مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1385 9 1 gregorian 2006 12 1 8 3 online 1 fulltext

fa جدال علمی در تشخیص و درمان کم‌کاری تیروئید غدد درون‌ریز Endocrinology سرمقاله Editorial 207 208 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-208&slc_lang=fa&sid=fa فريدون عزيزی 400031947532846002535 Yes 400031947532846002536 No 400031947532846002537 No 400031947532846002538 No 400031947532846002539 No

fa بررسی توزیعNon - HDL Cholestrol در کودکان و نوجوانان 19-3 ساله: مطالعه قند و لیپید تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: با توجه به برخی محدودیتهای استفاده از میزان LDL سرم به عنوان شاخص ارزیابی‌کننده‌ی شانس خطر بروز بیماری‌های کرونر، اخیراً نشان داده شده که آپولیپوپروتئین B بر این شاخص ارجح است. Non-HDL-Cholestrol که از تفاضل کلسترول تام و HDL سرم به دست می‌آید، در برگیرنده‌ی ذرات لیپوپروتئینی آتروژنیک از جمله آپولیپوپروتئین B است و می‌تواند به عنوان یک شاخص برآورد آپولیپوپروتئین B برای ارزیابی شانس خطر بروز بیماری‌های کرونر قلبی مورد استفاده قرار گیرد. از آنجا که در این زمینه در گروه سنی کودکان و نوجوانان ایرانی اطلاعاتی در دسترس نیست، این مطالعه برای تهیه‌ی اطلاعات مبتنی بر جامعه مربوط به توزیع و ارتباط این شاخص با سایر شاخص‌ها در کودکان و نوجوانان صورت گرفته است. مواد و روش‌ها: جامعه‌ی مورد مطالعه شامل 4298 کودک و نوجوان 19-3 ساله, متشکل از 2019 پسر (47%) و 2279 دختر (53%) بود که در مرحله‌ی اول مطالعه‌ی قند و لیپید تهران شرکت داشتند. شاخص‌های آنتروپومتریک و آزمایشگاهی کودکان در این مرحله ثبت شده بود تا در طی این مطالعه مورد آنالیز قرار گیرد. یافته‌ها: در بررسی نتایج دیده شد که Non-HDL-C در دختران بیش از پسران در گروه سنی مشابه بود و این اختلاف با افزایش سن کاهش می‌یافت به طوری که در گروه سنی 4-3 سال , این اختلاف بیش از همه محسوس بود. نمایه‌ی توده‌ی بدن و دور کمر هر دو با Non-H-C ارتباط مستقیم داشتند. Non-HDL-C و LDL-C هر دو با یکدیگر و نیز با کلسترول تام قویاً ارتباط مستقیم داشتند (001/0< p و81/0r²=). Non-HDL-C و LDL-C هر دو با تری‌گلیسرید نیز ارتباط مستقیم داشتند ولی در مقایسه با کلسترول تام این ارتباط ضعیف‌تر بود. Non-HDL -C یک ارتباط معکوس ضعیف معنی‌دار با HDL-C نشان می‌داد (01/0p< و 01/0= r²). هم‌چنین دیده شد که Non-HDL-C بهتر از LDL-C با نمایه‌ی توده‌ی بدن و معیارهای چاقی مرتبط است. نتیجه‌گیری: این مطالعه برای نخستین بار مقادیر Non-HDL-C و معادل آن را با سطوحLDL-C در کودکان و نوجوانان محاسبه و گزارش نموده است که می‌تواند جهت تعیین شانس خطر بروز بیماری‌های قلبی ـ عروقی مورد استفاده قرار گیرد. از آن جا که بیماری‌های قلبی ـ عروقی از سنین کودکی آغاز می‌‌شوند بهتر است از این شاخص در کودکان به ویژه کسانی که در خانواده سابقه‌ی بیماری قلبی ـ عروقی دارند، برای پیشگویی بهتر شانس خطر ابتلا به بیماری در آینده استفاده شود. Introduction: Serum Low-Density-Lipoprotein Cholesterol has long been used as an important assessment tool to predict the risk of coronary artery diseases, but due to certain limitations in the use of this index, it has been shown recently that Apo lipoprotein B is a better screening tool. Non-HDL cholesterol (total cholesterol minus HDL-C) includes all the lipoprotein particles, which contain Apo lipoprotein B, and could be a good screening tool for Apo lipoprotein B during CAD assessment and treatment. This study aims at assessing the distribution and correlation of non-HDL-C and related factors in a population of Tehranian children and adolescents. Materials and Methods: The study sample consisted of 4298, 3-19 year-olds, (2019 boys(47%) and 2279 girls(53%)) who had participated in the first phase of the Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS), from 1998-2000. Anthropometric and clinical data were collected for analysis. Results: Non-HDL-C levels were higher in girls than in boys of the same age groups, especially among the younger (3-4 year-olds) age groups. Body mass index and waist circumference were positively associated with non-HDL-C. Both non-HDL-C and LDL-C were strongly associated with each other and total cholesterol (r²=0.81and p< 0.001). Non-HDL-C and LDL-C are were associated with triglycerides, but the strength of this correlation with triglycerides was relatively weaker as compared to that with total cholesterol. Non-HDL-C showed a significant inverse relationship to HDL-C (r²=0.01, p< 0.01). It was also seen that non-HDL-C had a stronger correlation to BMI and body fatness indicies. Conclusion: Population based data on non-HDL-C are now available for children and adolescents, which may help improve the CAD risk assessment and related interventions. LDL-cholesterol،Non-HDL cholesterol، کودکان, نوجوانان, بیماری‌های عروق کرونر Non-HDL cholesterol, LDL cholesterol, Children, Adolescents, Coronary artery disease 209 214 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-209&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002540 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی AA Momenan امير عباس مؤمنان 400031947532846002541 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی S Habibi Moini سيامک حبيبی معينی 400031947532846002542 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی M Rahmani مازيار رحمانی 400031947532846002543 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی J Ghanbili جعفر قانبيلی 400031947532846002544 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی A Ghanbarian آرش قنبريان 400031947532846002545 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی

fa بررسی سطح سرمی لیپوپروتئین a در بیماران مبتلا به دیابت قندی، اختلال تحمل گلوکز و مقایسه‌ی آن با گروه شاهد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: لیپوپروتئین (a) [Lp(a)] به عنوان یک عامل مستقل در ایجاد بیماری آترواسکلروز شناخته شده است. تغییرهای سطح سرمی این مولکول و سایر لیپوپروتئین‌ها در دیابت مورد توجه است، چرا که مهم‌ترین علت مرگ و میر بیماران دیابتی درگیری‌های قلبی ـ عروقی است. حتی مبتلایان به اختلال‌ تحمل گلوکز (IGT) نیز خطر قلبی ـ عروقی بالاتری نسبت به جمعیت عادی دارند. این مطالعه با هدف مقایسه‌ی سطح سرمی [Lp(a)] بین بیماران دیابتی و مبتلایان به IGT و افراد سالم غیر مبتلا به اختلال متابولیسم گلوکز انجام شد. مواد و روش‌ها: (112 زن با میانگین سنی 11±51 و 68 مرد با میانگین سنی 14±54 سال) در سه گروه 60 نفری منطبق با هم از نظر سن و جنس تحت عنوان دیابتی (DM) (38 زن، 22 مرد)، مبتلا به IGT (37 زن، 23 مرد) و شاهد (37 زن، 23 مرد) انتخاب و پس از گرفتن شرح حال و تعیین اندازه‌های تن‌سنجی، سطح سرمی کلسترول، تری‌گلسیرید، HDL-C، LDL-C و Lp (a) در نمونه سرم ناشتا اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: سطح سرمیLp(a) در سه گروه تفاوت معنی‌داری با یکدیگر نداشتند ( به ترتیب: 9/20±4/25DM:، 4/21±24 IGT: و 9/17±6/24 میلی‌گرم در صد: شاهد). میزان تری‌گلسیرید در گروه DM نسبت به گروه شاهد افزایش داشت (به ترتیب: 5/91+6/210 میلی‌گرم در صد: DM، 9/71+159 میلی‌گرم در صد: شاهد) (04/0 =p). سطح HDL-C در گروه‌ها تفاوت معنی‌داری نداشت. هم‌چنین HDL-C در هر سه گروه از میزان توصیه شده برای پیشگیری از بیماری عروق کرونر کمتر بود (میانگین در سه گروه 7/8±4/37 میلی‌گرم در صد).