مجله‌ي غدد درون‌ريز و متابوليسم ايران Iranian Journal of Endocrinology and Metabolism Medical Sciences http://www.ijem.org.ir 40 journal40 1683-4844 1683-5476 fa jalali 1384 12 1 gregorian 2006 3 1 8 1 online 1 fulltext

fa بررسى شيوع گواتر و کمبود يد 10 سال پس از شروع يد دار کردن نمک طعام در دانش‌آموزان 8 تا 13 ساله شهرستان مرودشت غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: گواتر به علت کمبود يد در استان فارس بومى (اندميک) بوده است، به همين علت مصرف اجبارى نمک طعام يددار از سال 1373 شروع شد. هدف از اين مطالعه بررسى شيوع گواتر، ميزان دفع يد ادرارى و رابطه‌ى آن با شيوع گواتر در دانش‌آموزان مرودشت در اين منطقه، 10 سال پس از شروع استفاده از نمک يددار مي‌باشد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه‌ى مقطعى بر روى 1188 دانش‌آموز در سنين 8 تا 13 سال که با روش نمونه‌گيرى خوشه‌اى تصادفى از جمعيت دانش‌آموزان مرودشت انتخاب شده بودند، انجام شد. ميزان شيوع گواتر براساس تقسيم بندى سازمان جهانى بهداشت مشخص شد و ازميان اين 1188 دانش‌آموز، 500 نفر به طور تصادفى مشخص و ميانه‌ى دفع يد ادرارى دو جنس در گروه‌هاى سنى مختلف با روش هضمى اندازه‌گيرى و درجه‌هاى مختلف گواتر بررسى شد. يافته‌ها: گواتر در دانش‌آموزان بررسى شده اندميک بود (6/39%) اما بيشتر آنها داراى درجه‌هاى پايين گواتر (درجه‌ى 1) بودند. ميانه‌ى دفع يد ادرار در دانش‌آموزان پسر (حدود اطمينان 95%) 17 ميکروگرم در دسي‌ليتر (9/20- 1/13) و در دختران 4/22 ميکروگرم در دسي‌ليتر (1/24 – 7/20) و در کل افراد 8/18 ميکروگرم در دسي‌ليتر (5/21-1/16) به دست آمد که اختلاف معني‌دارى بين ميانه‌ى دفع يد ادرار در دو جنس وجود داشت (001/0p<). اين اختلاف بين گروه‌هاى مختلف سنى معني‌دارنبود. ميانهى دفع يد ادرار در کسانى که گواتر داشتند 18 ميکروگرم در دسي‌ليتر (9/19-4/16) و در کسانى که فاقد گواتر بودند 20 ميکروگرم در دسي‌ليتر (9/22-1/17) به دست آمد که اختلاف معني‌دارى وجود نداشت. درکل دانش‌آموزان 5/29% داراى دفع يد ادرار طبيعى، 5/47درصد بالاتر از طبيعى و 23% داراى مقادير کمتر از حد طبيعى بودند که از اين تعداد، 2/12 % دفع يد ادرار کمتر از 5 ميکروگرم در دسي‌ليتر داشتند. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد با وجود کافى بودن دريافت يد در منطقه‌ى مورد مطالعه، گواتر در اين منطقه اندميک مي‌باشد و رابطه‌اى بين ميزان شيوع گواتر و ميزان دريافت يد وجود ندارد که اين مسأله توجه به ساير علل ايجاد کننده‌ى گواتر را مطرح مي‌کند. Itroduction: Iodine deficiency was endemic in Fars province since several years. Mandatory production of iodinized salt for household use was started from 1994. The aim of this study was to evaluate the prevalence of goiter, urinary iodine excretion in school children ten years after starting the program. Material & Method: A cross sectional study in which 1188 school children, aged of 8 – 13 years, from Marvdasht city were chosen by random cluster sampling for evaluation of goiter prevalence according to WHO classification. Of these this 1188 school children, 500 persons were selected for evaluation of urinary iodine excretion (UIE) by digestion method, difference in UIE was assessed among different age groups, goitrous and non goitrous school children. Result: Following the assessment, goiter was found to be still endemic in school children (39.6%) but majority of them had grade1 goiter. Median urinary iodine (95% CI) excretion levels in boys and girls and total number of school children were 17 g/dl (13.1-20.9), 22.4 g/dl (20.4-24.1) and 18.8g/dl (16.1-21.5) respectively. Differences in UIE between two sexes were significant (P < 0.001) but differences among age groups were not significant. The UIE levels in goitrous and non goitrous school children were 18 g/dl (16.4-19.9) and 20 g/dl (17.1-22.9) respectively, with no statistically significant difference. Prevalences of school children with urinary excretion in normal, above normal and below normal ranges were 29.5%, 47.5%, 23% respectively, meanwhile less than 13% had urinary iodine excretion < 5 g/dl. Conclusion: We conclude that the iodine intake is sufficient but persistent, albeit, reduced prevalence of goiter in spite of adequate iodine supplementation suggests the existence of additional causes in goiterogenesis. It is necessary to consider the role of other factors in persistence of goiter. ،گواتر،نمک يددار،يد ادرار Goiter, Iodinized salt, Urinary Iodine 1 7 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-2&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AS Sadegholvad دکتر عبدالصمد صادق‌الوعد 400031947532846002291 No Endocrine Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran MH Dabbaghmanesh دکتر محمدحسين دباغ‏منش 400031947532846002292 No Endocrine Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran F Ejtehadi دکتر فرداد اجتهادی 400031947532846002293 No Endocrine Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran GH Omrani Ranjbar دکتر غلامحسين رنجبر عمرانی dabbaghm@sums.ac.ir 400031947532846002294 Yes Endocrine Research Center, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran شيراز، فلکه‌ی نمازی بيمارستان نمازی، دفتر بخش داخلی، گروه غدد، مرکز تحقيقات غدد،

fa پايش شيوع گواتر و ميزان يد ادرار در دانش‌آموزان 10-7 ساله‌ استانچهارمحال و بختياری در سال 1380 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: استان چهارمحال و بختياری يکی از مناطقی است که در مطالعه‌ها، قبل از يدرسانی، دارای شيوع بالای گواتر آندميک بوده است. در ايران برنامه‌ی کنترل و پيشگيری از بروز اختلال‌های ناشی از کمبود يد از جمله توليد و توزيع نمک يددار از سال 1368 به اجرا در آمده است. به منظور پايش برنامه‌ی کشوری مبارزه با کمبود يد اين بررسی در دانش‌آموزان 7 تا 10 ساله استان چهارمحال و بختياری در سال 1380 انجام شد. مواد و روش‌ها: يک بررسی توصيفی ـ مقطعی از طريق نمونه‌گيری تصادفی 1200 دانش‌آموز (به تعداد مساوی دختر و پسر) انجام شد. شيوع گواتر از طريق معاينه‌ی بالينی انجام و طبق تقسيم‌بندی سازمان جهانی بهداشت درجه‌بندی شد. نمونه‌ی ادرار از 1/0 نمونه‌ها گرفته و اندازه‌گيری يد ادرار به روش هضم انجام شد. يافته‌ها: درصد کلی گواتر در دانش‌آموزان استان 4/18% به ترتيب در دختران و پسران 4/15% و 4/21% بود. ميانه‌ی يد ادرار در جمعيت مورد مطالعه 17 ميکروگرم در دسی‌ليتر بود. در 9/80% موارد يد ادرار بيشتر از 10 ميکروگرم در دسی‌ليتر بود و سطح يد ادرار کمتر از 5 ميکروگرم در دسی‌ليتر در 5/2% موارد وجود داشت. هيچ موردی يد ادرار کمتر از 2 ميکروگرم در دسی‌ليتر نداشت. تفاوتی در شيوع گواتر و ميزان يد ادرار بين دو جنس و نيز بين دانش‌آموزان شهر و روستا مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: اين بررسی نشان می‌دهد که در مقايسه با بررسی کشوری سال 1375 درصد گواتر در دانش‌آموزان کاهش معنی‌داری داشته و يد ادرار دانش‌آموزان استان چهارمحال و بختياری همچنان در حد مطلوب سازمان جهانی بهداشت است. بنا بر اين استان مرکزی در زمره‌ی مناطق «عاری از کمبود يد» محسوب می‌شود Introduction: The province of Charmahal & Bakhtiari was one of the first regions with endemic goiter in Iran. Following initiation of the program of control of iodine deficiency in 1989, production, distribution and consumption of iodized salt were begun. Goal This survey was conducted within the framework of the 2001 national monitoring survey to find the prevalence of goiter and urinary iodine level in order and to evaluate the iodine status of school aged children in Charmahal & Bakhtiari. Methods 1200 schoolchildren, aged 7-10 years, were selected randomly from all regions of Charmahal & Bakhtiari, and the grade of goiter, in 600 boys and 600 girls, was determined according to WHO classification. Urinary iodine content was estimated using the digestion method in one tenth of the schoolchildren. Results:Total goiter rate was 18.4%, 15.4% in girls