0.002), and those residing in mountainous regions (P=0.001). The regression model showed that the menarcheal age was predictable based on following variables: current height of individual (p<0.001) height of place of residence from sea level (p<0.001) number of brothers (P=0.006) number of sisters (P=0. 008) [P=0. 001, R-square = 0. 99]. Conclusion: Lower height, number of family members and residing in mountainous areas in that order are the most useful predictors of age at menarche. In recent decades, apparently there has been a significant decrease in menarcheal age due to improvement in the quality of nutrition the increasing trend seen today could be due to both weak dietary habits and more sedentary life styles or as a response to increased physical and psychosocial stresses. سن منارک، ورزشکار، زنان Menarche age, Athlete, Women 383 391 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-22&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Kabir علی کبير aikabir@yahoo.com 400031947532846002690 Yes تهران، ستارخان، کوچه آقا رحيمی، پلاک 72، طبقه دوم، کدپستی 1455853583 F Torkan فرزانه ترکان 400031947532846002691 No L Hakemi لاله حاکمی 400031947532846002692 No

fa مقايسهی اثر استرس فيزيکی و روانی بر پاسخدهی آئورت ايزوله به کلرور پتاسيم و فنيل افرين در موش صحرايی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original چکيده مقدمه: استرس به خصوص نوع مزمن آن آثار مخرب زيادی بر سلامت دارد. نقش استرس در ايجاد اختلالهای قلبی ـ عروقی مانند فشار خون بالا، سکتهی قلبی، آترواسکلروز، ايسکمی ميوکارد و آريتميهای قلبی روشن شده است. هدف اين مطالعه بررسی اثر استرسهای فيزيکی و روانی مزمن و مقايسهی آنها بر پاسخدهی آئورت ايزولهی جدا شده در رت ميباشد. مواد و روشها: آزمايشهای بر روی موشهای صحرايی نر از نوع آلبينو ويستار با محدودهی وزنی 250-200 گرم انجام شد. حيوانات در 3 گروه استرس فيزيکی، استرس روانی و شاهد که هر گروه شامل 12 سر موش بود، آزمايش شدند. استرس فيزيکی و روانی به مدت سه هفته توسط Communication Box اعمال شد. پس از پايان استرس حيوانات بيهوش، حفرهی شکمی باز، آئورت سينهای حيوان جدا و اندوتليوم آن پاک شد. فعاليت انقباضی آئورت جدا شده پس از اتصال به ترانسديوسر ايزومتريک و اعمال غلظتهای 60-5 ميليمولار کلريد پتاسيم و غلظتهای 10-6 تا 10-10 مولار فنيل افرين اندازهگيری و مقايسه شد. کورتيکوسترون سرم در همهی گروهها روی نمونههای تهيه شده قبل و بعد از مداخله با روش راديوايمونواسی سنجيده شد. يافتهها: در گروه استرس فيزيکی ميزان کورتيکوسترون سرم قبل از اعمال استرس (40±402) نانوگرم در ميليليتر بود که پس از استرس به (94±721) رسيد (05/0p<). اين مقدار در گروه استرس روانی (114±400) نانوگرم در ميليليتر بود که در انتهای استرس به (84±946) نانوگرم در ميليليتر رسيد که افزايش معنيداری داشت (05/0p<). در هر دو گروه استرس فيريکی و روانی پاسخدهی آئورت به کلريد پتاسيم و فنيل افرين به طور معنيداری (05/0p<) کمتر از گروه شاهد بود. نتيجهگيری: استرس فيزيکی و روانی مزمن سبب افزايش ميزان کورتيکوسترون سرم و کاهش پاسخدهی آئورت ايزولهی موش صحرايی به کلريد پتاسيم و فنيل افرين ميشود. نتايج اين مطالعه مشخص ميکند که اثر سوء استرس روانی بر سيستم عروقی کمتر از اثر استرس فيزيکی نيست. استرس فيزيکی، استرس روانی، آئورت ايزوله، موش صحرايی 398 393 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-31-23&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa S Zahedi Asl صالح زاهدی اصل zahedi@erc.ac.ir 400031947532846002700 Yes تهران، صندوق پستی 4763-19395، A Ghasemi اصغر قاسمی 400031947532846002701 No F Faraji فرزانه فرجی 400031947532846002702 No F Valaee فراز والايی 400031947532846002703 No