سطح سرمی کلسترول تام و LDL-C در دیابتی‌ها نسبت به گروه شاهد بالاتر بود (به ترتیب: 4/35±3/222 میلی‌گرم در صد: DM، 5/46+7/191: شاهد و 4/32±2/141 میلی‌گرم در صد: DM، 6/36±0/119 میلی‌گرم در صد: شاهد) (007/0 p< و 03/0 p<). در مبتلایان به IGT سطح لیپیدها در مرتبه‌ای بینابینی نسبت به گروه شاهد و دیابتی قرار داشت که البته هیچ‌کدام از این تفاوت‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبودند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد ابتلا به دیابت وIGT اثری بر سطح سرمی Lp(a) ندارند. Introduction: Lipoprotein (a) [Lp(a)] is known as an independent risk factor of atherosclerosis and changes in serum level of this molecule and other lipoproteins have been noticed in diabetic patients because the most important cause of death in these patients is related to their cardiovascular disorders. Moreover, patients with IGT (Impaired Glucose Tolerance) are more at risk of cardiovascular disease than the normal population. The main purpose of this study is to comparie Lp(a) serum levels between diabetic patients, patients with IGT and normal controls without any glucose metabolism disturbance. Materials and Methods: In this study, 180 patients (112 females, average age of 51±11 years and 68 males, average age of 54±14 years) were selected and placed in three separate age and sex matched groups (60 patients in each group) as Diabetic, IGT and Control group. After taking clinical history and determining body measurements, serum total cholesterol, triglyceride, HDL-C, LDL-C and Lp(a) were measured in fasting blood samples. Results: Lp(a) serum levels were not significantly different between the three groups. (DM:25.4±20.9, IGT: 24±21.4, Control: 24.6±17.9 mg/dL). An increase in serum triglyceride was found in the diabetic patients compared with the controls. (DM: 210.6±91.5, control: 159±71.9 mg/dL p=0.04). HDL-C levels showed no significant difference between groups. In addition, HDL-C levels of the all three groups were lower than the recommended range of Coronary Artery Disease prevention. (average range of the three groups: 37.4±8.7 mg/dL) Total Cholesterol and LDL-C serum levels were higher in diabetic patients compared with the controls. (DM: 222.3±35.4 vs Control group: 191.7±46.5 mg/dL p<0.007 and DM: 141.2±32.4 vs Control: 119.0±36.6 mg/dL p<0.03). In the IGT group, serum lipids levels were between the levels of the diabetic and control groups none of these differences were significant. Conclusion: This study shows that Lp(a) serum levels do not change in Diabetes Mellitus and IGT. لیپوپروتئین a، دیابت، IGT Lipoprotein (a), Diabetes, IGT 215 222 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-210&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Sadeghi-Khosrghi علی صادقی‌خسرقی sadeghi619@yahoo.com 400031947532846002546 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran بيمارستان سينا، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ تبريز Saadat نويد سعادت 400031947532846002547 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran بيمارستان سينا، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ تبريز Menbachi متين منبع‌چی 400031947532846002548 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran بيمارستان سينا، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ تبريز Ghaffari حامد رضا غفاری 400031947532846002549 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran بيمارستان سينا، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ تبريز Ghanbili جعفر قانبيلی 400031947532846002550 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran بيمارستان سينا، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ تبريز

fa اثر تغییر شیمیایی ناشی از اکسیداسیون به وسیله‌ی مس بر عمل اتصال به لیزین لیپوپروتئین a غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: به نظر می‌رسد که سطح بالای لیپوپروتئین [lp(a)] a در ایجاد ترومبوز و آترواسکلروز نقش داشته باشد. پاتوفیزیولوژی Lp(a) به عنوان عامل خطرزا ممکن است به توانایی اتصال آن به اسید آمینه لیزین بستگی داشته باشد که عملکرد اختصاصی از جمله مهار فیبرینولیز به آن می‌دهد. در پلاسمای انسان Lp(a) به صورت چهار زیرگونه‌ی متفاوت (Lp(a)Lys-، Lp(a)Lys+1، Lp(a)Lys+2 و Lp(a)Lys+3) وجود دارد. این تقسیم‌بندی بر اساس توانایی اتصال آن‌ها به لیزین سفاروز می‌باشد. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که لیپوپروتئین‌های سرم نسبت به اکسیداسیون به وسیله یون مس حساس هستند. هدف این مطالعه بررسی اثر یون مس بر توانایی اتصال لیپوپروتئین (a) به اسید آمینه‌ی لیزین است تا به این وسیله مکانیسم مولکولی اثر lp(a) در ایجاد ترمبوز و آترواسکلروز بررسی شود. مواد و روش‌ها: لیپیدهای سرم در حضور غلظت‌های 15، 30، 50، 75 و 100 میکرومولار کلریدمس اکسید شدند. اکسیداسیون لیپیدها از طریق تشکیل دی‌ان‌کونژوگه به وسیله‌ی روش اسپکتروفتومتر در طول موج 245 نانومتر مشخص شد. سپس چهار زیرگونه‌ی لیپوپروتئین a در سرم اکسید شده با استفاده از کروماتوگرافی با میل ترکیبی لیزین سفاروز جداسازی شدند. اندازه‌گیری Lp(a) به روش توربیدومتری با استفاده از کیت پارس آزمون انجام شد. سپس مقدار زیرگونه‌های جدا شده از سرم در حضور یون مس و بدون حضور یون مس مقایسه شدند. یافته‌ها: با جداسازی زیرگونه‌های Lp(a) به روش کروماتوگرافی لیزین سفارز، افزایش وابسته به غلظت یون مس در همه‌ی زیرگونه‌های Lp(a)Lys+ و کاهش زیرگونه‌ی- Lp(a)Lys مشاهده شد. به نظر می‌رسد اکسیداسیون Lp(a) توسط یون مس چنان تغییرات شیمیایی در ساختمان آن ایجاد می‌کند که سبب افزایش فعالیت LBS آن می‌شود و موجب می‌شود که لیپوپروتئین (a) با اتصال قوی‌تر به لیزین در ساختمان لیزین سفاروز متصل شود. بنا بر این پیشنهاد می‌شود که اکسیداسیون Lp(a) توسط عوامل اکسیدکننده‌ای که در خون وجود دارد احتمالاً از طریق افزایش توانایی اتصال به اسید آمینه لیزین می‌تواند آترواسکلروز و ترومبوز را تسریع نموده، در ایجاد بیماری‌های قلبی ـ عروقی نقش داشته باشد. Introduction: High Lp(a)level in human serum appears to be associated with increased risk for athero- thrombosis. Pathogenecity of Lp(a) as a risk factor may depend on its lysine binding site [LBS] activity, which imparts a unique function to Lp(a), including a potential to inhibit fibrinolysis. Lp(a) is present in human plasma in four heterogeneous subspecies: (Lp(a)Lys-, Lp(a)Lys+1, Lp(a)Lys+2, Lp(a)Lys+3). This subclassification is made according to their ability to bind to lysine sepharose. Data available indicate that serum lipoproteins are sensitive to copper-induced oxidation. In this study the effect of copper oxidation on lysine binding site properties of Lp(a) was investigated, to find information about molecular mechanism of Lp(a) in promoting thrombosis and atherosclerosis. Materials and Method: Serum lipids were oxidized in the presence of 15,30,50,75 and 100 µm of CuCl2. Lipid oxidation was measured as conjugated diene formation determined by spectrophotometric method at 245 nm. Four species of Lp(a) in the oxidized serum were isolated using affinity chromatography on lysine sepharose. Results: Results showed a concentration-dependent increase in all subtypes of Lp(a)Lys+ and a decrease in all subtypes of Lp(a) Lys-. These data suggest that copper ion can induce a chemical modificaton to lipoprotein(a) leading to an increase in LBS activity of Lp(a), and thus, can promote athero- thrombosis. : لیپوپروتئین a، فیبرینولیز، اکسیداسیون، کروماتوگرافی Lp(a), Fibrinolysis, Oxidation, Chromatography 223 229 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-211&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Kadkhodaei Elyaderani منيژه کدخدايی اليادرانی kadkhodaeim@hotmail.com 400031947532846002551 Yes Department of Biochemistry;The Medical School, Ahwaz Jundishapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran دانشکده پزشکی، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ جندی‌شاپور اهواز Z Faezi Zadeh زهره فائزی زاده 400031947532846002552 No Department of Biochemistry;The Medical School, Ahwaz Jundishapour University of Medical Sciences, Ahwaz, I.R.Iran دانشکده پزشکی، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ جندی‌شاپور اهواز 400031947532846002553 No 400031947532846002554 No 400031947532846002555 No