and 21.4% in boys. Median urinary iodine was 17 µg/dl. Urinary iodine was above 10 g/dl in 80.9% and less than 5 µg/dl in 2.5%, no one had urinary iodine below 2 µg/dl. Conclusion: It is concluded that the rate of goiter in Charmahal & Bakhtiari has decreased significantly since 1996 and urinary iodine levels in schoolchildren are indicative of adequate iodine intake. The charmahal & Bakhtiari province therefore can hence be considered a “iodine deficiency free” zone. ،گواتر،کمبود يد،يد ادرار Goiter, Urinary iodine, Iodine deficiency 9 15 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-3&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa L Mehran دکتر لادن مهران 400031947532846002295 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran R Sheikholeslam دکتر ربابه شيخ‌الاسلام 400031947532846002296 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran K Samadpavar دکتر کورش صمدپور 400031947532846002297 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran R Hajipour دکتر رامبد حاجی‌پور 400031947532846002298 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran B Solemany دکتر بهداد سليمانی 400031947532846002299 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran R Hadivy دکتر رضا خديوی 400031947532846002300 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002301 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فريدون عزيزی

fa اختلال‌های خودايمنی تيروئيد در مبتلايان به هپاتيت مزمن C پيش از درمان با اينترفرون غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: بسياری از پژوهشگران باور دارند که شيوع اختلال‌های خودايمنی تيروئيد در مبتلايان به هپاتيت مزمن C بيشتر است، اگر چه اين موضوع مورد توافق همه‌ی پژوهشگران نيست. مطالعه‌ی حاضر با اهداف زير در مبتلايان به هپاتيت C مزمن از درمان با اينترفرون انجام شد. 1- تعيين فراوانی نسبی اتوآنتی‌بادی‌های تيروئيد؛ 2- تعيين فراوانی نسبی اختلال‌های عملکرد تيروئيد؛ و 3- بررسی ارتباط اتو آنتی‌بادی‌های تيروئيد و اختلال‌های عملکرد تيروئيد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه به صورت مشاهده‌ای- مقطعی بر 250 بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن C پيش از درمان با اينترفرون انجام شد. نمونه‌ها به صورت ترتيبی از بين مراجعه‌کنندگان به مرکز هپاتيت تهران در سال‌های 1383- 1382 انتخاب شدند. در بيماران آزمون‌های تيروئيد شامل آنتی‌تيروپراکسيداز (124 نفر)، آنتی‌تيروگلوبولين (117 نفر)، TSH (239 نفر)، T4 (245 نفر)، T3 (242 نفر) و T3RU (134 نفر) انجام شد. متغيرهای دموگرافيک (سن، جنس و ميزان تحصيلات)، متغيرهای بالينی (عوامل خطرساز، راه انتقال احتمالی، سطح آنزيم‌ها، پاتولوژی و سطح ويرمی) بيماران ثبت شد. يافته‌ها: آنتی تيروپراکسيداز و آنتی تيروگلوبولين به ترتيب در 4% و 4/3% بيماران مثبت گزارش شد. 2/1% بيماران دارای سابقه‌ی بيماری تيروييد بودند. 4 بيمار مبتلا به تيروتوکسيکوز، 1 بيمار مبتلا به تيروئيديت هاشيموتو، 3 بيمار مبتلا به هيپرتيروئيديسم تحت بالينی، و 5 بيمار مبتلا به هيپوتيروئيديسم تحت بالينی بودند. آنتی‌تيروپراکسيداز با ابتلا به سيروز، تشخيص به دليل وجود علايم بالينی و سابقه‌ی حجامت ارتباط معنی‌دار مرزی نشان داد (05/0p> > 1/0). آنتی تيروگلوبولين با سابقه‌ی ابتلا به ديابت و تزريق خون ارتباط معنی‌دار مرزی نشان داد (05/0p> > 1/0). بين وجود اتوآنتی‌بادی‌های ضد تيروئيد و اختلال‌های عملکرد تيروئيد ارتباط معنی‌دار آماری مشاهده نشد. نتيجه‌گيری: مطالعه‌ی حاضر، فراوانی نسبی اتوآنتی‌بادی‌های تيروئيد را در مبتلايان به هپاتيت C پيش از درمان با اينترفرون حدود 7% گزارش کرد، که در حدود برخی از مطالعه‌های پيشين است. با توجه به اينکه اين مطالعه همبستگی بين اتوآنتی‌بادی‌های ضد تيروئيد و برخی متغيرهای بالينی را در مبتلايان به هپاتيت مزمن C نشان داد، انجام مطالعه‌ها آتی با بهره‌گيری از حجم نمونه‌ی بيشتر در اين زمينه توصيه می‌شود. Introduction: Several researchers believe that thyroid autoimmunity is more prevalent in patients with hepatitis C than in the general population, however this is still a controversial issue. The aim of the current study was to determine 1) the frequency of thyroid autoantibodies, 2) the frequency of thyroid dysfunction, 3) correlation of thyroid autoantibodies and dysfunction with demographic and clinical variables, in patients with chronic hepatitis C. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 250 patients with chronic hepatitis C patients were selected by simple non sampling from patients referring to the Tehran Hepatitis Center in 2003 and 2004. Demographic data (age, sex, educational level, job) and clinical variables (including risk factors, liver enzymes, liver histopathology, HCV RNA viral load), were obtained. Anti Thyronin (TPO Ab, 124), Anti thyroglobulin (TG Ab, n=117), TSH (n=239), T3 (n=242), T4 (n=245), T3RU (n=134) was tested. Results: TPO Ab and TG Ab were seen in 4% and 3.4% respectively. 1.2% had the history of thyroid diorders. 4 subjects had thyrotoxicosis, 1 subject had Hashimoto thyroiditis, 3 subjects had subclinical hyperthyroidisem, and 5 patients had subclinical hypothyroidisem. Positive TPO Ab had a statistical correlation that was marginally significant correlation with cirrhosis, physical symptoms and history of traditional phlebotomy (0.05<p<0.1). Positive TG Ab had statistical correlation that was marginally significant correlation with diabetes and blood transfusion (0.05<p<0.1). Positive TPO Ab or TG Ab were not significantly correlated with thyroid dysfunction. Conclusion: This study reported the relative frequency of thyroid autoantibodies in hepatitis C patients of our country to be 7%, which is in agreement with some previous studies. While this study did report some correlation with antithyroid antibodies and clinical variables in chronic hepatitis C, further studies in this field with a larger sample size is recommended. ،هپاتيت C،خودايمنی،اختلال عملکرد تيروئيد آنتی‌تيروپراکسيداز،آنتی‌تيروگلوبولين Hepatitis C- Autoimmunity – Thyroid disorders- Anti thyroperoxidase antibody- anti thyroglobulin antibody 17 23 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-4&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa SM Alavian دکتر سيد مؤيد علويان 400031947532846002302 Yes Gastroenterology and Liver Disease Center, Bagiyatalah University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran SH Assari دکتر شروين آثاری assarish@yahoo.com 400031947532846002303 No Gastroenterology and Liver Disease Center, Bagiyatalah University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran مؤسسه پژوهشگران طب و توسعه بهداشت، کامرانيه جنوبی، خيابان دژم‌جو، بن‌بست راز، پلاک 58، دکتر شروين آثاری H Manzouri Jooibari دکتر حسن منظوری جويباری 400031947532846002304 No Gastroenterology and Liver Disease Center, Bagiyatalah University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran AH Mohammad Alizadeh دکتر اميرهوشنگ محمد عليزاده 400031947532846002305 No Gastroenterology and Liver Disease Center, Bagiyatalah University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran

