مقدمه: سندرم متابوليک مجموعه‌ای از عوامل خطرساز بيماری‌های غيرواگير شامل افزايش گلوکز سرم، ديس‌ليپيدمی، چاقی شکمی و افزايش فشارخون، همراه با وضعيت‌های التهابی و افزايش انعقادپذيری می‌باشد. مطالعه‌ی حاضر با هدف بررسی تأثير تغييرات وزن بر بروز سندرم متابوليک با معيارهای بين‌المللی و معيار چاقی شکمی ايرانی انجام شد.       موا د و روش‌ها: اين مطالعه از نوع هم‌گروهی آينده‌نگر, جمعيت مورد مطالعه شامل همه‌ی افراد بالای 20 سال شرکت‌کننده در مراحل اول و دوم مطالعه‌ی قند و ليپيد تهران (TLGS) مشروط بر, فقدان سندرم متابوليک براساس معيارهای دور کمر ايرانی و (NHLBI)(National Heart, Lung and Blood Institute) بودند. معيار دور کمر ايرانی برابر 5/94 سانتی‌متر برای هر دو جنس در تعريف بر اساس پيامد، 89 سانتی‌متر برای مردان و 91 سانتی‌متر برای زنان در تعريف مقطعی به کار گرفته شد .اطلاعات افراد از طريق مصاحبه، مشاهده، معاينه، تکميل پرسشنامه و انجام آزمايش‌ها جمع‌آوری شد، سپس خطر نسبی (RR) با حدود اطمينان 95% (CI) برای بروز سندرم متابوليک و نيز اجزای تشکيل دهنده‌ی آن،  با استفاده از آزمون آماری رگرسيون لجستيک بر اساس هر يک از پنجک‌های تغيير وزن ,بعد از تعديل متغيرهای زمينه‌ای در يک دوره‌ی 1/3 ساله برآورد شد. يافته‌ها: بروز تعديل شده برای سن سندرم متابوليک طی دوره 1/3 ساله, بر اساس معيار دور کمر ايرانی ـ  پيامد 6/20% (مردان 26%، زنان 9/20%)، دور کمر ايرانی ـ مقطعی 2/26% (مردان 4/34%، زنان 1/26%) و NHLBI 7/23% (مردان 4/24%، زنان 4/29%) برآورد شد. کاهش حداقل 3/1% وزن اوليه در زنان براساس معيارهای دور کمر ايرانی و NHLBI اثر محافظتی به دنبال داشت. از سوی ديگر، افزايش حداقل 4/1% وزن اوليه در مردان براساس هر سه معيار, باعث افزايش خطر نسبی بروز سندرم متابوليک شد. افزايش حداقل 3/1% وزن اوليه در زنان براساس معيارهای دور کمر ايرانی ـ مقطعی و NHLBI و حداقل 4% وزن اوليه براساس معيار دور کمر ايرانی ـ پيامد باعث افزايش خطر نسبی بروز سندرم متابوليک در آنان شد. نتيجه‌گيری: با توجه به تأثير محافظتی کاهش وزن حتی به مقدار جزيی (حداقل 3/1% برای مردان و 5/2% برای زنان) در بروز سندرم متابوليک و نيز چاقی شکمی، اجرای برنامه‌های تشويقی و آموزشی برای کاهش وزن در افراد مبتلا به اضافه وزن و چاقی توصيه می‌شود.