fa بررسی تأثیر برنامه‌ی آموزشی بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی بر مراقبت از پا در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: دیابت یکی از مشکلات عمده‌ی بهداشت عمومی در جهان معاصر است که مرگ و میر ناشی از عوارض دیررس این بیماری از جمله پای دیابتی به طور چشمگیر در حال افزایش است. عارضه‌ی پای دیابتی و قطع آن یکی از اصلی‌ترین علل معلولیت در بیماران دیابتی است و به لحاظ جسمانی و عاطفی بسیار هزینه‌بر است. استراتژی رایج امروز در خصوص پیشگیری از پای دیابتی، آموزش بهداشت مراقبت از پا است، به طوری که می‌تواند 85% از قطع عضوهای اندام تحتانی را کاهش دهد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر برنامه‌ی آموزشی بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی در مراقبت از پا در بیماران دیابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه یک بررسی مداخله‌ای است که در آن 108 نفر (46 مرد و 72 زن) از بیماران دیابتی نوع 2 تحت پوشش مرکز دیابت شهر کرمانشاه شرکت داشتند. بیماران به طور تصادفی در دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. روش گردآوری اطلاعات پرسشنامه‌ای مشتمل بر 59 سؤال در 5 قسمت دموگرافیک، ابعاد مدل اعتقاد بهداشتی (حساسیت، شدت، منافع و موانع درک شده و نیز راهنمای عمل)، مراقبت از پا در منزل (به صورت خود گزارش‌دهی) و چک لیست بود که قبل از مطالعه، روایی و پایایی آن به دست آمد و اطلاعات به روش مصاحبه‌ی سازمان‌یافته گرداوری شد. بعد از تکمیل پرسشنامه، مداخله‌ی آموزشی برای گروه مورد بر اساس مدل اعتقاد بهداشتی در 3 جلسه‌ی 60 دقیقه‌ای انجام و یک ماه بعد نیز اطلاعات، مجدداً گرداوری شد. برای مقایسه‌ی میانگین نمره‌ی آگاهی، ابعاد مدل اعتقاد بهداشتی و مراقبت از پا قبل و بعد از مداخله در هر یک از گروه‌ها از آزمون تی جفتی و برای مقایسه‌ی میانگین نمره‌ی آگاهی، ابعاد مدل اعتقاد بهداشتی و مراقبت از پا بین دو گروه از آزمون آنالیز واریانس یک طرفه استفاده شد. یافته‌ها: میانگین سنی گروه مورد و شاهد به ترتیب 2/46 و 2/47 سال و میانگین مدت ابتلا به بیماری دیابت نوع 2 در گروه مورد 8/4 و در گروه شاهد 3/5 سال بود. بین تمام مشخصات دموگرافیک بین دو گروه مورد و شاهد اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. میانگین نمره‌ی آگاهی، حساسیت، شدت، تهدید، منافع و موانع درک شده قبل از مداخله‌ی آموزشی در حد متوسط و میانگین نمره‌ی مراقبت از پا پایین‌تر از حد متوسط بود. اما بعد از مداخله‌ی آموزشی، نتایج این بررسی نشان داد که میانگین نمره‌ی آگاهی، حساسیت، شدت، تهدید، منافع و موانع درک شده، عملکرد و چک لیست در بیماران دیابتی نوع 2 در مقایسه با گروه شاهد به طور عمده و معنی‌داری افزایش یافت. نتیجه‌گیری: هر چه آگاهی، حساسیت، شدت، منافع و موانع درک شده بالاتر باشد، مراقبت از پا نیز بیشتر انجام می‌شود. یافته‌های این بررسی تأثیر و کارایی مدل اعتقاد بهداشتی در اتخاذ رفتارهای مراقبت از پا در بیماران دیابتی نوع 2 را مشخص و تأیید می‌کند. Introduction: Diabetes a major threat fo public health today and deaths resulting from its later complications such as diabetic foot, have increased alarmingly, causing physical and emotional problems and disability for diabetic patients. The current strategy for prevention of diabetic foot prevention is health education. This study was conducted to assess effects of educational interventions based on the HBM model used in food care by type 2 diabtetic patients. Materials and Methods: This is an interventional study in which 108 type 2 diabetic patients attending the the Kermanshah diabetic centre participated. They were randomly divided into the case and control groups. For data collection by interview a questionnaire consisting of 59 questions arranged in 5 sections including the demographic HBM model parts (perceived susceptibility, perceived severity, perceived benefits, perceived barriers) and also cues of action foot care at home (self-reporting) and the checklist section was used. Realibility and validity of this questionnaire was confirmed before the study. Educational interventions based on HBM model were implemented in three 60 minute-sessions after completion of questionnaires and the data was again collected after one month. Results: Findings showed means for knowledge, perceived susceptibility, perceived severity, perceived benefits, perceived barriers, mean grades were at average levels and whereas the foot care mean grade was below average. After intervention, however, the results demonstrated that knowledge, perceived susceptibility, perceived severity, perceived benefits, perceived barriers, action and checklist mean grades in type 2 diabetic patients increased significantly in the case group. Discussion: The findings of this study showed that foot care increased when knowledge, perceived susceptibility, perceived severity, perceived benefits, perceived barriers, elevated. These study results confirm the effectiveness and influence of the use of the HBM model in foot care by type 2 diabetic patients. آموزش, دیابت, مدل اعتقاد بهداشتی, پای دیابتی Knowledge, Perceived susceptibility, Perceived severity, Perceived benefits, Perceived barriers, Cues of actions, Foot care, Diabetic foot 231 239 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-6-212&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Gh Sharifirad غلامرضا شريفی‌راد sharifirad@hlth.mui.ac.ir 400031947532846002556 Yes دانشکده بهداشت، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ اصفهان SMM Hazavehie سيد محمد مهدی هزاوه‌يی 400031947532846002557 No دانشکده بهداشت، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ اصفهان S Mohebi سيامک محبی 400031947532846002558 No دانشکده بهداشت، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ اصفهان MA Rahimi مهرعلی رحيمی 400031947532846002559 No دانشکده بهداشت، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ اصفهان A Hasanzadeh اکبر حسن‌زاده 400031947532846002560 No دانشکده بهداشت، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ اصفهان