fa جهش‌هاى ژرم‌لاين اگزون‌هاى 10 و 11 و پروتوانکوژن رت در 57 بيمار ايرانى مبتلا به سرطان مدولرى تيروئيد غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: سرطان مدولرى تيروئيد (MTC) به دو نوع اسپوراديک و ارثى بروز مي‌کند. ژن عامل حساسيت به فرم ارثى MTC، پروتوانکوژن رت (RET) است. هدف از اين مطالعه، ارزيابى شيوع جهش‌هاى ژرم لاين رت در اگزون‌هاى 10 و 11 در ميان مبتلايان به اين بيمارى در جمعيت ايرانى است. مواد و روش‌ها: 57 بيمار غير منسوب، مبتلا به MTC در اين مطالعه مورد بررسى قرار گرفتند که ميانگين سنى آنها 0/40 سال (با انحراف معيار 5/11 سال) و نسبت زن به مرد در ميان آنها 2/1 به 1 بود. DNA ژنومى از نمونه خون محيطى بيماران استخراج شد و اگزون‌هاى 10 و 11 پروتوانکوژن رت با استفاده از تکنيک PCR تکثير گرديد. سپس محصولات PCR در معرض آنزيم‌هاى محدودکننده‌ى معين قرار گرفته، الگوى پلي‌مرفيسم طول قطعات حاصل از عمل آنزيم‌هاى محدود کننده (RFLP) به دست آمد. يافته‌ها: بررسى الگوهاى به دست آمده از نظر جهش‌هاى متداول اگزون‌هاى 10 و 11 پروتوانکوژن رت نشان داد که تنها بيمار MEN2A شرکت کننده در مطالعه داراى جهش C634W در اگزون 11 بود. در ميان 6 نفر از بستگان درجه اول بيمار که مورد بررسى ژنتيکى قرار گرفتند، سه نفر داراى جهش مزبور بودند. از53 بيمار MTC به ظاهرا اسپوراديک، يک بيمار جهش C620R در اگزون 10 و دو بيمار جهش C634Y در اگزون 11 را نشان دادند. تنها بيمار MEN2B و دو بيمار MTC فاميلى هيچ‌کدام حاوى جهش‌هاى اگزون 10 و 11 ژن رت نبودند. نتيجه‌‌گيري: به نظر مي‌رسد شيوع جهش‌هاى اگزون 10 و 11 ژن رت در ميان بيماران ايرانى مبتلا به MTC به ظاهرا اسپوراديک بالا باشد. بر اساس نتايج اين مطالعه، بررسى روتين جهش‌هاى ژرم لاين پروتوانکوژن رت در ميان تمامى بيماران مبتلا به MTC در ايران توصيه مي‌شود. بيماران مبتلا به انواع ارثى اين بيمارى ممکن است نيازمند بررسى وسيع‌تر از نظر جهش‌هاى ژن رت باشند. Introduction: Medullary Thyroid Carcinoma (MTC) occurs in either sporadic or hereditary forms. The susceptibility gene for hereditary MTC is the RET proto-oncogene. The aim of this study was to evaluate the prevalence of common germline RET mutations in exons 10 and 11 among Iranian MTC patients. Materials and Methods: 57 non-related MTC patients were examined in this survey (F: M=1.2:1.0, 40.0±11.5 years). Genomic DNA was extracted from their peripheral blood samples and exons 10 and 11 of the RET proto-oncogene were amplified using polymerase chain reaction (PCR). The PCR products were then digested by specific restriction enzymes and the Restriction Fragment Length Polymorphism (RFLP) patterns were analyzed for common RET mutations in exons 10 and 11. Results: Only the MEN2A patient displayed a C634W mutation in exon 11. Three of the six first-degree relatives of the MEN2A evaluated patient had the same mutation. Among apparently sporadic MTC patients (53 cases), one patient showed a C620R mutation in exon 10 and two other patients displayed C634Y mutations in exon 11 of the RET proto-oncogene. Neither were the only MEN2B patient nor the two FMTC patients found to carry germline mutations in exons 10 and 11 of the RET proto-oncogene. It seems that the prevalence of germline RET mutations in exons 10 or 11 is prominent (5.7%) among Iranian, apparently sporadic, MTC patients. Conclusion: We conclude that a routine germline mutation analysis of the RET proto-oncogene should be advised for apparently sporadic MTC patients. Hereditary forms of MTC require a more extended investigation for RET mutations. ،: سرطان مدولرى تيروئيد،پروتوانکوژن رت،نئوپلازى اندوکرين چندگانه،آناليز جهش Medullary thyroid carcinoma, RET proto-oncogene, multiple endocrine neoplasia, mutation analysis 25 30 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-5&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Hedayati دکتر مهدی هدايتی 400031947532846002306 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. E Nabipour دکتر ايرج نبی‌پور 400031947532846002307 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. N Rezaei-Ghaleh دکتر نصراله رضايی قلعه 400031947532846002308 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002309 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فريدون عزيزی

fa شيوع عوامل خطرساز قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی تازه تشخيص داده شده نوع 2 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: بيماری‌های قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی نسبت به غيرديابتی‌ها شايع‌تر و پيش‌آگهی وخيم‌تری دارد. شيوع اين بيماری به علت وجود بيشتر عوامل خطرساز در اين بيماران می‌باشد. اين مطالعه به منظور بررسی شيوع عوامل خطر‌ساز در بيماران ديابتی تازه تشخيص داده شده‌ی نوع 2 انجام شد. مواد و روش‌ها: اين پژوهش به صورت يک مطالعه‌ی مقطعی بر روی تعداد 710 بيمار ديابتی تازه شناخته شده‌ی نوع 2 شامل 286 نفر مرد (2/40%) و 424 نفر زن (8/59%)، از افراد ديابتی مراجعه‌کننده به مرکز تحقيقات غدد و متابوليسم اصفهان که به روش نمونه‌گيری متوالی انتخاب شده بودند، در فاصله سال‌های 1380 تا 1383 انجام گرديد. بيماران بعد از معاينه‌ی بالينی اوليه و بررسی سابقه مصرف سيگار، آزمايش خون از نظر قند ناشتا و دو ساعت پس از غذا، هموگلوبين گليکوزيله، چربی، ليپوپروتئين‌ها، اوره، کراتينين و ادرار 24 ساعته از نظر آلبومين انجام شد و نتايج مورد بررسی و تحليل آماری قرار گرفت. يافتهها: ميانگين سنی و نمايه‌ی توده‌ی بدنی به ترتيب 8/9±8/48 سال و 5/4±6/28 کيلوگرم بر مترمربع بود. شيوع چاقی 6/34%، کلسترول تام بالا برابر 6/71% و پرفشاری خون 6/28% بود. 6/78% بيماران LDL کلسترول بيش از 100 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر و 9/52% HDL کلسترول کمتر از 40 ميلی‌گرم و 2/77% بيماران تری‌گليسريد بالا‌تر از طبيعی داشتند. شيوع آلبومينوری 4/18% بود. 2/74% از بيماران بيش از دو عامل خطرساز (3/64% مردان و 9/80% زنان) و 1/48% بيشتر از سه عامل خطر داشتند (8/32% مردان و 5/58% زنان) نتيجه‌گيری: شيوع عوامل خطرساز قلبی ـ عروقی در بيماران ديابتی نوع 2 تازه تشخيص داده شده، قابل توجه است. اين موضوع، اهميت مداخله‌ی تشخيصی ـ درمانی برای کنترل عوامل خطرساز قلبی ـ عروقی در اين بيماران را از زمان تشخيص ديابت توجيه می‌کند. Introduction: Patients with type 2 diabetes are at high risk for coronary heart disease and have a worse prognosis than patients who do not have diabetes. The high prevalence of cardiovascular disease in those patients are related to risk factors. In this study, we investigated the prevalence of cardiovascular risk factors in newly diagnosed type 2 diabetes patients. Methods: In this Cross- sectional study, conducted between 2001-2003, 710 newly diagnosed type 2 diabetic patients, referring to the Isfahan endocrine and metabolism research center, were studied. Patients were evaluated for age, height, weight, smoking, hypertension, Fasting blood glucose, HbA1c, urea, creatinin, plasma lipid and lipoproteins and albuminuria. Results: Mean age was 48.8±9.8 years at presentation, and BMI 28.6±4.5 kg/m2. Prevalences of obesity, hypertension, hypertriglyceridemia and hypercholesterolemia were 34.6%, 28.6%, 77.2% and 71.6% respectively. 78.6%of patients had high LDL-C (higher than100mg/dl), and 52.9% low HDL-C (lower than40 mg/dl). 74.2%of patients had more than two cardiovascular risk factors (64.3% of men and 80.9% of women) and 48.1% over three (32.8% of men and 58.5% of women). Conclusion: The prevalence of cardiovascular risk factors is common in newly diagnosed type 2 diabetic patients, demonstrating the importance of early interventions for proper diagnosis and treatment of these factors in such patients. ،شيوع،، بيماری‌های قلبی ـ عروقی،ديابت نوع 2،عوامل خطرساز Prevalence, Cardiovascular disease, Risk factors, Type 2 diabetes. 31 38 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-6&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa H Safaei دکتر حسن صفايی emrc@mui.ac.ir 400031947532846002310 Yes Endocrine Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran : اصفهان، ميان جمهوری، خيابان خرم، مرکز تحققاتی درمانی صديقه طاهره، مرکز تحقيقات غددو متابوليسم، دکتر حسن صفايی M Amini دکتر مسعود امينی 400031947532846002311 No Endocrine Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran ZH Behroz دکتر ژيلا بهروز 400031947532846002312 No Endocrine Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran A Teymori دکتر اعظم تيموری 400031947532846002313 No Endocrine Research Center, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, I.R.Iran

