مقدمه: هدف از پژوهش حاضر، تعيين ويژگی‌های روان‌سنجی مقياس خودکارآمدی مديريت بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 (DMSES) بود. مواد و روش‌ها: 112 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 (براساس تشخيص پزشک متخصص)، که به درمانگاه ديابت بيمارستان الزهرا مراجعه کرده‌ بودند، انتخاب شدند. از بيماران خواسته شد به سؤال‌های مقياس پاسخ دهند. به منظور بررسی روايی همزمان پرسشنامه، از 40 نفر از آنها خواسته شد که به طور همزمان دو پرسشنامه‌ی خودکارآمدی عمومی شرر (GSE) و پرسشنامه‌ی رفتارهای خودمراقبتی بيماران ديابتی نوع 2 را نيز تکميل کنند. داده‌های به دست آمده با استفاده از نرم‌افزار  SPSS تجزيه و تحليل شد و شاخص‌های روان‌سنجی پايايی درونی، بازآزمايی، روايی همزمان و ماتريس همبستگی بررسی شدند. يافته‌ها: هر چهار خرده مقياس DMSES از پايايی درونی و پايايی بازآزمايی معنی‌دار و به نسبت بالايی برخوردار هستند. هم‌چنين، بين DMSES با پرسشنامه‌ی خودکارآمدی شرر و پرسشنامه‌ی رفتارهای خودمراقبتی، ضرايب همبستگی معنی‌دار 48/0 و 81/0 به دست آمد که نشان از وجود روايی همزمان مقياس داشت p=0/003,0/000)). يافته‌های ماتريس همبستگی نشان داد که مقياس از ساختار و هماهنگی درونی خوب و مناسبی برخوردار است. نتيجه‌گيری: نسخه‌ی ايرانی DMSES،از پايايی و روايی مطلوبی برخوردار است و بين يافته‌های اين پژوهش با ساير نسخه‌های اعتباريابی شده DMSES در ساير زبان‌ها همخوانی وجود دارد.  DMSESمی‌تواند به يک ابزار رايج و گسترد‌ه‌ی بين فرهنگی تبديل شود.