fa بررسی درک والدین کودکان 6 تا 12ساله چاق نسبت به چاقی کودکانشان و تأثیر آموزش بر آن غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: امروزه چاقی کودکان به عنوان یک مشکل بهداشتی مطرح است و والدین می‌توانند در پیشگیری و درمان چاقی کودکان نقش بسزایی داشته باشند اما بعضی از والدین معتقدند که بچه‌های چاق و تپل از نظر سلامتی وضعیت مناسبی دارند و بنا بر این در هیچ‌کدام از برنامه‌های درمان و پیشگیری چاقی شرکت نمی‌کنند. این مطالعه با هدف تعیین درک والدین از چاقی در کودکان چاق 12-6 ساله شهرکرد و تأثیر آموزش بر درک آن‌ها انجام شده است. مواد و روش‌ها: این پژوهش در دو مرحله انجام شد (مرحله‌ی اول توصیفی و مرحله‌ی دوم تجربی) به این ترتیب که ابتدا وزن و قد کودکان 12-6 ساله در مدارس ابتدایی شهرکرد اندازه‌گیری شد و300 کودک با نمایه‌ی توده‌ی بدن بالاتر از مقدار استاندارد برای سن و جنس به عنوان کودکان چاق انتخاب شدند سپس پرسشنامه توسط یکی از والدین (ترجیحاً مادر) تکمیل گردید. مادرانی که معتقد بودند کودکان چاقشان اضافه وزن ندارند به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک گروه طی چهار جلسه‌ی 2 ساعته تحت آموزش در مورد چاقی و وزن ایده‌ال قرار گرفتند و گروه دیگر هیچ آموزشی ندیدند. بعد از 2 ماه مجدداً پرسشنامه توسط دو گروه تکمیل و با هم مقایسه شد. یافته‌ها: 3/41 درصد از کودکان چاق دختر و 7/58 درصد پسر بودند. هم‌چنین 3/23 درصد از مادران کودکان چاق معتقد بودند که کودکان آن‌ها چاق نیستند یا اضافه وزن ندارند. یافته‌ها هم‌چنین نشان دادند که 3/94 درصد ازاین مادران بعد از آموزش متقاعد شدند که بچه‌هایشان اضافه وزن دارند. در این مطالعه ارتباط معنی‌دار بین تحصیلات، شاغل بودن مادر و جنس کودک با درک مادر از چاقی مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: عقیده‌ی والدین نسبت به چاقی کودکان متفاوت است و بعصی از آن‌ها تا حدودی اضافه وزن را برای کودکان لازم و مطلوب می‌دانند بنا بر این به نظر می‌رسد در هر جامعه، ابتدا لازم است درک والدین نسبت به چاقی کودکان مشخص گردد سپس با روش‌های مختلف آموزش‌های لازم را در این زمینه کسب کنند تا بتوانند در پیشگیری از چاقی کودکان سهم بیشتری داشته باشند. Introduction: Obesity in children is a major health problem and parents can play an important role in its prevention and treatment. However, some parents are unaware of the problem and believing that their obese children are healthy do not participate in any related preventive or educational programs.The aim of this study is to assess parental perception of obesity in children aged 6-12 years and to evaluate the effect of education could have on this. Materials and Methods: This study has been conducted in two stages (stage 1, descriptive and second stage, experimental). Weight, length, and body mass index were calculated in children aged 6-12 years. Then 300 children with BMIs higher than those standard for sex and age were selected as obese. Questionnaires for each child were completed by one of the parents. Parents that believed their obese children were not overweight, were divided into two groups, randomly. One group was educated about obesity during four, 2-hour sessions whereas the other group were not. After two months, questionnaires were completed by both groups and compared. Results: Findings of the study showed 41/3% obese children are girls and 58/7% are boys. Among parents of obese children, 23/3% believed that their obese children were not overweight and after education, 94/3% became aware of their child’s obesity and overweight. In this study, there was no relationship between the mother’s job or the child’s sex and the mother’s perception. Conclusion: Present beliefs of parents regarding obesity and overweight in children need to be assessed in communities and educational programs conducted if necessary. کودکان، چاقی، درک والدین، نمایه‌ی توده‌ی بدن Perception, Obesity, Owerweight 241 248 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-40&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Akbari نسرين اکبری nakbari123@yahoo.com 400031947532846002561 Yes دانشکده‌ی پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد N Forozandeh نسرين فروزنده 400031947532846002562 No M Delaram معصومه دل‌آرام 400031947532846002563 No M Rahimi محمد رحيمی 400031947532846002564 No 400031947532846002565 No

fa پیش‌بینی حوادث قلبی ـ عروقی در افراد بالای 40 سال مبتلا به سندرم متابولیک بر اساس دو تعریف ATP III وIDF (مطالعه‌ی قند و لیپید تهران) غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: نتایج متفاوتی در خصوص شیوع سندرم متابولیک و همراهی آن با بروز بیماری‌های قلبی ـ عروقی گزارش شده است. هدف از این مطالعه بررسی نقش سندرم متابولیک در پیش‌بینی حوادث قلبی ـ عروقی (CVD) بر اساس دو تعریف «سومین نشست جهت برنامه‌ی آموزش ملی درمان کلسترول در بزرگسالان (NceP, ATP III) و فدراسیون بین‌المللی دیابت (IDF)» است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه‌ی کوهورت همه‌ی افراد بالای 40 سال شرکت کننده در مطالعه‌ی طرح قـند و لیپید تهران که بر اساس شرح حال، مشکل قلبی ـ عروقی نداشتند بررسی شدند. کلیه‌ی وقایع قلبی ـ عروقی رخ داده برای این افراد به مدت 8/0±9/4 سال ثبت و در انتها قدرت پیش‌بینی وقوع CVD قبل از تعدیل عوامل خطر زا (مدل 1)، بعد از تعدیل عوامل خطرزای معمول شامل سن، جنس، سابقه‌ی فامیلی CVD زودرس و سیگار کشیدن (مدل 2)، بعد از تعدیل عوامل خطرزا در مدل 2 به همراه LDL (مدل 3) و با اضافه نمودن اجزای سندرم متابولیک (مدل 4) توسط هر یک از تعاریف سندرم متابولیک بر آورد و از طریق محاسبه‌ی سطح زیر منحنی ROC مقایسه شد. نتایج: افراد مورد مطالعه 3777 نفر با میانگین سنی 9/9±7/53 سال بودند. 1563 نفر (41%) بر اساس هر دو معیار ATP III وIDF سالم بوده، 1714 نفر (4/45%) از شرکت‌کنندگان بر مبنای معیارهای ATP III و 1900 نفر (3/50%) بر مبنای معیارهای IDF دچار سندرم متابولیک بودند. تا پایان مطالعه 143 نفر (7/3%) دچار رخداد قلبی ـ عروقی جدید شدند. سندرم متابولیک در 3 مدل اول بر اساس هر دو معیار ATP III و IDFپیش‌بینی‌کننده‌ی حوادث قلبی ـ عروقی بود. ولی در مدل 4، هیچ‌کدام از تعاریف سندرم متابولیک پیش‌بینی‌کننده‌ی رخداد قلبی ـ عروقی نبودند. بعد از محاسبه‌ی سطح زیر منحنی ROC برای مدل‌های 2 و 3 دیده شد که معیارهای ATP III در مدل 2 بهتر از IDF حوادث قلبی ـ عروقی را پیش‌بینی می‌کند (سطح زیر منحنی ROC 760/0 در برابر 735/0، 001/0p<). ولی در مدل 3 پیش‌بینی رخداد‌های قلبی ـ عروقی در دو تعریف اختلاف معنی‌داری نداشت. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد این دو تعریف در پیش‌بینی رخداد‌های قلبی ـ عروقی بعد از تعدیل همه ریسک فاکتورهای شایع وLDL به طور مشابه، رخداد‌های قلبی ـ عروقی را پیش‌بینی می‌کنند ولی هیچ یک از تعاریف ATP III و IDF مستقل از اجزای تشکیل‌دهنده خود پیش‌بینی کننده‌ی رخدادهای قلبی ـ عروقی نیستند. Introduction: Different results have been reported on the association between metabolic syndrome (MS) and cardiovascular diseases (CVD). The aim of this study is to determine the role of the Adult Treatment Cholesterol Program (ATP III) and International Diabetes Federation (IDF) definitions of metabolic syndrome in predicting CVD. Material and Methods: In this cohort study, all individuals aged over 40 yrs, phase I participants of the TLGS, with no histories of CVD were selected. Based on the APT III and IDF criteria of the MS syndrome, they were divided into those with and those without the condition. All of the subjects were followed for a mean duration of 4.9±0.8 years for occurrence of CVD. The predictive ability of different definitions of the MS was evaluated in different regression models that included only the MS (model 1) and were also adjusted for age, sex, family history of premature CVD and smoking (model 2), serum LDL (model 3) and other components of the MS (model 4). Results: There were 3777 individuals’ aged 54±10 years 1536 (41%) where