fa بررسى تغييرات قند خون، مقاومت به انسولين، و عملکرد سلول بتا در افراد مبتلا به هپاتيت مزمن B و C و اختلال تحمل گلوکز غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: علت شيوع بالاى اختلال تحمل گلوکز در بيماران هپاتيت مزمن B و C به درستى شناخته شده نيست، اما تغيير متابوليسم گلوکز در بيماران مبتلا به بيمارى مزمن کبدى به خوبى نشان داده شده است و به نظر مي‌رسد عفونت ويروس هپاتيت B و C نقش مهمى در پاتوژنز ايجاد ديابت مليتوس در اين بيماران داشته باشد. هدف از اين مطالعه تعيين تغييرات قند خون، وضعيت مقاومت به انسولين و عملکرد سلول بتا در افراد مبتلا به هپاتيت مزمن B و C در جمعيت داراى اختلال تحمل گلوکز شرق تهران طى 3 سال بود. مواد و روش‌ها: در يک مطالعه‌ى هم‌گروهى ـ مشاهده‌اى 560 نفر از مبتلايان به اختلال تحمل گلوکز وارد مطالعه شدند. سرولوژى اين افراد در مرحله‌ى يک از نظر هپاتيت B و C بررسى شد. ميزان قند خون ناشتا، HOMA-IR، و عملکرد سلول بتا در سه گروه مورد مطالعه (هپاتيت B، هپاتيت C و سرونگاتيو) در ابتدا و پس از سه سال مورد بررسى و تغييرات آنها نسبت به ابتداى مطالعه سنجيده ‌شد. يافته‌ها: 9/64% نمونه‌ها زن و 1/35% مرد بودند. متوسط سن افراد در ابتداى مطالعه 7/12±8/50 سال بود. از گروه مورد بررسى در مجموع 2 نفر در مرحله‌ى اول سرولوژى مثبت هپاتيت C و 8 نفر سرولوژى مثبت هپاتيت B را داشتند. ميزان قند خون ناشتا، HOMA-IR و عملکرد سلول بتا در سه گروه مورد مطالعه (هپاتيت B، هپاتيت C و سرونگاتيو) در ابتداى مطالعه تفاوت معني‌دارى نداشتند. پس از سه سال 6 بيمار از نظر سرولوژى هپاتيت C و 6 بيمار از نظر سرولوژى هپاتيت B مثبت بودند. ميزان قند ناشتا، HOMA-IR و عملکرد سلول بتا در سه گروه تفاوت معني‌دارى نشان نداد. تغييرات قند خون و عملکرد سلول بتا در افرادى که از نظر هپاتيت B‌ يا C‌ در يکى از دو مرحله‌ى مطالعه مثبت بودند، پس از سه سال تغيير آمارى معني‌دارى نداشت، در حالى که نمايه‌ى مقاومت به انسولين (HOMA-IR) کاهش معني‌دارى نسبت به ابتداى مطالعه داشت (از 2±4 به 2/2±1/3 mIU/L، 05/0p<). در مجموع در افرادى که در هر دو مرحله‌ى مطالعه از نظر سرولوژى B و C منفى بودند تغييرات معني‌دارى پس از سه سال در درجات مختلف مقاومت به انسولين مشاهده شد (5/22% از افراد حساس به انسولين مقاوم شده بودند ولى 6/49% از مقاوم‌ها حساس شده بودند، 001/0p<) و در مورد افراد سروپازتيو چنين تغييراتى مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: تغييرات قند خون، مقاومت به انسولين، و عملکرد سلول بتا پس از 3 سال در گروه سروپازتيو از نظر هپاتيت B‌ و C تفاوت آمارى معني‌دارى با يکديگر نداشتند؛ اما در گروه سرونگاتيو پس از سه سال افزايش معني‌دارى در قند خون همراه با کاهش نمايه‌ى مقاومت به انسولين و عملکرد سلول بتا ديده شد Introduction: HBV and HCV infections play a vital role in the pathogenesis of DM in patients with hepatitis B and C. The aim of this study is to determine insulin resistance and β cells function in such patients suffering from chronic hepatitis B and C with impaired glucose resistance during a period of 3 years. Materials and Methods: In 560 glucose intolerant patients divided in to three groups (hepatitis B, C and seronegative), participants of the Tehran Lipid and Glucose Study, FBS, HOMA-IR, β cell function were evaluated at initiation and after 3 years of follow up. The results were compared usually the t and paired t test, X2, McNemar and ANOVA, Spearman and Pearson correlation coefficient tests. Results: Participants were 64.9% female and 35.1% male average age was 50.8±12.7 years at the initial evaluation. Two were HCV positive and eight were HBV positive in the first phase. There were no meaningful differences between the FBS, HOMA-IR and β cell function groups. After three years, six of them had HCV positive serology results and six others had become HBV positive there was no meaningful difference between their FBS, HOMA-IR and β cell function. Evaluations their were positive in the first assessment, such as Blood glucose changes and β cell function in persons, HCV, HBV had no meaningful statistical change after three years, whereas insulin resistance index showed a meaningful reduction as compared to those from the beginning of study (4±2 to 3.1±2.2 mIU/L, p<0.05). In general, persons that were negative for HBV & HCV in both stages of the study, demonstrated meaningful changes in different degrees of insulin resistance after three years (22.5% of persons sensitive to insulin became resistant and 49.6% became sensitive, P<0.0001). These changes were not observed in seropositive patients. Conclusion: Seronegative patients showed significant reduction in insulin resistance index and β cell function, after 3 years, whereas serapositive ones did not. ،نمايه‌ى مقاومت به انسولين (HOMA-IR، هپاتيت C، هپاتيت B،، اختلال تحمل گلوکز (IGT) HOMA-IR, Hepatitis C, Hepatitic B, Impaired glucose tolerances 39 47 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-7&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Bahar دکتر عادله بهار 400031947532846002314 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Azizi دکتر فريدون عزيزی azizi@erc.ac.ir 400031947532846002315 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فريدون عزيزی

fa بررسی ارتباط کيفيت زندگی با مشخصات بيماری و فردی بيماران مبتلا به ديابت مراجعه کننده به بيمارستان‌های شهر تهران در سال 1383 غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: ديابت يکی از شايع‌ترين بيماری‌های مزمن عصر حاضر است که بروز و شيوع آن در دنيا و ايران به طور فزاينده‌ای در حال افزايش است. سلامتی و بهبود کيفيت زندگی از عوامل بسيار مهم در انجام رفتارهای خود پايشی و انجام دستورات درمانی ـ مراقبتی است که اهميت ويژه‌ای در پيشگيری از عوارض حاد و مزمن ديابت دارد. از اين رو پژوهش حاضر با هدف تعيين کيفيت زندگی بيماران مبتلا به ديابت و ارتباط آن با مشخصات بيماری و فردی بيماران مبتلا به ديابت انجام شده است. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر يک مطالعهی مقطعی است، که روی بيماران مبتلا به ديابت مراجعه کننده به درمانگاه‌های ديابت بيمارستان‌های وابسته به دانشگاه‌های علوم پزشکی شهر تهران انجام شد. بيماران از طريق روش نمونه‌گيری در دسترس از چهار مرکز مورد پژوهش برای شرکت در مطالعه انتخاب شدند. به منظور گرداوری اطلاعات از پرسشنامه‌ی اطلاعات شخصی و بيماری و نسخه‌ی فارسی ابزار کيفيت زندگی فرم کوتاه 36 استفاده شد. پس از استخراج اطلاعات، از روش‌های آماری توصيفی و استنباطی به منظور تجزيه و تحليل اطلاعات استفاده شد. يافته‌ها: از 131 بيمار مبتلا به ديابت شرکت‌کننده در اين مطالعه، 3/60% بيماران مؤنث و 7/39% بيماران مذکر با ميانگين سنی(74/12±)30/47 سال بودند. دامنه‌ی نمرات کسب شده برای ابعاد مختلف کيفيت زندگی از (13±) 2/46 برای سلامت عمومی تا (60/26±)13/64 برای عملکرد جسمی متغير بوده. بين سن با ابعاد عملکرد جسمی و ايفای نقش عاطفی رابطه‌ی معنی‌دار آماری وجود داشت (01/0>p). از نظر متغير‌های جنس (05/0>p)، ميزان تحصيلات (05/0>p)، نوع ديابت (01/0>p) و نوع درمان (05/0>p) تفاوت معنی‌دار آماری در ابعاد متفاوت کيفيت زندگی به دست آمد. بين ساير متغيرهای مورد مطالعه در اين پژوهش از قبيل وضعيت تأهل، اشتغال، مدت ابتلا به ديابت و غيره تفاوت يا رابطه‌ی معنی‌دار آماری با ابعاد مختلف کيفيت زندگی به دست نيامد. نتيجه‌گيری: ديابت نيز مانند ساير بيماری‌های مزمن با تحت تأثير قرار دادن ابعاد مختلف زندگی باعث کاهش کيفيت زندگی فرد مبتلا می‌شود. در مقايسه‌ی مطالعه‌ی حاضر با مطالعه‌ها‌ی انجام شده در ديگر کشورها، نتايج متفاوت به دست آمده می‌تواند دلالت بر تأثير فرهنگ بر کيفيت زندگی افراد مبتلا به ديابت می‌باشد. بنا بر اين برنامه‌ريزی‌های بهداشتی ـ درمانی و انجام اقدامات درمانی ـ مراقبتی با در نظر گرفتن جنبه‌ی فرهنگی به منظور ارتقای کيفيت زندگی و وضعيت سلامت بيماران مبتلا به ديابت ضروری است. Introduction: Nowadays diabetes mellitus is one of the most common chronic diseases, with