مقدمه:  التهاب سيستمی و التهاب عروقی دو عامل خطرزا در ايجاد نفروپاتی ديابتی هستند. در بيماران ديابتی، غلظت عوامل التهاب سيستمی و التهاب عروقی سرم با آلبومينوری رابطه‌ی مثبت دارند. بنابراين، مطالعه‌ی حاضر به منظور بررسی اثرات تجويز توأم اسيد ليپوئيک و پيريدوکسين روی غلظت سرمی اين فاکتورها در بيماران مبتلا به نفروپاتی ديابتی صورت گرفت. مواد و روش‌ها: اين‌ مطالعه‌ يک کارآزمايی‌ بالينی‌ تصادفی‌ دو سوکور بود که در آن 38 بيمار مبتلا به نفروپاتی ديابتی (23 زن‌ و 15 مرد) به طور تصادفی به گروه دريافت‌کننده‌ی مکمل و دارونما تقسيم شدند. بيماران گروه دريافت‌کننده‌ی مکمل، روزانه‌ 800 ميلی‌گرم اسيدليپوئيک و 80 ميلی‌گرم پيريدوکسين به مدت 12 هفته دريافت کردند درحالی ‌که بيماران گروه دارونما روزانه دارونماهای مشابهی را دريافت می‌کردند. در شروع مطالعه و پايان هفته‌ی دوازدهم از هر بيمار يک نمونه‌ی ادرار و 10 ميلی‌ليتر خون بعد از 12 تا 14 ساعت ناشتايی گرفته شد. غلظت پروتئين واکنش‌دهنده با پلی‌ساکاريد C (hs-CRP)، مولکول چسبندگی بين سلولی نوع 1 محلول (sICAM-1)، مولکول چسبندگی سلول‌های عروقی نوع 1 محلول (sVCAM-1)، sE-selectin، اينترلوکين -6، گلوکز سرم، درصد هموگلوبين A1c خون و غلظت آلبومين ادرار اندازه‌گيری شدند. يافته‌ها: در مطالعه‌ی حاضر تفاوت آماری معنی‌داری بين دو گروه از نظر ميانگين تغييرات غلظت hs-CRP، sICAM-1، sVCAM-1، sE-selectin ، اينترلوکين -6، گلوکز سرم و درصد هموگلوبين A1c خون مشاهده نگرديد. ميانگين غلظت آلبومين ادرار در گروه دريافت‌کننده‌ی مکمل در پايان هفته‌ی دوازدهم به طور معنی‌داری در مقايسه با شروع مطالعه کاهش يافت (05/0>P) و اين کاهش در مقايسه با گروه دريافت‌کننده‌ی دارونما معنی‌دار بود (05/0>P). نتيجه‌گيری: يافته‌های مطالعه حاضر نشان داد که تجويز توأم اسيد ليپوئيک و پيريدوکسين تأثيری بر غلظت عوامل التهاب سيستمی و التهاب عروقی ندارد، امّا سبب کاهش معنی‌دار آلبومينوری در بيماران مبتلا به نفروپاتی ديابتی می‌شود. بنابراين تجويز توأم اسيدليپوئيک و پيريدوکسين ممکن است نقش مؤثری در کند کردن پيشرفت نفروپاتی ديابتی با سازوکار متفاوت از تأثير آنها بر روند التهاب داشته باشد.