normal according to the both criteria of the MS and 1714 (45%) and 1900 (50%) subjects had MS according to the ATP III and IDF criteria respectively. New CVD occurred in 143 individuals (3.7%). In our study, the MS was the predictor of CVD in the first three models according to ATP III and IDF criteria however, in model 4, none of the definitions of MS predicted CVD. After calculation of the area under the curve (AUC) for model 2 and 3, it was observed that the power of the ATP III criteria in model 2 for prediction of CVD was significantly higher than the IDF (AUC 0.760 vs. 0.735, p<0.001) but no significant difference was observed between the 2 criteria in model 3. Conclusion: The ATP III and IDF definitions of the MS, it seems can similarly predict CVD after adjustment for the common CVD risk factors and LDL, whereas neither of the 2 definitions had this predictive power after adjustment of their components in addition to the earlier mentioned ones. سندرم متابولیک، ATP III، IDF، حوادث قلبی ـ عروقی Metabolic syndrome, ATP III, IDF, Cardiovascular events 249 257 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-41&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa مجتبی ملک malekmoj@yahoo.com 400031947532846002598 No مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی فرزاد حدائق 400031947532846002599 No مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی هادی هراتی 400031947532846002600 No مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002601 Yes مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيدبهشتی 400031947532846002602 No

fa بررسی ارتباط مقاومت به انسولین و بروز اختلال متابولیسم گلوکز در بالغین تهرانی: مطالعه قند و لیپید تهران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در پاتوژنز دیابت کاهش ترشح انسولین و نیز مقاومت نسبت به اثر انسولین نقش اساسی را ایفا می‌کنند. هدف این مطالعه تعیین ارتباط مقاومت به انسولین با بروز اختلال‌های متابولیسم کربوهیدرات‌ها با استفاده از مدل HOMA-IR می‌باشد. مواد و روش‌ها: از مجموع افراد سالم از نظر قند خون در شروع مطالعه‌ی قند و لیپید تهران تعدادی از افرادی که پس از 3 سال دچار دیابت یا هر یک از مراحل پره‌دیابت شدند و هم‌چنین افراد سالم از نظر قند خون در هر دو مرحله مورد بررسی قرار گرفتند. در هر یک از دو مرحله نمایه‌ی توده‌‌ی بدن (BMI)، دور کمر، دور کمر به دور باسن (WHR)، و فشار خون سیستولیک و دیاستولیک، آزمون تحمل گلوکز، سطح لیپیدهای سرم، سابقه‌ی مصرف سیگار، سابقه‌ی فامیلی دیابت، غلظت انسولین، قند ناشتای سرم و نمایه‌ی HOMA-IR مشخص شد. برای مقایسه‌ها از آنالیز واریانس و مربع کای استفاده شد. رگرسیون لجستیک با روش مرحله‌ای برای تخمین خطر نسبی بروز دیابت، اختلال تحمل گلوکز، اختلال قند خون ناشتا و اختلال توأم قند خون ناشتا و تحمل گلوکز در ارتباط با چارک‌های HOMA-IR قبل و بعد از تعدیل عوامل مداخله‌گر انجام شد. برای مقایسه‌ی قدرت پیش‌گویی مدل‌های مختلف از سطح زیر منحنی Roc استفاده شد. یافته‌ها: از مجموع 255 فرد سالم مورد مطالعه در فاز 1 پس از سه سال، 30 نفر در گروه دیابتی، 89 نفر در گروه IGT، 26 نفر در گروه IFG&IGT، 57 نفر در گروه IFG و 53 نفر در گروه شاهد بررسی شدند. سن، جنس، کلسترول تام، کلسترول HDL و LDL، سابقه‌ی فامیلی مثبت دیابت، وضعیت مصرف سیگار و فعالیت فیزیکی در مرحله‌ی پایه‌ی مطالعه بین گروه‌ها تفاوت معنی‌داری نداشت. در ابتدای مطالعه میانگین قند خون ناشتا در همه‌ی گروه‌ها، که بعداً به اختلال تحمل گلوکز، دیابت، اختلال قند خون ناشتا و اختلال توأم قند خون ناشتا و تحمل گلوکز مبتلا شدند از گروه شاهد بیشتر بود (به ترتیب 9/7±2/91، 0/9±2/96، 1/8±1/98 و 5/8±9/98 میلی‌گرم در دسی‌لیتر در مقابل 9/9±8/86 در گروه شاهد، 05/0p< و001/0p<). میانگین HOMA-IR در مرحله‌‌ی اول طرح در گروهی که بعداً به دیابت، اختلال قند خون ناشتا، اختلال توأم قند خون ناشتا و تحمل گلوکز مبتلا ‌شدند به صورت معنی‌دار از گروه شاهد بالاتر بود (به ترتیب 0/1±9/1 و 3/1±2/2 و 6/1±5/2 در مقابل 9/0±0/1 در گروه شاهد 05/0p<، 001/0p< و 001/0p<). سه سال پس از شروع مطالعه، میزان HOMA-IR نسبت به شروع مطالعه در تمام گروه‌های مورد مطالعه به صورت معنی‌دار افزایش یافت، به جز گروه IFG و IFG&IGT که این افزایش معنی‌دار نبود. تغییرات HOMA-IR با تغییرات تری‌گلیسرید، LDL، HDL و فشار خون همبستگی معنی‌داری نداشت. با استفاده از رگرسیون لجستیک نشان داده شد در چارک‌های مختلف، HOMA-IR به تنهایی و هم‌چنین بعد از تعدیل عوامل مداخله‌گر پیش‌بینی‌کننده‌ی مستقل بروز دیابت، اختلال ایزوله‌ی تحمل گلوکز، اختلال ایزوله‌ی قند خون ناشتا و اختلال توأم قند خون ناشتا و تحمل گلوکز می‌باشد (به ترتیب 001/0p< 001/0p<، 001/0p< و 001/0p<). نتیجه‌گیری: بین سطوح HOMA-IR و احتمال ابتلا به دیابت، اختلال تحمل گلوکز، اختلال قند خون ناشتا و اختلال توأم قند خون ناشتا و تحمل گلوکز در آینده رابطه‌‌ی معنی‌دار و مستقیم وجود دارد. Introduction: Insulin resistance and undersecretion play major roles in the pathogenisis mechanism of diabetes mellitus. This study evaluates the correlation between insulin resistance (by HOMA-IR) and the prediction of impaired carbohydrates metabolism. Materials and Methods: Individuals with from among participants of the Tehran Lipid Glucose Study normal FBS and GTT (TLGS) were followed for 3 years. Of these, 3 years later, some cases developed DM type 2, IGT, IFG and IFG-IGT cases remained normal. Insulin and fasting plasma glucose levels were measured and HOMA-IR index was calculated. Body mass index (BMI), waist circumference, waist to hip ratio (WHR), systolic and diastolic blood pressure, glucose tolerance test, serum lipid profile, history of smoking and family history of diabetes at the beginning and after 3 years were determined. For comparison of variables chi-square test and ANOVA were used. Prediction of development of diabetes, IGT, IFG, IFG-IGT according to quarters of HOMA-IR before and after modifying of confounders were estimated by logistic regression analysis. Power of prediction of multiple modeling was evaluated by the Roc curve. Results: Of the 255 normal cases from among TLGS participants followed for 3 years, when 30 cases developed DM type 2, 89 individuals IGT, 57 IFG and there were 26 cases of IFG-IGT with 53 cases remaining normal. In the first stage there was no difference between study groups in sex, total cholesterol, HDL cholesterol, LDL cholestrol, family history of DM, cigarette smoking and physical activity. Mean fasting blood glucose was higher in cases who developed IGT, DM, IFG, IFG-IGT than in normal cases (91.2±7.9 mg/dL, 96.2±9.0 mg/dL, 98.1±8.8 mg/dL and 98.9±8.5 mg/dL vs 86.8±9.9 mg/dL in the normal group respectively, p=0.02, p<0.001). Mean HOMA-IR in cases who developed DM, IFG, IFG-IGT was significantly higher than in normal cases (1.9±1.0, 2.2±1.3, 2.5±1.6 respectively vs 1.0±0.9 in normal cases p=0.014, p<0.001, p??0.001). After 3 years, HOMA-IR increased significantly in all groups (even controls) except those cases who developed IFG, IFG-IGT. There was no correlation between changes in ∆HOMA-IR and ∆ TG, ∆HDL-C, ∆LDL-C and ∆BP. Logistic regression showed that the quarters of HOMA-IR can predict development of DM, IGT, IFG, IGT-IFG (p<0.001, p=0.001, p<0.001 respectively) Conclusion: This study clearly demonstrated the correlation between HOMA-IR and the probability of developing DM, IGT, IFG, IFG - IGT. HOMA-IR، دیابت، اختلال قند خون ناشتا، اختلال تحمل گلوکز، عوامل خطرزای بیماری‌های قلبی ـ عروقی HOMA-IR, Diabetes, Impaired fasting glucose, Impaired glucose tolerance, Cardiovascular risk factors 259 268 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-42&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Salami مريم‌السادات سلامی 400031947532846002571 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيد بهشتی F Hosseinpanah فرهاد حسين‌پناه 400031947532846002572 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيد بهشتی F Azizi فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002573 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences مرکز تحقيقات غدد درون‌ريز و متابوليسم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شهيد بهشتی 400031947532846002574 No 400031947532846002575 No