an increasing incidence and prevalence in Iran and world wide. Improvement quality of life and health status are important factors for self management behaviors of diabetic patients. These behavior play an important role in prevention of acute and chronic complications of diabetes. This study has been conducted to evaluate correlation between quality of life and disease and demographic variables of diabetic patients. Materials and Methods: In this cross-sectional study participants were selected from diabetes clinics of four general hospitals of medical sciences universities in Tehran using convenience sampling. The demographic and disease characteristics questionnaire and also the short form health survey (SF-36) scale were used for data collection. The data were analyzed useing descriptive and inferential statistic tests with SPSS software, windows version. Results: 131 diabetic patients were participated in this study, 60.3% of subjects were female, 39.7% male with an average age of 47.3±12.7 years. The range of mean of quality of life scores in different domains varied from 46.2±13 for general health perceptions to 64.1±26.6 for physical functioning. There was a significant difference between age and physical functioning and role limitations due to emotional problem dimensions. There were significant differences between quality of life different, dimensions scores and variables of sex, educational level, type of diabetes and type of treatment. The statistical tests did not reveal significant correlations between other variables and quality of life different dimensions scores. Conclusion: The findings of this study showed that diabetes decreases the quality of life in diabetic patients. Difference between the results of this study- in comparison with other studies- indicates inversions cultural aspects of these diabetic patients. Cultural factors in the management of diabetes for improvement quality of life of such diabetic patients need to be considered. ،کيفيت زندگی،ديابت،ايران Diabetes, Quality of life, Iran 49 56 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-8&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A Darvishpoor Kakhki علی درويش‌پور کاخکی darvishpur @yahoo.com 400031947532846002316 Yes Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، خيابان شريعتی، روبروی حسينيه ارشاد، کوچه هديه، پلاک 9، ساختمان دانشکده پرستاری و مامايی، دانشگاه علوم پزشکی علوم پزشکی شهيد بهشتی، و ZH Abed Saeedi دکتر ژيلا عابد سعيدی 400031947532846002317 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. F Yaghmaie دکتر فريده يغمايی 400031947532846002318 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. H Alavi Majd دکتر حميد علوی مجد 400031947532846002319 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. A Montazeri دکتر علی منتظری 400031947532846002320 No Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa بررسی علل و علايم بالينی بيماران بستری در اورژانس داخلی به علت هيپوگليسمی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: هيپوگليسمی يک اورژانس طب محسوب می‌شود و عوارض شديدی به دنبال دارد. از طرفی علايم بالينی هشدار دهنده‌ افت قند، غير اختصاصی هستند. در اين مطالعه به بررسی علل و علايم بالينی افت قند خون در بيماران مراجعه کننده به دليل تظاهرات هيپوگليسمی به اورژانس و ارايه راهکارهای مناسب جهت پيشگيری و کاهش عوارض بعدی آن می‌پردازد. مواد و روش‌ها: از ابتدای سال 1381 تا انتهای 1382 تمامی بيماران مراجعه کننده به اورژانس داخلی بيمارستان لقمان حکيم با علايم هيپوگليسمی که قند همزمان کمتر از 45 ميلی‌گرم در دسی‌ليتر داشتند، وارد مطالعه شدند. ابتدا پرسشنامهای شامل اطلاعات دموگرافيک فردی، بيماری‌های همراه و مصرف داروها تکميل و معاينه‌ی فيزيکی کامل انجام شد. سپس 10 سی‌سی خون وريدی برای انجام آزمايش خون و آزمون‌های کبدی و کليوی گرفته شد. آزمون‌های هورمونی و ناشتايی 72 ساعته برای موارد با اتيولوژی نامشخص انجام ‌شد. يافته‌ها: 89 بيمار با ميانگين سنی 91/14±73/66 وارد مطالعه شدند که 53% زن و 47% مرد بودند (P=NS). بيماران ديابتی 5/86% و غير ديابتی 5/13% را شامل می‌شدند (001/0p<). شايع‌ترين علل افت قند در کل جمعيت شامل 3/36% مصرف نادرست دارو توسط بيمار، 23% نارسايی کليه، 3/14% سپتی سمی، و 11% تجويز نادرست دارو توسط پزشک بود. شايع‌ترين علايم بدو مراجعه در بيماران ديابتی و غير ديابتی به ترتيب 6/50% و 3/58% علايم نورآدرنرژيک و نورگليکوپنيک (P=NS) 8/46% و 7/41% فقط علايم نورگليکوپنيک (P=NS) و6/2% و0% فقط نورآدرنرژيک (P=NS) بود. نتيجه‌گيری: شايع‌ترين علت هيپوگليسمی مصرف نادرست دارو توسط بيمار بود. به علاوه تجويز نادرست دارو توسط پزشک علت 11% موارد هيپوگليسمی را شامل ‌شد. بنا بر اين آموزش صحيح هم برای بيماران و هم برای گروه‌های پزشکی مسؤول اساس پيشگيری از هيپوگليسمی را تشکيل می‌دهد. درصد بالايی از بيماران اعم از ديابتی يا غير ديابتی فقط علايم نورگليکوپنيک داشتند که می‌تواند ناشی از ديابت طولانی مدت و هم‌چنين سن بالای مراجعان به عنوان يک عامل مستقل باشد. بنا بر اين توجه بيشتر در تجويز دارو در سنين بالا و هم‌چنين آموزش گروه‌های پزشکی ويژه‌ی سالمندان پيشنهاد می‌گردد. Introduction: Hypoglycemia is a medical emergency with severe side effects and also nonspecific symptoms. This survey aims at determining the causes and symptoms of hypoglycemia in patients with low blood glucose admitted to the emergency ward, approaches for prevention in hypoglycemia and decrease of further side effects are proposes. Materials and Methods: All patients with symptoms of hypoglycemia and blood glucose less than 45 mg/dl admitted to the emergency ward, between 2002 and 2003, were included in this survey. Initially a questionnaire on demographic information, coexisting disorders and drug history was completed, physical exam was done and 10 ml venous samples were obtained for CBC, liver and renal function tests. Hormonal assay and 72 hour fasting assessment was done. Results: 89 patients with a mean age of 66.73±14.91 were included 53% females and 47% males (P= NS). 86.5% were diabetic and 13.5% nondiabetic (P< 0.001). Common causes were: drugs (36.3%), renal failure (23%), sepsis (14.3%) and medical mismanagement (11%). The most common symptoms in diabetic and nondiabetic patients were adrenergic + norglycopenic 50.6% and 58.3%, norglycopenic 46.8% and 41.7%, and adrenergic 2.6% and 0% respectively (P=NS). Conclusion: Drugs were the most common cause of hypoglycemia, although medical mismanagement was also observed in 11% of patients. Education not only for patients but also for medical groups is the basis of prevention. High percentage of patients had norglycopenic symptoms due to long durations of diabetes and old age as an independent risk factor, drugs should hence be used contiously in older patients also training physicians especially for geriatric groups is recommended. ،هيپوگليسمی،قند خون،ديابت،انسولين،سولفونيل اوره،کما Hypoglycemia – Blood glucose – Diabetes – Insulin – Sulfonylurea - Coma 57 62 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-9&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Sarvghadi دکتر فرزانه سروقدی f.sarvghadi @ yahoo.com 400031947532846002321 Yes Loghman Hakim General Hospital, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. تهران، خيابان کارگر جنوبی، خيابان کمالی، بيمارستان لقمان حکيم، بخش داخلی، دکتر فرزانه سروقدی F Yasari دکتر فاطمه يساری 400031947532846002322 No Loghman Hakim General Hospital, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran. P Yavari دکتر پروين ياوری 400031947532846002323 No Loghman Hakim General Hospital, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran.

