مقدمه: شيوع بيماری ديابت به طور تهديدآميزی در جهان، به خصوص کشورها با درآمد کم و متوسط افزايش يافته است. اين بيماری اثر مهمی بر کيفيت زندگی صدها ميليون بيمار مبتلا و خانواده‌های آنها دارد.  تغذيه، به ويژه مصرف ميوه و سبزی نقش مهمی در کنترل قند خون و پيشگيری از عوارض ديابت دارد. اين مطالعه با هدف تعيين ميزان مصرف ميوه و سبزی در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 و ارتباط آن با عوامل جمعيتی و اجتماعی ـ اقتصادی در شهر تهران انجام شد. مواد و روش‌ها: مطالعه به صورت مقطعی در 367 بيمار مبتلا به ديابت نوع 2 انجام شد. ميزان ميوه و سبزی مصرفی با استفاده از يک پرسشنامه‌ی نيمه‌کمّی بسامد خوراک 169 آيتمی تعيين و ويژگی‌های دموگرافی و اقتصادی اجتماعی تکميل شد. ميانگين مصرف سبزی به طور معنی‌داری در افراد بازنشسته يا بی‌کار کمتر از افراد شاغل بود (04/0=p) و بيمارانی که دارای فرزند بودند نسبت به افرادی که فرزندی نداشتند، مصرف سبزی بالاتری داشتند که اين تفاوت نيز از نظر آماری معنی‌دار بود (003/0=p). مصرف ميوه در بيمارانی که 3 فرزند و کمتر داشتند از بيماران با بيش از 3 فرزند، بيشتر بود (047/0=p). تفاوت معني­داری از نظر مصرف ميوه و سبزی بر اساس تحصيلات، شغل همسر بيمار، بُعد خانوار، قوميت، درآمد، ميزان مخارج خوراک و مدت اقامت در تهران در بيماران مورد بررسی مشاهده نشد. با استفاده از رگرسيون لجستيک، شاغل بودن رابطه‌ی معنی‌داری را با مصرف سبزی نشان داد (012/0=P).