fa تعیین فراوانی ماکروپرولاکتینمی در هیپرپرولاکتینمی با روش رسوب با پلی‌اتیلن گلیکول و ارزیابی یافته‌های کلینیکی و رادیولوژیک این بیماران غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: پرولاکتین درسه وزن مولکولی کوچک, بزرگ وخیلی بزرگ یا ماکروپرولاکتین در سرم وجود دارد. وجود ماکروپرولاکتین که معمولاً کمپلکس پرولاکتین و IgG است، ممکن است عامل هیپرپرولاکتینمی در تعداد زیادی از بیماران باشد. اگرچه فعالیت بیولوژیک ماکروپرولاکتین کم است، در روش‌های مرسوم ایمونواسی به همراه پرولاکتین شرکت می‌کند و می‌تواند منجر به اقدامات تشخیصی و درمانی‌ گران و غیرمؤثر گردد. روش کلاسیک تشخیصی ماکروپرولاکتینمی کروماتوگرافی فیلتراسیون ژلی می‌باشد که به صورت معمول در تمام آزمایشگاه‌ها قابل انجام نیست. اخیراً از روش رسوب ماکروپرولاکتین با پلی‌اتیلن گلیکول برای تشخیص سریع، دقیق و ارزان ماکروپرولاکتینمی استفاده می‌شود. هدف از این مطالعه بررسی فراوانی ماکروپرولاکتینمی در بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی با روش رسوب با پلی‌اتیلن ـ گلیکول و مقایسه‌ی علایم کلینیکی (گالاکتوره و آمنوره) و رادیولوژیک (ارزیابی هیپوفیز با MRI) در این بیماران با بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی واقعی بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه 50 بیمار مبتلا به هیپرپرولاکتینمی از نظر ماکروپرولاکتین با روش رسوب با پلی‌اتیلن گلیکول بررسی شدند. در صورت اندازه‌گیری مجدد بیش از 40% اولیه در مجاورت با پلی‌اتیلن گلیکول، بیمار مورد مبتلا به ماکروپرولاکتینمی در نظر گرفته شد. یافته‌ها: با این روش در 14 بیمار وجود ماکروپرولاکتین اثبات شد. در بیماران گروه هیپرپرولاکتینمی واقعی، گالاکتوره در 4/59% و اولیگومنوره در 6/65% بیماران مشاهده شد، در صورتی که در بیماران ماکروپرولاکتینمی در 3/8% گالاکتوره و در 25% موارد اولیگومنوره وجود داشت. هم‌چنین در بررسی‌های رادیولوژیک در 7/85% بیماران مبتلا به ماکروپرولاکتینمی، هیپوفیز طبیعی بود در صورتی که در بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی واقعی در 2/41% بیماران تصویر هیپوفیز طبیعی گزارش شد. نتیجه‌گیری: شیوع ماکروپرولاکتینمی در هیپرپرولاکتینمی 28% وتفاوت یافته‌های بالینی و رادیولوژیک در این دو گروه قابل ملاحظه است. Introduction: Prolactin exists in 3 different molecular forms, i.e., monomeric, big and at times big big (macroprolactine) in human serum. Macroprolactine is a complex of prolactine and IgG and may account for a significant proportion of idiopathic hyperprolactinemia. Its biological activity is considered low or absent, but it is measured by the common immunoassay method, thus can lead to expensive explorations and ineffective treatments. Conventionally the diagnosis of macroprolactinemia has been done by Gel Filtration Chromatography, which cannot be used routinely. Recently Poly Ethylene Glycol has been employed to precipitate macroprolactine, allowing its rapid detection, dependably and inexpensively. The objective of the present work is to assess the incidence of macroprolactinemia in patients with hyperprolactinemia, by its identification with PEG, and to establish the clinical (galactorrhea and oligomenorrhea) and radiological findings (sella MRI) of such a cohort. Materials and Methods: 50 patients with hyperprolactinemia were investigated for macroprolactine. Prolactine was measured before and after precipitation of macroprolactine by PEG, with recovery of <= 40% taken as indicating significant macrorprolactinemia. Results: Macroprolactine was found in 14(28%) patients. In true hyperprolactinemic patients (36 patients) galactorrhea occurred in 59.4%, and oligomenorrhea occurred in 65.6% of patients, but in macroprolactinemic patients, galactorrhea occurred in 8.3% and oligomenorrhea occurred in 25% of patients. Also normal pituitary images were found in 41.2% of patients who had true hyperprolactinemia and in 85.7% of patients with macroprolactinemia. هیپرپرولاکتینمی، افزایش پرولاکتین سرم، ماکروپرولاکتینمی، هیپرپرولاکتینمی ناشی از افزایش پرولاکتین خیلی بزرگ Hyperprolactinemia, Prolactin, Macroprolactinemia, Hyperprolactinemia, Big big prolactin 269 274 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-43&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Taghavi مرتضی تقوی mortezataghavi2003@yahoo.com 400031947532846002576 Yes Endocrine Division, Ghaem Hospital, University of Mashhad Medical Science, Mashhad, I.R.Iran بيمارستان قائم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ مشهد K Ghaffarzadegan کامران غفارزادگان 400031947532846002577 No Endocrine Division, Ghaem Hospital, University of Mashhad Medical Science, Mashhad, I.R.Iran بيمارستان قائم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ مشهد A Momeni امين مؤمنی 400031947532846002578 No Endocrine Division, Ghaem Hospital, University of Mashhad Medical Science, Mashhad, I.R.Iran بيمارستان قائم، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ مشهد 400031947532846002579 No 400031947532846002580 No

fa فراوانی ماکرو پرولاکتینمی در افراد مبتلا به هیپرپرولاکتینمی با آزمون ساده‌ی رسوب پلی‌اتیلن گلیکول غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هیپرپرولاکتینمی علاوه بر حاملگی در برخی شرایط پاتولوژیک نیز مشاهده میشود. بعضی بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی با اتیولوژی نامشخص در گروه ایدیوپاتیک قرار می‌گیرند. این افراد ممکن است متحمل مطالعه‌های مکرر رادیولوژیک، درمان طولانی مدت با برموکریپتین و حتی اعمال جراحی گردند. شواهد زیادی بر ماکروپرولاکتینمی به عنوان علت اصلی هیپرپرولاکتینمی ایدیوپاتیک دلالت دارند. ماکروپرولاکتینمی که در آن قسمت عمده‌ی پرولاکتین در گردش از کمپلکسهای پروتئینی بزرگ (< 150 کیلو دالتون) تشکیل شده با فقدان یا درجات خفیفی از علایم مرتبط با هیپرپرولاکتینمی بروز می‌نماید. هدف از این مطالعه بررسی شیوع ماکروپرولاکتینمی در بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی است. مواد و روش‌ها: میزان پرولاکتین سرم در 113 بیمار با هیپرپرولاکتینمی (پرولاکتین‌µg/L< 28) قبل و پس از رسوب ماکروپرولاکتین به وسیله پلی‌اتیلن گلیکول اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: 23% این افراد مبتلا به ماکروپرولاکتینمی بودند. نتیجهگیری: با توجه به شیوع بالای ماکروپرولاکتینمی و برای اجتناب از بروز اشتباه در تشخیص و درمان، غربالگری ماکروپرولاکتین برای همه‌ی بیماران مبتلا به هیپرپرولاکتینمی توصیه می‌گردد. Introduction: Hyperprolactinemia