fa تأثير ويتامين E بر ظرفيت آنتي‌اکسيدانتى پلاسما، پراکسيداسيون ليپيدى و نفروپاتى ناشى از ديابت در رت غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: در اين مطالعه تأثير ويتامين E بر نفروپاتى ناشى از ديابت، ظرفيت آنتي‌اکسيدانتى پلاسما و پراکسيداسيون ليپيدها مورد بررسى قرار گرفت. مواد و روش‌ها: 24 رأس رت نر نژاد وستار با ميانگين وزنى 20±250 گرم انتخاب شدند. 16 قطعه از رت‌ها با تزريق استرپتوزوتوسين (60 ميلي‌گرم بر کيلوگرم) ديابتى شدند. رت‌ها به سه گروه 8 تايى شامل گروه غيرديابتى، ديابتى درمان نشده و ديابتى درمان شده با روزانه 300 ميلي‌گرم ويتامين E تقسيم شدند. بعد از 8 هفته تمام رت‌ها با هيدرات کلرال بيهوش شدند. پس از خونگيرى کليه‌ها برداشته شدند و در فرمالين بافرى 10% قرار گرفتند. پلاسما و گلبول‌هاى قرمز نمونه‌هاى خونى از هم جدا شدند. ظرفيت آنتي‌اکسيدانتى پلاسما به روش FRAP و ميزان مالون دى آلدئيد (MDA) به عنوان شاخص پراکسيداسيون چربيها مورد سنجش قرار گرفتند. نمونه‌هاى کليوى از نظر تغييرات ساختمان گلومرولى و توبولى و پروليفراسيون سلولهاى فوکال مورد مطالعه قرار گرفتند. يافتهها: در موشهاى سالم، ديابتى و ديابتى درمان شده با ويتامين E ميزان MDA به ترتيب 6/614/126، 172/245 و 98/170 نانومول بر گرم هموگلوبين بود. در گروه ديابتى درمان شده با ويتامينE کاهش معني‌دار ميزان MDA نسبت به گروه ديابتى درمان نشده نشان‌گر کاهش پراکسيداسيون ليپيدها در اين گروه است (01/0>p). ظرفيت آنتياکسيدانتى نيز در سه گروه ذکر شده به ترتيب 33/237/582، 79/232/586 و 82/307/808 ميلي‌مولار در ليتر بود. ظرفيت آنتياکسيدانتى پلاسما در گروه درمان شده با ويتامين E نسبت به دو گروه اول افزايش معني‌دار نشان داد (05/0>p). در موش‌هاى ديابتى درمان نشده پروليفراسيون منتشر گلومرولى و تورم سلولى منتشر و تغييرات هيالينه مشاهده شد. هم‌چنين ديواره عروق ضخيم ميباشند. اين تغييرات در رت‌هاى تحت درمان با ويتامين E تخفيف محسوس نشان دادند. نتيجه‌گيري: نتايج اين مطالعه نشان داد که ويتامين E به عنوان يک آنتي‌اکسيدانت سبب کاهش اثرات استرس اکسيداتيو و بهبود نفروپاتى ناشى از ديابت مى شود. Introduction: In present study the effect of vitamin E on diabetes induced nephropathy, plasma antioxidant capacity and lipid peroxidation was investigated. Materials and Methods: 24 male wistar rats with average body weight of 250 ± 20 gr were chosen. 16 rats, diabetized by STZ (60 mg/kg B.W, i.p) were divided into 3 groups (n=8) of non-diabetic, diabetic non-treated and diabetic treated with Vit.E (300 mg daily). After 8 weeks all rats were anaesthetized by hydrate chloral. After blood sampling, kidneys were removed and kept in 10% formalin buffer. Plasma and red blood cells of blood samples were separated. Plasma antioxidant capacity by FRAP method, and malondialdehyde (MDA) as lipid peroxidation indicator were measured. Also renal samples were studied for focal cell proliferation and glomerule and tubule structural changes. Results: MDA in non-diabetic, diabetic and diabetic treated with Vit.E rats was 126.14±6.6, 245.2±17 and 170.8±9 nmol/grHb respectively. Significant attenuation of MDA in diabetic treated with Vit. E rats showed decrease of lipid peroxidation in comparison to the diabetic non treated group (P<0.01). Antioxidant capacity in the three groups mentioned was 582.7±23.33, 586.2±23.79 and 808.7±30.82 mmol/lit respectively. Plasma antioxidant capacity in Vit.E treated rats showed significant augmentation comparing to the first two groups (P<0.05). In the non-treated rats, glomerule diffused proliferation, cell diffused inflammation and hyaline changes were seen arteries walls also showes thickening. These changes were significantly reduction in rats treated with Vit. E. Conclusion: This study showed that Vit. E causes decrease the oxidative effects stress and improve diabetes induced nephropathy. ،ديابت،نفروپاتى، استرس اکسيداتيو، ويتامين E،آنتي‌اکسيدانت Diabetes, Nephropathy, Oxidative Stress, Vit.E 63 69 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-10&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AR Shirpour عليرضا شيرپور ashirpoor@yahoo.com 400031947532846002324 Yes Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran : اروميه، جاده‌ی نازلو، پرديس نازلو، دانشکده پزشکی، گروه فيزيولوژی، عليرضا شيرپو AT Tagizadeh Afshari دکتر علی تقی‌زاده افشاری 400031947532846002325 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran A Farslihid دکتر امير عباس فرشيد 400031947532846002326 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran AA Alameh دکتر عبدالامير علامه 400031947532846002327 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran Y Rasmi يوسف رسمی 400031947532846002328 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran H Mogandizadeh دکتر حسين مغانچی‌زاده 400031947532846002329 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran M Krimipoor دکتر مجتبی کريمی‌پور 400031947532846002330 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran R Saadatiyan رامين سعادتيان 400031947532846002331 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran A Dadkhah Tehrani ابوالفضل دادخواه تهرانی 400031947532846002332 No Urmieh University of Medical Sciences, Urmieh, I.R.Iran

fa پوکی استخوان در بيماران مبتلا به بيماری مزمن کبدی: ارايه راهکار رياضی برای شناسايی بيماران پرخطر بر اساس يافته‌های بالينی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: فراوانی پوکی استخوان در بيماران کبدی (CLD) از جمعيت عادی بيشتر است اما مشخص نيست که کدام بيماران در معرض خطر بيشتری هستند. در اين مطالعه شيوع پوکی استخوان در مبتلايان به بيماری مزمن کبد با شاهدان سالم مقايسه شده است. هم‌چنين راهکاری رياضی برای غربالگری بيماران CLD در معرض خطر بر اساس يافته‌های بالينی پيشنهاد شده است. مواد و روش‌ها: مطالعه روی 65 بيمار (29 زن و 36 مرد) مبتلا به CLD انجام شد. پس از اخذ رضايت، ثبت شرح حال و انجام معاينات، تراکم استخوان بيماران در دو جايگاه گردن فمور و مهره‌های کمری سنجيده شد. فراوانی پوکی استخوان در اين بيماران تعيين و ميزان تراکم استخوان آنها با افراد شاهد جور شده از نظر سن و جنس مقايسه شد. در پايان بر اساس متغير‌های اساسی مطالعه، تابعی برای کشف بيماران پرخطر که بايد تراکم استخوان آنها سنجيده شود، تعريف شد. يافته‌ها: فراوانی استئوپنی و استئوپروز در بيماران به ترتيب 7/47% و 1/23% بود. تراکم استخوان (BMD) کلی فمور و مهره‌ها در گروه بيماران در مقايسه با افراد سالم کمتر بود (به ترتيب 05/0 p< و 005/0p<). BMD کلی فمور و مهره‌ی زنان بيمار نسبت به زنان سالم و BMD کلی مهره‌ی مردان بيمار نسبت به مردان سالم به طور بارزی کمتر بود (005/0p< برای هر سه گروه). سن با کنترل اثر نمايه‌ی توده‌ی بدنی با تراکم کلی استخوان فمور مردان و مهره‌ی زنان رابطه‌ی خطی معکوس داشت (به ترتيب 5/0-rs= و 43/0-r=، 005/0p<). نمايه‌ی توده‌ی بدنی با کنترل اثر سن با تراکم استخوان فمور مردان و فمور و مهره‌ی زنان رابطه‌ی مستقيم داشت (به ترتيب4/0rs=، 44/0r= و 37/0r=،ا 05/0p<). زنان مبتلا به هپاتيت خود ايمن، هپاتيت کلستاتيک و هپاتيت با علت ناشناخته از بيماران مبتلا به هپاتيت ويروسی تراکم استخوان کمتری داشتند. فراوانی پوکی استخوان در زنان دارای آسيت (05/0p<) و افت پلاکت (05/0p<) بيشتر بود. تراکم استخوان زنانی که مدت طولانی‌تری به بيماری کبدی مبتلا بودند، کمتر بود (005/0p<). BMD مهره‌ها در زنان مبتلا در درجه‌ی A Child از زنان Child C بيشتر بود (05/0p<). چنين يافته‌هايی در مردان وجود نداشت. توابع افتراق دهنده‌ی بيماران با خطر بالا و کم بر اساس چهار متغير نمايه‌ی توده‌ی بدنی، سن، جنس و وجود آسيت تعريف شدند. اين روش برای کشف بيماران در معرض خطر، حساسيت 85% و ارزش اخباری مثبت 87% دارد. نتيجه‌گيری: پوکی استخوان در بيماران مبتلا به بيماری‌های مزمن کبدی شايع‌تر از جمعيت عادی است. از يافته‌های بالينی مانند جنس، سن، نمايه‌ی توده‌ی بدنی، و آسيت می‌توان برای تعيين بيماران در معرض خطر برای شروع زودتر اقدامات تشخيصی و درمانی استفاده کرد Introduction: Patients with chronic liver disease (CLD) have an increased prevalence of osteoporosis but it is unclear which patients are at high risk for developing bone disease. The goal of this study was to evaluate the bone mineral density (BMD) among Iranian CLD patients and to compare it with healthy controls. We have also established a mathematical method, which can be used to determine high-risk patients based on clinical findings. Methods: A total of 65 patients (36 male, 29 female mean age 51.1years) with chronic liver disease were recruited over a 1-year period. BMD measurements were done using dual energy X-ray absorptiometry in the lumbar spine (LS) and femoral neck (FN). Osteoporosis and osteopenia were defined by WHO criteria and BMD of patients was compared with the BMD of 65 age and sex matched normal individuals as controls. Finally we constructed a mathematical function to identify CLD patients who are at high risk for decreased BMD. Results: The overall prevalences of osteopenia and osteoporosis in both sites were 47/7% and 23/1% respectively. BMDs at LS and FN were significantly lower in CLD patients than BMD in controls (p<0.005 and p<0.05, respectively). BMD at LS and FN among women and BMD at LS among men was significantly lower in patients compared to controls (p<0.005 for all). Increasing age was inversely correlated to BMD of females at LS and BMD of males at FN when the effect of BMI was controlled (r=-0.43 and rs=-0.5, respectively). BMI was also correlated to BMD of females at LS and FN and BMD of males at FN when the effect of age was controlled (r=0.37, r=0.44 and rs=0.4, respectively). At FN, BMD in Women with autoimmune, idiopathic and cholestatic liver disease was lower than BMD in viral hepatitis. Osteoporosis was more frequent in women with ascites and decreased (p<0.05). Longer duration of CLD was correlated with lower BMD in women (p<0.05). Women with Child C liver disease had higher abnormal BMD frequency compared to Child A (p<0.05) in men, no statistically significant correlation was found. Two functions were built based on sex, age, BMI and presence or absence of ascites, which could predict the abnormal BMD with sensitivity and positive predictive values of 85% and 87% respectively, which is significantly better than purely by guessing(p<0.05). Conclusion: Osteoporosis is fairly common in CLD. We could screen high-risk patients by clinical indices as sex, age, BMI and presence of ascites so diagnostic and preventive measures could be instituted earlier in the course of the disease. ،سنجش تراکم استخوان،پوکی استخوان،استئوپنی،بيماری مزمن کبدی،غربالگری Osteoporosis, chronic liver disease, Screening of osteoporosis, Bone mineral densitometry 71 78 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-11&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa AR Esteghamati دکتر عليرضا استقامتی esteghamati@sina.tums.ac.ir 400031947532846002333 Yes Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran تهران، بلوار کشاورز، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، معاونت آموزشي؛ دکتر عليرضا استقامتی R Alizadeh دکتر رزيتا عليزاده 400031947532846002334 No Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran M Abassi دکتر مهرشاد عباسی 400031947532846002335 No Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran A Soltani دکتر اکبرسلطانی 400031947532846002336 No Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran H Frotan دکتر حسين فروتن 400031947532846002337 No Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran B Larijani دکتر باقر لاريجانی 400031947532846002338 No Endocrine Research Center, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, I.R.Iran

fa عوامل خطرساز متابوليکی در افراد دارای دور کمر و نمايه‌ توده‌ بدن طبيعی غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: به نظر می‌رسد خطر بيماری‌های قلبی ـ عروقی در افراد بزرگسال ساکن در منطقه‌ی خاورميانه حتی در حدود طبيعی نمايه‌ی توده‌ی بدنی (BMI) و دور کمر (WC)، که توسط سازمان جهانی بهداشت توصيه شده‌اند نيز افزايش می‌يابد. مطالعه‌ی حاضر با هدف تعيين نقاطی از نمايه‌ی توده‌‌ی بدنی و دور کمر در افراد طبيعی که در آن شانس ابتلا به بيماری‌های قلبی ـ عروقی افزايش می‌يابد، انجام شد. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه‌ی مقطعی يک نمونه 3447 نفری (1781 مرد و 1666 زن) از ساکنان منطقه‌ی 13 تهران که دارای نمايه‌ی توده‌ی بدنی (19 تا 25 کيلوگرم بر متر مربع برای هر دو جنس) و دور کمر طبيعی (cm 102 < در مردان و cm 88< در زنان) بودند مورد بررسی قرار گرفتند. شاخص‌های تن‌سنجی و فشارخون طبق دستورالعمل‌‌های استاندارد اندازه‌گيری شد. فشارخون بر مبنای JNC VI تعريف شد. اندازه‌گيری‌های بيوشيميايی بر روی نمونه خون ناشتا صورت گرفت. ديابت به صورت mg/dL 126 FBS ≥ يا mg/dL 200 2h PG ≥ و ديس‌ليپيدمی بر مبنای ATP III تعريف شد. وجود «حداقل يک عامل خطرساز» و «حداقل دو عامل خطرساز» از مجموعه‌ی سه عامل عمده‌ی خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی (پرفشاری خون، ديس‌ليپيدمی و ديابت) ارزيابی شدند. يافته‌ها: مردان دارای دور کمر بالاتری نسبت به زنان بودند (5/6±6/79 در مقابل 2/6±7/74 سانتی‌متر، 001/0P<)، در حالی‌که نمايه‌ی توده‌‌ی بدنی آنها تفاوت معنی‌داری نداشت (6/1±4/22 در مقابل 6/1±4/22 کيلوگرم بر مترمربع، 224/0=P). با افزايش نمايه‌ی توده‌‌ی بدنی و دور کمر شيوع تمام عوامل خطرساز در هر دو جنس افزايش يافت، به طوری‌که افرادی که در بالاترين رده‌های نمايه‌ی توده‌‌ی بدنی و دور کمر قرار داشتند، دارای بالاترين شيوع عوامل خطرساز بودند. افرادی که در بالاترين رده‌ی نمايه‌ی توده‌‌ی بدني (kg/m2 25<-24) قرار داشتند از شانس بالاتری جهت ابتلا به عوامل خطرساز بيماری‌های قلبی ـ عروقی در مقايسه با افراد رده‌ی پايين (kg/m2 20<-19) برخوردار بودند، (دامنه‌ی نسبت‌های شانس از 3/1 تا 6/1 در مردان و 36/1 تا 0/2 برای زنان برای عوامل خطرساز مختلف). هم‌چنين افرادی که در بالاترين رده‌ی دور کمر (cm 102 <ـ 95 در مردان و cm 88<ـ 85 در زنان) قرار داشتند، شانس بالايی جهت ابتلا به عوامل خطرساز نسبت به رده‌ی اول دور کمر (cm 70 <ـ 62 در مردان و cm 65<ـ 60 در زنان) داشتند، (دامنه‌ی نسبت‌های شانس از 6/2 تا 5/4 در مردان و از 1/2 تا 6/2 در زنان برای عوامل خطرساز مختلف). نتيجه‌گيری: به نظر می‌رسد که حدود مرزی توصيه شده توسط WHO برای نمايه‌ی توده‌‌ی بدنی و دور کمر برای افراد بزرگسال تهرانی مناسب نباشد و شايد مطلوب‌ترين حدود مرزی در افراد تهرانی پايين‌تر از حدود مرزی توصيه شده توسط سازمان جهانی بهداشت باشد. Introduction: It seems