is seen not only in pregnancy but also in several pathological conditions, However, some patients with hyperprolactinemia are diagnosed as idiopathic, because the causes are unknown. They are subjected to repeated radiological examinations to find a microadenoma, to a long term treatment with bromocriptine, and even to a surgical intervention. There is evidence that macroprolactinemia, in which most circulating PRL form large protein complexes (>150 KDa), is a major cause of idiopathic hyperprolactinemia. Macroprolactinemic patients are clinically characterized by lack of or less hyperprolactinemia – related symptoms. The objective of this study was to assess the prevalence of macroprolactinemia in hyperprolactinemic patients. Materials and Methods: Prolactin was measured before and after precipitation of macroprolactin by polyethylene glycole in 113 hyperprolactinemic (PRL>28 µg/L patients. Results: In 23% of the patients, macroprolactinemia was found. Conclusion: Considering the high prevalence of macroprolactinemia and to avoid diagnostic and therapeutic pitfalls, the screening for macroprolactinemia in all hyperprolactinemic patients is recommended. ماکروپرولاکتین، هیپرپرولاکتینمی، پرولاکتین، پلی‌اتیلن گلیکول Macroprolactin, Hyperprolactinemia, Prolactin, Polyethylene glycole 275 279 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-44&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa N Tayebi Meybodi ناصر طيبی ميبدی naser_tayyebi@yahoo.com 400031947532846002581 Yes بيمارستان امام رضا (ع)، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ M Farzadniya مهدی فرزادنيا 400031947532846002582 No S Amuyan سکينه عموئيان 400031947532846002583 No B Memar بهرام معمار 400031947532846002584 No A Nejat Shokohi اميره نجات شکوهی 400031947532846002585 No F Heidari فاطمه حيدری 400031947532846002586 No SJ Abdolmomen Toosi داود عبدالمؤمن طوسی 400031947532846002587 No

fa مقایسه‌ی اعتبار ابزارهای تصمیم‌گیری در شناخت استئوپروز اولیه در زنان یائسه غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: راهکارهای تصمیم‌گیری بالینی برای کمک به پزشکان در جهت شناسایی زنان مبتلا به استئوپروز ابداع شده است. هدف از این مطالعه بررسی کارایی سه راهکار تصمیم‌گیری در جمعیت زنان یائسه ایرانی می‌باشد. مواد و روش‌ها: سه شاخص بررسی خطر استئوپروز شامل ابزار بررسی شخصی استئوپروز (OST)، ابزار بررسی خطر استئوپروز (ORAI) و معیار وزن برای 5573 نفر بیمار درمانگاهی که عوامل خطرزای برای استئوپروز ثانویه نداشته، داروی تأثیرگذار بر استخوان به جز استروژن مصرف نمی‌کردند و سابقه‌ی قبلی شکستگی به دنبال ضربه‌های جزیی را نیز نداشتند، محاسبه شد. هم‌چنین اندازه‌گیری دانسیته‌ی معدنی استخوان از مهره‌های کمر و گردن استخوان ران به روش dual x-ray absorptometry محاسبه بیماران بر اساس معیار WHO به افراد طبیعی مبتلا به استئوپنی و مبتلا به استئوپروز تقسیم شده‌اند. سپس میزان حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت، ارزش اخباری منفی و سطح زیر منحنی (ROC) در شناسایی زنان مبتلا به استئوپروز برای هر راهکار محاسبه و با یکدیگر مقایسه شدند. یافته‌ها: شیوع استئوپروز در مهره‌های کمر 8/30% و در گردن استخوان ران 20% بود. در این مطالعه میزان حساسیت این راه‌کارها در شناخت زنان مبتلا به استئوپروز بین 70 تا 1/84 % و میزان ویژگی 6/44 تا 6/65 % به دست آمد. سطح زیر منحنی در شناسایی زنان مبتلا به استئوپروز برای معیارهای OST، 75/0 و برای معیار ORAI، 74/0 به دست آمد که به طور قابل توجهی بهتر از مقادیر محاسبه شد. برای معیار وزن (66/0) بود. ارزش اخباری منفی برای ابزارهای مختلف 80 تا 93% بود در حالی که ارزش اخباری مثبت 33% تا 54% محاسبه شد. نتیجه‌گیری: اطلاعات به دست آمده نشان دهنده‌ی کارایی روش‌های OST و ORAI به عنوان ابزار بالینی مفید است برای کمک به پزشکان در تصمیم‌گیری برای اینکه چه بیمارانی به بررسی دانسیته معدنی استخوان نیاز دارند، اما اعتبار معیار وزن احتیاج به بررسی بیشتری دارد. Introduction: Clinical decision rules have been designed and developed to assist physicians in identifying the patient with osteoporosis. The aim of this study was to evaluate the performance of three decision rules in an Iranian post menopausal population. Materials and Methods: Three osteoporosis risk indices, the osteoporosis self assessment tool (OST), osteoporosis risk assessment instrument (ORAI), and the body weight criterion for 5573 out patients without any risk factors for secondary osteoporosis or receiving active bone medication and with negative history of prior fragility fraction were calculated. BMD at spines and femoral neck were measured via dual x-ray absorptiomety and the patients categorized to normal, osteopenic and osteoporotic according to WHO criteria. The sensivity, specifity, positive predictive value negative, predication value and area under receiver operating curve in identifying the osteoporotic women were determined for each decision rule and compared. Results: In this study, the prevalence of osteoporosis was 30.8%, 20% in lumbar spines and neck of femur, respectively. The sensivity of these risk indices in indentifying women with osteoporosis ranged from 70% to 84/1% and the specificity ranged from 44.6-65.6%. The area under curve (ROC) in identifying those patients with osteoporosis was significantly better for OST (0.75) and ORAI (0.74) compared with the body weight criteria (0.66). The negative predicative value ranged from 80% to 93%, while positive predication values ranged from 33% to 54%. Conclusion: Our data provide evidence showing OST, ORAI to be useful clinical tools, assisting clinicians in making decisions regarding which women need to be to referred for BMD testing but more evidence however needed is to confirm validity of body weight criterion. استئوپروز، زنان یائسه، شاخص‌های خطر استئوپروز Osteoporosis, Post menopausal women, Osteoporosis risk indices 281 288 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-45&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa MH Dabbaghmanesh محمدحسين دباغ‌منش 400031947532846002603 No مرکز تحقيقات غدد، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شيراز A Aria آرش آريا 400031947532846002604 No مرکز تحقيقات غدد، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شيراز P Tallazadeh پدرام طالع‌زاده 400031947532846002605 No مرکز تحقيقات غدد، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شيراز R Sabet رضا ثابت 400031947532846002606 No مرکز تحقيقات غدد، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شيراز GR Omrani غلامحسين عمرانی dabbaghm@sums.ac.ir 400031947532846002607 Yes مرکز تحقيقات غدد، دانشگاه‌ علوم ‌پزشکی‌ ‌و خدمات بهداشتی‌ ـ درمانی‌ شيراز

fa بررسی اثر ویتامین C خوراکی و تزریقی در درمان آنمی بیماران همودیالیزی فاقد فقر آهن غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: بیماران همودیالیزی مبتلا به کمبود آهن فانکشنال اغلب به درمان با اریتروپویتین پاسخ ضعیفی می‌دهند. مطالعه‌ها نشان داده‌اند که ویتامین C تزریقی می‌تواند در تصحیح آنمی این بیماران مؤثرباشد. در رابطه باویتامین C خوراکی مطالعه‌های محدود بوده و چنین اثری را نشان نداده‌اند. این مطالعه با هدف مقایسه‌ی اثر ویتامین C تزریقی و خوراکی در تصحیح آنمی فانکشنال در بیماران همودیالیزی سه مرکز درمانی استان مازندران انجام شد. مواد و روش‌ها: 31 بیمار همودیالیزی که دارای فریتین سرم بیشتر از µg/L100، و هموگلوبین کمتر از mg/dL11 و درصد اشباع ترانسفرین کمتر از 30 درصد بودند، به طور تصادفی به دو گروه خوراکی و تزریقی تقسیم شدند. گروه خوراکی روزانه mg125 و گروه تزریقی هفته‌ای g5/1 (بعد از هر جلسه دیالیز mg500) وریدی به مدت دو ماه دریافت کردند. در ابتدا و پایان 8 هفته هموگلوبین، آهن، ظرفیت آهن، فریتین و اگزالات سرم اندازه‌گیری و درصد اشباع ترانسفرین ا استفاده از فرمول محاسبه شد. یافته‌ها: تغییر میانگین هموگلوبین در طول دوره‌ی درمان در گروه خوراکی g/dL7/0±1/1 و در گروه تزریقی g/dL 1±1/0 بود و از نظر آماری این افزایش در گروه خوراکی به طور معنی‌داری بیشتر از گروه تزریقی بود (02/0=p). تغییر میانگین فریتین سرم و درصد اشباع ترانسفرین در طول دوره‌ی درمان بین دو گروه از نظر آماری تفاوت معنی‌داری نداشت (3/0=p، 5/0=p). تغییر میانگین در اگزالات سرم در گروه خوراکیmg/L 4/0±05/0 و در گروه تزریقی mg/L 3 /0±1/0 بود و از نظر آماری تفاوت معنی‌داری بین دو گروه دیده نشد (3/0(p=. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این مطالعه و اثر ویتامین C خوراکی در بهبود آنمی ناشی از کمبود آهن فانکشنال و با توجه به مصرف راحت‌تر و قیمت ارزان‌تر آن نسبت به فرم تزریقی تجویز آن در بیماران همودیالیزی توصیه می‌گردد. Introduction: Hemodialysis patients (HD) with functional iron deficiency(FID) often develop resistance to recombinant human erythropoietin (rHuEpo). Recent studies suggest that intravenous ascorbic acid (IVAA) may circumvent rHuEpo resistance, while oral (AA) is readily attainable. The aim of this study was to evaluate efficacy and safety of oral versus intravenous vitamin C on FID and whether this can improve anemia in hemodialysis patients. Materials and Methods: In this study, 31 hemodialysis patients with serum ferritin >100 µg/L, transferin saturation (TS)<30% and Hb <11g/dL were selected and randomly divided into the oral and IV groups. The IVAA group received vitamin C 1.5 g, administered weekly and the oral group, 125 mg vitamin C daily for two months. Hb, ferritin, serum iron, Tsat and serum oxalate were measured at the beginning of the study and 2 months later. Independent – sample T-Test were used for intergroup comparison. P value <0/05 was considered significant. Results: Mean Hb difference was 1.1±0.7g/dL in the oral and 0.1±1g/dL in the IVAA group, being significantly higher in the oral group (p=0.02). There were no significant differences between the two groups in the delta means of ferritin & Tsat (p=0.5,p=0.3). Delta means of serum oxalate in the 2 groups were 0.05±0.4mg/L, and 0.1± 0.3mg/L respectively, difference not significant(p=0.3). Conclusion: Oral AA significantly increased Hb in HD patients suffering from FID. Considering the feasibility and cost-effectiveness, clinicians could consider oral instead IVAA in rHuEpo hyporesponsive patients undergoing HD. بیماران همودیالیزی، آنمی فانکشنال، ویتامین C خوراکی و تزریقی، هایپراگزالاتمی Anemia , Functional iron deficiency ,Oral IV vitamin c, Hyperoxalatemia 289 294 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-46&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa Z Kashi زهرا کاشی 400031947532846002608 No Imam Khomeini Hospital, Mazandaran University of Medical Sciences, Mazandaran, I.R.Iran F Espahbodi فاطمه اسپهبدی ftespahbodi@yahoo.com 400031947532846002609 Yes Imam Khomeini Hospital, Mazandaran University of Medical Sciences, Mazandaran, I.R.Iran S Aala شهرام اعلا 400031947532846002610 No Imam Khomeini Hospital, Mazandaran University of Medical Sciences, Mazandaran, I.R.Iran N Hendoi نرجس هندوئی 400031947532846002611 No Imam Khomeini Hospital, Mazandaran University of Medical Sciences, Mazandaran, I.R.Iran 400031947532846002612 No

fa گزارش یک مورد تداخل در سنجش رادیوایمونواسی T3 به علت آنتی‌بادی‌های هتروفیل غدد درون‌ریز Endocrinology گزارش موردی Case report مقدمه: امروزه با توجه به شیوع بالای اختلال‌های عملکرد تیروئید و علایم غیر اختصاصی آن، آزمون‌های سنجش عملکرد تیروئید به وفور درخواست می‌شوند. مواجهه با نتایج غیر طبیعی یا عدم همخوانی نتیجه‌ی آزمون‌های تیروئید با هم دور از انتظار نیست. به علاوه، اشتباه تکنیکی ممکن است به علت نقایص ذاتی این روش‌ها باشد. هیچ روش آزمایشگاهی بی نقص نیست و تکنیک‌های سنجش هورمون‌های تیروئید از این قاعده مستثنی نیستند. با توجه به اینکه در روش‌های رایج از یک یا دو آنتی‌بادی نشان‌دار ( با منشاء حیوانی، معمولاً موش) برای سنجش هورمون مورد نظر استفاده می‌شود، مواد تداخل‌گر می‌توانند با این آنتی‌بادی‌ها واکنش داده، نتایج کاذب ایجاد نمایند. این نتایج اشتباه منجر به تشخیص نادرست و در نتیجه انجام اقدام‌های تشخیصی و درمانی نا به جا می‌گردد. تا کنون موارد متعددی از این‌گونه تداخل‌ها گزارش شده است. مواد و روش‌ها: این گزارش اختصاص دارد به زنی 47 ساله با شکایت غیر اختصاصی مطرح کننده‌ی پرکاری تیروئید که قبلاً به علت T3 بیش از 5/2 برابر حد بالای طبیعی مورد بررسی‌های تشخیصی اضافی و انجام درمآن‌های متفاوت قرار گرفته است. یافته‌ها: پس از اثبات یوتیروئیدی وی، آزمایش‌های تکمیلی منجر به شناسایی نوعی آنتی‌بادی تداخل کننده از نوع آنتی‌بادی‌های هتروفیل و از دسته‌ی IgG در سرم وی شد. نتیجه‌گیری: این مورد در حد اطلاع نگارنده و با مرور مقاله‌های ارایه آمده، اولین مورد گزارش تداخل ناشی از آنتی‌بادی‌های هتروفیل در سنجش T3 به روش رادیوایمونواسی (RIA) می‌باشد. قبل از این موارد متعددی از تداخل اتوآنتی‌بادی‌ها در سنجش T4 و T3 به روش RIA گزارش شده است. Introduction: Autoantibodies and heterophile antibodies may be interfere with immunoassay methods and yield false results, leading to incorrect diagnosis and consequently inappropriate diagnostic and therapeutic interventions, which eventually may not be only costly, but also endanger the patient’s health. Interference of autoantibodienature are usually analyte specific (i.e Anti-T3 interfere only in T3 assay) and those due to heterophile antibodies are usually method specific (such as IRMA or two-site methods). This is a case report of a patient presenting with nonspecific symptoms suspected of hyperthyroidism the TFT, and T3 evaluations were more than twice were normal range exclusively by RIA method. After ruling out interferences due to binding proteins disorders and autoantibodies by in house methods, use of blocking and removal technique show that this false result in T3 assay was caused by a heterophile antibody from Ig G class. In our review of literature this is the first case report of interference in exclusively T3 assay by RIA method due to the heterophile antibody. تداخل در آزمون‌های تیروئید، آنتی‌بادی‌های ضد حیوانی، آنتی‌بادی‌های هتروفیل Interferences, Thyroid hrormone assays, Anti-animal Antibodies, Heterophil Antibodies 295 299 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-2-39&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Valizadeh مجيد ولی‌زاده mvalizadeh47@yahoo.com 400031947532846002530 Yes زنجان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی ـ درمانی زنجان، بيمارستان وليعصر (عج) Fereidoun Azizi فريدون عزيزی 400031947532846002531 No Hedaiati Mehdi مهدی هدايتی 400031947532846002532 No 400031947532846002533 No 400031947532846002534 No