that the risk of cardiovascular diseases increases adults of the Middle-Eastern region within the normal limits of BMI and WC, as defined for universal application by the WHO. This study was conducted to determine a point of BMI and WC above which the chances of having cardiovascular risk factors increased. Materials and Methods: In this population-based cross-sectional study, a representative sample of 3447 subjects (1781 males and 1666 females) with normal body mass index (BMI = 19-<25 kg/m2 for both genders) and normal waist circumference (WC) (<102 cm for men and <88 cm for women) were included. Demographic data was collected anthropometric indices and blood pressure were measured according to standard protocol. Hypertension was defined based on Joint National Committee VI (JNC VI). Biochemical analysis was conducted on fasting blood samples. Diabetes was defined as fasting plasma glucose (FPG) ≥126 mg/dl or 2-hour plasma glucose (2hPG) ≥ 200 mg/dl. Dyslipidemia was considered based on Adult Treatment Panel III (ATP III). The presence of “at least one risk factor” and “at least two risk factors” of the three major risk factors for cardiovascular disease (hypertension, dyslipidemia, diabetes) were also evaluated. Results: Men had higher WC than women (79.6±6.5 vs. 74.7±6.2 cm, P<0.001), while their BMIs was not statistically different (22.4±1.6 vs.22.4±1.6, P=0.224). The prevalence of all metabolic risk factors increased with BMI and WC in both genders such that those in the highest category of BMI and WC had the highest prevalence of all metabolic abnormalities. Individuals in the highest category of BMI (24 -< 25 kg/m2) had significantly higher odds for being at risk for metabolic risk factors (odds ratios ranging from 1.3 to 1.6 for men and 1.36 to 2.0 for women for different risk factors) compared to those of the first category (19 -< 20 kg/m2). Also, individuals in the highest category of waist circumference (95 -< 102 cm for men and 85-88cm for women) had significantly higher chances for having metabolic abnormalities (odds ratios ranging from 2.6 to 4.5 for men and 2.1 to 2.6 for women for different risk factors) compared to those in the first category (62-<70 cm for men and 60 -< 65 cm for women) in both genders. Conclusion: It is concluded that the cut-points of BMI and WC suggested by WHO are inappropriate for the Tehranian urban population and that the appropriate cut-points of BMI and WC should be lower in this population. ،تن‌سنجی،نمايه‌ی توده‌ی بدنی،دور کمر،عوامل خطرساز متابوليکی،چاقی Anthropometry, BMI, Waist circumference, Cardiovascular risk factors, Obesity 79 90 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-12&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa F Hadaegh دکتر فرزاد حدائق fzhadaegh@erc.ac.ir 400031947532846002339 Yes Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran تهران، صندوق پستی 4763-19395؛ دکتر فرزاد حدائق AA Esmaillzadeh احمد اسماعيل‌زاده 400031947532846002340 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran F Azizi دکتر فريدون عزيزی 400031947532846002341 No Endocrine Research Center, Shaheed Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran

fa اثر استراديول بر سندرم قطع مرفين در موش سفيد کوچک اوارکتومی شده وابسته به مرفين غدد درون‌ریز Endocrinology پژوهشی Original مقدمه: اثر استروژن‌ها بر سيستم عصبی توسط پژوهشگران مختلف بررسی شده است. از جمله اثراتی که برای استروژن شناخته شده افزايش انعطاف‌پذيری (پلاستيسيتی) در بخش‌های مختلف سيستم عصبی و دخالت در پديدهايی مانند توليد مثل، درد و حافظه است. برخی پژوهشگران برای استروژن نقش نورومدولاتوری را محتمل می‌دانند. در خصوص نقش استروژن‌ها بر پديده‌های فيزيولوژيک، نتايج ضد و نقيضی گزارش شده است. اين مطالعه با هدف تعيين نقش هورمون مذکور در پديده‌ی وابستگی‌ به مرفين و با ايجاد سندرم قطع مرفين با نالوکسان انجام شده است. مواد و روش‌ها: در اين مطالعه از موش سفيد آزمايشگاهی با ميانگين وزن 3± 25 گرم استفاده شد. حيوانات به گروه‌های کنترل (شم)، اوارکتومی شده، اوارکتومی شده‌ی شاهد تزريق (دريافت کننده‌ی روغن کنجد)، و گروه‌های اوارکتومی شده دريافت کننده‌ی استراديول بنزوات به صورت حاد و مزمن تقسيم شدند. همه گروه‌ها با تزريق زير جلدی مرفين روزی 3 بار طی 4 روز معتاد شدند. در روز چهارم با تزريق نالوکسان (mgkg20) سندرم قطع دارو ايجاد شد. در گروه دريافت کننده‌ی استراديول بنزوات حاد، نيم ساعت قبل از تزريق نالوکسان، اين هورمون با دوز ( mg/kg1/0)، زير جلد تزريق شد و در گروه تزريق مزمن در هر بار تزريق مرفين، حيوان استراديول بنزوات نيز با دو مذکور دريافت می‌نمود. برای ارزيابی ميزان وابستگی به مرفين و شدت سندرم ترک، تعداد پرش‌های حيوان مورد سنجش قرار گرفت. يافته‌ها: برداشت غدد جنسی باعث کاهش قابل ملاحظه‌ی وابستگی به مرفين و تجويز استراديول بنزوات در حيوان فاقد تخمدان، به صورت حاد يا مزمن، باعث افزايش نسبی علامت پرش می‌شود اما اين ميزان افزايش بسيار کمتر از حالت کنترل می‌باشد. نتيجه‌گيری: غير از استراديول احتمالا عواملی وابسته به جنس در وابستگی فيزيکی به مرفين مؤثر می‌باشند. Introduction: There is some evidence about the role of estrogen in the nervous system such, as increasing plasticity in different areas of brain and interference phenomena like reproduction, pain and memory. Results of some investigation indicate the neuromodulatory effect of estrogen. In this study, the effect of estradiol benzoate in morphine dependency was investigated. Material and Methods: Albino mice weighing 25±3 grams, were divided to in to control (sham operation), ovariectomized, ovariectomized receiving sesame oil and acute and chronically administrered estradiol benzoate groups. Addiction was induced in all animals by morphine injections 3 times per day, for four days. On the fourth day, half an hour before induction of withdrawal syndrome naloxone, stradiol benzoate were acutely injected (0.1 mg/kg, SC) and jumping of animals as a sign of withdrawal syndrome was assessed. Chronic treatment of estradiol benzoate was co-administered with morphine on four the day. Results: The results showed that ovarectomy decreased jumping activity of withdrawal syndrome or intensity of morphine-dependency and estradiol benzoate treatment partially increased this sign of the withdrawal syndrome although but it was less than the control groups. Conclusion: The results suggest that the other sex related factors probably influence the intensity of morphine dependency. ،استراديول،مرفين،سندرم قطع دارو،موش سفيد آزمايشگاهی،اوارکتومی Estradiol, Morphine, Withdrawal Syndrome, Ovariectomy 91 96 http://www.ijem.org.ir/browse.php?a_code=A-10-5-13&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M Kesmati دکتر مهناز کسمتی kesmatim@cua.ac.ir 400031947532846002342 Yes Department of Biology, Shahid Chamran University, Ahwaz, Iran اهواز، دانشگاه شهيد چمران، دانشکده علوم، بخش زيست‌شناسی، دکتر مهناز کسمتی HR Namayandeh دکتر حميدرضا نماينده 400031947532846002343 No Department of Biology, Shahid Chamran University, Ahwaz, Iran